onvergetelijk... inoubliable
De dagen die ik nu ga beschrijven, zullen we niet snel vergeten. We zijn met Egbert en Jane en alle kinderen naar een Lahu bergstam gegaan. Om even de situatie uit te leggen: de broer van Jane (Gerald) heeft hier gewoond, is getrouwd met een Thaise vrouw met wie hij een kind heeft gekregen (Nami). Zowel Gerald als zijn vrouw zijn helaas overleden aan de gevolgen van Aids en Nami wordt nu opgevoed in het gezin van Sombad en Nato. Bij hen zijn we op bezoek geweest. Zij wonen dus in een klein dorpje op 1200 meter hoogte in de bergen, ter hoogte van Hua Nam Rin. De bergstam komt oorspronkelijk uit het gebergte van China, in de buurt bij Tibet en in de loop van de tijd zijn ze als nomadenvolk in Thailand neergestreken.
s Ochtends laten we de jongens lekker uitslapen en gaan wij met Sombad vast boodschappen doen. Hij is een fantastische kok en zal voor ons zorgen de komende dagen. We gaan naar de Warot markt, een echt lokale markt met veel geuren en kleuren. Sombad weet precies wat hij moet hebben en wijst ons de weg. Met een stevige fourwheeldrive, bestuurd door Egbert, zijn we naar boven geklommen. De weg ernaar toe is een ramp. De opbrengst van de lentemarkt van de school van onze jongens is al eens besteed aan het aanleggen van stukken beton op deze weg en dat was/is hard nodig. Er zijn allemaal gaten in de weg en het is een barre tocht. En dan kunnen we dan ook eindelijk het stukje Aloysiusweg aanschouwen. Wat een comfort! Maar er is nog een lang stuk weg wat aangepakt moet worden... En Egbert zal nog vele Rotary avondjes moeten volpraten om genoeg geld bij elkaar te praten, om de weg volledig gerepareerd en/of aangelegd te krijgen..>!!!
We zijn benieuwd hoe de jongens op deze cultuurshock zullen reageren, je stapt echt een paar honderd jaar terug in de tijd. De mensen hebben dan weliswaar electriciteit (dankzij het Kings project) en een schotelantenne waarmee je Nederlandse televisie kunt kijken, verder beland je zo'n beetje in de middeleeuwen. We gaan ook een nachtje slapen in het dorp, dus we hopen dat het goed aanvoelt. De foto's spreken voor zich: mooie mensen, in veelkleurige kleding die erg veel lachen, grapjes maken en plezier hebben. Ze zijn eigenlijk de hele dag bezig met de dingen waar het in het leven misschien echt om draait: eten, onderdak en kleding, vriendschap, voor elkaar zorgen en plezier. Ze hebben weinig, heel weinig en hebben daardoor ook best een zwaar bestaan. Maar ze hebben veel plezier.
Het regent de hele middag, waardoor we eigenlijk niet toekomen aan onze wandeltocht. De jongens besluiten toch te gaan voetballen, dat is een heerlijke afleiding van het lantefanteren bij de hutjes. In de stromende regen genieten ze zeker een uur van hun spel. Wij proberen ondertussen met veel handen en voetenwerk het gesprek gaande te houden. Wat een lol! Dan nodigt Sombat ons uit aan tafel, dat wil zeggen: een kleedje op de grond waar heel veel schaaltjes op zijn gezet met het lekkerste eten. En dat heeft hij allemaal op 2 eenvoudige vuurtjes zitten klaarmaken!! Het is verrukkelijk en iedereen geniet. Na het eten zitten we nog even op de veranda en hebben veel bekijks. Zo nu en dan komen er hele rijtjes mensen gehurkt op de weg zitten om te kijken naar al die lange blonde jongens. Ze gniffelen en onze jongens slaan er niet op aan!! De jongens besluiten naar het stenen huisje boven aan het dorp te gaan. Daar kunnen ze lekker slapen zonder steeds gewekt te worden door de varkens, kippen, hanen, spinnen etc. Ze gaan daar even lekker kaarten en dobbelen. Wat Julien betreft was dit het hoogtepunt van deze dagen. Wij ' kletsen' nog een beetje na met wat whisky. De dames zijn bezig met stofjes en hun typische kledendracht. Het is heel veelkleurig en ik doe enthousiast mee. Prompt krijg ik de volgende ochtend een traditionele Lahu-jas en broek mee naar huis...
In het pikkedonker zoeken Gilles en ik onze weg naar het huisje en de jongens, wat natuurlijk uiteindelijk ook lukt. Maar oh, wat is het glibberig en wat is die rode modder vies. Als je er maar lang in loopt, went het weer en voel je het ook niet meer als vies. Dan hoort het er gewoon bij. Onze nacht is goed, Egbert en Jane die bij de familie slapen hebben veel last gehad van de geluiden. We staan rond een uur of negen op en hebben het prachtigste uitzicht op de bergen en zien het dorpje van bovenaf. Het is prachtig weer. We laten de jongens nog even liggen en lopen wat door het dorp. Sombad is alweer bezig met het ontbijt, wederom verrukkelijk. Er zit al weer rijst bij, een heerlijk gerecht met paddestoelen en knoflook, varkensvlees, omelet etc etc. Ik ga nog even op zoek naar het oude vrouwtje wat wij vier jaar geleden ook hebben ontmoet. Ze leeft nog steeds, en ik wil haar heel graag zien. Jane gaat met me mee. Ze is nog steeds even charming als toen, een prachtmens, het gaat alleen inmiddels ietsje minder met haar gezondheid. Ze heeft veel pijn en als we daar naar informeren gaat ze prompt op haar buik liggen: of we even willen masseren. Ze laat het zich lekker aanleunen.
Inmiddels is het al weer flink aan het regenen en we besluiten ook vandaag niet de glibberige paden op te gaan voor een trektocht. Voor de jongens is deze hele expeditie eigenlijk al een trekking, moet je daar een bezoek aan een waterval aan toevoegen??? In het begin van de middag gaan we weer naar 'huis' helemaal vol van de onvergetelijke indrukken. De jongens mogen met de SangSeo (??) naar Chiang Mai, omdat ze anders helemaal kleddder worden in de pickup truck van Egbert. Dat vinden ze natuurlijk helemaal geweldig. We besluiten elkaar te vinden in het guesthouse. Ik zit nu in het internetcafe met de jongens, zij zitten lekker te msn-en en clipjes te kijken op you tube. Ik werk mijn dagboekje bij, kon ook eigenlijk niet wachten. Ik besef me dat ik in woorden nooit kan overbrengen wat we hebben beleefd, maar de foto's helpen vast een beetje.
Liefs
Alice
en francais
On n' oublierait jamais les journees que je vais vous decrire maintenant.Nous sommes parti avec Egbert/ Jane et les enfants dans une village Lahu, un tribu qui vie dans les montagne de Hua Nam Rin, au nord de Chiang Mai. C ' est des nomades qui viennent de Chine/Tibet, qui ont arrete de voyager quand ils sont arrive en Thailande. Il y a encore pas mal de ce tribus dans ce pays. Pour vous expliquer la situation: Le frere de Jane (Gerald) est parti en Thailande, s' est marie avec une fille de ce tribu et s' est installe avec eux. Ils ont une fille, Nami. Malheureusement elle n' a plus ses parents, parce que il sont mort du sida. Nami habite toujours dans le village, dans la famille de Sombat en Nato. Avant de partir nous font les courses sur le marche Warot, une marchee locale avec plein de couleur en odeurs. Quelle splendeur.
Nous partons tous ensemble dans la voiture de Egbert, qui est capable de monter les routes de montagnes qui sont dans un etat deplorable. Quelle eclat de rire quand nous montons. La route est affreuse. Nous esperons qu l arrivee dans le village ne va pas etre trop difficile pour les enfants. C' est comme si ont vivait quelques centaines d ' annees en arriere.... Il n' ont absolument rien, a part la television et l electrite. Les gens sont gentils, ils rigolent toute la journee, prennent soin de tout le monde et s occupent du plus important dans la vie: la maison, les enfant, la bouffe. Et ca suffit!!
Sombad nous fait a manger et c est vraiment tres tres bon. Surtout si on imagine l' etat de sa cuisine. On a une quinzaine de petits plat en on le mange a 20 a peu pres.
Les enfants et Gilles et moi dorment en haut du village, ou il y a une maison en brique. C' est bien, on est pas reveille par les poule, le coq et les chochons..... Les enfants dorment longtemps, pendant que nous nous promenons au village.
Nous avons passe une journee inoubliable et vous raconterez tout ca en arrivant dans notre plat pays.
bisous
Alice
Vindt u dit artikel de moeite? Voeg het toe:
