Taiwan - deel 4 - Hartje Taiwan

February 23, 2008 - Permalink - Geen reacties

Taiwan kaderde in onze reis van 5 maanden door Japan, Korea en Taiwan. Nadat we onze auto vanuit Japan terug verscheept hadden naar België  vlogen we voor 3 weken naar Taiwan  waar we een Ford camionette huurden.

    Hartje  Taiwan 

 

 

 

Kaohsiung, met anderhalf miljoen inwoners de tweede grootste stad van het land en vierde grootste containerhaven van de wereld is zeker Taiwans belangrijkste stad. Oorspronkelijk hadden we het in ons reisplan niet opgenomen. Maar daar we voor het weekend in Hualien hopeloos naar een bank gezocht hadden,  was het nu de hoogste tijd om een wisselkantoor te vinden.

Een goed stadsplan, enkele Engelstalige straatnamen en een erg attente copiloot brengen ons zonder veel problemen tot voor de deur van de American Expressbank.

Onze toeristische belangstelling gaat er uit naar het Lotus­lake even buiten de stad, dat we na enig zoeken ook vinden. De pagodes van "de draak en de tijger" en "lente en herfst" doen aanvankelijk door hun opvallende kleuren wat kitscherig aan, maar de reliëfbeelden, schilderijen, mozaïeken en houtsnijwerk blijken echte kunstwerkjes te zijn.

Langs de muil van de draak lopen we de pagode binnen, tussen de tanden van de tijger door komen we weer buiten.

De tempel tegenover de pagode van "herfst en lente" wordt geres­taureerd. De werken zijn bijna beëindigd. We gelo­ven gewoon onze ogen niet. De met bladgoud belegde boeddha­beel­den, de schitterend gedecoreerde plafonds, de levensgrote figuren van draken en demonen op muren en deuren, de fijn uitgesneden teksten en reliëfbeelden en de afwerking van de kleinste details zijn een streling voor het oog. Voor ons de rijkste en kleurrijkste tempel van Taiwan.

Bij de pagodes zitten tussen de bovengrondse wortels van oeroude baniaanbomen bejaarde Chinezen op houten krukjes thee te slurpen, op de tafels staan koperen waterketeltjes te dampen. Anderen spelen kaart of één of ander bordspel. Een echte Chinese sfeer. Eens buiten de stad trekken we het hooggebergte in.

Wat een verrassing ‘s morgens  Een paar sokken en een T-shirt onder de pyjama om in de slaap­zak te kruipen was geen overbodige voorzorg gistera­vond. De vriesbloemetjes staan binnen op de ruiten als we op 2300 m in Alishan ontwaken.

Even later staan we met een hoge rug ergens langs de weg te wachten op de zo geprezen zonsopgang. In het halfdonker tekent de skyline van de drieduizenders zich nog grimmig af tegen de vaalblauwe ochtendhemel. Diep in de vallei hangt een wolken­zee. Wel erg spectaculair. Al wat boven de 2000 m is, steekt boven het grauwgrijze wolkendek.

De eerste lange zonnestralen krijgen de hoogste toppen in hun greep. De kleurschakering varieert al vlug van  ros over roze naar geel. De wolkenzee wordt een pastelkleurig palet. Ont­dooide dauwdruppels bengelen als kristallen parels aan de takken. Het herfstmozaïek van de loofbomen en de wuiven­de pluimstaarten in de rietstengels krijgen bij het laagstaan­de tegenlicht een speciaal cachet. Het is het Alishan van de beschrijving in de folders.

 

Gisteren waren we langs bochtige smalle wegen en veel tunnels vanaf de kust opgeklommen naar Taiwans ruig binnenland. Over Tsochen en Yuching naar Chingpu bleven we de hele tijd op 1000 m hoogte. De hellingen waren er zover het oog reikt begroeid met hoofdza­kelijk theevelden,bettelnootpalmen, afgewisseld met bamboe­wou­den en banaan- en papayaplantages. De wegen zijn afgezoomd met meter­hoge gele en rode kerstrozenstruiken.

 

De bettelnoot is voor de inheemse bevolking, zoals op vele eilanden in de Pacific, de nationale drug. Gedipt in een mos­terdsausje en verpakt in een stuk banaanblad, wordt het de hele dag door gekauwd. Op elke straathoek in Taiwan kan men in stalletjes naast sigaretten en een drankje ook per stuk ver­pakte bet­telnoten kopen. De vuile uiteengespatte rode vlekken op de stoepen, het wegdek en soms in de toiletten zijn het resultaat van het veelvuldig spugen van de bettelnootkauwers. Vieze bruine lippen en mond en vroegtijdig wegrotten van de tanden zijn het gevolg.

Het hele jaar door wordt er geoogst. De takken met vruchten worden met de machete van de stam geslagen. In kleine fami­liebedrijfjes worden de noten de grootte van een eikel, van de stengel geplukt, vervolgens machinaal volgens grootte gesor­teerd en nadien verpakt.

Eens op de baan Nr 18 stegen we op korte tijd naar Alichan een klimaatgordel waar enkel nog sparren en loofbomen groeien.

Nu de zon op is, pendelen we traagjes verder. Elke bocht zorgt weer voor andere sensationele vergezichten. Een bord op een parking wijst meer dan 10 pieken aan boven de 3000 m, waarvan 4 zelfs boven de 3500 m. De 3997 m hoge Yushan Taiwans hoogste berg en tevens van heel Oost-Azië, ligt grijp­baar nabij. Maar tegen twee uur trekken de wolken op uit het dal en spelen ze kat en muis met de hoogste kruinen.

Best dat we hier ons eigen vervoer hebben, want via de weg Nr 21 door het spectaculairste gedeelte van het Yushan NP is er geen openbaar vervoer. De weg is dikwijls gesloten wegens aardver­schuivingen en er woont haast niemand.

Hoe erg de natuurelementen hier kunnen tekeergaan ondervinden we voorbij de 2782 m hoge pas in de 80 km lange afdaling naar "Sun Moon Lake".

"Road open" vermelden de bordjes. Gelukkig maar dat we hier vorig jaar niet waren. De tyfoons en grondverschuivingen in de zomer van 1995 hebben hier lelijk huis gehouden. Toen was de weg maandenlang gesloten. Tonnen aarde en stenen die van de bergflanken loskwamen blokkeerden de tunnels. Wegen werden bedolven onder de steenmassa, afsluitingen en stukken asfalt liggen diep in de ravijnen. Bruggen werden weggeslagen, van anderen zijn de steunpilaren of het wegdek gescheurd. Ze zijn gesloten voor alle verkeer. We moeten over aardewegen die door de rivier aange­legd zijn. In sommige dorpjes moeten we over al lang afgedankte eensporige  bruggetjes die terug opgekalefa­terd zijn tot een nieuwe brug aangelegd is. De brokstukken van de lawines werden door bulldozers gedeeltelijk geëffend zodat we er nu stapvoets over kunnen. Enkele huizen zijn volledig vernield door brokstukken die door het dak vielen of gevels vernietig­den. Sommige steken enkel nog met het dak boven de steen­massa uit. Gedeelten van plantages werden bedol­ven onder de modder. Met zwaar materiaal wordt gewerkt om in de toek­omst zulke catastrofe te voorkomen.

Iedere zomer wordt deze streek van Taiwan ge­teisterd door hevige regenval en woeste tyfoons vanuit de pacific, maar 1995 was een echt rampjaar.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vindt u dit artikel de moeite? Voeg het toe: