December 25, 2007 - Permalink - Geen reacties
In 1996 verscheepten we onze VW camper naar Osaka in Japan voor een tocht van 5 maanden Japan, Korea en Taiwan. Weer een heel andere cultuur.
DE ASOBERG
Wat een klap moet het gegeven hebben in het centrum van het eiland, toen voor 100.000 jaar een enorme explosie de top van wat toen de Asoberg was, de lucht in katapulteerde.
Vanaf de rand van de caldera hebben we een overzicht over de enorme verzakking onder ons. De ovale depressie van 16 km breed, 32 km lang met een omtrek van 128 km die na het tumult overbleef vormde aanvankelijk een meer. Toen het water door onderaardse verschuivingen wegvloeide, bleef een vruchtbare vallei achter waar zich mensen vestigden en een spoorweg en wegen aangelegd werden. Nu leven er een 80.OOO mensen.
Maar het bleef rommelen. Getuigen van de bestendige activiteit van de Aso zijn de stratovulkanen, Eboshidake (1.335 m), Kishimadake (1.312 m), Ojadake (1.235m), Takadake (1.590 m) Nekodake (1.430 m) en de Nakadake (1.323m) die midden in de vallei oprijzen.
Dat de vulkanische activiteiten nooit ver weg zijn merkten we aan de rookpluimen her en der tegen de flanken.
We dalen nu langs een steil kronkelend pad af in de caldera naar het gelijknamige stadje Aso. Langs de tolweg die ons tot vlak bij de actiefste kraters moet brengen, rijden we door een irreëel landschap van gestolde lavabanen begroeid met dor gras en wuivende pluimstaarten. In de vallei tekenen zich kleinere gedoofde kraters af die overbleven na de eruptie.
Voor ons markeert een dikke rookpluim de richting naar de onberekenbare Nakadate krater.
Aan de kraterrand beletten dikke rookwolken die hortend uit de krater opstijgen het zicht in de diepte. Als de wind wat gunstiger staat en de vulkaan even rust, krijgen we de kokende grijze brij in het diepe gat even te zien.
Dat de Nakadate nog geen doetje is bewijst zijn bestendige activiteit. Hij maakte het de laatste jaren erg bont. Sinds 1933 leverde hij 10 recordprestaties. Argwanend wordt hij met alle mogelijke meetinstrumenten in de gaten gehouden. In 1958 verraste hij weer iedereen en doodde 12 mensen door een plotselinge opwelling. Van toen dateren de reeks betonnen schuilbunkers in de nabijhied van de kraterrand. Dat kon niet beletten dat in 1979 toch weer 3 toeristen gedood werden door rondslingerend vulkanisch gesteente.
Het is hier weer een echte volkstoeloop. Japanners zijn een volk van reizigers. Bijzonder de jeugd wordt daar erg bij betrokken. Op de toeristische plaatsen wordt de volkstoeloop gedomineerd door de zwarte en blauwe uniformen van de jongens en meisjes studenten. Hier vinden ze het leuk om met ons op de foto te kunnen.
Ons imponeert niet alleen dat walmende gat, maar vooral de wanden met dooreengesmeten lava en basaltgesteente. "Nakadate Peak 2 hours". Dat plaatje interesseert ons, het wijst met een grote boog door de lavawoestijn naar de top. We misrekenen ons. Het pad is duidelijk gemarkeerd, maar het wordt een tamelijk steile gevaarlijke klim over losliggende lavablokken, die ons een uurtje langer bezighoudt en waarbij handen en voeten de nodige houvast moeten zoeken. Marja's knieën knikken soms even op de smalle richel. Onze inspanning wordt beloond. Het uitzicht met de rookpluim onder ons, de grillige lavamassa en aan beide zijden van de kraterketen de vallei, is grandioos. Wil men er meer over weten en het allemaal nog eens gesimuleerd meebeleven dan kan men terecht in het museum waar het ontstaan, de verschillende erupties en de gevolgen duidelijk uit de doeken gedaan worden.
De nacht brengen we door in het dorpje Takamori, juist voor we de krater verlaten. Terwijl we naast de auto zitten te eten, voelen we een trilling die enkele seconden aanhoudt en zich enkele minuten later nog eens herhaalt. We schenken er niet veel aandacht aan. Het is vermoedelijk een stuiptrekking van één van de nabijgelegen kraters die de aarde doet schommelen. De volgende nacht zullen we er wel terug aan denken als we in ons bed enkele malen serieus dooreengeschud worden. 6,7 op de schaal van Richter bleek achteraf
Trefwoorden: 
Asokrater, 
Japan, Kyuchu, Kyuchu
Rating: 2.91666666667/5 (12 ratings, 532 views)
Vindt u dit artikel de moeite? Voeg het toe:
December 25, 2007 - Permalink - Geen reacties
In 1996 verscheepten we onze VW camper naar Osaka in Japan voor een tocht van 5 maanden Japan, Korea en Taiwan. Weer een heel andere cultuur.
ROUTE 229
De goede ervaringen met de vorige schiereilanden en de gevarieerde kust doen ons besluiten ook het niet geplande schiereiland Shakotan-hanto (hanto betekent schiereiland) geklasseerd als quasi nationaal park op te zoeken.
Het is meteen een schot in de roos. Niet alleen het schiereiland maar de volledige 400 km langs de route 229 die vanaf Otaru tot Esashi bijna evenwijdig met de Japanse Zee loopt is gewoon spectaculair.
Steeds weer doen we de uitlopers naar de belangrijkste klippen. Tussen de Shakotan- en Kamui-vuurtorens, strekt zich een dramatische kustlijn uit die uitdeint in zee. Van kolossale rotskolossen tot kleine atollen. We genieten met volle teugen van de woeste schoonheid en worden steeds weer aangetrokken door de ruige rotsplateaus waartegen de aanrollende golven hoog opspatten. Iedere avond verdwijnt de zon als een reusachtige luchtballon in zee om de volgende morgen weer trouw op post te zijn boven de bergkam.
De vossen zijn een bijkomende attractie. Ze zijn erg tam en zwerven langs de weg. Op onze overnachtingsplaatsen zijn ze altijd in de nabijheid. Ze zijn hoegenaamd niet mensenschuw. In het shintogeloof werden ze beschouwd als heilige dieren, daardoor werden ze nooit gejaagd. Elk Shinto-schrijn heeft wel ergens een nis waar de vos als Inari, de god van de rijst centraal staat.
Overnachtingsplaatsen hebben we er voor het uitkiezen. De luxueus uitgebouwde parkings bieden allerlei faciliteiten.
De toiletarchitectuur en -cultuur is een hoofdstuk apart. De ruime gebouwen meestal in duurzaam materiaal, zijn imitaties van allerlei bouwstijlen. Soms rond of ovaal, in kasteel- of bootvorm, observatorium met glazen koepel of houten blokhut. Telefooncellen te bedienen met kaarten of munten en drankautomaten met koude en warme dranken. Soms zelfs een box met instant- of diepgevroren maaltijden en ingebouwde microgolfoven die na het inwerpen van het bedrag en een druk op de knop, ons automatisch het ontdooid en opgewarmd schoteltje serveert.
In de toiletruimten vinden we de gekste snufjes. Een "Western style" toilet, met armleuningen en knopjes om de temperatuur van de bril te regelen. Een zoemer die de nevengeluidjes van de stoelgang moet verdoezelen en automatische geparfumeerde doorspoeling. Een sproeier met geparfumeerd vocht en handleiding om voor en na het gebruik de bril te reinigen. Een kaptafel voor vrouwen met spiegels aan 3 zijden. Een bandje met welkomsttekst dat aanspringt als men de deur opent, gevolgd door een stemmingsmuziekje of vogelgefluit. Steeds voldoende gebloemd toiletpapier, zeep, reukjes en automatische handdrogers en ga zo maar door. Allemaal snufjes om het de gebruikers op dit meestal ongezellig plekje zo aangenaam mogelijk te maken. Men zou voor zijn plezier een keertje meer gaan. Uiteraard werd bij dit alles de gehandicapte niet vergeten.
En last but not least, alles zonder vervelende WC-madam die scherp toeziet of ge uw centen wel in het bakje gooit.
Als ik op een verlaten parking plots een hels alarm hoor en Marja met een gestreken vaantje zonder op te kijken naar de auto zie stappen weet ik dat ze iets mispeuterd heeft. Door alle knopjes uit te proberen weet ze dat ze van de rode knop moet afblijven, dat is het alarm als men opgesloten geraakt.
De Japanners gebruikten in het verleden uitsluitend een genre Franse WC, maar veel luxueuzer, nu prijkt op minstes één deur "Western Style".
Het "Western Style" idee is tamelijk recent in de Japanse samenleving. Iedereen is het er over eens en de jongeren forceren dat nog, dat het conservatieve Japan in versneld tempo evolueert naar een westers leefpatroon. Hopelijk nemen ze enkel de goeie kanten over. De uitdrukking "American style" ligt hen minder. De vroegere vijand en economische rivaal wordt wat van de wal gehouden.
Daarbij komt dat vandalisme nog bijna onbestaande is. Alles functioneert, geen gebroken ruiten of lampen, geen graffititoestanden. Ik zag slechts één schunnige tekening op een toilet.
Steeds weer staan we perplex van de wilde schoonheid langs die ruige kust waar we de hele tijd met onze neus op zitten. Onze rit wordt dagelijks enkele malen onderbroken voor een stevige wandeling over de klippen. Niettegenstaande de nakende herfst bloeien er toch nog veel voor ons onbekende bloemen en planten.
De cumuluswolken die zich 's avonds opstapelen boven zee, worden door de avondzon in een rosse gloed gezet.
Die adembenemende 400 km, waar we 4 dagen over deden zijn de apotheose van een geslaagde 4 weken op Hokkaido, de groene parel met stuiptrekkende kraters, dichte wouden, diepblauwe meren en een ruige kust ver van het drukke Japan. Maar voor we dit "Land of Patatoes" verlaten slagen we nog eerst een voorraad van 10 kg van deze delicatesse in.
Trefwoorden: Hokkaido, Hokkaido, Japan, Route 229
Rating: 2.35714285714/5 (14 ratings, 573 views)
Vindt u dit artikel de moeite? Voeg het toe:
December 08, 2007 - Permalink - Geen reacties
OP PELGRIMSTOCHT
We trappen af en toe op onze adem als we langs het steilste gedeelte van de 2446 uitgesleten trappen klimmen die naar de tempelberg Haguro leiden.
Haguro maakt samen met de Yudono-berg 1504 meter en de Gassanberg 1980 meter, deel uit van de 3 heilige Dewa-bergen. Op iedere berg staat een boeddhistisch heiligdom, een bedevaartsdoel voor vele pelgrims. Haguro slechts op 419 meter, bleef het populairst.
We zijn er vroeg aan begonnen, zodat we het pad door een woud van kaarsrechte, statige 300 jaar oude cederbomen voor ons alleen hebben. De weg wordt geflankeerd door schrijnen, tempeltjes, boeddhabeeldjes en offerplaatsen. Blikvanger is de vijf verdiepingen hoge houten pagode uit de 14e eeuw.
Boven aan de Haguro-san-jinja, de hoofdtempel is het nog rustig. Even later komen de eerste pelgrims boven. Ze zijn te herkennen aan hun witte tuniek met wijde pofbroek, witte gesloten aansteekpantoffels met 2 tenen en hun houten staf.
Het zijn Yambushi-pelgrims, aanhangers van de boeddhistische Shugendo-sekte. Hun voorgangers waren buitenbeentjes in die grote boeddhistische familie. In de vorige eeuwen hielden ze er nogal vreemde magische, exorcistische rituelen op na.
Voor hen moet dit een boeteprocessie zijn door o.a. onder de ijskoude waterval te gaan zitten of zichzelf te kastijden zoals hun voorgangers vroeger. Voor sommigen lijkt het nu eerder een toeristische uitstap te zijn met camera en video in aanslag.
Bij het complex hoort een Jizo-heiligdom. De honderden kindvriendelijke boeddhabeeldjes zijn verkleed tot in het belachelijke toe. Sommigen hebben een fopspeen in de mond of een Micky Mouse-masker op. Anderen dragen een slabbetje, mutsje en soms verschillende kleedjes over mekaar. Ze hebben speelgoed of een lolly in de hand. Duizenden houten wensbordjes steken in de grond.
Bij het afdalen kruisen we nog verschillende groepen pelgrims. Sommigen blazen op een zeeschelphoorn om hun komst aan de goden te melden.
Trefwoorden: Haguro, Honchu, Japan, Op pelgrimstocht
Rating: 2.66666666667/5 (9 ratings, 783 views)
Vindt u dit artikel de moeite? Voeg het toe:
December 08, 2007 - Permalink - 1 reactie
ONZE ONSEN
Er vallen enkele druppels regen op mijn verhit aangezicht dat boven het wateroppervlak van het Ikenoyo openlucht warmwaterbad uitsteekt. Enkele meter verder vloeit de onsen, zoals de Japanners hun thermale baden noemen, over in het Kussaro meer. De warme neveldamp boven het water trekt langzaam op in het miezerige weer. Maar het ontspannend gevoel 's morgens om 6 uur in het heetwaterbad is zalig. Een weldoende therapie voor onze roestende knoken.
Het niet al te beste weer deed ons gisteren nog doorrijden tot aan het Kussaromeer in het erg vulkanisch Akan Nationaal Park. Pendelend langs de beboste oever hadden we al enkele malen gestopt om een overnachtingsplaats te zoeken.
Bij een zoveelste poging kwam Marja na enkele minuten opgewonden met haar duim in de hoogte uit het bos. Langs een spoor bracht ze mij tot voor deze dampende onsen. Een met lavablokken afgezet bad van wel 15 m doormeter, een 80 cm diep en de bodem bedekt met een laagje kiezel, waaruit het water vanuit de ondergrond rechtstreeks opborrelt en kleine luchtbelletjes maakt aan de appervlakte. Temperaturen ergens rond de 40°. Vlak ernaast 2 houten kleedhokjes met buitenverlichting. Blijkbaar heeft het behoord bij een klein kuuroord dat in verval geraakte. Aanvankelijk dachten we de onsen voor ons alleen te hebben, dat is de langste tijd ook zo maar tijdens het weekend hebben we er toch regelmatig bezoekers.
De regen houdt ons twee dagen aan onze onsen gekluisterd, maar dat kan de warmwaterpret niet bederven.
Waren we nog te preuts de eerste dag met ons badpak aan? Dat blijkt, want geloven of niet, de Japanners baden meestal nog naakt en gemengd in hun onsen, al koketteren jonge vrouwen ook al eens graag met een modieus badpak. Naakt op het bijna rituele klein wit handdoekje na, dat tijdens het baden op hun hoofd hangt.
Tot onze verwondering drijven er in de namiddag honderden dotjes algen op het water. De "Flower of the Onsen" volgens een Japanner. Het hete water maakt naargelang van de druk of de temperatuur sporadisch de algen los van de steentjes, waardoor de onsen zichzelf reinigt. Even later drijven ze langs de overloop in het meer. Tot wel 10 meter van de oever is het temperatuurverschil voelbaar.
Een zestigjarige boerin die iedere avond met haar man in hun blootje in de onsen komt hangen brengt ons de tweede avond, als ze Marja het eten ziet bereiden twee dikke tomaten. Hoffelijke knikjes en buigingen is de enige verstaanbare bedanking.
De geplande wasdag moet nog worden uitgesteld maar het verbijf in onze VW doet Marja's keukeninspiraties werken, wat resulteert in een heerlijk bananenbrood.
De derde morgen is het weer goed genoeg om verder te pendelen. Het attractiefste plaatsje langs het meer is Samayu, waar men langs het strand zijn eigen warmwaterpoeltje kan graven. Even het zand wegkrabben en op amper 30 cm borrelt het warme water op, hooguit 1 m van het meer.
Sommigen maken het kuiltje groot genoeg om er inzittend tot aan de heup van te genieten, andere doen het voor de lol.
Bussen toeristen strijken er neer en beginnen enthousiast en giechelend als kinderen in het zand te dabben, om dan vast te stellen dat de reisfolders toch niet gelogen hebben.
Het actiefste stoombekken ligt tegen de flanken van de Izo krater. De meesten rijden tot op de parking juist voor de berg, maar wij opteren voor een 2 km lange wandeling vanuit Kawayu aangelegd door een zee van azalea's en knoestige dwergsparren.
Het circus rond de berg draait op volle toeren. Enkele tientallen bussen hebben er hun toeristen uitgespuwd die als een horde tegen de flank oplopen. Daar worden ze verwelkomd door mannen met luidsprekers die tevens reklame maken voor hun handeltje in eitjes, hard gekookt in één van de pruttelende zwavelpoelen. Ze gaan van de hand voor 105 fr voor 5 eitjes een snuifje zout inbegrepen.
Dat ter zijde is de geelbruine kloof die de berg in twee splijt een aparte belevenis. In de fumeroles sputtert en stoomt het ondergrondse water met een oorverdovend sissend geluid. Uit minivulkanen maar soms ook uit een onooglijk klein kuiltje springt het water op. Soms zie ik Marja die maar enkele meter verder staat niet meer door het stoomgordijn.
De hete stoomuitwasemingen bevangen de adem. De lucht is er zwanger van de solfer die de reuk van rotte eieren verwekt. Men mag het terrein op eigen risico ontdekken maar de meeste dagjestoeristen passen bij het eerste stoomgeweld. Rond de bulderende opgehoopte solferkegels, gevormd door geel-groene kristallen trilt de grond. Spectaculair, adembenemend soms angstaanjagend. Een nietigheidsgevoel overweldigt ons, wat is de aarde toch broos.
Uiteraard was deze omgeving ook een aantrekkingspool voor de Ainu's de bijna uitgestorven oerbevolking. In de eerste plaats benutten ze het warme water , anderzijds was de Izo de verblijfplaats van hun goden. In Kawayu waar het warme water op verschillende plaatsen langs het riviertje door het stadje opborrelt, hebben ze altijd geleefd. Enkele kleine musea en folkloristische toestanden herinneren aan die tijd.
Wat ze in al die eeuwen niet verleerden is hun houtsnijkunst. In kleine ateliers, of soms gewoon voor hun winkeldeur zitten ze te werken. De motieven zijn dieren en dan vooral beren, demonen, voorouders en eigen ideetjes.
Een tweede maal rijden we in de vroege morgen naar het op 1200 m gelegen Mashu-meer. We denken dat het weer een maat voor niets wordt. Een dichte mist eigen aan het meer van de duivel zoals de Ainu's het noemen, vult de diepe krater. Onze beslissing om boven eerst ons ontbijt te nemen is een goeie gok. Een half uur later blaast de wind de mistflarden weg en zien we sporadisch het mysterieuse kratermeer diep onder ons. Er hangt een onwezenlijke sfeer die de Japanners naast ons ondergaan door euforisch in de handen te klappen en gilletjes te slaken van opwinding telkens de steile klippen en de eilandjes in het meer even bloot komen.
Trefwoorden: Hokkaido, Hokkaido, Japan, Onze onsen
Rating: 2.9/5 (10 ratings, 929 views)
Vindt u dit artikel de moeite? Voeg het toe:
November 30, 2007 - Permalink - Geen reacties
Na een reis van 10 maanden met onze camper door Australië in 1990 maakten we tijdens onze vlucht naar Europa een tussenstop van 2 maanden op Indonesië waar we de eilanden Java-Bali-Sulawesi en Irian Jaya bezochten.
Op Java-Bali en Sulawesie hadden we alle dagen weer interessante stops met leuke ontmoetingen op het platte land of tijdens één van de vele feesten.
Zie ook deel 1
Trefwoorden: Het aangezicht van de wereld, Indonesië, Java, Mensen, Sulawesie
Rating: 4/5 (9 ratings, 866 views)
Vindt u dit artikel de moeite? Voeg het toe:
November 29, 2007 - Permalink - Geen reacties
.
Na een reis van 10 maanden met onze camper door Australië in 1990 maakten we tijdens onze vlucht naar Europa een tussenstop van 2 maanden op Indonesië waar we de eilanden Java-Bali-Sulawesi en Irian Jaya bezochten.
Op Java-Bali en Sulawesie hadden we alle dagen weer interessante stops met leuke ontmoetingen op het platte land of tijdens één van de vele feesten.
Zie ook deel 2
Trefwoorden: Bali, Het aangezicht van de wereld, Indonesië, Mensen
Rating: 2.18181818182/5 (11 ratings, 634 views)
Vindt u dit artikel de moeite? Voeg het toe:
November 25, 2007 - Permalink - 1 reactie
Met Nepal hebben we een speciale band. In 1978 deden we er een trekking naar het Langtang gebied. Het was ons eerste continentale reis. Toen rijpte de idee om de wereld te verkennen, wat we twee jaar later verwezenlijkte.
In 1987 stonden we er terug, ditmaal met
onzeVW camper helemaal vanuit Europa naar hier gereden.Vanuit Darjeeling kwamen we Nepal binnen trokken
door de Terrai en verder naar Pokhara en naar het Kathmandudal.
Telkens weer trof ons die spontaniteit van de arme bevolking . Honderden ontmoetingen resulteerde in de reeks “Het aangezicht van de Wereld”-Nepal – deel 1-2- en 3
Trefwoorden: Het aangezicht van de wereld, Katmandhu, Mensen, Nepal, Pokhara, Terrai
Rating: 3.35714285714/5 (14 ratings, 466 views)
Vindt u dit artikel de moeite? Voeg het toe:
November 25, 2007 - Permalink - Geen reacties
Met Nepal hebben we een speciale band. In 1978 deden we er een trekking naar het Langtang gebied. Het was ons eerste continentale reis. Toen rijpte de idee om de wereld te verkennen, wat we twee jaar later verwezenlijkte.
In 1987 stonden we er terug, ditmaal met onze VW camper
helemaal vanuit Europa naar hier gereden. Vanuit Darjeeling
kwamen we Nepal binnen en trokkendoor de Terrai verder naar
Pokhara en naar het Kathmandudal.
Telkens weer trof ons die spontaniteit van de arme bevolking . Honderden ontmoetingen resulteerde in de reeks “Het aangezicht van de Wereld”-Nepal – deel 1-2- en 3
Trefwoorden: Het aangezicht van de wereld, Kathmandu, Mensen, Nepal, Pokhara, Terrai
Rating: 3.29411764706/5 (17 ratings, 446 views)
Vindt u dit artikel de moeite? Voeg het toe:
November 25, 2007 - Permalink - Geen reacties
Met Nepal hebben we een speciale band. In 1978 deden we er een trekking naar het Langtang gebied. Het was ons eerste continentale reis. Toen rijpte de idee om de wereld te verkennen, wat we twee jaar later verwezenlijkte.
In 1987 stonden we er terug, ditmaal met onze VW camper
helemaal vanuit Europa naar hier gereden. Vanuit Darjeeling
kwamen we Nepal binnen en trokken door de Terrai verder naar
Pokhara en naar het Kathmandudal.
Telkens weer trof ons die spontaniteit van de arme bevolking . Honderden ontmoetingen resulteerde in de reeks “Het aangezicht van de Wereld”-Nepal – deel 1-2- en 3
Trefwoorden: Het aangezicht van de wereld, Kathmandu, Mensen, Nepal, Pokhara, Terrai
Rating: 2.66666666667/5 (9 ratings, 462 views)
Vindt u dit artikel de moeite? Voeg het toe:
November 24, 2007 - Permalink - 1 reactie
Tijdens onze 22 maanden durende trip door Arabië en Azië met onze VW camper in 1987, zwierven we 5 maanden door India. Tijd genoeg om kennis te maken met de grote verscheidenheid aan bevolkingsgroepen in dit land.
De beelden in de reeks “Het aangezicht van de Wereld” - India - deel 1 en 2 is een greep uit de ontmoetingen in de verschillende provincies. In deel 3 en 4 beelden uit de satellietstaten Kasjmir, Ladakh, Darjeeling en Sikkim. Om Darjeeling en Sikkim.
Te bezoeken haalden we niet zonder enige moeite een permit op in New Delhi .Deze 4 delen zijn een beknopte impressie van onze ontmoetingen.
Trefwoorden: Darjeeling, Het aangezicht van de wereld, Indië, Kasjmir, Ladakh, Mensen, Sikkim
Rating: 3.0625/5 (16 ratings, 485 views)
Vindt u dit artikel de moeite? Voeg het toe:
RSS feed
