Taiwan - deel 3 - Taiwans superattractie

February 23, 2008 - Permalink - Geen reacties

Taiwan kaderde in onze reis van 5 maanden door Japan, Korea en Taiwan. Nadat we onze auto vanuit Japan terug verscheept hadden naar België  vlogen we voor 3 weken naar Taiwan  waar we een Ford camionette huurden.

TAIWANS SUPERATTRACTIE

Taiwan heeft zijn rijk natuurpatrimonium goed veilig gesteld voor de toekomst. Vijf nationale parken en enkele beschermde gebieden onder de noemer "National Scenic Area", zorgen voor­ het behoud ervan.

Met een bergrug van Noord naar Zuid die op tientallen plaatsen tot boven de 3000 m reikt, op een eiland van nauwelijks 150 km breed zorgt dat voor spectaculaire, bruuske niveauverschil­len.

Langs de "Northeast Coast National Scenic Area", tussen Suao en Hualien maken de klippen enkel aan de mondingen van de breed­ste rivieren plaats voor enkele verscholen vissersdorp­jes.

Voor ons zijn het rustige stopplaatsen. Toeristen houden zich er meestal niet op. In de kleine tempeltjes soms vlak bij zee gebouwd, en meestal gewijd aan Matsu, de god van de zee, worden we steeds weer verrast door die sublieme architectuur en kunstrijkdom. We kunnen er dagelijks het ritueel van de gelovigen gadeslaan. Steevast worden we uitgenodigd voor een kop thee die aan de tempelingang steeds klaar staat.

Slechts 10% van de Taiwanese bevolking woont hier. Meest­al nog de oorspronkelijke bevolkings­groepen die in de 15e en 16e eeuw steeds meer moes­ten uit­wijken naar de onherbergzaam­ste gebie­den. Hun fysio­nomie verschilt wel erg van de Chine­zen. Huids­kleur donkerder, volle gezichten en ronde ogen.

Bij Chingshui staan 's werelds hoogste klippen 1000 m hoog, loodrecht in zee. In de twintigerjaren hebben de Japanners er op zo een 100 m hoogte een spectaculaire weg in uitgehouwen. Sinds­dien is het een bestendig gevecht tegen steenslag, grond­ver­schui­vingen en tyfoons om de weg open te houden. Door steeds weer doorgevoerde verbeteringswerken en graven van tunnels rijden we er nu over een smalle maar relatief comfor­tabele weg. Al blijven de duistere, door verkeerslichten geregelde een­rich­tingstunnels soms wel 3 km lang, niet direct uitnodi­gend en is het autozitje langs de kant van de afgrond nog steeds niets voor huiverende bange zielen.

Het was door deze rotsmassa dat de Liwurivier in miljoenen jaren met ongetemde kracht de fameuze Taroko Gorge creëerde. Dit geheel van steile klippen en diepe ravijnen maakt deel uit van het  Taroko Natio­naal Park.

De late namiddag weerhoudt er ons niet van toch al een vlugge verkenning te doen.

"Een van de 7 natuurwonderen van Azië" zeggen de folders. Werkelijk zelden zagen we een zo indrukwekkende brok natuur. De laatste 19 km voor de Liwurivier in zee uitmondt, wringt ze zich bulderend door een uiterst nauwe kloof. De "beauty" ervan zou nooit door het groot publiek zijn ontdekt zonder dat ge­waagd stukje ingenieurswerk. Door gebruik te maken van de na­tuurlijke grotten in de canyonwanden die als tunnels ge­bruikt werden, lukte het hen zonder al te veel schade toe te brengen aan de natuur de hindernis te nemen. De weg vormt het begin van de grandiose "Central Cross Island Highway", die sinds 1960 het eiland van Oost naar West over een hoogte van 3000 m verbindt. Een bravourstukje met een prijskaartje van 11 mil­joen US dollar, maar dat ook 450 dodelijke slachtoffers eiste.

's Morgens zijn we er weer vroeg bij. Een nacht op de tatami in de bamboehut bezorgt ons wel enkele stijve ledematen. Het belooft een mooie dag te worden. De ochtendzon zet de toppen al in de verf. Onze buren van vannacht komen nog met 2 potjes instantnoedels aandragen:" Uw lunch voor onderweg", dringen ze aan.

Aan het begin van de kloof werd naast een waterval een boed­dhistisch schrijn opgericht ter nagedachtenis van de veronge­lukte wegarbeiders.  Op de parking trachten Atayal vrouwen een korrel mee te pikken van de rijke toeristentafel door in originele kledij te poseren voor de camera. Een oudere vrouw draagt nog de gezichtstatoeëringen eigen aan de meeste Polynesische volkeren, maar die in Taiwan rond 1930 door de Japanners verboden werden

Erg spectaculair is de weg die door de bestaande grotten werd aangelegd in het nauwste gedeelte van de canyon. Het kronke­lend baantje door de  "Swal­low Grotto" en de "Tun­nels of Nine Turns", verkennen we vanaf de kleine uitwijk­plaatsjes te voet. Gewoon adembenemend, zelden zagen we een zo brutale schoon­heid. We voelen ons nietig. Kleinere en grotere watervallen storten zich in de afgrond.De kracht van het water creëerde de grilligste vormen en uithollingen.

Toen er bij de aanleg van de weg  marmerlagen ontdekt werden overwoog men die rijkdom te gaan exploiteren, met alle gevol­gen vandien voor de natuur, maar gelukkig heeft men dat kunnen verhinderen. Een sierlijke witmarmeren brug met langs weers­zijden levensgrote marmeren leeuwen symboliseert die natuur­lij­ke rijkdom.

Het marmerhoudend gesteente in de bedding werd door het water gepolijst, de glinsterende witte kleur flatteert tegen de zwarte canyonwanden.

Vanaf Tienhsiang waar een metershoog boeddhabeeld naast een tempel en een pagode in een rotswand over de canyon schijnt te waken, klimt de weg op nauwe­lijks 70 km van zeeni­veau naar het op 2565 m gelegen Tayu­ling. Het bestendig uitzicht op de vlak­bij gelegen driedui­zenders is grandioos.

Het weer deed het goed. Maar nog maar juist op de terugweg komt van uit zee een dikke mist opzetten. Even later gaat het voorhang dicht en zit de voorstelling er op.

Toch kunnen we niet nalaten nog even te stoppen om een  wan­deling te maken over 2 zwiepende hangbruggen boven het kolken­de water van een bijrivier in een zijcanyon.

Vindt u dit artikel de moeite? Voeg het toe: