Voor tekst en meer foto's zie Shangai - deel 1

Permalink | Reacties

Waarom in de tijd van de citytrip rage en goedkope vluchten eens geen uitstapje naar Shangai? ’t Is  zeker iets anders.

Surf wat op het internet voor een betaalbaar vliegtuigticket neem uw rugzak en vertrek hield ik mezelf voor. Mijn globetrotter gevoel was weer sterker dan mezelf.

Waarom ditmaal eens niet met mijn  dochter Chris zonder de mannen gaan rondneuzen in een andere cultuur. We zullen wel zien als we ginder zijn, we trekken onze plan wel zo weerlegden we de argumenten van het thuisfront.

En daar stonden we dan na een geslaagde vlucht met onze Lonely Planet en stadsplan in de hand aan de uitgang van Shangai airport.

Bus Nr  5 gaat naar het centrum van het 30 km verder gelegen Shangai zei onze Lonely Planet. Uitstappen aan Peoples Square, eerste straat rechts, tweede links en ge staat op Nanjing Road  “The Place to be” in hartje Shangai.

Onze bagage achter ons aanslepend staan we na wat zoekwerk  op de juiste plek. Na een vlugge inspectie links en rechts van de kamers van het aanbod van betaalbare accommodatie belanden we in het “East Asia Hotel”, het oudste op Nanjing road, waar we ons 2 uur na onze aankomst vermoeid maar tevreden laten neervallen op ons bed. Dit wordt voor 8 nachten onze vaste stek. De eerste en belangrijkste hindernis is genomen.

Op het gelijkvloers is een grootwarenhuis met broodjeszaak waar we het nodige vinden voor ons ontbijt. We blijven niet op onze culinaire honger zitten. Overdag springen we één van de vele Aziatische  restaurantje binnen of stillen onze honger met een tussendoortje aan één van de straatstalletjes, en voor de frietjes slechts één adres Mc Donalds. 

Met onze trouwe Lonely Planet en stadsplan kammen we de volgende dagen de stad uit.

Iedere morgen ontstressen de Chinezen zich massaal. Nanjing Road lijkt s’morgens een balzaal waar ze zich wagen aan alle vormen van salondansen tot de passionele tango toe.

In deze verkeersvrije  zone hebben alle grote westerse modehuizen hun filiaal. Moderne consumptiegoederen gaan er vlotjes over de toog. Een shopping paradijs.

De eerste indruk van de stad doet ons meteen beseffen dat we niet in Antwerpen rondlopen. Een wereldstad zeg dat wel. Tot voor het communisme was Shangai het Parijs van het Verre Oosten. Maar met de huidige bouwboom wordt het binnen afzienbare tijd een van de modernste steden van de wereld.

Kuieren over de Bund met een keur van elegante Europese architectuur is een eerste kennismaking met het mondaine Shangai.  Pure nostalgie. De promenade  langs de  Huangpu Rivier is de ideale plaats om even uit te waaien en mensjes te kijken.

Aan de overkant van de rivier in een brede bocht ontplooit zich de skyline met de 5000 wolkenkrabbers van het prestigieuze Pudong. Met deze hyper moderne nieuwe zakenbuurt demonstreert China  zijn ambitie voor de 21ste eeuw.

In deze financiële buurt zijn  alle wereldtrusts vertegenwoordigd, klaar om de economische explosie van het land op te vangen.

Van op de 420,5 m hoge en 88 verdiepingen tellende “Jin Mao Tower” die meedingt  naar de titel voor het hoogste bewoonde gebouw ter wereld hebben we een enig panorama over de stad

De sierlijke wolkenkrabbers zijn het symbool van het zich snel ontwikkelende nieuwe China.

Wie zich wil verdiepen in het religie van de Chinezen heeft keuze te over in de tempels en aan de offerplaatsjes. Shintoïsme, Taoïsme, Confucianisme   of Boeddhisme trekken na de communistische verbanning weer terug veel bezoekers. De “Jaden boeddha tempel” waar nog een 700 monniken verblijven is de heiligste plek in de stad

Overal zijn biddende en offerende gelovigen hun goden aan het vereren.

Chinese klassieke wijken uit onze verbeelding worden in Shangai steeds zeldzamer.

De sloophamers maken de wijken met de grond gelijk terwijl reuze kranen al de nieuw woonwijken neerpoten.

Toch is de sfeer in dit labyrint van steegjes voor ons het aangenaamst. We hangen er uren rond. Het straatleven met  soms hilarische toestanden eigen geurtjes en kleuren staat in schril kontrast met de hoogbouw vlak er achter. Door de straten trekt een  feestelijke optocht . De verwestering had er geen vat op. Vermoedelijk kijken de oudere met lede ogen de teloorgang aan.

De parken zijn de groene longen van de stad die moeten proberen, de overtollige smog  en CO2 uitstoot te filteren.. Uitschieters zijn de fraaie Yu-Yuan tuin aangelegd tijdens de Ming periode rond 1560 een oase met veel groen, mooie paviljoenen en bruggetjes die kanaaltjes en  vijvers verbinden. Peoples Park is de ontmoetingsplaats van de modale Chinezen. Hier zitten de mannen soms uren te luisteren naar het gefluit van hun vogeltjes.De kooitjes hebben ze opgehangen in de bomen.

Een uitgelezen plek voor hun  Tai ji een reeks van oefeningen met erg stijlvolle geconcentreerde soms acrobatische evenwichtsoefeningen onder het moto “een gezonde geest in een gezond lichaam”.

Voor hen die hun prioriteit stellen in het  bruisende uitgangsleven is er een gevarieerde  keuze aan  disco,  karaoke en showtempels.

Dit Shangai heeft voor elk wat wils te bieden.

Met een pak nieuwe ervaringen en weer een nauwere moeder-dochter relatie staan we na  9 dagen terug gepakt en gezakt op de vlieghaven.

Marja en Chris Lembrechts

(voor meer foto’s zie ook deel 2)

Permalink | Reacties

Mensen – Korea

Mensjes kijken is een van onze geliefkoosde bezigheden op reis. In Korea kwamen we weer volop aan ons trekken. Misschien was het een toeval maar de Koreanen schenen een open en uitgelaten volk.

Het grote onderscheid met de Japanners is de schijnbare zelfverzekerdheid van de Koreanen.  We worden er op 2 dagen meer aangesproken  dan in Japan in 3 maanden. De jeugd kent de modetrends  extravagant met gekleurde haren, slodderbroeken, bottinnen en gekke hoofddeksels, maar nooit ordinair, aanstootgevend, vulgair of agressief.

Hun fysionomie schild ook van hun buren over de Japanse zee. Met hun wat rondere gezichten schijnen ze meer aan te leunen bij de Mongoolse type uit het noorden van China.

Voor ons was het een aangename ontmoeting.

Permalink | Reacties

Deel 2

We benutten onze dagen tot het uiterste. Na 2 dagen brengt de vroegste bus ons terug naar Pusan. In plaats van terug rich­ting centrum nemen we de metro 11 stations in de richting Ponosa, een ander belangrijk Shillaklooster dat dateert uit 678.

Op de bus die ons naar het klooster brengt kan de chauffeur niet weergeven op de 10.000 wong die Marja hem aanbiedt. Een oudere Koreaan achter ons betaalt spontaan de 2 ticketten, we geven hem ons resterend klein geld.

Pomosa ligt ver van het feestrumoer en de drukte in de bene­denstad van Pusan. Er gaat een rust uit van de in het woud verscholen tempels, schrijnen en pagodes. Voor elk boeddha­beeld of ingang van de heilige gebouwen buigen de gelovi­gen diep. In elke tempel heeft een eredienst plaats die druk bijgewoond wordt. Monniken begeleiden de ceremonieën.

Op onze wandeling door de kloostergebouwen hebben we een kort gesprekje met een jonge non die aan het vegen is. Blijkt dat ze 5 jaar airhostess was en zich nu voor enkele jaren in het klooster heeft teruggetrokken om te mediteren en tot zichzelf te komen.

Een 40-jarige Koreaan spreekt ons aan. Hij is katholiek pries­ter-theo­loog en heeft 7 jaar gestudeerd aan de universiteiten van Trier en München en geeft nu theologie en phsychologie aan de uni­versiteit in Pusan. Hij is hoegenaamd niet te spreken over het moreel verval van de Koreaanse jeugd. Hij heeft ook zijn eigen visie over de devotie van de boeddhisten die hij de materia­listische aanpak verwijt die hen jaarlijks miljoenen dollar aan giften opbrengt.

Rond 11.30 uur zijn we in het monnikencomplex. We horen een gongslag. Een man doet teken hem te volgen. Tientallen vrou­wen staan aan te schuiven voor de ingang van een zaaltje naast de keuken, het schijnen de werkvrouwen te zijn. De man wil dat we mee aan­schuiven. Aanvankelijk weigeren we, maar als ook de vrouwen aandringen, schuiven we mee aan voor een schep rijst en een variatie van zuurzoete groenten. Hoe het allemaal in zijn werk gaat weet ik niet maar wel honderd vrouwen en enkele mannen schuiven aan voor het gratis maal. Afwassen moeten we zelf buiten aan de waterslang.

De laatste dag in Pusan doen we het wat rustiger aan. We ver­wijlen nog even in "klein Siberië" en half namiddag zitten we terug in de ferryterminal.

Het is er weer dezelfde chaos. Enkelen kennen ons van vorige week. Op de boot komen we terecht tussen 11 vrouwen. Aanvan­kelijk beweren ze dat er geen plaats is, maar we leggen ons neer en worden na een poosje toch aanvaard.

Na enige tijd vraagt één van de vrouwen ons om 3 fles­sen sterke drank en 2 sloffen sigaretten, de toegelaten hoe­veel­he­den, voor haar mee door de douane te nemen. Ze wil er zelfs voor beta­len. Als ik blijf weigeren dringt ze niet meer aan.

Intussen worden de meegebrachte gerechtjes bovengehaald en zitten de vrouwen in groepjes te eten.

Even voor tien nog een verholen lingerieshow en strip­tease en even later is er rust aan boord.

's Morgens in Shimonosiki duurt het wel wat langer bij de emigratie dan in Pusan. De Koreanen zijn nu ook buitenlanders en moeten een stempeltje krijgen. 

Zonder meer  wordt terug een verblijf van 3 maanden in ons paspoort ingeschreven.

Onze Koreatrip zit er op. Al bij al had het heen en weer rijden voor een verblijfsverlenging in Japan meegebracht dat we tijdens de belangrijkste feestweek in Korea waren.

Permalink | Reacties

Korea  kaderde in onze 6 maanden reis met onze VW camper door Japan, Korea en Taiwan. Na 3 maanden Japan staken we met de ferry, zonder auto de Japanse zee over voor een bezoekje van een week aan Korea, zo konden we bij het terugbinnenkomen in Japan weer een nieuwe verblijfsvergunning van 3 maanden bekomen.

HET KAN NIET OP

Vanuit Pusan 21 haltes met de metro, 10 minuten te voet met de rugzak tot aan het station van de autobusexpress, dan bus 11 en anderhalf uur later stappen we af in Kyong-ju.

Deze hoofdstad van het Shillakoninkrijk staat in alle gidsen vermeld als veruit het belangrijkste  cultureel historisch patrimonium van Korea.

We verwonderen ons over de feeststemming met vlaggetjes en lampions in de straten. In het vlakbij gelegen informatiecen­trum staat het TV-toestel aan. Zingende en dansende groepen vullen het scherm. Het zijn beelden van het stadion in Kyong-ju, waar juist de openingsplechtigheid plaatsheeft van het beroemde jaarlijks Shillafestival. Een volkomen verras­sing.

We hadden op de Koreaanse ambassade in België voor ons ver­trek navraag gedaan over de data van de feesten dit jaar, de week van 23 september werd ons gezegd. We hadden ze afge­schre­ven daar dat in ons reisschema niet paste.

Even later staan onze spullen op een hotelkamer en lopen we tussen een feestende menigte die in een kleurrijke optocht vanuit het stadion door de straten trekt en het Shilla-verle­den­ doet herleven.

Deze Shilladynastie, die bijna 1000 jaar overeind bleef, begon ongeveer toen Julius Cesar de fundamenten van Rome bouwde, 57 v.C. schreef men toen. Het hield stand tot in 918. Sinds­dien geraakte het in verval en werd de hoofdstad Kyong-ju die in de bloeiperiode een miljoen inwoners telde, een sluimerend pro­vinciestadje met nog amper 150.000 inwoners.

Tot dan begin deze eeuw de nieuws­gierigheid naar het verleden groeide en Kyong-ju één van de belangrijkste culturele steden uit Korea's geschie­denis werd.

De stad ligt nog altijd rond de grafheuvels waaronder de Shil­lako­ningen begraven werden. Indrukwekkend is de reeks tumu­lus­sen, meer dan dertig die over een lengte van enkele kilo­meters van in het centrum tot buiten de stad verspreid liggen. Het werd niet voor niets opgenomen in het wereldcultuurpatri­monium van de Unesco.

Om de tumulussen weer toe­gankelijk te maken moesten in 1960, 80 huizen onteigend wor­den. Nu liggen ze in groene parken. De grootste is 30 m hoog en heeft aan de voet een doorme­ter van 225 m. Onder­zocht werden ze eerst begin deze eeuw, onder impuls van koning Gustaaf van Zweden. De onderzoekers stonden verwon­derd over de pracht en praal in de dodenkamers.

Graf Nr 155 werd voor bezoekers opengesteld. De binnen­ruimte is 25 m hoog en heeft een doormeter van 75 m. Middenin staat een houten sarcofaag, waarin de koning in groot ornaat begra­ven lag. De Gouden kroon, halskettingen, ringen met edelste­nen, gordels en sierlijk bewerkte gebruiksvoor­werpen liggen in het graf zoals ze gevonden werden. In de zaal wordt een in­drukwek­kend assor­timent van de 10.000 voorwerpen ­die in de grafkel­der gevonden werden tentoongesteld

Het kan wedijveren met de oude grafkelders in Griekenland of de graven van de farao's in Egypte.

De bus brengt ons de volgende morgen 16 km buiten de stad aan de voet van de heuvel waartegen het Pulguksa-klooster gelegen is. Samen met de Shilladynastie ontwikkelde zich een boeddhis­tisch geïnspireerd geestelijk leven.

Tegen de hellingen werd vanaf het jaar 528 een aantal tem­pels en pagodes opgetrokken die als Shilla-architectuur be­faamd werd. Kenmerkend zijn de zadeldaken met zwarte pannen en het buitengewoon kunstvol en kleurvol beeldhouwwerk onder de overstekende daken en houtconstructies zowel binnen als bui­ten.

De serene sfeer eigen aan zo een tempelcomplex is vandaag wel zoek. Uiteraard deelt dit klooster mee in het jaarlijks Shil­lafestival. Onze feestvreugde kan niet op.

Op het grote podium voor de hoofdingang, waarboven een tanka hangt van wel 30 meter hoog met een gouden boeddha op, begin­nen om 13 uur de feestelijkheden.

Na een toespraak van de hoofdlama van het klooster en enkele poli­tieke mandatarissen volgt eerst een boeddhistische plechtig­heid. Een half uur duurt het monotoon gemurmel soms overgaand in een brommende stemverheffing van de 4 monniken die zich begeleiden op trom, cimbalen en bellen en die af en toe enkele rituele danspasjes uitvoeren. Naargelang het signaal staan de gelovigen op of buigen diep. Gans de tijd worden er op het podium geldoffers gebracht.

Het feest wordt geopend door een orkest van wel 30 man met hoofdzakelijk Aziatische snaarin­strumenten. Ze begeleiden een vrouwenkoor.  

Nadien is er een optreden van professionele dansers, muzikale folkloristische groepen, acrobatische trommelaars en zang­groepen, die steeds onthaald worden op een bewonderend ap­plaus.

Een scherp contrast deze gesmaakte voorstelling, met de volkse uitspattingen van de vorige dagen. Voor ons een verrassings­act in een subliem decor.

Permalink | Reacties

EEN SNUIFJE KOREA  

Ik lig op mijn tatami op de ferry die ons van Shimonoseki naar Pusan in Korea moet brengen. Naast ons een drukte van jewel­ste. Onze Koreaanse medereizigers zijn ijverig bezig hun goederen te herpakken. Een oude vrouw naast ons is haar geld aan het tellen dat nadien in een linnen zakje verdwijnt tussen haar bloes. Blijkt dat het legale smokkelaars zijn die de zere plekken van zowel de Koreaanse als Japanse consumptie­markt kennen en die uitbuiten.

Elektrische toestellen, sterke drank, sigaretten, fototoe­stel­len, cosmetica en instant koffie schijnen in Japan goedkoper of in Korea niet voorhanden. Uit Korea worden goederen meege­bracht die in Japan dan weer een stuk duurder zijn. Dus met pak en zak 1 tot 2 maal per week de plas over met hoeveel­heden die wettelijk toegelaten zijn.

We hebben "economy class" genomen, dat wil zeggen tussen de sjacheraars. We delen de 8 ligplaatsen in de grote open zaal met 3 Koreaanse vrouwen, een Canadees die Engelse les geeft in Japan en om de drie maanden even over de grens gaat om zijn verblijfsvergunning te verlengen en een Aziaat met Amerikaans paspoort die hetzelfde probleem heeft. Verder geen blan­ken aan boord. De rest van de 150 plaatsen op afdeling 2B wordt inge­nomen door de smokkelaars, voor 70% vrouwen.

Meteen valt het mentaliteitsverschil met de Japanners op. Het is er een stuk luidruchtiger en er wordt fel gediscussieerd. In de haven dachten we al dat het tot een handgemeen kwam over een plaatsje in de aanschuivende rij.

Naast ons lijkt het hoofdkwartier van de smokkelmaffia te zijn.  Een struise Koreaan dirigeert de verdeling. Hij maakt een nors gebaar als Marja even over het muurtje kijkt. Hij duldt blijk­baar geen pottenkijkers. Ook onderling wordt er nog gesja­cherd. De laatste inkopen aan sterke dranken en sigaret­ten worden gedaan in de "duty free shop" aan boord.

Als alles herpakt is nemen ze nog een bad en kleden zich om voor de nacht. Overal hangen handdoeken, bloesjes en T-shirts te drogen. Om 22 uur worden de lichten gedoofd en wordt het onwaarschijnlijk stil.

De voorbereidingen  voor de ontscheping zijn weer even chao­tisch. De gangen lijken te smal om er de uitpuilende sport­tas­sen, valliezen en kartonnen dozen door naar de uitgang te sle­pen.

In ieder compartiment speelt een TV waar niemand aandacht aan schenkt. Verrast kijk ik op als ik plots de stem en de figuur van Sabine Tiels meen te herkennen op het scherm. Even later zingen op de Brusselse markt de Vlamingen uit volle borst de Vlaamse Leeuw mee. We zijn  meteen aan het beeld gekluisterd. Het blijkt één van die manifestaties waarbij Vlaamse eisen gescan­deerd worden. Voor de Koreaanse TV is het een nieuwsitem

Bij emigratie en douane komen we in de lange file te staan, maar terwijl de Koreanen langs de rode lijn moeten passeren om aangifte te doen van hun goederen, mogen wij langs de "niets aan te geven", de zogenaamde groene lijn ongestoord door.

Onze plannen om eerst Kyongju, het vroegere Shillakoninkrijk te bezoeken, hebben we op de boot al gewijzigd. Marja had in de haven in Shimonoseki een folder meegepakt waaruit bleek dat in Pusan vanaf de tweede maandag in oktober het Chagalchi festival begint. De feestelijke opening en de optocht willen we niet missen.

Het hotelletje dat we in onze reisgids aangeduid hadden be­staat niet meer. Maar keuze is er genoeg we pikken er hotel Seoel uit vlak bij de haven.

Het park rond de Pusan-toren is al in feeststemming als we er in de namiddag toekomen. TV-camera's verslaan de openings­plechtigheid met toespraken en folkloristische optredens. Daarna zakken we af naar de kleine steegjes in de binnenstad aan de haven, waar het allemaal te doen is. We kunnen er over de koppen lopen. De echte Aziatische sfeer die we in Japan misten. Rond de eet­stalletjes hangt de pikante geur van Azia­ti­sche gerechten. Het is één groot marktgebeuren. Op iedere straathoek leven jonge­ren zich uit voor de karaoke-microfoon. Ze  geven hun eigen versie van hun favoriete nummer .

De volgende morgen doen we eerst de Chagalchi vismarkt aan. De feestweek wordt genoemd naar deze volksbuurt langs de haven. Het is één van de grootste vismarkten die we ooit bezochten. In de hallen en kraampjes worden zowat alle zeevruchten en vissoorten aangeboden die de oceaan rijk is. Maar ook alle andere goederen die van eigenaar kunnen verwisse­len vindt men er.

De keuze aan restaurantjes is weer enorm. Een bank met een stoel naast een kookpot, een schotel groenten en vis is vol­doende om er een mini-restaurant van te maken.

We zijn dezer ­dagen ook op de restaurantjes aangewezen. Nu we ons bestek moeten missen is het een hele bedoening om met de chopsticks de noedels en pikante hapjes bij de mond te bren­gen. De hygië­nische toestanden zijn een stuk minder dan in het buurland. Ter hoogte van elke tafel hangt tegen de muur een rol WC-papier waarvan men zelf zijn servet kan afscheu­ren.

In de namiddag trekt een uitbundige stoet door de straatjes die het folkloristische leven van de buurt uitbeeldt.

Permalink | Reacties

De volgende morgen houden we het wat rustiger. We verkennen de buurt van het station, Texas Street zoals de Amerikaanse solda­tenbuurt sinds de naoorlogse periode heet.

Onze verrassing is totaal als we de straatjes bevolkt zien met blanken. Geen toeristen of Amerikanen, maar stuk voor stuk Russen die hier inkopen komen doen.

De glasnost heeft wel één en ander veranderd. Sinds de Russen vrij eenvoudig hun land kunnen verlaten is het tamelijk nabij gelegen Zuid-Korea, dat dichterbij ligt dan de rest van Rus­land, voor de Siberiërs en Russische matrozen een shopping trip geworden. We hadden in de haven al een glimp opgevangen van een bord dat wees naar de ferry "To Vladivos­tok", een overtocht van 40 uren.

De blok van een achttal straatjes, die samen Texast Street vormden zou men nu klein Siberië kunnen noemen. In plaats van Bill, Joe en Jim zijn het nu Boris, Igor en Iwan die er de bloemetjes komen buiten­zetten, want uiteraard floreert de rosse buurt er even vro­lijk. Het enige wat bleef is de prijs­aandui­ding in dollars en het Hollywood hotel.

Alle opschriften op winkels en reclameborden zijn in het Russisch. Op de vensters staan de menu's in het Russisch. Er is een Russisch informatiecentrum en de winkeliers voor zover het al geen Russen zijn, hebben Russische diensters om de klanten te bedienen. Om de haverklap worden we aangesproken door Russinnen die denken dat we landgenoten zijn. Bijzonder lederwaren, sportkledij en elektrische huishoudapparaten schijnen in trek. Uit alles blijkt dat de smokkeltoestanden  op de ferry naar Vladivostok dezelfde zijn als op die naar Japan.

Aan die Koreaanse oorlog herinnert alleen nog de begraafplaats van de Verenigde Naties waar gevallenen van 16 landen begraven liggen. Aan de masten wapperen de vlaggen van de geallieerden, waaronder ook de Belgische.

Op het stationsplein hebben op deze zondagnamiddag benefietop­tre­dens plaats ten voordele van het Rode Kruis.

Permalink | Reacties

 Af en toe slenteren we door enkele grootwarenhuizen. 't Is een verrassing. Ze kunnen gerust concurreren met het Wes­ten, zowel wat mode, assortiment, presentatie, als netheid en klantendienst betreft. Een pluspuntje is zelfs de Aziatische charme en vriendelijkheid van het personeel.

Alle dagen trekken we enkele uren uit om ons te laten opnemen in die bedwelmende Aziatische sfeer. Honderden venters, eetstalletjes en kraampjes waartussen slalommende vespa’s zorgen voor een aangename drukte in de smalle steegjes.

Toch gaat een vergelijking met het Chinese vasteland niet op. Alhoewel nog steeds officieel een provincie van China is het door zijn  democratisch bestel  voor wat de levensstijl betreft veel meer verwesterd.

De  laatste dag voor ons vertrek lopen we in Likou de Taoistische tempel binnen.   Het jaarlijks tempelfeest heeft er plaats. Het is er erg druk. Priesters dragen doorlopend erediensten op. Terwijl zij de gezangen aanheffen voeren ze rituele offer­dansen uit met zwaard en offerdier in de hand, in dit geval een gans. Ze worden begeleid op trommels en fluiten.

Een jonge vrouw die in de tempel religieuze aandenken verkoopt  spreekt ons aan in een behoor­lijk Engels. We vragen haar naar de betekenis van het steeds weer op de grond werpen van 2 roodgekleurde blokjes. Een ritueel dat we in alle taoïstische tempels zagen.Het blijkt een vorm van maatstaf te zijn om uit te maken in hoeverre de gebeden verhoord worden.

Eerst wordt uit een mandje een qian-een houten staafje-geko­zen met tekst en teke­ningen op die overeenstemmen met de wensen voor gezondheid, studies, geboor­te, materiële welvaart of het welzijn van een afge­storvene. Het staafje wordt samen met de offergave, "ghost money" en voedsel op de offertafel gelegd terwijl men het ritueel van gebeden en bewieroking uitvoert. Dan komt de test of de goden de gebeden al dan niet verhoord hebben. Daarvoor neemt men uit een mand de shimbui-2 halve­maanblokjes met een platte en een bolle kant. Driemaal werpt men ze op de grond. Liggen ze tweemaal met een platte en een bolle kant naar boven dan werd het gebed misschien ver­hoord. Tweemaal met de bolle kant omhoog dan werd het gebed niet ver­hoord. Tweemaal met de platte kant omhoog is het gebed ver­hoord.

In het slechtste geval wordt het ritueel hernomen of wacht men een gunstigere tijd af. In het beste geval gaat men naar een kast met vele schuifjes ergens in de tempel waar men uit een lade die overeenstemt met de tekst op het houten staafje, een briefje neemt waarop verdere aanwijzingen staan om de geluks­kansen te verhogen.

Het meisje troont ons mee naar de keuken, waar een heleboel gerechten klaar staan, het één al vreemder dan het andere. In de eetzaal is gedekt voor 50 man. Ze nodigt ons uit voor het etentje om 16 uur. Maar dat past helaas niet meer in ons schema.

Intussen is aan de kleine pagode voor de tempel op een open­luchtpodium de opvoering van een Chinese opera begonnen. Een nogal monotoon samenspel van zingen en luidruchtige monologen begeleid op trom en fluit, uitgevoerd door vervaarlijk uit­ziende gemaskerde mannen en sierlijke lieftallige danseres­sen. In die sfeer nemen we afscheid van Taiwan.

Nog niet bekomen van de emoties staan we 2 uur later  op de vlieghaven. De lange nacht liefst 19 uur donker tijdens de vlucht pal west, verloopt vlekkeloos. Met wat weemoed maar toch erg verheugd op het weerzien landen we in een bevroren Zaven­tem.

Op 2 januari halen we de wagen op, ook hij overleefde zonder kleerscheuren de containerreis.

Daarmee is onze zevende we­reldreis, waar­bij we toch een hele boel vragen stelden, weer tot een goed einde gebracht.    

Permalink | Reacties

Sight-seeing in Taipe

Nadat we onze huurauto ingeleverd hebben, zwerven we nog 3 dagen door Taipe de hoofdstad. 

Het "Martyr's Shrine" en de Confucius- en Paoantempel liggen binnen loopafstand.

Een Martyr's Shrine, een monumentale gedenkplaats voor de onbekende soldaat, in dit geval voor al de gesneuvelde Taiwa­nezen in de verschillende oorlogen, vindt men in elke stad. In Taipei heeft er elke dag een nogal sensationele aflossing van de wacht plaats. Een stuntshow in paradepas en veel gema­noeu­vreer met het geweer. De pagode, tempel en schrijn hebben die kleurrijke erg decoratieve versieringen  eigen aan de Chinese tempelbouw.

De Chinese straatnamen spelen ons een eerste keer parten als we naar de confuciustempel willen. We trachten de Chinese karakters van de straatnamen zo goed mogelijk te ontcijferen, maar uiteindelijk moeten we toch even informeren naar de goede richting. De veertigjarige vrouw die we ons stadsplan tonen weet meteen waar we naartoe willen, maar geeft haar poging om het ons uit te leggen op als ze merkt dat we geen Chinees verstaan. Ze wenkt een taxi laat ons instappen en brengt ons meteen tot voor de tempel enkele straten verder. Voor we haar goed en wel kunnen danken heeft ze de chauffeur betaald en spoedt ze zich vriendelijk wuivend verder.

Ook een confuciustempel vindt men in elke stad. De theorie van Confucius, de grote Chinese wijsgeer, is  nog steeds een lei­draad  voor de Chine­zen.

Boeddhisme, taoïsme en confucianisme zijn intussen zo erg met elkaar vergroeid  dat in elke tempel wel relicten en afbeel­dingen van de 3 versmolten strekkingen terug te vinden zijn.

De confuciustempels vallen op door hun soberheid zoals de meester zelf, met weinig of geen afbeeldingen.

Enkele straten verder staan we bij de taoïstische Paoantem­pel. Een heel andere sfeer. Voor de offeraltaars en aan de zij­nissen met heiligenbeelden en demonen zijn gelovigen devoot aan het bidden, sommigen ingetogen, andere luid roe­pend of zingend. De lucht is er zwanger van de bedwelmende wierook­geur.

't Is altijd een heel ritueel, het ontsteken van de wierook­stokjes, het herhaald buigend groeten, knielen en offeren van geld of voedingswaren, terwijl ergens wel een priester zit gebeden te prevelen en af en toe op een gong slaat. Een sfeer die we in Taiwan dikwijls beleefden.

De Taiwanezen die kost wat kost hun onafhankelijk van China willen waarmaken lopen nogal hoog op met hun boegbeelden

De "Sun Yatsen Memorial Hall", is een mausoleum voor de stichter in 1911 van de democratische  "Republic of Chi­na". Het symbool van een vrij en democratisch China, dat enkel in de provincie Taiwan overeind bleef.

Het "Chiang Kaishek Memorial"  is zeker het imposant­ste gebouw in Taipei. Hij was de militaire bevelhebber die het democratische gedachtegoed van Dr Sun Yatsen met geweld installeerde in China en presi­dent werd. Door zijn vlucht voor het communis­me naar Taiwan kon hij daar die democratische staatsvorm tot op heden laten voort­leven. Op het gelijkvloers wordt de hele revolutie en evolu­tie van het Chiang Kaishek-bewind in beeld gebracht.

Eén van de merkwaardigste tempels in Taiwan en zeker de popu­lairste in Taipei vinden we in de stadswijk Wanhua, de volks­buurt. In de door wierook en kaarsdampen zwartgeblakerde Lungshan-tempel is het een voortdurend komen en gaan van de buurtbewoners. Maar ook clochards, ouderlingen, soms al met demente trekjes of mensen die op de rand van de maatschappij leven, hangen rond de tempel en scheppen een aparte sfeer.

Nog even langs het presidentieel paleis en de korte dag, om 17 uur donker, zit er weer op.

Permalink | Reacties

Het woeste hooggebergte

Het binnenland in hartje Taiwan bevalt ons zo goed dat we tegen schema en tijd in toch nog de 200 km verder door het woeste binnenland er bijnemen.

Vanaf Sun Moon Lake wordt het weer gestadig klimmen. We willen over de hoogste bergpas. Hartje Taiwan is hier wel letterlijk te nemen. Puli 18 km ten noorden Sun Moon Lake is het geogra­fisch centrum van het eiland.

De gehaaste wolken die de hele morgen al verstoppertje speel­den met de hoogste bergtoppen, spelen ons nu parten. Enkele honderden meter voor de top van de 3275 m hoge Wustepas, worden we er door opgeslorpt en zitten we in een dikke mist.

't Is één van de weinige plaatsen waar in de maanden januari februari geskied wordt en waar bergbeklimmers hun hartje kunnen opha­len.

Wat we niet in  de folders vonden en toevallig ontdekten door een bord langs de weg is Taiwans grootste Taoïsti­sche tempel, 8 km buiten Kukuan. Het complex tegen een berg­flank omvat 3 tempels, enkele administratieve gebouwen en een commerciële vleugel met souvenirstandjes en restaurant.

Er zijn niet veel gelovigen op deze vroege zaterdagmorgen, maar die er zijn menen het.

Een vrouw staat luid te zingen, zwaaiend met een handvol wierookstokjes. Voor de hoofdtempel doet een priesteres een vorm van handoplegging bij een vrouw. Niettegenstaande het blijft bij zachtjes wrijven en aanraken van bepaalde lichaams­delen, laat de vrouw luidop haar gevoelens blijken door pijn­lijk te kreunen of zich voldaan en opgelucht te tonen.

Twee jonge vrouwen voeren op blote voeten een rituele dans uit. Een echte evenwichtsoefening met gesloten ogen waarbij li­chaam, armen, handen en benen sierlijke vormen aannemen.

Een groepje van 6 in een zelfde geel plunje doet de hele bede­vaart met het nodige ritueel langs alle zijnissen en heiligen­beelden. 

Terug in de vlakte langs de westkust doen we Taiwans derde grootste stad Taichung aan.

De blikvanger in Taichung is zeker de Paochuen-tempel. In een drukke straat prijkt boven de omheining tussen de omliggende hoogbouw een enorm 32 m hoog verguld boeddhabeeld. Een  Mai­treya zoals deze dikbuikige schalkse boeddhavoorstelling gezeten op een lotus in India genoemd wordt.

De tuin rond de tempel is opgesmukt met afbeeldingen van de Maitreya. Schijnbaar een levensgenieter die in alle houdingen, levensgroot tot in het lachwekkende toe voorgesteld wordt.

Over een goed uitgebouwde route Nr 3 rijden we langs uitge­strekte aard­beienvelden waaraan de vruchten volop hangen te rijpen, naar Sawan.

't Is wel wat zoeken om het tempelcom­plex van Shihtoushan op zo'n 25 km van de hoofdbaan te vinden. Het duurt even voor we de juiste Chinese karakters ontleed hebben, maar een half uur later staan we toch op de parking voor onze laatste nacht in de auto.

Als we 's morgens verschillende Taiwanezen vanaf de parking naar de hoofdtempel zien trekken denken we dat er een vroege eredienst plaats heeft. We volgen ze maar stellen al vlug vast dat het hen daar niet om te doen is. Zij maken er een morgen­wande­ling van  over de rug van de berg.

We hebben er al een stevige wandeling opzitten voor we terug aan het tempelcomplex zijn.

Dit uitgestrekt Boeddhistisch klooster waar monniken en nonnen een spartaans leven leiden ligt uitgestrekt tegen de flanken van "Lion's Head Mountain". Vanop een afstand zou men met wat verbeeldingskracht  een leeuwenkop herkennen in de silhouet van de bergflank, vandaar de naam.

De piramidevormige verbrandingsovens bij haast iedere tempel hebben ons al dikwijls geïmponeerd. Hier is een priesteres met veel ceremoniële buigingen, vreemde gebaren en danspasjes de papieren ruikers, figuurtjes en boekjes die op het offeral­taar achtergelaten werden aan het verbranden.

Een man die onze belangstelling ziet legt het uit. De vergulde papieren lotus­sen, figuurtjes of gewone blaadjes met teksten en tekeningen op is "Ghost Money". Om geen echt geld te moeten verbranden wordt dit nepgeld dat aan de kraampjes rond de tempels met pakken verkocht wordt geofferd.

Tijdens het ritueel met de wierookstokjes waarbij ze de goden om één of andere gunst smeken, ligt het nepgeld op de offer­tafel. Sommigen verbranden nadien zelf hun "Ghost Money", maar als het papier op de tafel te omvangrijk wordt doet een pries­ter of priesteres  het verbrandingsritueel. De rook gaat op in de kosmos om de goden te behagen. Er zijn ook varianten die dan weer slaan op het bevredigen van de wil van boze geesten. Of nog andere die daardoor het nodige zakgeld willen verschaf­fen aan een afgestorvene voor een beter leven in het hier­namaals.

Truckers werpen onderweg op gevaarlijke plaatsen soms nepgeld uit hun voertuig voor bescherming van één of andere ver­keers­god. Daarom ook die honderden kleine offer­plaatsjes die men op alle plaatsen in het land vindt en waar altijd wie­rook­stokjes en kaarsen branden en kleine hoeveelhe­den voedsel en "ghost money" te vinden zijn.

Naargelang de gouden of zilveren opdruk in het midden van het papiertje spreekt men van "Gost Money" of "God Money", die gebruikt worden om de goden te behagen of figuur­lijk hun gunsten af te kopen.

Opvallend dat in de tempels alles er op wijst dat enkel gebe­den wordt voor het materiële welzijn van zichzelf, zijn fami­lie, omgeving of afgestorvene, maar haast nooit met het in­zicht op een beter plaatsje in het hiernamaals.   

Permalink | Reacties

Romantisch Taiwan

Sun Moon Lake is veruit Taiwans drukste vakantiebe­stemming. De centrale ligging  en iets koelere temperaturen maken van Sun Moon Lake het hele jaar door een aantrekkelijk reisdoel. 't Is bijzonder in als bestemming voor wittebroods­weken. De hotels spelen er op in met "Honeymoon Rooms". Niet ten onrechte: de ligging is buitengewoon en een boottocht­je op het esmeraldkleurige meer kan best romantisch zijn.

Watersportmogelijkheden, enkele pretparken, interessante tempels en een mooi wandelgebied zijn de andere troeven.

Langs het meer vinden we een vistechniek terug die we we ook al in India zagen, waar hij ook ingevoerd werd door de Chine­zen. Vierkante netten met aas worden vanaf een hevel buiten de boot via een katrol in het water gelaten. Na een tijdje wordt het net opgehaald waarbij het een zak vormt waaruit de vis niet meer kan ontsnappen.

Met gemengde gevoelens trekken we naar het nabijgelegen "Abo­riginal Culture Village"". De meningen over het park liggen in de reisgidsen nogal uiteen. Een combinatie van een hekta­ren grote Europese tuin, een pretpark  met Disney World-trekjes en een open­luchtmuseum waar alle inheemse volkeren met hun cul­tuur in ondergebracht zijn, zijn moeilijk  onder één noemer te bren­gen.

In dit "voor elk wat wils", is het uitkiezen wat u bevalt. De terreinen zijn goed gescheiden zodat het ene het andere niet stoort. Naast de parking bij de ingang wandelen we door de Europese tuin met grasperken, prieeltjes, bloemen, een echt Frans kasteel, Hollandse windmolen en Romeinse zuilen. Aan de over­kant van de baan het attractiepark voor groot en klein. Ademstollende ritjes in treinen, water-, en luchtba­nen. Draai­molens, sprookjespaleizen, shows, speelautomaten en de nodige restaurants.

Achter het pretpark, zoveel mogelijk in een natuurlijke omge­ving, liggen op loopafstand 8 inheemse dorpjes. Originele hutten en interieurs samengebracht vanuit heel het land. Het leven van de bewoners van eind vorige eeuw herleeft er in hun klederdracht, hun handenarbeid en kunst.

Meest geslaagd wordt uiteindelijk hun culturele muzikale show, waarbij ze fazen uit hun leven uitbeelden, geboorte, liefde, huwelijk, feesten en dood. De melancholie eigen aan Polynesi­sche volkeren maar veel ritmischer dan de meeslepende hula-toestanden op Hawaiï.      

Permalink | Reacties

Kaohsiung, met anderhalf miljoen inwoners de tweede grootste stad van het land en vierde grootste containerhaven van de wereld is zeker Taiwans belangrijkste stad. Oorspronkelijk hadden we het in ons reisplan niet opgenomen. Maar daar we voor het weekend in Hualien hopeloos naar een bank gezocht hadden,  was het nu de hoogste tijd om een wisselkantoor te vinden.

Een goed stadsplan, enkele Engelstalige straatnamen en een erg attente copiloot brengen ons zonder veel problemen tot voor de deur van de American Expressbank.

Onze toeristische belangstelling gaat er uit naar het Lotus­lake even buiten de stad, dat we na enig zoeken ook vinden. De pagodes van "de draak en de tijger" en "lente en herfst" doen aanvankelijk door hun opvallende kleuren wat kitscherig aan, maar de reliëfbeelden, schilderijen, mozaïeken en houtsnijwerk blijken echte kunstwerkjes te zijn.

Langs de muil van de draak lopen we de pagode binnen, tussen de tanden van de tijger door komen we weer buiten.

De tempel tegenover de pagode van "herfst en lente" wordt geres­taureerd. De werken zijn bijna beëindigd. We gelo­ven gewoon onze ogen niet. De met bladgoud belegde boeddha­beel­den, de schitterend gedecoreerde plafonds, de levensgrote figuren van draken en demonen op muren en deuren, de fijn uitgesneden teksten en reliëfbeelden en de afwerking van de kleinste details zijn een streling voor het oog. Voor ons de rijkste en kleurrijkste tempel van Taiwan.

Bij de pagodes zitten tussen de bovengrondse wortels van oeroude baniaanbomen bejaarde Chinezen op houten krukjes thee te slurpen, op de tafels staan koperen waterketeltjes te dampen. Anderen spelen kaart of één of ander bordspel. Een echte Chinese sfeer. Eens buiten de stad trekken we het hooggebergte in.

Wat een verrassing ‘s morgens  Een paar sokken en een T-shirt onder de pyjama om in de slaap­zak te kruipen was geen overbodige voorzorg gistera­vond. De vriesbloemetjes staan binnen op de ruiten als we op 2300 m in Alishan ontwaken.

Even later staan we met een hoge rug ergens langs de weg te wachten op de zo geprezen zonsopgang. In het halfdonker tekent de skyline van de drieduizenders zich nog grimmig af tegen de vaalblauwe ochtendhemel. Diep in de vallei hangt een wolken­zee. Wel erg spectaculair. Al wat boven de 2000 m is, steekt boven het grauwgrijze wolkendek.

De eerste lange zonnestralen krijgen de hoogste toppen in hun greep. De kleurschakering varieert al vlug van  ros over roze naar geel. De wolkenzee wordt een pastelkleurig palet. Ont­dooide dauwdruppels bengelen als kristallen parels aan de takken. Het herfstmozaïek van de loofbomen en de wuiven­de pluimstaarten in de rietstengels krijgen bij het laagstaan­de tegenlicht een speciaal cachet. Het is het Alishan van de beschrijving in de folders.

Gisteren waren we langs bochtige smalle wegen en veel tunnels vanaf de kust opgeklommen naar Taiwans ruig binnenland. Over Tsochen en Yuching naar Chingpu bleven we de hele tijd op 1000 m hoogte. De hellingen waren er zover het oog reikt begroeid met hoofdza­kelijk theevelden,bettelnootpalmen, afgewisseld met bamboe­wou­den en banaan- en papayaplantages. De wegen zijn afgezoomd met meter­hoge gele en rode kerstrozenstruiken.

De bettelnoot is voor de inheemse bevolking, zoals op vele eilanden in de Pacific, de nationale drug. Gedipt in een mos­terdsausje en verpakt in een stuk banaanblad, wordt het de hele dag door gekauwd. Op elke straathoek in Taiwan kan men in stalletjes naast sigaretten en een drankje ook per stuk ver­pakte bet­telnoten kopen. De vuile uiteengespatte rode vlekken op de stoepen, het wegdek en soms in de toiletten zijn het resultaat van het veelvuldig spugen van de bettelnootkauwers. Vieze bruine lippen en mond en vroegtijdig wegrotten van de tanden zijn het gevolg.

Het hele jaar door wordt er geoogst. De takken met vruchten worden met de machete van de stam geslagen. In kleine fami­liebedrijfjes worden de noten de grootte van een eikel, van de stengel geplukt, vervolgens machinaal volgens grootte gesor­teerd en nadien verpakt.

Eens op de baan Nr 18 stegen we op korte tijd naar Alichan een klimaatgordel waar enkel nog sparren en loofbomen groeien.

Nu de zon op is, pendelen we traagjes verder. Elke bocht zorgt weer voor andere sensationele vergezichten. Een bord op een parking wijst meer dan 10 pieken aan boven de 3000 m, waarvan 4 zelfs boven de 3500 m. De 3997 m hoge Yushan Taiwans hoogste berg en tevens van heel Oost-Azië, ligt grijp­baar nabij. Maar tegen twee uur trekken de wolken op uit het dal en spelen ze kat en muis met de hoogste kruinen.

Best dat we hier ons eigen vervoer hebben, want via de weg Nr 21 door het spectaculairste gedeelte van het Yushan NP is er geen openbaar vervoer. De weg is dikwijls gesloten wegens aardver­schuivingen en er woont haast niemand.

Hoe erg de natuurelementen hier kunnen tekeergaan ondervinden we voorbij de 2782 m hoge pas in de 80 km lange afdaling naar "Sun Moon Lake".

"Road open" vermelden de bordjes. Gelukkig maar dat we hier vorig jaar niet waren. De tyfoons en grondverschuivingen in de zomer van 1995 hebben hier lelijk huis gehouden. Toen was de weg maandenlang gesloten. Tonnen aarde en stenen die van de bergflanken loskwamen blokkeerden de tunnels. Wegen werden bedolven onder de steenmassa, afsluitingen en stukken asfalt liggen diep in de ravijnen. Bruggen werden weggeslagen, van anderen zijn de steunpilaren of het wegdek gescheurd. Ze zijn gesloten voor alle verkeer. We moeten over aardewegen die door de rivier aange­legd zijn. In sommige dorpjes moeten we over al lang afgedankte eensporige  bruggetjes die terug opgekalefa­terd zijn tot een nieuwe brug aangelegd is. De brokstukken van de lawines werden door bulldozers gedeeltelijk geëffend zodat we er nu stapvoets over kunnen. Enkele huizen zijn volledig vernield door brokstukken die door het dak vielen of gevels vernietig­den. Sommige steken enkel nog met het dak boven de steen­massa uit. Gedeelten van plantages werden bedol­ven onder de modder. Met zwaar materiaal wordt gewerkt om in de toek­omst zulke catastrofe te voorkomen.

Iedere zomer wordt deze streek van Taiwan ge­teisterd door hevige regenval en woeste tyfoons vanuit de pacific, maar 1995 was een echt rampjaar.

Permalink | Reacties

TAIWANS SUPERATTRACTIE

Taiwan heeft zijn rijk natuurpatrimonium goed veilig gesteld voor de toekomst. Vijf nationale parken en enkele beschermde gebieden onder de noemer "National Scenic Area", zorgen voor­ het behoud ervan.

Met een bergrug van Noord naar Zuid die op tientallen plaatsen tot boven de 3000 m reikt, op een eiland van nauwelijks 150 km breed zorgt dat voor spectaculaire, bruuske niveauverschil­len.

Langs de "Northeast Coast National Scenic Area", tussen Suao en Hualien maken de klippen enkel aan de mondingen van de breed­ste rivieren plaats voor enkele verscholen vissersdorp­jes.

Voor ons zijn het rustige stopplaatsen. Toeristen houden zich er meestal niet op. In de kleine tempeltjes soms vlak bij zee gebouwd, en meestal gewijd aan Matsu, de god van de zee, worden we steeds weer verrast door die sublieme architectuur en kunstrijkdom. We kunnen er dagelijks het ritueel van de gelovigen gadeslaan. Steevast worden we uitgenodigd voor een kop thee die aan de tempelingang steeds klaar staat.

Slechts 10% van de Taiwanese bevolking woont hier. Meest­al nog de oorspronkelijke bevolkings­groepen die in de 15e en 16e eeuw steeds meer moes­ten uit­wijken naar de onherbergzaam­ste gebie­den. Hun fysio­nomie verschilt wel erg van de Chine­zen. Huids­kleur donkerder, volle gezichten en ronde ogen.

Bij Chingshui staan 's werelds hoogste klippen 1000 m hoog, loodrecht in zee. In de twintigerjaren hebben de Japanners er op zo een 100 m hoogte een spectaculaire weg in uitgehouwen. Sinds­dien is het een bestendig gevecht tegen steenslag, grond­ver­schui­vingen en tyfoons om de weg open te houden. Door steeds weer doorgevoerde verbeteringswerken en graven van tunnels rijden we er nu over een smalle maar relatief comfor­tabele weg. Al blijven de duistere, door verkeerslichten geregelde een­rich­tingstunnels soms wel 3 km lang, niet direct uitnodi­gend en is het autozitje langs de kant van de afgrond nog steeds niets voor huiverende bange zielen.

Het was door deze rotsmassa dat de Liwurivier in miljoenen jaren met ongetemde kracht de fameuze Taroko Gorge creëerde. Dit geheel van steile klippen en diepe ravijnen maakt deel uit van het  Taroko Natio­naal Park.

De late namiddag weerhoudt er ons niet van toch al een vlugge verkenning te doen.

"Een van de 7 natuurwonderen van Azië" zeggen de folders. Werkelijk zelden zagen we een zo indrukwekkende brok natuur. De laatste 19 km voor de Liwurivier in zee uitmondt, wringt ze zich bulderend door een uiterst nauwe kloof. De "beauty" ervan zou nooit door het groot publiek zijn ontdekt zonder dat ge­waagd stukje ingenieurswerk. Door gebruik te maken van de na­tuurlijke grotten in de canyonwanden die als tunnels ge­bruikt werden, lukte het hen zonder al te veel schade toe te brengen aan de natuur de hindernis te nemen. De weg vormt het begin van de grandiose "Central Cross Island Highway", die sinds 1960 het eiland van Oost naar West over een hoogte van 3000 m verbindt. Een bravourstukje met een prijskaartje van 11 mil­joen US dollar, maar dat ook 450 dodelijke slachtoffers eiste.

's Morgens zijn we er weer vroeg bij. Een nacht op de tatami in de bamboehut bezorgt ons wel enkele stijve ledematen. Het belooft een mooie dag te worden. De ochtendzon zet de toppen al in de verf. Onze buren van vannacht komen nog met 2 potjes instantnoedels aandragen:" Uw lunch voor onderweg", dringen ze aan.

Aan het begin van de kloof werd naast een waterval een boed­dhistisch schrijn opgericht ter nagedachtenis van de veronge­lukte wegarbeiders.  Op de parking trachten Atayal vrouwen een korrel mee te pikken van de rijke toeristentafel door in originele kledij te poseren voor de camera. Een oudere vrouw draagt nog de gezichtstatoeëringen eigen aan de meeste Polynesische volkeren, maar die in Taiwan rond 1930 door de Japanners verboden werden

Erg spectaculair is de weg die door de bestaande grotten werd aangelegd in het nauwste gedeelte van de canyon. Het kronke­lend baantje door de  "Swal­low Grotto" en de "Tun­nels of Nine Turns", verkennen we vanaf de kleine uitwijk­plaatsjes te voet. Gewoon adembenemend, zelden zagen we een zo brutale schoon­heid. We voelen ons nietig. Kleinere en grotere watervallen storten zich in de afgrond.De kracht van het water creëerde de grilligste vormen en uithollingen.

Toen er bij de aanleg van de weg  marmerlagen ontdekt werden overwoog men die rijkdom te gaan exploiteren, met alle gevol­gen vandien voor de natuur, maar gelukkig heeft men dat kunnen verhinderen. Een sierlijke witmarmeren brug met langs weers­zijden levensgrote marmeren leeuwen symboliseert die natuur­lij­ke rijkdom.

Het marmerhoudend gesteente in de bedding werd door het water gepolijst, de glinsterende witte kleur flatteert tegen de zwarte canyonwanden.

Vanaf Tienhsiang waar een metershoog boeddhabeeld naast een tempel en een pagode in een rotswand over de canyon schijnt te waken, klimt de weg op nauwe­lijks 70 km van zeeni­veau naar het op 2565 m gelegen Tayu­ling. Het bestendig uitzicht op de vlak­bij gelegen driedui­zenders is grandioos.

Het weer deed het goed. Maar nog maar juist op de terugweg komt van uit zee een dikke mist opzetten. Even later gaat het voorhang dicht en zit de voorstelling er op.

Toch kunnen we niet nalaten nog even te stoppen om een  wan­deling te maken over 2 zwiepende hangbruggen boven het kolken­de water van een bijrivier in een zijcanyon.

Permalink | Reacties

Taiwan kaderde in onze reis van 5 maanden naar Japan -Taiwan en Korea. Nadat we  onze VW camper vanuit Japan terug naar België verscheepten, vlogen wij naar Taiwan waar we voor 14 dagen een auto huurden. 

Mensen

Niettegenstaande het vroegere Formosa officieel nog altijd een Chinese provincie is  ondergingen de inheemse bevolkingsgroepen door de eeuwen heen toch  weinig invloeden van het vaste land.

Er zijn 8 originele stammen de Ami, Atayal, Bumun, Paiwan, Puyuma, Rukai, Shao en Saisiat. Allemaal kwamen ze van de eilanden uit de Pacific . Sindsdien verbasterd met de Chinese inwijkelingen tonen vele van hun toch nog sterke Polynesische trekjes.

Zij zelf maken nog wel een onderscheid tussen de originele bewoners die zich trots Taiwanezen noemen en de Chinese inwijkelingen van na WO 2 die voor hen  “Mainlanders”  zijn.

Wonderlijk voor dit deel van de wereld  is dat met een bevolking van 573 personen op 1 Km²  het één van de dichtst bevolkte plaatsen in de wereld is. Reden daarvan is de stroom van vluchtelingen, men schat zo een anderhalf miljoen, die in het zog van hun leider i n 1949 Chiang Kaishek naar hier vluchtte om het communistisch regime in hun Chinees vaderland te ontvluchten.

Permalink | Reacties

Taiwan kaderde in onze reis van 5 maanden naar Japan-Taiwan en Korea. Nadat we  onze VW camper vanuit Japan terug naar België verscheepten, vlogen wij naar Taiwan waar we voor 14 dagen een auto huurden. 

Naar Yehliu

Naar Yehliu aan de noord-oostkust is het vanuit  Taipe anderhalf uur rijden, maar het loont de moeite.

De geërodeerde kuststrook van anderhalve kilometer achter de vissershaven is voor ons uniek. Zelden zagen we zo een doolhof van grillig gevormde stenen creaturen. Metershoge zonderlinge beeldhouw­werken, door wind en water gecreëerd uit lava en zandsteen. Die bizarre sculpturen maken van Yehliu samen met de Tarokok­loof, voor ons de belangrijkste natuurbezienswaar­dig­heden van Taiwan.

Uren dwalen we door dit irreële decor. Onze verbeelding wordt op de spits gedreven. We beperken ons niet tot het populaire gedeelte. Over een bruggetje komen we op een schiereiland waar de tand des tijds elke nuance in kleur en hardheid van het gesteente accentueert. De naden van ertsen die dwars door het lavage­steente lopen tekenen zich scherp af. Door het water gepo­lijste stenen bollen groter dan een kanonbal liggen los op kegelvor­mige rotsplateaus, andere zitten nog half verankerd in de klippen. Soms lijkt het een maanlandschap met kratervormige heuveltjes. Op andere plaatsen zijn de rotsen gekerfd in een symmetrisch dambordreliëf. We raken er niet op uitgekeken.

Permalink | Reacties

Taiwan kaderde in onze reis van 5 maanden naar Japan-Taiwan en Korea. Nadat we  onze VW camper vanuit Japan terug naar België verscheepten, vlogen wij naar Taiwan waar we voor 14 dagen een auto huurden. 

Ilha Formosa

De formaliteiten in het verhuurbureau in de hoofdstad Taipe verliepen vlot vanmor­gen. De eigenaar moest wel even glimlachen toen ik de banden controleerde, naar het reservewiel en een wielsleu­tel vroeg en het peil van water, batterij en olie liet tonen.  Gisteren hadden  we een aanvaardbare dagprijs bedongen van ongeveer 1500fr per dag voor 13 dagen

Ik was erg nerveus de eerste ogenblikken in het drukke stads­verkeer.

Het rechtsverkeer was weer even aanpassen na 4 maanden links rijden in Japan. Op de autobaan werd ik rustiger, zeker als ik merkte dat de Ford die er 50.000 km had opzitten het echt goed deed.

't Zal niet moeilijk zijn ons zwerversleven gewoon verder te zetten. Morio, een taiwanees die we via vrienden in België hadden leren kennen heeft ons een gasvuurtje, een kookpan, 2 slaapzakken en een deken meege­geven zodat we gelijk waar kunnen overnachten. De Ford is binnen zeker zo ruim als onze VW. Bovendien vallen de temperatu­ren die schommelen tusen de 18° en 25° best mee.

Dit "Ilha Formosa", het mooie eiland zoals de Portugezen het noemden toen ze het in 1517 aandeden, maar dat zeker na WO II onder zijn Chinese naam Taiwan in het wereldnieuws kwam als anti-communistisch blok tegen het vasteland China, heeft een aparte politieke status.

Met België heeft het enkel zijn oppervlakte gemeen, 395 km op zijn langst en 144 km op zijn breedst, of 35.000 km2. Daarmee houdt elke vergelijking op. Een bevolking van 20 miljoen, een binnenland dat 3500 m hoog opreist, ruwe kusten, een vulkani­sche ondergrond, boeddhisme en subtropische begroeiingen zijn vreemd bij ons.

De kustlijn bevalt ons meteen. Ruige klippen en vlakbij een steile bergketen. Een eerste keer word ik in het verkeer verrast door een bestuurder die op het ogenblik dat ik voor­bijgestoken word, met zijn vlugge wagen rechts via de pech­strook inhaalt en me brutaal de pas afsnijdt. Even later moet ik serieus uitwijken en remmen voor een uit tegenovergestelde richting komende vrachtwagen die aan een doorlopende dubbele witte lijn in een bocht een ander voertuig inhaalt. Luid toeterend  recht op ons afstevenend neemt hij zwenkend terug zijn plaats in, terwijl de achteropkomende chauffeur op de rem moet gaan staan. De veelvuldige politiepatrouilles die altijd wel iemand aan het verbaliseren zijn schijnen hen niet af te schrikken. Toestanden waar we rekening zullen moeten mee hou­den, defensief rijden is de enige oplossing.

Rijden, kaartlezen en Chinese naamborden ontcijferen wordt weer een heel teamwork. Enkel de richting naar de belangrijk­ste steden wordt sporadisch met Engelstalige onderschrif­ten verduidelijkt. Gelukkiglijk is de wegnummering uitstekend en hebben we 3 landkaarten waarop we de Chinese gegevens kunnen vergelijken.

Permalink | Reacties

Deze verscheidenheid  aan culturen en religiën uit zich vooral  in een unieke architectuur. De tempelcomplexen van het zenboeddhisme, het shintoïsme, het taoïsme  en het sobere confuciunisme vormen samen met de pagodevormige kastelen uit de Shoguns en Samoerai periode de pareltjes van deze meestal houten  bouwstijl.

De tempelsteden Kyoto, Nara, of Myayima, de honderden kleinere en grotere tempeltjes overal in het land, de prachtige beeldhouwwerken  en de pagodevormige kastelen in Himeji, Osaka of Karatsu, stuk voor stuk juweeltjes van die bouwstijl.

Deze dia’s reeks 1 en 2 zijn een summiere greep uit dit architectonisch aanbod. Wij trokken er in1996  vier maanden rond met onze camper.

Permalink | Reacties

Deze verscheidenheid  aan culturen en religiën uit zich vooral  in een unieke architectuur. De tempelcomplexen van het zenboeddhisme, het shintoïsme, het taoïsme  en het sobere confuciunisme vormen samen met de pagodevormige kastelen uit de Shoguns en Samoerai periode de pareltjes van deze meestal houten  bouwstijl.

De tempelsteden Kyoto, Nara, of Myayima, de honderden kleinere en grotere tempeltjes overal in het land, de prachtige beeldhouwwerken  en de pagodevormige kastelen in Himeji, Osaka of Karatsu, stuk voor stuk juweeltjes van die bouwstijl.

Deze dia’s reeks 1 en 2 zijn een summiere greep uit dit architectonisch aanbod. Wij trokken er in 1996  vier maanden rond met onze camper.

Permalink | Reacties

Opvallendst zijn nog altijd de kimono’s waarin vele vrouwen, misschien als enige in de wereld  nog dagelijks flaneren, wat hen zo charmant maakt. De kledij bij de vele religieuze of folkloristische feestelijkheden  waarbij  nog dikwijls de Shogun- en Samurai periode of de verschillende godsdiensten centraal staan vormt een ander aspect van hun cultuur.

Een onderscheid tussen de bevolkingsgroepen is niet echt merkbaar tenzij  dan bij de  Anu bevolking op Hokkaido, de nakomelingen van de oerbewoners op het eiland.

Een sterk contrast daarmee is de jeugd die zich opvallend Westers kleedt en gedraagt.

 “Het Aangezicht van de Wereld” –Japan – deel 1 en 2  is een, selectie van onze ontmoetingen die we er in 1996 hadden tijdens ons 4 maanden durende rondrit op de verschillende eilanden. 

Permalink | Reacties

Opvallendst zijn nog altijd de kimono’s waarin vele vrouwen, misschien als enige in de wereld  nog dagelijks flaneren, wat hen zo charmant maakt. De kledij bij de vele religieuze of folkloristische feestelijkheden  waarbij  nog dikwijls de Shogun- en Samurai periode of de verschillende godsdiensten centraal staan vormt een ander aspect van hun cultuur.

Een onderscheid tussen de bevolkingsgroepen is niet echt merkbaar tenzij  dan bij de  Anu bevolking op Hokkaido, de nakomelingen van de oerbewoners op het eiland.

Een sterk contrast daarmee is de jeugd die zich opvallend Westers kleedt en gedraagt.

 “Het Aangezicht van de Wereld” –Japan – deel 1 en 2  is een, selectie van onze ontmoetingen die we er in 1996 hadden tijdens ons 4 maanden durende rondrit op de verschillende eilanden. 

Permalink | Reacties

In 1996 verscheepten we onze VW camper naar Osaka in Japan  voor een tocht van 5 maanden Japan, Korea en Taiwan. Weer een heel andere cultuur.

DE ASOBERG

Wat een klap moet het gegeven hebben in het centrum van het eiland, toen voor 100.000 jaar een enorme explosie de top van wat toen de Asoberg was, de lucht in katapulteerde.

Vanaf de rand van de caldera hebben we een over­zicht over de enorme verzakking onder ons. De ovale depressie van 16 km breed, 32 km lang met een omtrek van 128 km die na het tumult over­bleef vormde aanvan­kelijk een meer. Toen het wa­ter door onder­aardse verschuivin­gen wegvloeide, bleef een vrucht­bare vallei achter waar zich mensen vestigden en een spoorweg en wegen aan­ge­legd werden. Nu leven er een 80.OOO mensen.

Maar het bleef rommelen. Getuigen van de bestendige activiteit van de Aso zijn de stratovulkanen, Eboshidake (1.335 m), Kishi­madake (1.312 m), Ojadake (1.235m), Takadake (1.590 m) Neko­da­ke (1.430 m) en de Nakadake (1.323m) die midden in de vallei oprijzen.

Dat de vulkanische  activiteiten nooit ver weg zijn merkten we aan de rookpluimen her en der tegen de flanken.

We dalen nu langs een steil kronkelend pad af in de caldera naar het gelijkna­mige stadje Aso. Langs de tolweg die ons tot vlak bij de actiefste kraters moet brengen, rijden we door een irreëel landschap  van gestolde lavabanen begroeid met dor gras en wuivende pluimstaarten. In de vallei tekenen zich kleinere gedoofde kraters af die overbleven na de erup­tie.

Voor ons markeert een dikke rookpluim de richting naar de onberekenbare Nakadate krater.

Aan de kraterrand beletten dikke rookwolken die hortend uit de krater opstijgen het zicht in de diepte. Als de wind wat gunstiger staat en de vulkaan even rust, krijgen we de kokende grijze brij in het diepe gat even te zien.

Dat de Nakadate nog geen doetje is bewijst zijn bestendige activiteit. Hij maakte het de laatste jaren erg bont. Sinds 1933 leverde hij 10 recordpresta­ties. Argwanend wordt hij met alle mogelijke  meetinstrumenten in de gaten gehouden. In 1958 verraste hij weer iedereen en doodde 12 mensen door een plot­selinge opwelling. Van toen dateren de reeks betonnen schuil­bunkers in de nabijhied van de krater­rand. Dat kon niet belet­ten dat in 1979 toch weer 3 toeristen gedood werden door rondslingerend vulkanisch ge­steente.

Het is hier weer een echte volkstoeloop. Japanners zijn een volk van reizigers. Bijzonder de jeugd wordt daar erg bij betrokken. Op de toeristische plaatsen wordt de volkstoeloop gedo­mineerd door de zwarte en blauwe uniformen van de jon­gens  en meisjes studenten. Hier vinden ze het leuk om met ons op de foto te kunnen.

Ons imponeert niet alleen dat walmende gat, maar vooral de wanden met dooreengesmeten lava en basaltgesteente. "Nakadate Peak 2 hours". Dat plaatje interesseert ons, het wijst met een grote boog door de lavawoestijn naar de top. We misreke­nen ons. Het pad is duidelijk gemarkeerd, maar het wordt een tamelijk steile gevaarlijke klim over losliggende lava­blokken, die ons een uurtje langer bezighoudt  en waarbij handen en voeten de nodige houvast moeten zoeken. Marja's knieën knik­ken soms even op de smalle richel. Onze inspanning wordt beloond. Het uitzicht met de rookpluim onder ons, de grillige lavamassa en aan beide zijden van de kraterketen de vallei, is gran­dioos. Wil men er meer over weten en het allemaal nog eens gesimu­leerd meebeleven dan kan men terecht in het museum waar het ontstaan, de verschillende erupties en de gevolgen duide­lijk uit de doeken gedaan worden.

De nacht brengen we door in het dorpje Takamori, juist voor we de krater verlaten. Terwijl we naast de auto zitten te eten, voelen we een trilling die enkele seconden aan­houdt en zich enkele minuten later nog eens herhaalt. We schenken er niet veel aandacht aan. Het is vermoedelijk een stuiptrek­king van één van de nabijgelegen kraters die de aarde doet schommelen. De volgende nacht zullen we er wel terug aan denken als we in ons bed enkele malen serieus dooreengeschud worden. 6,7 op de schaal van Richter bleek achteraf

Permalink | Reacties

ROUTE 229  

De goede ervaringen met de vorige schiereilanden en de geva­rieerde kust doen ons besluiten ook het niet geplande schier­eiland Shakotan-hanto (hanto betekent schiereiland) geklas­seerd als quasi nationaal park op te zoeken.

Het is meteen een schot in de roos. Niet alleen het schierei­land maar de volledige 400 km langs de route 229 die vanaf Otaru tot Esashi bijna evenwijdig met de Japanse Zee loopt is gewoon spectaculair.

Steeds weer doen we de uitlopers naar de belangrijkste klip­pen. Tussen de Shakotan- en Kamui-vuurtorens, strekt zich een dramatische kustlijn uit die uitdeint in zee. Van kolossale rotskolossen tot kleine atollen. We genieten met volle teugen van de woeste schoonheid en worden steeds weer aangetrokken door de ruige rotsplateaus waartegen de aanrollende golven hoog opspatten. Iedere avond verdwijnt de zon als een reusach­tige luchtballon in zee om de volgende morgen weer trouw op post te zijn boven de bergkam.

De vossen zijn een bijkomende attractie. Ze zijn erg tam en zwerven langs de weg. Op onze overnachtingsplaatsen zijn ze altijd in de nabijheid. Ze zijn hoegenaamd niet mensenschuw. In het shintogeloof werden ze beschouwd als heilige dieren, daardoor werden ze nooit gejaagd. Elk Shinto-schrijn heeft wel ergens een nis waar de vos als Inari, de god van de rijst centraal staat.

Overnachtingsplaatsen hebben we er voor het uitkiezen. De luxueus uitgebouwde parkings bieden allerlei faciliteiten.

De toiletarchitectuur en -cultuur is een hoofdstuk apart. De ruime gebouwen meestal in duurzaam materiaal, zijn imitaties van allerlei bouwstijlen. Soms rond of ovaal, in kasteel- of bootvorm, observatori­um met glazen koepel of houten blokhut. Telefooncellen te bedienen met kaarten of munten en drankauto­maten met koude en warme dranken. Soms zelfs een box met instant- of diepgevroren maaltijden en ingebouw­de microgolf­oven die na het inwerpen van het bedrag en een druk op de knop, ons automatisch het ontdooid en opgewar­md schoteltje serveert.

In de toiletruimten vinden we de gekste snufjes. Een "Western style" toilet, met armleuningen en knopjes om de temperatuur van de bril te regelen. Een zoemer die de nevengeluidjes van de stoelgang moet verdoezelen en automatische geparfumeerde doorspoeling. Een sproeier met geparfumeerd vocht en handlei­ding om voor en na het gebruik de bril te reinigen. Een kaptafel voor vrouwen met spie­gels aan 3 zijden. Een bandje met welkomsttekst dat aan­springt als men de deur opent, gevolgd door een stemmings­muziekje of vogelge­fluit. Steeds voldoende gebloemd toiletpapier, zeep, reukjes en automa­tische handdrogers en ga zo maar door. Allemaal snufjes om het de gebruikers op dit meestal ongezellig plekje zo aange­naam mogelijk te maken. Men zou voor zijn plezier een keertje meer gaan. Uiteraard werd bij dit alles de gehandicap­te niet vergeten.

En last but not least, alles zonder vervelende WC-madam die scherp toeziet of ge uw centen wel in het bakje gooit.

Als ik op een verlaten parking plots een hels alarm hoor en Marja met een gestreken vaantje zonder op te kijken naar de auto zie stappen weet ik dat ze iets mispeuterd heeft. Door alle knopjes uit te proberen weet ze dat ze van de rode knop moet afblijven, dat is het alarm als men opgesloten geraakt.

De Japanners gebruikten in het verleden uitsluitend een genre Franse WC, maar veel luxueuzer, nu prijkt op minstes één deur "Western Style".

Het "Western Style" idee is tamelijk recent in de Japanse samenleving. Iedereen is het er over eens en de jongeren forceren dat nog, dat het conservatieve Japan in versneld tempo evolueert naar een westers leefpatroon. Hopelijk nemen ze enkel de goeie kanten over. De uitdrukking "American style" ligt hen minder. De vroegere vijand en economische rivaal wordt wat van de wal gehouden.

Daarbij komt dat vandalisme nog bijna onbestaande is. Alles  functioneert, geen gebroken ruiten of lampen, geen graffiti­toestanden. Ik zag slechts één schunnige tekening op een toilet.

Steeds weer staan we perplex van de wilde schoonheid langs die ruige kust waar we de hele tijd met onze neus op zitten. Onze rit wordt dagelijks enkele malen onderbroken voor een stevige wandeling over de klippen. Niettegen­staande de nakende herfst bloeien er toch nog veel voor ons onbekende bloemen en plan­ten.

De cumuluswolken die zich 's avonds opstapelen boven zee, worden door de avondzon in een rosse gloed gezet.

Die adembenemende 400 km, waar we 4 dagen over deden zijn de apotheose van een geslaagde 4 weken op Hokkaido, de groene parel met stuiptrekkende kraters, dichte wouden, diepblauwe meren en een ruige kust ver van het drukke Japan. Maar voor we dit "Land of Patatoes" verlaten slagen we nog eerst een voor­raad van 10 kg van deze delicatesse in. 

Permalink | Reacties

We trappen af en toe op onze adem als we langs het steilste gedeelte van de 2446 uitgesleten trappen klimmen die naar de tempelberg Haguro leiden.

Haguro maakt samen met de Yudono-berg 1504 meter en de Gas­san­berg 1980 meter, deel uit van de 3 heilige Dewa-bergen. Op iedere berg staat een boeddhistisch heiligdom, een bedevaarts­doel voor vele pelgrims. Haguro slechts op 419 meter, bleef het populairst.

We zijn er vroeg aan begonnen, zodat we het pad door een woud van kaarsrechte, statige 300 jaar oude cederbomen voor ons alleen hebben. De weg wordt geflankeerd door schrijnen, tem­peltjes, boeddhabeeldjes en offerplaatsen. Blikvanger is de vijf verdiepingen hoge houten pagode uit de 14e eeuw.

Boven aan de Haguro-san-jinja, de hoofdtempel is het nog rus­tig. Even later komen de eerste pelgrims boven. Ze zijn te herkennen aan hun witte tuniek met wijde pofbroek, witte geslo­ten aansteekpantoffels met 2 tenen en hun houten staf.

Het zijn Yambushi-pelgrims, aanhangers van de boeddhistische Shugendo-sekte. Hun voorgangers waren buitenbeentjes in die grote boeddhistische familie. In de vorige eeuwen hielden ze er nogal vreemde magische, exorcistische rituelen op na.

Voor hen moet dit een boeteprocessie zijn door o.a. onder de ijs­koude waterval te gaan zitten of zichzelf te kastijden zoals hun voorgangers vroeger. Voor sommigen lijkt het nu eerder een toeristische uitstap te zijn met camera en video in aan­slag.

Bij het complex hoort een Jizo-heiligdom. De honderden kind­vriendelijke boeddhabeeldjes zijn verkleed tot in het belache­lijke toe. Sommigen hebben een fopspeen in de mond of een Micky Mouse-masker op. Anderen dragen een slabbetje, muts­je en soms verschillende kleedjes over mekaar. Ze hebben speel­goed of een lolly in de hand. Duizenden houten wensbord­jes steken in de grond.

Bij het afdalen kruisen we nog verschillende groepen pelgrims. Sommigen blazen op een zeeschelphoorn om hun komst aan de goden te melden.

Permalink | Reacties

Er vallen enkele druppels regen op mijn verhit aangezicht dat boven het wateroppervlak van het Ikenoyo openlucht warmwater­bad uit­steekt. Enkele meter verder vloeit de onsen, zoals de Japanners hun thermale baden noemen, over in het Kussaro meer. De warme neveldamp boven het water trekt lang­zaam op in het miezerige weer. Maar het ont­span­nend gevoel 's morgens om 6 uur in het heetwaterbad is zalig. Een weldoende therapie voor onze roestende knoken.

Het niet al te beste weer deed ons gisteren nog doorrijden tot aan het Kussaromeer in het erg vulkanisch Akan Nationaal Park. Pendelend langs de beboste oever hadden we al enkele malen gestopt om een overnachtingsplaats te zoeken.

Bij een zoveel­ste poging kwam Marja na enkele minuten opgewon­den met haar duim in de hoogte uit het bos. Langs een spoor bracht ze mij tot voor deze dampende onsen. Een met lavablok­ken afgezet bad van wel 15 m doormeter, een 80 cm diep en de bodem bedekt met een laagje kiezel, waaruit het water vanuit de ondergrond rechtstreeks opborrelt en kleine luchtbelletjes maakt aan de appervlakte. Temperaturen ergens rond de 40°. Vlak ernaast 2 houten kleedhokjes met buitenverlichting. Blijkbaar heeft het behoord bij een klein kuuroord dat in verval geraak­te. Aanvankelijk dachten we de onsen voor ons alleen te hebben, dat is de langste tijd ook zo maar tijdens het week­end hebben we er toch regelmatig bezoekers.

De regen houdt ons twee dagen aan onze onsen gekluisterd, maar dat kan de warmwaterpret niet bederven.

Waren we nog te preuts de eerste dag met ons badpak aan? Dat blijkt, want geloven of niet, de Japanners baden meestal nog naakt en ge­mengd in hun onsen, al koketteren jonge vrouwen ook al eens graag met een modieus badpak. Naakt op het bijna rituele klein wit handdoekje na, dat tijdens het baden op hun hoofd hangt.

Tot onze verwondering drijven er in de namiddag honderden dotjes algen op het water. De "Flower of the Onsen" volgens een Japanner. Het hete water maakt naargelang van de druk of de temperatuur sporadisch de algen los van de steentjes, waar­door de onsen zichzelf reinigt. Even later drijven ze langs de overloop in het meer. Tot wel 10 meter van de oever is het temperatuurverschil voelbaar.

Een zestigjarige boerin die iedere avond met haar man in hun blootje in de onsen komt hangen brengt ons de tweede avond, als ze Marja het eten ziet bereiden twee dikke tomaten. Hoffe­lijke knikjes en buigingen is de enige verstaanba­re bedan­king.

De geplande wasdag moet nog worden uitgesteld maar het verbijf in onze VW doet Marja's keukeninspiraties werken, wat resulteert in een heerlijk bananenbrood.

De derde morgen is het weer goed genoeg om verder te pende­len. Het attractiefste plaatsje langs het meer is Samayu, waar men langs het strand zijn eigen warmwaterpoeltje kan graven. Even het zand wegkrabben en op amper 30 cm borrelt het warme water op, hooguit 1 m van het meer.

Sommigen maken het kuiltje groot genoeg om er inzittend tot aan de heup van te genieten, andere doen het voor de lol.

Bussen toeristen strijken er neer en beginnen enthousiast en giechelend als kinderen in het zand te dabben, om dan vast te stellen dat de reisfolders toch niet gelogen hebben.

Het actiefste stoombekken ligt tegen de flanken van de Izo krater. De meesten rijden tot op de parking juist voor de berg, maar wij opteren voor een 2 km lange wandeling vanuit Kawayu aangelegd door een zee van azalea's en knoestige dwerg­spar­ren.

Het circus rond de berg draait op volle toeren. Enkele tien­tallen bussen hebben er hun toeristen uitgespuwd die als een horde tegen de flank oplopen. Daar worden ze verwelkomd door mannen met luidsprekers  die tevens reklame maken voor hun handeltje in eitjes, hard gekookt in één van de pruttelende zwavelpoelen. Ze gaan van de hand voor 105 fr voor 5 eitjes een snuifje zout inbegrepen.

Dat ter zijde is de geelbruine kloof die de berg in twee splijt een aparte belevenis. In de fumeroles sputtert en stoomt het ondergrondse water met een oorverdovend sissend geluid. Uit minivulkanen maar soms ook uit een onooglijk klein kuiltje springt het water op. Soms zie ik Marja die maar enkele meter verder staat niet meer door het stoomgordijn.

De hete stoomuitwasemingen bevangen de adem. De lucht is er zwanger van de solfer die de reuk van rotte eieren ver­wekt. Men mag het terrein op eigen risico ontdekken maar de meeste dagjes­toeristen passen bij het eerste stoomgeweld. Rond de bulderen­de opgehoopte solferkegels, gevormd door geel-groene kristallen trilt de grond. Spectaculair, adembe­nemend soms angst­aanja­gend. Een nietigheidsgevoel overweldigt ons, wat is de aarde toch broos.

Uiteraard was deze omgeving ook een aantrekkingspool voor de Ainu's de bijna uitgestorven oerbevolking. In de eerste plaats benutten ze het warme water , ander­zijds was de Izo de verblijfplaats van hun goden. In Kawayu waar het warme water op verschillende plaatsen langs het ri­viertje door het stadje opborrelt, hebben ze altijd geleefd. Enkele kleine musea en folkloristische toestanden herinneren aan die tijd.

Wat ze in al die eeuwen niet verleerden is hun houtsnijkunst. In kleine ateliers, of soms gewoon voor hun winkeldeur zitten ze te werken. De motieven zijn dieren en dan vooral beren, demonen, voorouders en eigen ideetjes.

Een tweede maal rijden we in de vroege morgen naar het op 1200 m gelegen Mashu-meer. We denken dat het weer een maat voor niets wordt. Een dichte mist eigen aan het meer van de duivel zoals de Ainu's het noemen, vult de diepe krater. Onze beslissing om boven eerst ons ontbijt te nemen is een goeie gok. Een half uur later blaast de wind de mistflarden weg en zien we sporadisch het mysterieuse kratermeer diep onder ons.  Er hangt een onwezenlijke sfeer die de Japanners naast ons ondergaan door euforisch in de handen te klappen en gille­tjes te slaken van opwinding telkens de steile klippen en de ei­landjes in het meer even bloot komen.

Permalink | Reacties

Op Java-Bali en Sulawesie hadden we alle dagen weer interessante stops met leuke ontmoetingen op het platte land of tijdens één van de vele feesten.

Zie ook deel 1

Permalink | Reacties

Na een reis van 10 maanden met onze camper door Australië in 1990 maakten we tijdens onze vlucht naar Europa een tussenstop van 2 maanden op Indonesië waar we de eilanden Java-Bali-Sulawesi en Irian Jaya bezochten.

Op Java-Bali en Sulawesie hadden we alle dagen weer interessante stops met leuke ontmoetingen op het platte land of tijdens één van de vele feesten.

Zie ook deel 2

Permalink | Reacties

In 1987 stonden we er terug, ditmaal met

onzeVW camper helemaal vanuit Europa naar hier gereden.Vanuit Darjeeling kwamen we Nepal binnen trokken

door de Terrai en verder naar Pokhara en naar het Kathmandudal.

Telkens weer trof ons die spontaniteit van de arme bevolking . Honderden ontmoetingen resulteerde in de reeks “Het aangezicht van de Wereld”-Nepal – deel 1-2- en 3

Permalink | Reacties

In 1987 stonden we er terug, ditmaal met onze VW camper

helemaal vanuit Europa naar hier gereden. Vanuit Darjeeling

kwamen we Nepal binnen en trokkendoor de Terrai  verder naar

Pokhara en naar het Kathmandudal.

Telkens weer trof ons die spontaniteit van de arme bevolking . Honderden ontmoetingen resulteerde in de reeks “Het aangezicht van de Wereld”-Nepal – deel 1-2- en 3

Permalink | Reacties

In 1987 stonden we er terug, ditmaal met onze VW camper

helemaal vanuit Europa naar hier gereden. Vanuit Darjeeling

kwamen we Nepal binnen en trokken door de Terrai  verder naar

Pokhara en naar het Kathmandudal.

Telkens weer trof ons die spontaniteit van de arme bevolking . Honderden ontmoetingen resulteerde in de reeks “Het aangezicht van de Wereld”-Nepal – deel 1-2- en 3

Permalink | Reacties

De beelden in de reeks “Het aangezicht van de Wereld” - India - deel  1 en 2  is een greep uit de ontmoetingen in de verschillende provincies. In deel 3 en 4  beelden uit de satellietstaten  Kasjmir, Ladakh, Darjeeling en Sikkim. Om Darjeeling en Sikkim.

Te bezoeken haalden we niet zonder enige moeite een permit op in New Delhi .Deze  4 delen zijn een beknopte impressie van onze ontmoetingen.

Permalink | Reacties

De beelden in de reeks “Het aangezicht van de Wereld” - India - deel  1 en 2  is een greep uit de ontmoetingen in de verschillende provincies. In deel 3 en 4  beelden uit de satellietstaten  Kasjmir, Ladakh, Darjeeling en Sikkim. Om Darjeeling en Sikkim

Te bezoeken haalden we niet zonder enige moeite een permit op in New Delhi .Deze  4 delen zijn een beknopte impressie van onze ontmoetingen.

Permalink | Reacties

De beelden in de reeks “Het aangezicht van de Wereld” - India - deel  1 en 2  is een greep uit de ontmoetingen in de verschillende provincies. In deel 3 en 4  beelden uit de satellietstaten  Kasjmir, Ladakh, Darjeeling en Sikkim.

Deze  4 delen zijn een beknopte impressie geselecteerd uit  600 dia’s.

Permalink | Reacties

De beelden in de reeks “Het aangezicht van de Wereld” - India - deel  1 en 2  is een greep uit de ontmoetingen in de verschillende provincies. In deel 3 en 4  beelden uit de satellietstaten  Kasjmir, Ladakh, Darjeeling en Sikkim.

Deze  4 delen zijn een beknopte impressie geselecteerd uit  600 dia’s.

Permalink | Reacties

In 1987 trokken we met onze camper 2 maanden door Pakistan via Beluchistan en  Peshawer,  over de Karakorum Highway en door de Induscanyon naar Scardu. De  meest markante ontmoetingen hebben we samengevoegd in een reeks “Het aangezicht van de wereld”.

Permalink | Reacties

Noboribetsu situeert zich op Hokkaido het noordelijkste eiland van Japan. Het ligt midden in een erg actief vulkanisch gebied. 

De mythe  rond de hoofdkrater vlak bij het stadje vertelt de zoveelste variante van de klassieke legende rond de schone en het beest.Dit sprookjesverhaal wordt ieder jaar uitbundig herdacht tijdens het “Helle festival”. Een uitbundige optocht van folkloristische groepen, praalwagens en muziekgroepen. Oorverdovende drums allerlei animatie en straattoneel. Daarbij staat steeds die griezelige onderwereld figuur centraal.

’s Avonds gaan de Japanners uit de bol. Tijdens een dansende en zingende optocht wordt overvloedig  gratis saké geschonken in bekertjes die ze om de hals hebben hangen. Het feest eindigt met een spetterend vuurwerk.

Wij waren erbij in augustus 1996 en geraakte in de ban van het feestgewoel.

EEN FEESTELIJK WEEKEND

Ik ben al aan mijn vijfde sakebekertje toe. Wat een uitbundige sfeer. De Japanse feestneuzen in Noboribetsu gaan uit de bol. Al uren trekken praalwagens en folkloristische groepen door de straten. Op zware trommels galmt ritmisch gedreun. Kleurrijke lampions en feestversiering in de straten en aan de eetstalle­tjes luisteren de sfeer op.

Nu zijn het de bezoekende feestvierders die het bont maken. De klanten van de wereldberoemde onsen, de kuurhotels in Noboribetsu, lopen er in hun hotelkimono's bij. Om de hals dragen ze een bekertje dat langs de straat gratis bijgevuld wordt met sake, de rijst­jenever. Ik word er steeds weer op getrakteerd. Marja laat zich af en toe ook verleiden tot enkele danspasjes.

Naargelang de saké in het vaatje daalt, stijgt de sfeer. Steeds het­zelfde zingend, ritmisch begeleid op schrille knik­ker­fluitjes, trekt de stoet op en neer door de straten. De oudere vrouwen met gracieuze danspasjes, de jonge­ren in "wes­tern style", anderen dronken lallend.

En denken dat nog geen 200 m verder de actiefste warmwater­bronnen ter wereld liggen te puffen.

Daar is het trouwens hier allemaal om te doen. Ook hier gaan folklore en legende hand in hand. De "Helleravijn", zoals dit erg actieve bekken in de volksmond heet, spreekt vooral bij de Anu's, de autochtone bevolking op Hokkaido tot de verbeelding.

In hun animistische leer, waren het uiteraard duivels en demonen die in zo een stinkende, borrelende solfervallei thuishoorden. Solfer en vuur associëren met de hel gebeurt ook wel in andere godsdiensten dacht ik.

Een decor voor het al zo veel herschreven sprookje van de Schone en het Beest. In dit geval was het een ongeneeslijk jong meisje dat de koning van de hel om hulp vroeg. Hij advi­seer­de haar in het hete water te baden. Uiteraard kwam ze er spring­levend uit, maar...verliefd op de koning. Dat werd  haar niet in dank afgenomen en van verdriet sprong ze terug in het water. Ze veranderde in een blauwe slang die zorgde voor de bescherming van de koning. Uit dank opende de koning eens per jaar de hellepoort om het meisje even naar de aarde te laten terugkeren.

Deze heuglijke dag wordt jaarlijks aangegrepen om tijdens het "Hellefestival" er eens flink tegenaan te gaan, al is de spirituele achtergrond toch steeds merkbaar aan het ritu­eel van offergave en gebeden prevelen voor de beelden. De duivels en demonen komen die dag als "goodwill ambassadors" naar het volk van Noboribetsu toe.

Het begon al in de vroege namiddag. Een jeugdig muziekkorps opende de optocht. Daarachter werden vervaarlijk uitziende demonen op draagstellen, wild zigzaggend door de straten gedragen. Tussendoor trokken folkloristische groepen op, of hadden animaties plaats, kleine dans- of toneel­opvoeringen. Centraal stonden 3 drumgroepen die sierlijk armzwaaiend met krachtige slagen de trommelvellen en trommel­vliezen deden trillen. Het gevoel voor show en ritmewijzigin­gen maakten er een professioneel geheel van.

Centraal in de namiddagoptocht stond een middeleeuws schouw­spel. Stoetsgewijze met op kop een shogun, daarachter 2 samoe­rai en hun toekomstig bruidje, enkele edellieden en schildkna­pen en daarachter het volk in schitterende kledij met bijbeho­rende maquillage en pruiken, ging het tot voor het 6 m hoge beeld van de hellekoning. Daar had onder begeleiding van een drumband de trouwplechtigheid van de samoerais plaats.

De plechtigheid werd opgedragen voor het schrikwekkend beeld dat op zijn beurt met donderende stem, theatrale gebaren en flikkerende ogen antwoordde op de vragen en vermoedelijk zijn zegen gaf.

Na het aansteken van de ringen, het theeceremonieel  en het in ontvangst nemen van de geschenken van de edellieden, werd de plechtigheid besloten met het uitwerpen van snoepgoed onder het volk.

Tijdens de avondlijke optocht  waren het voornamelijk demo­nen en duivelse figuren die rondgedragen werden en weer de drum­mers die het opluisterden, met daarna het uitbundige  volks­feest dat nu nog volop bezig is.

Noboribetsu dankt zijn toeristische belangstelling aan die warmwaterbronnen. De Jigokudami, de Helleravijn, een krater van 450 m doormeter produceert zo maar even 10 miljoen liter kokend water per dag. Niet te verwonderen dat Noboribetsu daardoor het belangrijkste kuuroord van Azië is. De medische waarde voor bloedsomloop, reuma- en huidaandoeningen werd als uiterst gunstig geanalyseerd.

In het Dai-ichi-Takimoto-hotel met zicht op de solfervallei liggen de baden verspreid over een oppervlakte van 5000 m2, een ruim voetbalveld. Men kan er luxueus baden en zelf tempe­ratuur of samenstelling van mineralen kiezen. Het water komt rechtstreeks van de bronnen.

Het feest eindigt, hoe kan het ook anders, met een vuurwerk dat vanuit de vallei afgeschoten wordt. De Japanners hebben een affectie voor vuurwerk, onze vijfde dag op Hokkaido be­zorg­de ons al evenveel avonden vuurwerk.

Terwijl nog enkele lallende sakedrinkers door de straten wagge­len, trekken wij na een feestelijk weekend dat gister­avond in Showa Shinzan al begon ons terug in ons kuuroord in een verge­ten hoekje op de parking.

Permalink | Reacties

Het beklimmen van de heilige Fujijama met 3776 m de hoogste berg van Japan is een wensdroom van iedere Japanner. Voor de aanhangers van het Shintoïsme is het een bedevaart naar het schrijn aan de rand van de krater.Niettegenstaande de meeste niet boven geraken blijft het toch een uitdaging voor jong en oud.

Wij beleefden het zo:

FUJI WE KOMEN      

"Oei, 't is al kwart over vier, is de wekker dan niet afgelo­pen?", vraagt Marja met nog slaperige ogen. "Verdomme ik heb hem verkeerd ingesteld", replikeer ik geërgerd.

Drie kwartier later beginnen we met veel twijfels een de klim van de Fuji. Het stond hoog op ons verlanglijstje van ons Japanbezoek. Na al wat we gelezen hadden hebben we toch onze twij­fels. Twee miljoen stoutmoedigen zouden er ieder jaar aan begin­nen, 3/4 daarvan zou onderweg afhaken.

Intussen stonden we al 2 nachten op onze goeie overnach­tings­plaats. Gisteren hadden we het vijfde station, waar de parking ligt en de klim begint, al grondig verkend. De hele klim is vanaf de voet van de berg opgedeeld in 10 stations. Tot het vijfde kan men met de wagen rijden.

Het was er de hele dag erg druk rond de restaurants en souve­nirwinkeltjes. Het verkeer werd er een kilometer voor de parking al opgehouden en slechts met mondjesmaat toegelaten  naargelang er plaatsen vrij kwamen.  De meesten lieten hun wagen langs de weg achter en kwamen te voet boven.

Het merendeel waren dagtoeristen. Toch verwonderde het ons zoveel trekkers te zien verdwijnen langs het klimpad. Niet allemaal willen of kunnen ze naar de top. Sommigen houden het aan het zesde station ,waar men ook met paardjes kan komen, al voor bekeken.

Het sterkte ons een beetje als we 's avonds de kuddes Japan­ners zagen vertrekken naar de top. Gids met vlaggetje op kop, daarachter per 2 de goed geëquipeerde wandelaars tussen de 15 en de 7O jaar op stevige schoenen, rugzakje met proviand,  drinken en regenjasje, hoed op en witte katoenen handschoenen aan. Een wandelstok waaraan een Japans vlagge­tje wimpelt en belletjes rinkelen. Op de borst een fluore­scerend nummer om niet te verdwalen. En de onvermijdelij­ke instantcamera in aanslag.

Eenmaal in zijn leven de Fuji be­klimmen is zowat de wensdroom van iedere Japanner. Niet uit­sluitend voor de pres­tatie. De Fuji is een heilige berg volgens het Shintogeloof. Tot 1860 waren er trouwens geen vrou­wen toegelaten. Die mythe is wel wat afgezwakt, maar toen men voor enkele jaren een kabel­spoor naar de top wilde aanleggen, moest men daar toch van afzien omdat de bevolking het als een heiligschennis aanzag en mis­schien wel de wraak van de goden vreesde.

Wij hadden onze tocht aanvankelijk gisteravond gepland, maar de zichtbaarheid was praktisch nul en boven regende het vol­gens het weerstation. De bedoeling van dat nachtelijk klimwerk is om de zon te zien opkomen. Een evenement dat volgens sommi­gen de naam van "Het land van de rijzende zon" zou recht­vaar­digen. Volgens de statistieken is de kans dat men de opgang meemaakt betrekkelijk klein. Meestal komt ze slechts een hele tijd later vanachter enkele omfloerste wolken tevoor­schijn. Ander nadeel is dat men 's nachts tegen de hellingen niet veel ziet. Anderzijds kan het klimmen overdag in de zon het een stuk zwaarder maken.

Daarom dat we er nu zo vroeg bij zijn. De hemel is klaar en het belooft een mooie dag te worden. Vijf tot 6 uren klimmen en 3 uren dalen, zonder de ingelegde pauzes is het schema.

Uitdagend ligt het pad voor ons. Vanaf het zesde station zien we duidelijk de weg zigzaggend tegen de kale helling lopen. De gebouwtjes van de volgende stations lijken zo dicht bij, maar schijn bedriegt: het is altijd weer een uur tot anderhalf uur klimmen.

Tussen station 7 en 8, volgens schema 100 minuten, kruipen we erg traag tussen de lavablokken naar boven. We trekken ons op aan de kettingen die langs het pad gespannen zijn, om tegen de steile wand te klimmen.

Het briesje op deze hoogte tempert wel de temperatuur maar de zon brandt verraderlijk.

De taterende Japanners, zijn een heel stuk stiller geworden. Voor velen van hen heeft de klim van de Fuji een dubbele bete­kenis. Er is de nationale trots om boven op de Fuji gestaan te hebben en de bedevaart die gepaard gaat met pijn en smart.

Vanaf station 8 wordt het zwaar, het is er kruipen door het losse zwarte korrelige lavazand. 't Is als een Echternach proces­sie, 3 stappen voorwaarts en één achterwaarts.