paardrijdende monnikjes
Er is een heel stuk uit ons dagboek verdwenen over ons bezoek aan het Golden Horse Monastery. Jammer, daan moet ik het nog een keer schrijven. Maar dat is zeer zeker de moeite waard! In Nederland had ik er al een stuk over gelezen in de Happiness. Jullie kennen het misschien wel van de film ' Buddha's lost children ' . Egbert en Jane waren er al geweest met de jongens en waren su-per-enthousiast. Wij hebben dus besloten een deel van onze reis te annuleren en toch naar het noorden te trekken richting Chiang Rai. Het klooster bevindt zich tussen Chiang Rai en de grens met Birma, in het plaatsje Mae Chan. We waren gewaarschuwd dat het niet zo makkelijk te vinden was, dat je zeker een thais sprekende gids mee moest nemen. Maar wat een geluk, ik zit in de bus richting Chiang Rai naast een jongen die uit dat dorpje komt!!! Hij spreekt een beetje Engels, dus kan me precies uitleggen hoe we er moeten komen. We besluiten een fourwheeldrive te huren en zelf onze weg te gaan. We hebben wel even moeten wennen, zowel aan die enge Ford die zo belabberd rijdt als aan het links rijden. Maar ik moet zeggen, Gilles slaat zich er goed doorheen en al snel zijn die beginperikelen verdwenen.
Het Golden Horse Monastery is een initiatief van een monnik die ooit een Thaise Bokskampioen is geweest. Aan de vooravond van een zeer belangrijke wedstrijd besluit hij te stoppen met dit bestaan en trekt zich terug in een klooster. Als snel is hij zelf monnik, krijgt een eigen klooster en niet lang daarna heeft hij er tien. Het is een bijzondere persoonlijkheid, hij zou al 'verlicht' zijn en trekt dus allerlei mensen naar zich toe.
In het GHM vangt hij weeskinderen op en kinderen op van verslaafde ouders. Hij geeft ze een regelmatig bestaan, onderdak, onderwijs, leert ze Thais boksen. Daarnaast krijgen alle kinderen bij hem een paardje waar ze zelf voor moeten zorgen. Op die manier brengt hij ze ook bij hoe het is om verantwoordelijkheid te dragen en hoe het is om leiding te geven. Als we aankomen in het klooster, zien we de monnik met een paar jochies werken in de tuin. Een andere engelstalige monnik ontvangt ons en laat het klooster zien. Dan neemt hij ons mee naar de grotten, volgens hem zeer heilige grond waar een monnik ooit is verlicht. We mogen van hem drie keer buigen voor buddha en een wens doen. Dat zal ons zeker geluk brengen, want dit is een zeer bijzondere plaats waar veel mensen op af komen vanuit heel de wereld. Het zal wel een soort Lourdes zijn...!Hij legt ons van alles uit en geeft zelfs een minilesje mediteren. Met zijn allen proberen we in lotushouding (nee dus) onze aandacht te richten op onze ademhaling en zeggen we in gedachten een Thaise mantra. Na een minuut of drie is het weer genoeg. Het was een bijzondere ervaring. Aan het einde van de dag mogen de jongens even paardrijden. De monnikjes kijken ons uitdagend aan, het zijn stevige persoonlijkheden. Julien ziet het gelijk en voelt zich een beetje geintimideerd.
Vindt u dit artikel de moeite? Voeg het toe:
