Japan - Deel 2 - Hokkaido -Noboribetsu

November 09, 2007 - Permalink - Geen reacties

In 1996 verscheepten we onze VW nar Osaka in Japan voor een trip van 6 maanden door Japan, Korea en Taiwan, weer een heel andere cultuur. 

Noboribetsu situeert zich op Hokkaido het noordelijkste eiland van Japan. Het ligt midden in een erg actief vulkanisch gebied. 

De mythe  rond de hoofdkrater vlak bij het stadje vertelt de zoveelste variante van de klassieke legende rond de schone en het beest.Dit sprookjesverhaal wordt ieder jaar uitbundig herdacht tijdens het “Helle festival”. Een uitbundige optocht van folkloristische groepen, praalwagens en muziekgroepen. Oorverdovende drums allerlei animatie en straattoneel. Daarbij staat steeds die griezelige onderwereld figuur centraal.

’s Avonds gaan de Japanners uit de bol. Tijdens een dansende en zingende optocht wordt overvloedig  gratis saké geschonken in bekertjes die ze om de hals hebben hangen. Het feest eindigt met een spetterend vuurwerk.

Wij waren erbij in augustus 1996 en geraakte in de ban van het feestgewoel.

 

EEN FEESTELIJK WEEKEND

 

Ik ben al aan mijn vijfde sakebekertje toe. Wat een uitbundige sfeer. De Japanse feestneuzen in Noboribetsu gaan uit de bol. Al uren trekken praalwagens en folkloristische groepen door de straten. Op zware trommels galmt ritmisch gedreun. Kleurrijke lampions en feestversiering in de straten en aan de eetstalle­tjes luisteren de sfeer op.

Nu zijn het de bezoekende feestvierders die het bont maken. De klanten van de wereldberoemde onsen, de kuurhotels in Noboribetsu, lopen er in hun hotelkimono's bij. Om de hals dragen ze een bekertje dat langs de straat gratis bijgevuld wordt met sake, de rijst­jenever. Ik word er steeds weer op getrakteerd. Marja laat zich af en toe ook verleiden tot enkele danspasjes.

Naargelang de saké in het vaatje daalt, stijgt de sfeer. Steeds het­zelfde zingend, ritmisch begeleid op schrille knik­ker­fluitjes, trekt de stoet op en neer door de straten. De oudere vrouwen met gracieuze danspasjes, de jonge­ren in "wes­tern style", anderen dronken lallend.

En denken dat nog geen 200 m verder de actiefste warmwater­bronnen ter wereld liggen te puffen.

Daar is het trouwens hier allemaal om te doen. Ook hier gaan folklore en legende hand in hand. De "Helleravijn", zoals dit erg actieve bekken in de volksmond heet, spreekt vooral bij de Anu's, de autochtone bevolking op Hokkaido tot de verbeelding.

In hun animistische leer, waren het uiteraard duivels en demonen die in zo een stinkende, borrelende solfervallei thuishoorden. Solfer en vuur associëren met de hel gebeurt ook wel in andere godsdiensten dacht ik.

Een decor voor het al zo veel herschreven sprookje van de Schone en het Beest. In dit geval was het een ongeneeslijk jong meisje dat de koning van de hel om hulp vroeg. Hij advi­seer­de haar in het hete water te baden. Uiteraard kwam ze er spring­levend uit, maar...verliefd op de koning. Dat werd  haar niet in dank afgenomen en van verdriet sprong ze terug in het water. Ze veranderde in een blauwe slang die zorgde voor de bescherming van de koning. Uit dank opende de koning eens per jaar de hellepoort om het meisje even naar de aarde te laten terugkeren.

Deze heuglijke dag wordt jaarlijks aangegrepen om tijdens het "Hellefestival" er eens flink tegenaan te gaan, al is de spirituele achtergrond toch steeds merkbaar aan het ritu­eel van offergave en gebeden prevelen voor de beelden. De duivels en demonen komen die dag als "goodwill ambassadors" naar het volk van Noboribetsu toe.

Het begon al in de vroege namiddag. Een jeugdig muziekkorps opende de optocht. Daarachter werden vervaarlijk uitziende demonen op draagstellen, wild zigzaggend door de straten gedragen. Tussendoor trokken folkloristische groepen op, of hadden animaties plaats, kleine dans- of toneel­opvoeringen. Centraal stonden 3 drumgroepen die sierlijk armzwaaiend met krachtige slagen de trommelvellen en trommel­vliezen deden trillen. Het gevoel voor show en ritmewijzigin­gen maakten er een professioneel geheel van.

Centraal in de namiddagoptocht stond een middeleeuws schouw­spel. Stoetsgewijze met op kop een shogun, daarachter 2 samoe­rai en hun toekomstig bruidje, enkele edellieden en schildkna­pen en daarachter het volk in schitterende kledij met bijbeho­rende maquillage en pruiken, ging het tot voor het 6 m hoge beeld van de hellekoning. Daar had onder begeleiding van een drumband de trouwplechtigheid van de samoerais plaats.

De plechtigheid werd opgedragen voor het schrikwekkend beeld dat op zijn beurt met donderende stem, theatrale gebaren en flikkerende ogen antwoordde op de vragen en vermoedelijk zijn zegen gaf.

Na het aansteken van de ringen, het theeceremonieel  en het in ontvangst nemen van de geschenken van de edellieden, werd de plechtigheid besloten met het uitwerpen van snoepgoed onder het volk.

Tijdens de avondlijke optocht  waren het voornamelijk demo­nen en duivelse figuren die rondgedragen werden en weer de drum­mers die het opluisterden, met daarna het uitbundige  volks­feest dat nu nog volop bezig is.

Noboribetsu dankt zijn toeristische belangstelling aan die warmwaterbronnen. De Jigokudami, de Helleravijn, een krater van 450 m doormeter produceert zo maar even 10 miljoen liter kokend water per dag. Niet te verwonderen dat Noboribetsu daardoor het belangrijkste kuuroord van Azië is. De medische waarde voor bloedsomloop, reuma- en huidaandoeningen werd als uiterst gunstig geanalyseerd.

In het Dai-ichi-Takimoto-hotel met zicht op de solfervallei liggen de baden verspreid over een oppervlakte van 5000 m2, een ruim voetbalveld. Men kan er luxueus baden en zelf tempe­ratuur of samenstelling van mineralen kiezen. Het water komt rechtstreeks van de bronnen.

Het feest eindigt, hoe kan het ook anders, met een vuurwerk dat vanuit de vallei afgeschoten wordt. De Japanners hebben een affectie voor vuurwerk, onze vijfde dag op Hokkaido be­zorg­de ons al evenveel avonden vuurwerk.

Terwijl nog enkele lallende sakedrinkers door de straten wagge­len, trekken wij na een feestelijk weekend dat gister­avond in Showa Shinzan al begon ons terug in ons kuuroord in een verge­ten hoekje op de parking.

 

Vindt u dit artikel de moeite? Voeg het toe: