Taiwan - Deel 8 - Sight-Seeing - Dag 2

February 29, 2008 - Permalink - Geen reacties

Taipe dag 2

Af en toe slenteren we door enkele grootwarenhuizen. 't Is een verrassing. Ze kunnen gerust concurreren met het Westen, zowel wat mode, assortiment, presentatie, als netheid en klantendienst betreft. Een pluspuntje is zelfs de Aziatische charme en vriendelijkheid van het personeel.

Alle dagen trekken we enkele uren uit om ons te laten opnemen in die bedwelmende Aziatische sfeer. Honderden venters, eetstalletjes en kraampjes waartussen slalommende vespa’s zorgen voor een aangename drukte in de smalle steegjes.

Toch gaat een vergelijking met het Chinese vasteland niet op. Alhoewel nog steeds officieel een provincie van China is het door zijn democratisch bestel voor wat de levensstijl betreft veel meer verwesterd.

De laatste dag voor ons vertrek lopen we in Likou de Taoistische tempel binnen. Het jaarlijks tempelfeest heeft er plaats. Het is er erg druk. Priesters dragen doorlopend erediensten op. Terwijl zij de gezangen aanheffen voeren ze rituele offerdansen uit met zwaard en offerdier in de hand, in dit geval een gans. Ze worden begeleid op trommels en fluiten.

Een jonge vrouw die in de tempel religieuze aandenken verkoopt spreekt ons aan in een behoorlijk Engels. We vragen haar naar de betekenis van het steeds weer op de grond werpen van 2 roodgekleurde blokjes. Een ritueel dat we in alle taoïstische tempels zagen.Het blijkt een vorm van maatstaf te zijn om uit te maken in hoeverre de gebeden verhoord worden.

Eerst wordt uit een mandje een qian-een houten staafje-gekozen met tekst en tekeningen op die overeenstemmen met de wensen voor gezondheid, studies, geboorte, materiële welvaart of het welzijn van een afgestorvene. Het staafje wordt samen met de offergave, "ghost money" en voedsel op de offertafel gelegd terwijl men het ritueel van gebeden en bewieroking uitvoert. Dan komt de test of de goden de gebeden al dan niet verhoord hebben. Daarvoor neemt men uit een mand de shimbui-2 halvemaanblokjes met een platte en een bolle kant. Driemaal werpt men ze op de grond. Liggen ze tweemaal met een platte en een bolle kant naar boven dan werd het gebed misschien verhoord. Tweemaal met de bolle kant omhoog dan werd het gebed niet verhoord. Tweemaal met de platte kant omhoog is het gebed verhoord.

In het slechtste geval wordt het ritueel hernomen of wacht men een gunstigere tijd af. In het beste geval gaat men naar een kast met vele schuifjes ergens in de tempel waar men uit een lade die overeenstemt met de tekst op het houten staafje, een briefje neemt waarop verdere aanwijzingen staan om de gelukskansen te verhogen.

Het meisje troont ons mee naar de keuken, waar een heleboel gerechten klaar staan, het één al vreemder dan het andere. In de eetzaal is gedekt voor 50 man. Ze nodigt ons uit voor het etentje om 16 uur. Maar dat past helaas niet meer in ons schema.

Intussen is aan de kleine pagode voor de tempel op een openluchtpodium de opvoering van een Chinese opera begonnen. Een nogal monotoon samenspel van zingen en luidruchtige monologen begeleid op trom en fluit, uitgevoerd door vervaarlijk uitziende gemaskerde mannen en sierlijke lieftallige danseressen. In die sfeer nemen we afscheid van Taiwan.

Nog niet bekomen van de emoties staan we 2 uur later op de vlieghaven. De lange nacht liefst 19 uur donker tijdens de vlucht pal west, verloopt vlekkeloos. Met wat weemoed maar toch erg verheugd op het weerzien landen we in een bevroren Zaventem.

Op 2 januari halen we de wagen op, ook hij overleefde zonder kleerscheuren de containerreis.

Daarmee is onze zevende wereldreis, waarbij we toch een hele boel vragen stelden, weer tot een goed einde gebracht.