Japan- deel 5 - Hokkaido -Route 229

December 25, 2007 - Permalink - Geen reacties

In 1996 verscheepten we onze VW camper naar Osaka in Japan  voor een tocht van 5 maanden Japan, Korea en Taiwan. Weer een heel andere cultuur.

 

 

 

ROUTE 229  

 

 

De goede ervaringen met de vorige schiereilanden en de geva­rieerde kust doen ons besluiten ook het niet geplande schier­eiland Shakotan-hanto (hanto betekent schiereiland) geklas­seerd als quasi nationaal park op te zoeken.

Het is meteen een schot in de roos. Niet alleen het schierei­land maar de volledige 400 km langs de route 229 die vanaf Otaru tot Esashi bijna evenwijdig met de Japanse Zee loopt is gewoon spectaculair.

Steeds weer doen we de uitlopers naar de belangrijkste klip­pen. Tussen de Shakotan- en Kamui-vuurtorens, strekt zich een dramatische kustlijn uit die uitdeint in zee. Van kolossale rotskolossen tot kleine atollen. We genieten met volle teugen van de woeste schoonheid en worden steeds weer aangetrokken door de ruige rotsplateaus waartegen de aanrollende golven hoog opspatten. Iedere avond verdwijnt de zon als een reusach­tige luchtballon in zee om de volgende morgen weer trouw op post te zijn boven de bergkam.

De vossen zijn een bijkomende attractie. Ze zijn erg tam en zwerven langs de weg. Op onze overnachtingsplaatsen zijn ze altijd in de nabijheid. Ze zijn hoegenaamd niet mensenschuw. In het shintogeloof werden ze beschouwd als heilige dieren, daardoor werden ze nooit gejaagd. Elk Shinto-schrijn heeft wel ergens een nis waar de vos als Inari, de god van de rijst centraal staat.

Overnachtingsplaatsen hebben we er voor het uitkiezen. De luxueus uitgebouwde parkings bieden allerlei faciliteiten.

De toiletarchitectuur en -cultuur is een hoofdstuk apart. De ruime gebouwen meestal in duurzaam materiaal, zijn imitaties van allerlei bouwstijlen. Soms rond of ovaal, in kasteel- of bootvorm, observatori­um met glazen koepel of houten blokhut. Telefooncellen te bedienen met kaarten of munten en drankauto­maten met koude en warme dranken. Soms zelfs een box met instant- of diepgevroren maaltijden en ingebouw­de microgolf­oven die na het inwerpen van het bedrag en een druk op de knop, ons automatisch het ontdooid en opgewar­md schoteltje serveert.

In de toiletruimten vinden we de gekste snufjes. Een "Western style" toilet, met armleuningen en knopjes om de temperatuur van de bril te regelen. Een zoemer die de nevengeluidjes van de stoelgang moet verdoezelen en automatische geparfumeerde doorspoeling. Een sproeier met geparfumeerd vocht en handlei­ding om voor en na het gebruik de bril te reinigen. Een kaptafel voor vrouwen met spie­gels aan 3 zijden. Een bandje met welkomsttekst dat aan­springt als men de deur opent, gevolgd door een stemmings­muziekje of vogelge­fluit. Steeds voldoende gebloemd toiletpapier, zeep, reukjes en automa­tische handdrogers en ga zo maar door. Allemaal snufjes om het de gebruikers op dit meestal ongezellig plekje zo aange­naam mogelijk te maken. Men zou voor zijn plezier een keertje meer gaan. Uiteraard werd bij dit alles de gehandicap­te niet vergeten.

En last but not least, alles zonder vervelende WC-madam die scherp toeziet of ge uw centen wel in het bakje gooit.

Als ik op een verlaten parking plots een hels alarm hoor en Marja met een gestreken vaantje zonder op te kijken naar de auto zie stappen weet ik dat ze iets mispeuterd heeft. Door alle knopjes uit te proberen weet ze dat ze van de rode knop moet afblijven, dat is het alarm als men opgesloten geraakt.

De Japanners gebruikten in het verleden uitsluitend een genre Franse WC, maar veel luxueuzer, nu prijkt op minstes één deur "Western Style".

Het "Western Style" idee is tamelijk recent in de Japanse samenleving. Iedereen is het er over eens en de jongeren forceren dat nog, dat het conservatieve Japan in versneld tempo evolueert naar een westers leefpatroon. Hopelijk nemen ze enkel de goeie kanten over. De uitdrukking "American style" ligt hen minder. De vroegere vijand en economische rivaal wordt wat van de wal gehouden.

Daarbij komt dat vandalisme nog bijna onbestaande is. Alles  functioneert, geen gebroken ruiten of lampen, geen graffiti­toestanden. Ik zag slechts één schunnige tekening op een toilet.

Steeds weer staan we perplex van de wilde schoonheid langs die ruige kust waar we de hele tijd met onze neus op zitten. Onze rit wordt dagelijks enkele malen onderbroken voor een stevige wandeling over de klippen. Niettegen­staande de nakende herfst bloeien er toch nog veel voor ons onbekende bloemen en plan­ten.

De cumuluswolken die zich 's avonds opstapelen boven zee, worden door de avondzon in een rosse gloed gezet.

Die adembenemende 400 km, waar we 4 dagen over deden zijn de apotheose van een geslaagde 4 weken op Hokkaido, de groene parel met stuiptrekkende kraters, dichte wouden, diepblauwe meren en een ruige kust ver van het drukke Japan. Maar voor we dit "Land of Patatoes" verlaten slagen we nog eerst een voor­raad van 10 kg van deze delicatesse in. 

Vindt u dit artikel de moeite? Voeg het toe: