August 15, 2008 - Permalink - 3 reacties
Nils wil teenslippers. Hij wil het al langer, maar kan zich er echt niet mee voortbewegen. Vandaag is het dan zo ver. Hij krijgt teenslippers. Hij trekt ze aan en gaat dapper op pad. Wij krijgen alletwee een deja-vu of eigenlijk een deja-meegemaakt ervaring. Die eerste keer dat je je teenslippertjes aantrekt en je nog niet zo begrijpt hoe je ze meeneemt tijdens je passen. Het is geweldig om te zien! Hij loopt stap voor stap, alsof hij zevenmijlslaarzen mee moet slepen. Hij klaagt niet, ben je gek, straks moeten ze uit. Het is geweldig om te zien.
nils nous demande depuis un moment des claquettes qui sont tres pratiques en Thailande car il faut sortir ces chaussures partout ou on rentre, maisons mais surtout temples...on a fini par les acheter et des qu'il a commencer a marcher j' ai eu des frissons dans le dos et sentait immediatement mes premiers pas avec ces trucs qui ne tenaient pas a mes pieds et qu' il fallait que je retienne avec mes doigts de pieds...extra, on a sourit pendant toute une journée en le voyant marcher, discretement bien sur...Je rajoute quelques photos du petit appareil que j' aime bien, de bons moments passes ensemble. d' une facon generale les vacances se passent tres bien souvent tous les 5, quelques fois tous les 2 et les enfants ailleurs, celui qui a enormement de succes ici, c' est Nils...les bonnes femmes en sont folles....les thais adorent les enfants, quand ils voient ou entendent que nous avons 3 boys....grand bonheur et grande richesse.....
Sur ces deux iles nous louont des scooter pour nous deplacer, maman et julien sur 1, papa et Nils (devant) sur l' autre et...luc a son scooter pour lui tout seul....On peut lui demander n' importe quel service, course, etc....il le fait avec plaisir et le scooter....
Rating: 2.42857142857/5 (14 ratings, 881 views)
Vindt u dit artikel de moeite? Voeg het toe:
August 15, 2008 - Permalink - Geen reacties
Er is een heel stuk uit ons dagboek verdwenen over ons bezoek aan het Golden Horse Monastery. Jammer, daan moet ik het nog een keer schrijven. Maar dat is zeer zeker de moeite waard! In Nederland had ik er al een stuk over gelezen in de Happiness. Jullie kennen het misschien wel van de film ' Buddha's lost children ' . Egbert en Jane waren er al geweest met de jongens en waren su-per-enthousiast. Wij hebben dus besloten een deel van onze reis te annuleren en toch naar het noorden te trekken richting Chiang Rai. Het klooster bevindt zich tussen Chiang Rai en de grens met Birma, in het plaatsje Mae Chan. We waren gewaarschuwd dat het niet zo makkelijk te vinden was, dat je zeker een thais sprekende gids mee moest nemen. Maar wat een geluk, ik zit in de bus richting Chiang Rai naast een jongen die uit dat dorpje komt!!! Hij spreekt een beetje Engels, dus kan me precies uitleggen hoe we er moeten komen. We besluiten een fourwheeldrive te huren en zelf onze weg te gaan. We hebben wel even moeten wennen, zowel aan die enge Ford die zo belabberd rijdt als aan het links rijden. Maar ik moet zeggen, Gilles slaat zich er goed doorheen en al snel zijn die beginperikelen verdwenen.
Het Golden Horse Monastery is een initiatief van een monnik die ooit een Thaise Bokskampioen is geweest. Aan de vooravond van een zeer belangrijke wedstrijd besluit hij te stoppen met dit bestaan en trekt zich terug in een klooster. Als snel is hij zelf monnik, krijgt een eigen klooster en niet lang daarna heeft hij er tien. Het is een bijzondere persoonlijkheid, hij zou al 'verlicht' zijn en trekt dus allerlei mensen naar zich toe.
In het GHM vangt hij weeskinderen op en kinderen op van verslaafde ouders. Hij geeft ze een regelmatig bestaan, onderdak, onderwijs, leert ze Thais boksen. Daarnaast krijgen alle kinderen bij hem een paardje waar ze zelf voor moeten zorgen. Op die manier brengt hij ze ook bij hoe het is om verantwoordelijkheid te dragen en hoe het is om leiding te geven. Als we aankomen in het klooster, zien we de monnik met een paar jochies werken in de tuin. Een andere engelstalige monnik ontvangt ons en laat het klooster zien. Dan neemt hij ons mee naar de grotten, volgens hem zeer heilige grond waar een monnik ooit is verlicht. We mogen van hem drie keer buigen voor buddha en een wens doen. Dat zal ons zeker geluk brengen, want dit is een zeer bijzondere plaats waar veel mensen op af komen vanuit heel de wereld. Het zal wel een soort Lourdes zijn...!Hij legt ons van alles uit en geeft zelfs een minilesje mediteren. Met zijn allen proberen we in lotushouding (nee dus) onze aandacht te richten op onze ademhaling en zeggen we in gedachten een Thaise mantra. Na een minuut of drie is het weer genoeg. Het was een bijzondere ervaring. Aan het einde van de dag mogen de jongens even paardrijden. De monnikjes kijken ons uitdagend aan, het zijn stevige persoonlijkheden. Julien ziet het gelijk en voelt zich een beetje geintimideerd.
Rating: 2.85714285714/5 (14 ratings, 791 views)
Vindt u dit artikel de moeite? Voeg het toe:
August 13, 2008 - Permalink - 1 reactie
Salut,
Pour une fois on commence par les francais, ne regardez pas trop les fautes, car nous avons pris du retard et donc j' essaie de taper vite. apres notres escale a Chang Rai (nord), je dsaute ce passage pour laisser le soin a alice de le raconter, nous sommes repartis sur Bangkok en avion (1 heure au lieu des 14 heures de train et 4 heures de bus) le contraste etait sympa... Nous avons pris un taxi depuis bangkok jusqu' a l' endroit pour prendre le bateau pour Koh Tao. au passage arret dans un marche flottant, uns sorte de venise avec plein de petites barques, maisons flottantes, tres sympa, surtout parce que nous y etions ver 7heures 30 du matin...on a vu ensuite les hordes de bus arriver.....route sympa avec un taxi climatise avec un chauffeur a la lex, jovial sympa on s' est arrete en route pour manger dans un petit bouig bouig ou j' ai mange des oeufs de canard frits, etc pas mal d' utres choses epicées, dans un resto ou ils sont habitues a voire des touristes ils savent mais ici ..ils te disent pas epicés et c' est disons mangeable. nuit a Chumphong ou nous prenons le lendemain un catamaran raide pour nous faire arriver a l'ile. Le taxi nous attendais et nous ammene ans notre resort... je reserve directement pour le lendemain une journée masque et tuba avec un pinasse du coin et un pilote... journee innoubliable poissons, eau limpide avec visibilite a 15 metres.. tu vois le fond et essaye de toucher le fond en plongeant...impossible....la photo evc luc et julien avec un truc noir au tour c' etait un banc de poissons, il y en avait au moin un million extraordinaire de nager au milieu, vous pouvez voir sur la photo que le ban s' est disloqué a l' endroit des deux plongeurs. ensuite je pourrais vous raconter plein de choses, mais les photos en disent plus et surtout il faut en garder pour le retour qui approche dailleurs n'y pensons pas encore heureusement, le fait de vous revoir nous fait deja tres plaisir.
Bisous tres tres chaud de Koh tao, ou il doit faire maintenant 35, 36 degres......
Rating: 2.27272727273/5 (11 ratings, 929 views)
Vindt u dit artikel de moeite? Voeg het toe:
August 07, 2008 - Permalink - 4 reacties
Geheel onverwachts zitten we ineens in een paradijselijk resort!! Aanvankelijk waren we niet van plan om helemaal naar het noorden te gaan. Maar Egbert, Jane en de jongens waren zo enthousiast over hun bezoek aan de Golden Horse Monastery, dat wij er ook graag heen willen. We vertrekken dus naar Chiang Rai met de Vip bus (??), een reis van vier uur. Ik zit toevallig naast een jongen die vlakbij het klooster woont. Hij maakt een zeer gedetailleerde tekening waarmee we de tocht aandurven met een gehuurde auto. Gilles rijdt en doet het hartstikke goed, met dat enge rode gevaarte. Het is een 4-wheel drive en dat blijken we ook echt nodig te hebben. Over de GHM vertel ik zo, eerst even ons verblijf:
We kiezen het uit onze favoriete franse reisgids, the natural Guide. Het is absoluut geweldig, helemaal gemaakt van bamboo, teak en andere materialen. Het is prachtig gelegen in de natuur, overal zijn open verblijven, waardoor je de hele dag het idee hebt in de natuur te bivakkeren. Het is een prachtig familiebezit, waar we ons graag een paar dagen laten verwennen. We worden naar boven gebracht in jeepjes die bekleed zijn met bamboe! Zodra de rugzakken in onze kamer zijn, duiken we in het mooiste zwembad waar we ooit in gezwommen hebben. Het is zwart en heeft geen opstaande randen, waardoor je het idee hebt dat je in de jungle zelf zwemt. Het personeel is voor een groot deel afkomstig uit de bergvolken, filosofie van de eigenaars om mensen uit de lokale streek te willen aannemen en een vak te leren. Ze spreken dus maar spaarzaam engels en dat levert grappige situaties op. Een Thai zegt immers nooit dat hij je niet begrijpt. Hij zegt dan 'yes yes en lacht dan vriendelijk'. Dan weet je het eigenlijk al.... We kunnen in dit resort gebruik maken van zwembad, spa, kapper, pottebakkerij, mini zoo, theeplantage. Er is van alles te doen en daar maken we graag gebruik van !!
Francais
Sans l'avoir prevu, on est dans un resort de reves. On n'avait pas prevu d'alleait dans le nord du pays, mais comme Egbert et Jane etait tellement enthiousast sur le Golden Horse Monastery, que on y est aller. En Chiang Mai on part en bus vers Chiang Rai, une route de 4 heures. Arriveait a Chiang Rai, on cherche une place pour louer une voiture, une 4x4. On nous donne une vieille Ford, mais c'est une 4x4, donc on part en route, chercheant un hotel pour dormir.
Pour en trouvait un, on utilise notre guide favori, le guide Francais, the Natural Guide. On n'as pas trouve un hotel, c'est plus beau que ca. On c'est tappe un resort construit completement de bamboo. Il y a une piscine magnifice, un spa, des chambres merveilleuse, quelques lobby genial, un restaurant simpa, un mini-zoo, une plantation de the, et tout ca au millieu de la nature. C'est vraiment genial! Au-jourd'hui on est reste au resort et on a fait 'relaaax'. Plein de beignade dans la piscine de reve, un nouvelle coifure pour les quatre garcon et papa c'est pris un massage. Genial!
Rating: 2.21428571429/5 (14 ratings, 1021 views)
Vindt u dit artikel de moeite? Voeg het toe:
August 03, 2008 - Permalink - 2 reacties
De dagen die ik nu ga beschrijven, zullen we niet snel vergeten. We zijn met Egbert en Jane en alle kinderen naar een Lahu bergstam gegaan. Om even de situatie uit te leggen: de broer van Jane (Gerald) heeft hier gewoond, is getrouwd met een Thaise vrouw met wie hij een kind heeft gekregen (Nami). Zowel Gerald als zijn vrouw zijn helaas overleden aan de gevolgen van Aids en Nami wordt nu opgevoed in het gezin van Sombad en Nato. Bij hen zijn we op bezoek geweest. Zij wonen dus in een klein dorpje op 1200 meter hoogte in de bergen, ter hoogte van Hua Nam Rin. De bergstam komt oorspronkelijk uit het gebergte van China, in de buurt bij Tibet en in de loop van de tijd zijn ze als nomadenvolk in Thailand neergestreken.
s Ochtends laten we de jongens lekker uitslapen en gaan wij met Sombad vast boodschappen doen. Hij is een fantastische kok en zal voor ons zorgen de komende dagen. We gaan naar de Warot markt, een echt lokale markt met veel geuren en kleuren. Sombad weet precies wat hij moet hebben en wijst ons de weg. Met een stevige fourwheeldrive, bestuurd door Egbert, zijn we naar boven geklommen. De weg ernaar toe is een ramp. De opbrengst van de lentemarkt van de school van onze jongens is al eens besteed aan het aanleggen van stukken beton op deze weg en dat was/is hard nodig. Er zijn allemaal gaten in de weg en het is een barre tocht. En dan kunnen we dan ook eindelijk het stukje Aloysiusweg aanschouwen. Wat een comfort! Maar er is nog een lang stuk weg wat aangepakt moet worden... En Egbert zal nog vele Rotary avondjes moeten volpraten om genoeg geld bij elkaar te praten, om de weg volledig gerepareerd en/of aangelegd te krijgen..>!!!
We zijn benieuwd hoe de jongens op deze cultuurshock zullen reageren, je stapt echt een paar honderd jaar terug in de tijd. De mensen hebben dan weliswaar electriciteit (dankzij het Kings project) en een schotelantenne waarmee je Nederlandse televisie kunt kijken, verder beland je zo'n beetje in de middeleeuwen. We gaan ook een nachtje slapen in het dorp, dus we hopen dat het goed aanvoelt. De foto's spreken voor zich: mooie mensen, in veelkleurige kleding die erg veel lachen, grapjes maken en plezier hebben. Ze zijn eigenlijk de hele dag bezig met de dingen waar het in het leven misschien echt om draait: eten, onderdak en kleding, vriendschap, voor elkaar zorgen en plezier. Ze hebben weinig, heel weinig en hebben daardoor ook best een zwaar bestaan. Maar ze hebben veel plezier.
Het regent de hele middag, waardoor we eigenlijk niet toekomen aan onze wandeltocht. De jongens besluiten toch te gaan voetballen, dat is een heerlijke afleiding van het lantefanteren bij de hutjes. In de stromende regen genieten ze zeker een uur van hun spel. Wij proberen ondertussen met veel handen en voetenwerk het gesprek gaande te houden. Wat een lol! Dan nodigt Sombat ons uit aan tafel, dat wil zeggen: een kleedje op de grond waar heel veel schaaltjes op zijn gezet met het lekkerste eten. En dat heeft hij allemaal op 2 eenvoudige vuurtjes zitten klaarmaken!! Het is verrukkelijk en iedereen geniet. Na het eten zitten we nog even op de veranda en hebben veel bekijks. Zo nu en dan komen er hele rijtjes mensen gehurkt op de weg zitten om te kijken naar al die lange blonde jongens. Ze gniffelen en onze jongens slaan er niet op aan!! De jongens besluiten naar het stenen huisje boven aan het dorp te gaan. Daar kunnen ze lekker slapen zonder steeds gewekt te worden door de varkens, kippen, hanen, spinnen etc. Ze gaan daar even lekker kaarten en dobbelen. Wat Julien betreft was dit het hoogtepunt van deze dagen. Wij ' kletsen' nog een beetje na met wat whisky. De dames zijn bezig met stofjes en hun typische kledendracht. Het is heel veelkleurig en ik doe enthousiast mee. Prompt krijg ik de volgende ochtend een traditionele Lahu-jas en broek mee naar huis...
In het pikkedonker zoeken Gilles en ik onze weg naar het huisje en de jongens, wat natuurlijk uiteindelijk ook lukt. Maar oh, wat is het glibberig en wat is die rode modder vies. Als je er maar lang in loopt, went het weer en voel je het ook niet meer als vies. Dan hoort het er gewoon bij. Onze nacht is goed, Egbert en Jane die bij de familie slapen hebben veel last gehad van de geluiden. We staan rond een uur of negen op en hebben het prachtigste uitzicht op de bergen en zien het dorpje van bovenaf. Het is prachtig weer. We laten de jongens nog even liggen en lopen wat door het dorp. Sombad is alweer bezig met het ontbijt, wederom verrukkelijk. Er zit al weer rijst bij, een heerlijk gerecht met paddestoelen en knoflook, varkensvlees, omelet etc etc. Ik ga nog even op zoek naar het oude vrouwtje wat wij vier jaar geleden ook hebben ontmoet. Ze leeft nog steeds, en ik wil haar heel graag zien. Jane gaat met me mee. Ze is nog steeds even charming als toen, een prachtmens, het gaat alleen inmiddels ietsje minder met haar gezondheid. Ze heeft veel pijn en als we daar naar informeren gaat ze prompt op haar buik liggen: of we even willen masseren. Ze laat het zich lekker aanleunen.
Inmiddels is het al weer flink aan het regenen en we besluiten ook vandaag niet de glibberige paden op te gaan voor een trektocht. Voor de jongens is deze hele expeditie eigenlijk al een trekking, moet je daar een bezoek aan een waterval aan toevoegen??? In het begin van de middag gaan we weer naar 'huis' helemaal vol van de onvergetelijke indrukken. De jongens mogen met de SangSeo (??) naar Chiang Mai, omdat ze anders helemaal kleddder worden in de pickup truck van Egbert. Dat vinden ze natuurlijk helemaal geweldig. We besluiten elkaar te vinden in het guesthouse. Ik zit nu in het internetcafe met de jongens, zij zitten lekker te msn-en en clipjes te kijken op you tube. Ik werk mijn dagboekje bij, kon ook eigenlijk niet wachten. Ik besef me dat ik in woorden nooit kan overbrengen wat we hebben beleefd, maar de foto's helpen vast een beetje.
Liefs
Alice
en francais
On n' oublierait jamais les journees que je vais vous decrire maintenant.Nous sommes parti avec Egbert/ Jane et les enfants dans une village Lahu, un tribu qui vie dans les montagne de Hua Nam Rin, au nord de Chiang Mai. C ' est des nomades qui viennent de Chine/Tibet, qui ont arrete de voyager quand ils sont arrive en Thailande. Il y a encore pas mal de ce tribus dans ce pays. Pour vous expliquer la situation: Le frere de Jane (Gerald) est parti en Thailande, s' est marie avec une fille de ce tribu et s' est installe avec eux. Ils ont une fille, Nami. Malheureusement elle n' a plus ses parents, parce que il sont mort du sida. Nami habite toujours dans le village, dans la famille de Sombat en Nato. Avant de partir nous font les courses sur le marche Warot, une marchee locale avec plein de couleur en odeurs. Quelle splendeur.
Nous partons tous ensemble dans la voiture de Egbert, qui est capable de monter les routes de montagnes qui sont dans un etat deplorable. Quelle eclat de rire quand nous montons. La route est affreuse. Nous esperons qu l arrivee dans le village ne va pas etre trop difficile pour les enfants. C' est comme si ont vivait quelques centaines d ' annees en arriere.... Il n' ont absolument rien, a part la television et l electrite. Les gens sont gentils, ils rigolent toute la journee, prennent soin de tout le monde et s occupent du plus important dans la vie: la maison, les enfant, la bouffe. Et ca suffit!!
Sombad nous fait a manger et c est vraiment tres tres bon. Surtout si on imagine l' etat de sa cuisine. On a une quinzaine de petits plat en on le mange a 20 a peu pres.
Les enfants et Gilles et moi dorment en haut du village, ou il y a une maison en brique. C' est bien, on est pas reveille par les poule, le coq et les chochons..... Les enfants dorment longtemps, pendant que nous nous promenons au village.
Nous avons passe une journee inoubliable et vous raconterez tout ca en arrivant dans notre plat pays.
bisous
Alice
Rating: 3.88888888889/5 (9 ratings, 1062 views)
Vindt u dit artikel de moeite? Voeg het toe:
RSS feed
