Japan -Deel -6 - Kyuchu - Asokrater

December 25, 2007 - Permalink - Geen reacties

 

In 1996 verscheepten we onze VW camper naar Osaka in Japan  voor een tocht van 5 maanden Japan, Korea en Taiwan. Weer een heel andere cultuur.

 

 

 

DE ASOBERG

 

Wat een klap moet het gegeven hebben in het centrum van het eiland, toen voor 100.000 jaar een enorme explosie de top van wat toen de Asoberg was, de lucht in katapulteerde.

Vanaf de rand van de caldera hebben we een over­zicht over de enorme verzakking onder ons. De ovale depressie van 16 km breed, 32 km lang met een omtrek van 128 km die na het tumult over­bleef vormde aanvan­kelijk een meer. Toen het wa­ter door onder­aardse verschuivin­gen wegvloeide, bleef een vrucht­bare vallei achter waar zich mensen vestigden en een spoorweg en wegen aan­ge­legd werden. Nu leven er een 80.OOO mensen.

Maar het bleef rommelen. Getuigen van de bestendige activiteit van de Aso zijn de stratovulkanen, Eboshidake (1.335 m), Kishi­madake (1.312 m), Ojadake (1.235m), Takadake (1.590 m) Neko­da­ke (1.430 m) en de Nakadake (1.323m) die midden in de vallei oprijzen.

Dat de vulkanische  activiteiten nooit ver weg zijn merkten we aan de rookpluimen her en der tegen de flanken.

We dalen nu langs een steil kronkelend pad af in de caldera naar het gelijkna­mige stadje Aso. Langs de tolweg die ons tot vlak bij de actiefste kraters moet brengen, rijden we door een irreëel landschap  van gestolde lavabanen begroeid met dor gras en wuivende pluimstaarten. In de vallei tekenen zich kleinere gedoofde kraters af die overbleven na de erup­tie.

Voor ons markeert een dikke rookpluim de richting naar de onberekenbare Nakadate krater.

Aan de kraterrand beletten dikke rookwolken die hortend uit de krater opstijgen het zicht in de diepte. Als de wind wat gunstiger staat en de vulkaan even rust, krijgen we de kokende grijze brij in het diepe gat even te zien.

Dat de Nakadate nog geen doetje is bewijst zijn bestendige activiteit. Hij maakte het de laatste jaren erg bont. Sinds 1933 leverde hij 10 recordpresta­ties. Argwanend wordt hij met alle mogelijke  meetinstrumenten in de gaten gehouden. In 1958 verraste hij weer iedereen en doodde 12 mensen door een plot­selinge opwelling. Van toen dateren de reeks betonnen schuil­bunkers in de nabijhied van de krater­rand. Dat kon niet belet­ten dat in 1979 toch weer 3 toeristen gedood werden door rondslingerend vulkanisch ge­steente.

Het is hier weer een echte volkstoeloop. Japanners zijn een volk van reizigers. Bijzonder de jeugd wordt daar erg bij betrokken. Op de toeristische plaatsen wordt de volkstoeloop gedo­mineerd door de zwarte en blauwe uniformen van de jon­gens  en meisjes studenten. Hier vinden ze het leuk om met ons op de foto te kunnen.

Ons imponeert niet alleen dat walmende gat, maar vooral de wanden met dooreengesmeten lava en basaltgesteente. "Nakadate Peak 2 hours". Dat plaatje interesseert ons, het wijst met een grote boog door de lavawoestijn naar de top. We misreke­nen ons. Het pad is duidelijk gemarkeerd, maar het wordt een tamelijk steile gevaarlijke klim over losliggende lava­blokken, die ons een uurtje langer bezighoudt  en waarbij handen en voeten de nodige houvast moeten zoeken. Marja's knieën knik­ken soms even op de smalle richel. Onze inspanning wordt beloond. Het uitzicht met de rookpluim onder ons, de grillige lavamassa en aan beide zijden van de kraterketen de vallei, is gran­dioos. Wil men er meer over weten en het allemaal nog eens gesimu­leerd meebeleven dan kan men terecht in het museum waar het ontstaan, de verschillende erupties en de gevolgen duide­lijk uit de doeken gedaan worden.

De nacht brengen we door in het dorpje Takamori, juist voor we de krater verlaten. Terwijl we naast de auto zitten te eten, voelen we een trilling die enkele seconden aan­houdt en zich enkele minuten later nog eens herhaalt. We schenken er niet veel aandacht aan. Het is vermoedelijk een stuiptrek­king van één van de nabijgelegen kraters die de aarde doet schommelen. De volgende nacht zullen we er wel terug aan denken als we in ons bed enkele malen serieus dooreengeschud worden. 6,7 op de schaal van Richter bleek achteraf

Vindt u dit artikel de moeite? Voeg het toe: