Foto's : Armand Vervaeck (arakea) en Evelyne Schwarzbich (E-travel)

Foto's deel 5 (einde) : Valetta, powerboating, diner in de haven, Mdyna, Xara Palace hotel en restaurant

Permalink | Comments

Foto's : Armand Vervaeck (arakea) en Evelyne Schwarzbich (E-travel)

Foto's deel 4 : Valetta (stad, Kathedraal, vesting)

Permalink | Comments

Foto's : Armand Vervaeck (arakea) en Evelyne Schwarzbich (E-travel)

Foto's deel 3 : Vlucht met watervliegtuig over Malta en Gozo

Permalink | Comments

Foto's : Armand Vervaeck (arakea) en Evelyne Schwarzbich (E-travel)

Foto's deel 2 : Valetta (Malta), Haven Valetta, watervliegtuig boven Malta

Permalink | Comments

Foto's : Armand Vervaeck (arakea) en Evelyne Schwarzbich (E-travel)

Foto's deel 1 : St. Julians : Intercontinental Malta, Paranga restaurant, strand St. Julians en powerboating op zee.

Permalink | Comments

De laatste dag van onze rondreis.
Om 10 uur moeten we onze kamer in het Sukhothai hotel verlaten.
Vermits onze vlucht pas om 03u00 morgenochtend vertrekt, moet men ons nog een tijdje bezig houden.
Romy en Willy zijn er gelukkig voor ons in geslaagd om in het Menam Riverside hotel ***** nog 2 kamers gedurende enkele uren te mogen bezetten, zodat we ons op het einde van een zweterige dag nog wat kunnen opfrissen.

Op het programma van vandaag staat : een bezoek aan het Jim Thompson Museum, een bezoek aan de bloemenmarkt, een tempel, een hotelbezoek aan het Marriott Resort & Spa en als top of the bill nog een Dinner River Cruise

Jim Thompson Museum
Ik had van deze man, die de kwaliteitszijde opnieuw op de Thaise kaart plaatste, nog nooit gehoord.
Het weer was broeierig heet en het bezoek was (niet alleen voor mij) een gedwongen nummer. De man had met zijn vele geld hier en daar wat oude mooie stukken bij mekaar verzameld, en had al deze stukken aan de Thaise staat overgelaten.
Na zijn dood (de man is tijdens een natuurwandeling aan de grens met Laos gewoon van de aardbodem verdwenen) heeft de Thaise staat er in hartje Bangkok een klein museum mee gebouwd.
Naarmate het museumbezoek vorderde begonnen we allemaal perpleks te staan van zo veel smaak en zo veel mooi's. De unieke stukken (vaak honderden jaren oud) werden prachtig geïntegreerd in de woning van Jim.
Deze excursie duurt maar een klein uurtje maar krijgt wegens zijn prachtige stukken een ***** mee.

Na het bezoek aan het museum reden we, door de Chinese wijk, naar de oever van de rivier. We lunchen er in een typisch toeristisch (lees industriëel) restaurant.
Er is een continu komen en gaan van toeristengroepen. De buffetlunch mag er best zijn, er zit heelwat lekkers tussen.
Het bier was mee van het duurste dat we in Thailand gedronken hebben (120 baht voor een klein biertje !).
Ik denk dat de lokale organisatie het eten gratis krijgt en dat dat alles bekostigd wordt door de drank :-)

Inmiddels was het miezerig beginnen regenen en werd het bezoek aan de tempel afgeblazen omdat de 350 trappen bij regenweer zeer gevaarlijk worden. We kunnen een tweede breuk missen als de pest.
Ook het bezoek aan de bloemenmarkt sneuvelde met het slechte weer.
De helft van de groep wilde nog wat inkopen doen in Siam Square, een indrukwekkend winkelkompleks in hartje Bangkok. De andere helft (waar ik bij hoorde) had diverse andere plannen.
Dan maar terug met de autocar naar het Menam Riverside hotel.

Ik had tijdens onze eerste rit naar het Menam Riverside Hotel, diverse massagesalons opgemerkt en wilde als afsluiter van de reis mijn voeten nog eens laten verwennen met een voetreflexologiemassage. In plaats van een mooi meisje had ik weeral geluk en werd mij een Kung Fu fighter ter beschikking gesteld :-).
De man deed echter schitterend zijn werk, en mijn voeten en benen stegen, bij zo veel verlichting, bijna ten hemel op .
Groot was mijn verbazing toen de masseur mij op een laag stoeltje liet zitten, om als toemaatje op de voetmassage, zowat alle andere onderdelen onder handen te kunnen nemen.
Hier achter mijn bureel in Mechelen geniet ik nog na van die harde knie in mijn rug. Blijkbaar moest alles eens goed op zijn plaats gezet worden :-).

Ook Sarah en Joël, die naast mij aan het genieten waren van hun voetreflexologie, ondergingen hetzelfde lot.

Nog even opfrissen in het Menam Riverside hotel en terug de autocar in voor een bezoek aan het Marriott Resort & Spa ***** en nadien voor een evening riviercruise.

Marriott Resort & Spa *****
Het Marriott Resort & Spa ligt langs de rivier en heeft in tegenstelling tot de meeste andere klassehotels slechts 5 verdiepingen. De 3 gebouwen zijn rondom een grote tropische tuin gebouwd, waar naast het mooie zwembad, ook een aantal restaurants te vinden zijn. De luxe kamers en/of junior suites met rivierzicht hebben mijn voorkeur. Ze zijn met zeer veel smaak ingericht.
De lobby is ruim en smaakvol ingericht met warme kleuren.
Ik vond de inrichting van de verschillende restaurants wat kitcherig. De te grote variatie aan stijlen had mijns inziens beter gekund.
Elke 20 minuten is er een pendelbootje dat de hotelgasten, in slechts 10 minuten, via de Chao Phraya rivier tot aan de skytrain brengt. De skytrain is een supercomfortabele trein (air conditioning), die op een snelle manier de belangrijkste plaatsen in de binnenstad verbindt.

Manohra Dinner Cruise
Als afsluiter op het programma is er nog een 'dinner cruise' voorzien op de Chao Phraya rivier.
De boot vertrekt aan de pier van het Marriott hotel, gaat daarna nog enkele mensen oppikken aan de Skytrain terminal, en vertrekt vervolgens voor zijn tocht op de rivier.
De kleine, intieme 40 plaatsen tellende boot, is gezellig ingericht met mooi gedekte tafels.
Het zicht vanuit de boot valt wat tegen, omdak de dakranden vrij laag komen. Onze gastvrouw (verkoopsmanager van het Marriott Resort) onderhoud ons met levendige verhalen.
Het eten is bijzonder lekker. Her en der zien we verlichtte bootjes (meestal overzetbootjes). De mooist verlichte gebouwen zijn het koninklijk paleis en de tempels van de Wat Arun (tempel van de dageraad).
Halfweg begint een indrukwekkend licht- en klankspel, een onweer. De regen valt met bakken uit de lucht en de doorschijnende plastieken regenbescherming wordt vanaf de dakrand neergelaten. We laten het evenwel niet aan ons hart komen en doen alsof dit onweer de doodnormaalste zaak van de wereld is.

Koriander
Voor mezelf wordt dit de laatste Thaise maaltijd en komt er een einde aan de 'koriander' verschrikking die ik 9 dagen lang heb moeten trotseren. Al bij al heb ik nog vrij goed kunnen genieten van de Thaise keuken (in het bijzonder van de zuur-zoet gerechten) maar moest ik veiligheidshalve toch altijd eerst even ruiken en proeven of mijn gehate kruid niet verwerkt was.

Na onze terugkeer in het Marriott hotel (waar iedereen in de weer was om water te ruimen) sloeg de vermoeidheid genadeloos toe. Ik was nog met moeite wakker te krijgen.

Vlucht naar Amsterdam
Op weg naar de luchthaven was het onweer nog bijzonder onheilspellend zijn flitsen aan het uitdelen. Zowat in elke richting werd de hemel fel opgelicht door de bliksem. Zeggen dat we binnen enkele uren de lucht in moeten ! Niet meteen iets om naar uit te kijken.

Bij de aankomst op de luchthaven krijgen we van de Thaise correspondent van 7plus een doos orchideeën cadeau. Gaan we thuis al dan niet vertellen dat we die cadeau gekregen hebben ?
Joël, de Eva Air verantwoordelijke, heeft voor Romy en Luc , en als dank voor hun inzet voor René, een business class ticket weten te versieren. We zijn  blij voor hen, en tegelijkertijd een beetje jaloers natuurlijk :-).

Joël heeft er ook voor gezorgd dat we tijdens onze wachttijd, net als in Amsterdam, van de business class lounge kunnen gebruik maken, iets wat normaal alleen weggelegd is voor de Business Class passagiers. De mooie rustige lounge is voor iedereen een aangename verademing.
Luc ontdekt in een zijruimte van de lounge 3 massagestoelen. Het blijken stuk voor stuk foltertuigen te zijn, maar ze masseren wel indrukwekkend.

Vooraan in het vliegtuig zitten alle gropesleden mooi 2 aan 2 naast mekaar. Willy en ikzelf zijn blijkbaar gestraft, want wij zitten op de binnenste zetels van een aaneengesloten rij van 4. Links naast mij zit een vriendelijk Chinees uitziende dame en rechts een wat minder gemanierde Nederlander. Hij slaagt er in om een gedeelte van zijn bierblikje op mijn deken, kussen en broek te morsen.
De passagiers die in de zetels voor mij zitten, laten hun stoel zo ver naar achter leunen dat ik mij nog nauwelijks kan bewegen. Op mijn laptop werken zit er ook al niet in. Gelukkig dat we in de Evergreen Deluxe Class voldoende beenruimte hebben om wat te kunnen bewegen en te slapen.
12 uur later kom ik opgelucht na evenveel uren lichte foltering in Schiphol toe.

Afscheid van de groep
Ik heb het geluk dat mijn bagage al snel op de band te voorschijn komt. Als ik snel genoeg ben, haal ik misschien nog de IC trein naar Brussel. Jammer genoeg kan ik door dit snelle vertrek geen afscheid nemen van de andere deelnemers en ga ik er als een dief in de nacht vandoor.

Als de trein het station binnenrijdt zie ik ook Willy op het perron te voorschijn komen. Om zijn trein te kunnen halen heeft hij zich noodgedwongen van de groep losgerukt. Verschillende mensen in de groep gingen er sowieso vanuit dat ze te laat waren voor deze trein, en gaven er de voorkeur aan om eerst een smakelijk sigaretje op te steken. 

Via deze weg wens ik dan ook alle deelnemers (Sarah, Joël, Romy, Gerlinde, Elise, Agnes, Barbara, Anne-Sofie, Venciane, Luc, René, Michael en Manu) te bedanken voor de fijne reis die we samen gehad hebben.

Willy en ikzelf hebben in de trein nog een 2-tal uur kunnen napraten over ons avontuur.

Einde

Permalink | Comments

Jim Thompson Museum
Ik had van deze man, die de kwaliteitszijde opnieuw op de Thaise kaart plaatste, nog nooit gehoord.
Het weer was broeierig heet en het bezoek was (niet alleen voor mij) een gedwongen nummer. De man had met zijn vele geld hier en daar wat oude mooie stukken bij mekaar verzameld, en had al deze stukken aan de Thaise staat overgelaten.
Na zijn dood (de man is tijdens een natuurwandeling aan de grens met Laos gewoon van de aardbodem verdwenen) heeft de Thaise staat er in hartje Bangkok een klein museum mee gebouwd.
Naarmate het museumbezoek vorderde begonnen we allemaal perpleks te staan van zo veel smaak en zo veel mooi's. De unieke stukken (vaak honderden jaren oud) werden prachtig geïntegreerd in de woning van Jim.
Deze excursie duurt maar een klein uurtje maar krijgt wegens zijn prachtige stukken een ***** mee.

Na het bezoek aan het museum reden we, door de Chinese wijk, naar de oever van de rivier. We lunchen er in een typisch toeristisch (lees industriëel) restaurant.
Er is een continu komen en gaan van toeristengroepen. De buffetlunch mag er best zijn, er zit heelwat lekkers tussen.
Het bier was mee van het duurste dat we in Thailand gedronken hebben (120 baht voor een klein biertje !).
Ik denk dat de lokale organisatie het eten gratis krijgt en dat dat alles bekostigd wordt door de drank :-)

Inmiddels was het miezerig beginnen regenen en werd het bezoek aan de tempel afgeblazen omdat de 350 trappen bij regenweer zeer gevaarlijk worden. We kunnen een tweede breuk missen als de pest.
Ook het bezoek aan de bloemenmarkt sneuvelde met het slechte weer.
De helft van de groep wilde nog wat inkopen doen in Siam Square, een indrukwekkend winkelkompleks in hartje Bangkok. De andere helft (waar ik bij hoorde) had diverse andere plannen.
Dan maar terug met de autocar naar het Menam Riverside hotel.

Ik had tijdens onze eerste rit naar het Menam Riverside Hotel, diverse massagesalons opgemerkt en wilde als afsluiter van de reis mijn voeten nog eens laten verwennen met een voetreflexologiemassage. In plaats van een mooi meisje had ik weeral geluk en werd mij een Kung Fu fighter ter beschikking gesteld :-).
De man deed echter schitterend zijn werk, en mijn voeten en benen stegen, bij zo veel verlichting, bijna ten hemel op .
Groot was mijn verbazing toen de masseur mij op een laag stoeltje liet zitten, om als toemaatje op de voetmassage, zowat alle andere onderdelen onder handen te kunnen nemen.
Hier achter mijn bureel in Mechelen geniet ik nog na van die harde knie in mijn rug. Blijkbaar moest alles eens goed op zijn plaats gezet worden :-).

Ook Sarah en Joël, die naast mij aan het genieten waren van hun voetreflexologie, ondergingen hetzelfde lot.

Nog even opfrissen in het Menam Riverside hotel en terug de autocar in voor een bezoek aan het Marriott Resort & Spa ***** en nadien voor een evening riviercruise.

Marriott Resort & Spa *****
Het Marriott Resort & Spa ligt langs de rivier en heeft in tegenstelling tot de meeste andere klassehotels slechts 5 verdiepingen. De 3 gebouwen zijn rondom een grote tropische tuin gebouwd, waar naast het mooie zwembad, ook een aantal restaurants te vinden zijn. De luxe kamers en/of junior suites met rivierzicht hebben mijn voorkeur. Ze zijn met zeer veel smaak ingericht.
De lobby is ruim en smaakvol ingericht met warme kleuren.
Ik vond de inrichting van de verschillende restaurants wat kitcherig. De te grote variatie aan stijlen had mijns inziens beter gekund.
Elke 20 minuten is er een pendelbootje dat de hotelgasten, in slechts 10 minuten, via de Chao Phraya rivier tot aan de skytrain brengt. De skytrain is een supercomfortabele trein (air conditioning), die op een snelle manier de belangrijkste plaatsen in de binnenstad verbindt.

Manohra Dinner Cruise
Als afsluiter op het programma is er nog een 'dinner cruise' voorzien op de Chao Phraya rivier.
De boot vertrekt aan de pier van het Marriott hotel, gaat daarna nog enkele mensen oppikken aan de Skytrain terminal, en vertrekt vervolgens voor zijn tocht op de rivier.
De kleine, intieme 40 plaatsen tellende boot, is gezellig ingericht met mooi gedekte tafels.
Het zicht vanuit de boot valt wat tegen, omdak de dakranden vrij laag komen. Onze gastvrouw (verkoopsmanager van het Marriott Resort) onderhoud ons met levendige verhalen.
Het eten is bijzonder lekker. Her en der zien we verlichtte bootjes (meestal overzetbootjes). De mooist verlichte gebouwen zijn het koninklijk paleis en de tempels van de Wat Arun (tempel van de dageraad).
Halfweg begint een indrukwekkend licht- en klankspel, een onweer. De regen valt met bakken uit de lucht en de doorschijnende plastieken regenbescherming wordt vanaf de dakrand neergelaten. We laten het evenwel niet aan ons hart komen en doen alsof dit onweer de doodnormaalste zaak van de wereld is.

Koriander
Voor mezelf wordt dit de laatste Thaise maaltijd en komt er een einde aan de 'koriander' verschrikking die ik 9 dagen lang heb moeten trotseren. Al bij al heb ik nog vrij goed kunnen genieten van de Thaise keuken (in het bijzonder van de zuur-zoet gerechten) maar moest ik veiligheidshalve toch altijd eerst even ruiken en proeven of mijn gehate kruid niet verwerkt was.

Na onze terugkeer in het Marriott hotel (waar iedereen in de weer was om water te ruimen) sloeg de vermoeidheid genadeloos toe. Ik was nog met moeite wakker te krijgen.

Vlucht naar Amsterdam
Op weg naar de luchthaven was het onweer nog bijzonder onheilspellend zijn flitsen aan het uitdelen. Zowat in elke richting werd de hemel fel opgelicht door de bliksem. Zeggen dat we binnen enkele uren de lucht in moeten ! Niet meteen iets om naar uit te kijken.

Bij de aankomst op de luchthaven krijgen we van de Thaise correspondent van 7plus een doos orchideeën cadeau. Gaan we thuis al dan niet vertellen dat we die cadeau gekregen hebben ?
Joël, de Eva Air verantwoordelijke, heeft voor Romy en Luc , en als dank voor hun inzet voor René, een business class ticket weten te versieren. We zijn  blij voor hen, en tegelijkertijd een beetje jaloers natuurlijk :-).

Joël heeft er ook voor gezorgd dat we tijdens onze wachttijd, net als in Amsterdam, van de business class lounge kunnen gebruik maken, iets wat normaal alleen weggelegd is voor de Business Class passagiers. De mooie rustige lounge is voor iedereen een aangename verademing.
Luc ontdekt in een zijruimte van de lounge 3 massagestoelen. Het blijken stuk voor stuk foltertuigen te zijn, maar ze masseren wel indrukwekkend.

In het vliegtuig zitten alle mensen van de groep mooi 2 aan 2 vooraan in het vliegtuig. Alleen Willy en ikzelf zijn blijkbaar gestraft, want wij krijgen de binnenste zetels op een rij van 4. Geen vluchten mogelijk. Links naast mij zit een vriendelijk Chinees uitziende dame en rechts van mij een wat minder gemanierde Nederlander. Hij slaagt er in om een gedeelte van de inhoud van zijn bierblikje op mijn deken, kussen en broek te storten.
De passagiers die voor mij zitten laten hun stoel zo ver zakken dat ik zelfs niet kan opstaan of op mijn laptop kan werken. Gelukkig dat we in de Evergreen Deluxe Class zitten, en ik ondanks dit alles, voldoende beenruimte heb om wat te kunnen slapen.
12 uur later kom ik opgelucht na evenveel uren lichte foltering in Schiphol toe.

Afscheid van de groep
Ik heb het geluk dat mijn bagage als één der eersten op de band toekomt. Als ik mij haast, kan ik enkele minuten later nog de trein naar Mechelen halen.
Helaas heb ik daardoor nog onvoldoende tijd om van de andere deelnemers afscheid te nemen en ga ik er als een dief in de nacht vandoor.

Ook Willy komt net bij de aankomst van de trein in het station, op het perron toe. Ook hij heeft even de asociale uitgehangen om zijn trein nog te kunnen halen. Hij had zich van de groep losgerukt omdat hij geen zin had om de rokers nog even te vergezellen en alzo zijn trein te missen.

Bij deze wens ik dan ook, via deze weg, alle deelnemers (Sarah, Joël, Romy, Gerlinde, Elise, Agnes, Barbara, Anne-Sofie, Venciane, Luc, René, Michael en Manu) te bedanken voor de fijne reis die we samen gehad hebben.

Willy en ikzelf hebben in de trein nog een 2-tal uur kunnen napraten over ons avontuur.

Einde

Permalink | Comments

Overgangsdag.
Om 10 uur moet iedereen gepakt en gezakt aan de receptie van het Alila Cha-Am hotel staan.
We moeten noodgedwongen afscheid nemen van dit fantastisch design hotel, maar doen dat niet, na eerst nog te genieten van een overheerlijk ontbijt.

We hebben een 3 uur durende terugrit naar Bangkok voor de boeg. Het verkeer is druk maar er kan toch goed doorgereden worden.

Als we in Bangkok toekomen is het tijd om te lunchen. De buffetlunch vindt plaats in het SD Avenue hotel, een vrij groot 3-sterren hotel in de buurt van de rivier. Omdat we hier nu toch zijn en de vergelijking willen maken tussen een *** en een ***** hotel vragen we om een korte rondleiding.

SD Avenue Hotel ***
Een hotel uit de lagere prijsklasse dat mij erg kon bekoren. Alhoewel het hotel maar 3 sterren heeft zou het mijns inziens gerust 4 sterren mogen hebben
Als u een kamer in dit hotel zou boeken, vraag dan wel naar de gerenoveerde kamers. Ze zijn smaakvol ingericht en zijn erg ruim.
Het hotel heeft een buffetluch en buffetontbijt met een grote variatie aan Thaise en westerse gerechten. Het zwembad bevindt zich op één van de bovenverdiepingen.
Avenue hotel heeft een fitnessruimte en een eigen Massage Spa, iets wat men doorgaans alleen in de duurdere hotels terugvindt. De prijzen van de verschillende type's behandelingen waren daarenboven zeer democratisch. Voor mensen die niet te veel willen uitgeven aan stadshotels maar toch wel luxe en comfort prefereren is dit hotel zeker een aanrader.

Het is inmiddels 15 uur en we rijden naar onze eindbestemming van de dag, het Sukhothai hotel *****.

De korte rit zou slechts 20 minuten mogen duren, maar duurt uiteindelijk bijna anderhalf uur. Het verkeer in Bangkok is een absolute hel. Iedereen wil met de auto zo diep mogelijk in de stad doordringen maar niemand geraakt er echt vooruit. We rijden lange tijd voetstaps in de dichtbevolkte en dichtbehuisde binnenstad.
Plotseling zien we mooiere gebouwen, meer groen, meer open ruimte. We zijn in het duurdere financiële gedeelte van de binnenstad aangekomen. Hier bevindt zich ook ons hotel.
Nadat de veiligheidscontrole het chassis van onze bus met spiegels gescreend heeft, mag hij verder rijden en kunnen we uitstappen.
We worden met open armen door de charmante enthousiaste sales manager ontvangen. Hij heeft naast een jasmijn armband, ook een drankje en versnaperingen voor ons klaar staan.
We laten onze bagage in de bar staan, en lopen achter hem aan voor een rondleiding van het hotel.

Het Sukothai hotel *****
Mijn absolute topper in Bangkok. Het slechts enkele verdiepingen tellende hotel ligt op een vrij groot terrein tussen de vele wolkenkrabbers van het financiële district van Bangkok.
Dit stoort geenszins, integendeel. Het geeft de met heel veel groen omringde gebouwen nog meer standing.
Vanaf het ogenblik dat men in het hotel aankomt, beseft men dat het zijn lidmaatschap van de 'Leading Hotels of the World' niet gestolen heeft. Alles ademt hier klasse uit.
De inrichting binnenin is strak. Door de vermenging met verfijnde kunst uit een ver glorierijk verleden, en het gebruik van materialen in warme kleuren, heeft het hotel nog meer uitstraling.
Garden Suites : Allicht duur maar subliem ingericht en prestigieus. De garden suites zijn het paradepaardje van het hotel. Beroemdheden van alle continenten (die niet op een euro kijken), verblijven in deze luxueuze kamers. Naast de inrichting die op zich al indrukwekkend is, kan de badkamer ook als een buitenbeentje beschouwd worden. Met spiegels tegen elke wand, kan je je op geen enkele manier aan het zicht onttrekken (of dit een voordeel is moet iedereen voor zichzelf uitmaken).
Onze luxekamers (goedkoopste type) zijn een miniatuurversie van de Garden Suites. Ze zijn erg ruim en hebben ook een spiegelbadkamer.
Bij een klassehotel hoort eveneens een klasse Spa. De behandelingen zijn niet goedkoop maar de 1 uur durende Aromatische massage mocht wat mij betreft 3 uur langer geduurd hebben. Zalig genieten in een perfecte atmosfeer en omringd door hemelse muziek en professionele masseuses die er tevens over waken dat de hemelse sfeer niet verbroken wordt door bv meer dan nodig te praten. Spa Botanica krijgt van mij de 5* status mee.
Fitnessclub, Zwembad en Michelin sterren restaurant ontbreken evenmin in dit prachtige hotel.
Luc, die in november met zijn echtgenote naar Thailand terugkeert heeft meteen zijn definitieve hotelkeuze gemaakt, het wordt in Bangkok zeker het Sukhothai hotel.

Als een herboren mens mij snel aangkleed voor het avondmaal.

De groep was, door toedoen van Joël, voor het diner door het management van het Banyon Tree hotel uitgenodigd. Het Banyon Tree hotel is een 5-sterren 'Leading hotels of the world' hotel. Het ligt net naast het Sukhothai hotel in een torengebouw.
Vooraleer we een rondleiding in het hotel aanvangen, wordt ons een aperitief aangeboden op de 60e verdieping van hotel !

The Banyan Tree hotel *****
Banyan Tree hotel behoort tot de Leading Hotels of the world en ligt in het financiële district van de stad. Patpong, de uitgangswijk van Bangkok ligt binnen wandelafstand.
Het bezet een groot aantal verdiepingen van een 200 meter hoge wolkenkrabber. De bovenste 10 verdiepingen zijn eveneens eigendom van het hotel.

Lounge en restaurant op het dak van het hotel.
Het aperitief werd ons aangeboden in de lounge bar van het restaurant op de dakverdieping.
Wauw, wat een belevenis!
200 meter boven de stad een cocktail drinken. De tropische temperatuur, zalige bries en het indrukwekkend uitzicht doen de rest.
Iets dergelijks zal ik niet gauw meer meemaken.
Het dakrestaurant is topklasse en de mooi gedekte tafels met intieme verlichting maken van deze wolkenkrabber-dakbelevenis een 'experience of a lifetime'.
Als u ooit eens in Bangkok komt en enkele honderden euro's aan een speciale gelegenheid wil besteden, reserveer dan tijdig een plaatsje in dit restaurant (ook als u niet in het hotel zou verblijven).
Wees evenwel verwittigd, op het vestimentaire wordt nauwlettend toegekeken. Met te sportief schoeisel en kleding komt u er niet in.

Rondleiding in het hotel
Verschillende kamertypes bezocht. De suites waren erg ruim en elegant ingericht. De luxekamers waren in vergelijking met enkele andere hotels wat soberder, maar uit het raam kijken vanuit een wolkenkrabber, is altijd een belevenis.
De gemeenschappelijke ruimtes (verschillende restaurants, fitness, spa enz) vond ik daarentegen niet zo best afgewerkt en eerder rommelig. Verschillende stijlen werden door mekaar geklutsts en de final touch ontbrak hier en daar.

Patpong en Sukhomvit
Na het diner wilden enkele groepsleden nog een stapje in de wereld zetten. Ik besloot even mijn dossiers en fototoestel weg te brengen naar het Sukhothai hotel en daar op de anderen te wachten. Helaas voor mij waren ze al onmiddellijk doorgegaan en bleef ik noodgedwongen op mijn honger zitten.
Mijn vrienden wisten mij wel te vertellen dat het vermaak in de Sukhomvit buurt wat verhevener was dan in Patpong.
Volledigheidshalve moet ik er bij vermelden dat de meesten erg brave jongens waren, en al vrij snel in het hotel terugkeerden. Ze waren vol lof over de lage prijs van de consumpties ...

Permalink | Comments

We hebben een 3 uur durende terugrit naar Bangkok voor de boeg. Het verkeer is druk maar er kan toch goed doorgereden worden.

Als we in Bangkok toekomen is het tijd om te lunchen. De buffetlunch vindt plaats in het SD Avenue hotel, een vrij groot 3-sterren hotel in de buurt van de rivier. Omdat we hier nu toch zijn en de vergelijking willen maken tussen een *** en een ***** hotel vragen we om een korte rondleiding.

SD Avenue Hotel ***
Een hotel uit de lagere prijsklasse dat mij erg kon bekoren. Alhoewel het hotel maar 3 sterren heeft zou het mijns inziens gerust 4 sterren mogen hebben
Als u een kamer in dit hotel zou boeken, vraag dan wel naar de gerenoveerde kamers. Ze zijn smaakvol ingericht en zijn erg ruim.
Het hotel heeft een buffetluch en buffetontbijt met een grote variatie aan Thaise en westerse gerechten. Het zwembad bevindt zich op één van de bovenverdiepingen.
Avenue hotel heeft een fitnessruimte en een eigen Massage Spa, iets wat men doorgaans alleen in de duurdere hotels terugvindt. De prijzen van de verschillende type's behandelingen waren daarenboven zeer democratisch. Voor mensen die niet te veel willen uitgeven aan stadshotels maar toch wel luxe en comfort prefereren is dit hotel zeker een aanrader.

Het is inmiddels 15 uur en we rijden naar onze eindbestemming van de dag, het Sukhothai hotel *****.

De korte rit zou slechts 20 minuten mogen duren, maar duurt uiteindelijk bijna anderhalf uur. Het verkeer in Bangkok is een absolute hel. Iedereen wil met de auto zo diep mogelijk in de stad doordringen maar niemand geraakt er echt vooruit. We rijden lange tijd voetstaps in de dichtbevolkte en dichtbehuisde binnenstad.
Plotseling zien we mooiere gebouwen, meer groen, meer open ruimte. We zijn in het duurdere financiële gedeelte van de binnenstad aangekomen. Hier bevindt zich ook ons hotel.
Nadat de veiligheidscontrole het chassis van onze bus met spiegels gescreend heeft, mag hij verder rijden en kunnen we uitstappen.
We worden met open armen door de charmante enthousiaste sales manager ontvangen. Hij heeft naast een jasmijn armband, ook een drankje en versnaperingen voor ons klaar staan.
We laten onze bagage in de bar staan, en lopen achter hem aan voor een rondleiding van het hotel.

Het Sukothai hotel *****
Mijn absolute topper in Bangkok. Het slechts enkele verdiepingen tellende hotel ligt op een vrij groot terrein tussen de vele wolkenkrabbers van het financiële district van Bangkok.
Dit stoort geenszins, integendeel. Het geeft de met heel veel groen omringde gebouwen nog meer standing.
Vanaf het ogenblik dat men in het hotel aankomt, beseft men dat het zijn lidmaatschap van de 'Leading Hotels of the World' niet gestolen heeft. Alles ademt hier klasse uit.
De inrichting binnenin is strak. Door de vermenging met verfijnde kunst uit een ver glorierijk verleden, en het gebruik van materialen in warme kleuren, heeft het hotel nog meer uitstraling.
Garden Suites : Allicht duur maar subliem ingericht en prestigieus. De garden suites zijn het paradepaardje van het hotel. Beroemdheden van alle continenten (die niet op een euro kijken), verblijven in deze luxueuze kamers. Naast de inrichting die op zich al indrukwekkend is, kan de badkamer ook als een buitenbeentje beschouwd worden. Met spiegels tegen elke wand, kan je je op geen enkele manier aan het zicht onttrekken (of dit een voordeel is moet iedereen voor zichzelf uitmaken).
Onze luxekamers (goedkoopste type) zijn een miniatuurversie van de Garden Suites. Ze zijn erg ruim en hebben ook een spiegelbadkamer.
Bij een klassehotel hoort eveneens een klasse Spa. De behandelingen zijn niet goedkoop maar de 1 uur durende Aromatische massage mocht wat mij betreft 3 uur langer geduurd hebben. Zalig genieten in een perfecte atmosfeer en omringd door hemelse muziek en professionele masseuses die er tevens over waken dat de hemelse sfeer niet verbroken wordt door bv meer dan nodig te praten. Spa Botanica krijgt van mij de 5* status mee.
Fitnessclub, Zwembad en Michelin sterren restaurant ontbreken evenmin in dit prachtige hotel.
Luc, die in november met zijn echtgenote naar Thailand terugkeert heeft meteen zijn definitieve hotelkeuze gemaakt, het wordt in Bangkok zeker het Sukhothai hotel.

Als een herboren mens mij snel aangkleed voor het avondmaal.

De groep was, door toedoen van Joël, voor het diner door het management van het Banyon Tree hotel uitgenodigd. Het Banyon Tree hotel is een 5-sterren 'Leading hotels of the world' hotel. Het ligt net naast het Sukhothai hotel in een torengebouw.
Vooraleer we een rondleiding in het hotel aanvangen, wordt ons een aperitief aangeboden op de 60e verdieping van hotel !

The Banyan Tree hotel *****
Banyan Tree hotel behoort tot de Leading Hotels of the world en ligt in het financiële district van de stad. Patpong, de uitgangswijk van Bangkok ligt binnen wandelafstand.
Het bezet een groot aantal verdiepingen van een 200 meter hoge wolkenkrabber. De bovenste 10 verdiepingen zijn eveneens eigendom van het hotel.

Lounge en restaurant op het dak van het hotel.
Het aperitief werd ons aangeboden in de lounge bar van het restaurant op de dakverdieping.
Wauw, wat een belevenis!
200 meter boven de stad een cocktail drinken. De tropische temperatuur, zalige bries en het indrukwekkend uitzicht doen de rest.
Iets dergelijks zal ik niet gauw meer meemaken.
Het dakrestaurant is topklasse en de mooi gedekte tafels met intieme verlichting maken van deze wolkenkrabber-dakbelevenis een 'experience of a lifetime'.
Als u ooit eens in Bangkok komt en enkele honderden euro's aan een speciale gelegenheid wil besteden, reserveer dan tijdig een plaatsje in dit restaurant (ook als u niet in het hotel zou verblijven).
Wees evenwel verwittigd, op het vestimentaire wordt nauwlettend toegekeken. Met te sportief schoeisel en kleding komt u er niet in.

Rondleiding in het hotel
Verschillende kamertypes bezocht. De suites waren erg ruim en elegant ingericht. De luxekamers waren in vergelijking met enkele andere hotels wat soberder, maar uit het raam kijken vanuit een wolkenkrabber, is altijd een belevenis.
De gemeenschappelijke ruimtes (verschillende restaurants, fitness, spa enz) vond ik daarentegen niet zo best afgewerkt en eerder rommelig. Verschillende stijlen werden door mekaar geklutsts en de final touch ontbrak hier en daar.

Patpong en Sukhomvit
Na het diner wilden enkele groepsleden nog een stapje in de wereld zetten. Ik besloot even mijn dossiers en fototoestel weg te brengen naar het Sukhothai hotel en daar op de anderen te wachten. Helaas voor mij waren ze al onmiddellijk doorgegaan en bleef ik noodgedwongen op mijn honger zitten.
Mijn vrienden wisten mij wel te vertellen dat het vermaak in de Sukhomvit buurt wat verhevener was dan in Patpong.
Volledigheidshalve moet ik er bij vermelden dat de meesten erg brave jongens waren, en al vrij snel in het hotel terugkeerden. Ze waren vol lof over de lage prijs van de consumpties ...

Permalink | Comments

De koning
Ik denk dat Thailand het laatste land op onze aardbol is, waar de koning en de koninklijke familie zo verheerlijkt worden.
Tijdens het doorkruisen ven het land zijn we honderden gigantische bilboards met de foto van de koning tegengekomen. Hij staat er afgebeeld als hij foto's neemt, aan zijn bureau werkt, mensen groet, enz. enz.
Over elke weg die een dorp, gemeente of stad binnenloopt staan er gigantische erebruggen/poorten met een groetende koning.
Tijdens onze 9-daagse reis zijn we de koning letterlijk duizenden keren tegengekomen (ik overdrijf niet).
Ik denk dat alleen Noord-Korea (wat een vergelijking) de Thaise koning op dat vlak nog zal kunnen verslaan.
Als ik Thai gidsen over deze adoratie aansprak, vertelden ze unaniem wat een goede mens de koning wel is en dat hij dat zeker verdient. Geen woordje relativering of kritiek ...

De Hotels
In het noord-oosten van het land van het Khong Jiam Resort *** een echte meevaller. Het was een kleinschalig hotel (20 kamers) dat verborgen lag in het groen en waar we het fantastisch hadden. De 3 sterren die het hotel officiëel telde, mochten er van alle groepsleden gerust 4 geweest zijn.
Absoluut dieptepunt van in Surin het Thong Tarin Hotel ****, allicht indrukwekkend toen het gebouwd werd, maar helaas niet meegegroeid met zijn tijd en er vandaag muf bijliggend.
Op alle andere plaatsen hebben wij het genoegen gehad om in mooie, tot zeer mooie, tot indrukwekkende hotels te mogen slapen.
Voor mezelf waren de Alila Cha-Am (design hotel) en de Sukhothai Bangkok (Leading hotels of the world) de absolute hoogvliegers. Er van uitgaande dat de perfectie niet bestaat, komen beide hotels toch kort in de buurt.
Alle andere hotels moesten voor de bovenstaande niet veel onderdoen (klik hier voor het overzicht en de hotelbesprekingen).
Een ander hoogtepunt van ons verblijf in Bangkok, was het aperitief op het dakrestaurant, bar, lounge van het Banyon Tree Hotel, 200 meter boven de begane grond. Op een dergelijke plaats kunnen genieten van een aperitiefje kan zelfs niet met superlatieven omschreven worden.

Het weer
Het regenseizoen begint eind mei/begin juni en duurt ongeveer 3 maanden.
De gevoelstemperatuur is zeer warm maar tegelijkertijd erg vochtig (er wordt wat afgezweet tijdens deze maanden).
De voorbije week hebben we weinig zon gezien, wel steeds erg zwoele temperaturen en slechts af en toe regen, meestal in de late namiddag.

De groep en de 7plus begeleiders
Onze groep bestond uit 12 reisagenten, 2 begeleiders van de reisorganisatie 7plus en 1 vertegenwoordiger van Eva Air.
10 nederlandstaligen en 5 franstaligen, ... en de voertaal was : frans.
Waarom : alle nederlandstaligen spraken een aardig mondje frans, en daarbovenop Engels met alle Thai.
De 5 franstaligen hebben tesamen tijdens de ganse reis geen 20 woorden nederlands gesproken !
Ondanks deze opmerking in de marge, was de sfeer ten allen tijde zeer goed. Er werd wat afgelachen en de interesse voor alles wat we zagen en meemaakten was altijd maximaal.

Willy, mijn kamergenoot en specialist op Thailand bij 7plus, was steeds de perfect 3-talige entertainer, die trouwens blijk gaf van een quasi onbeperkte interessse en kennis over van alles en nog wat (en dus niet alleen van Thailand). Met dergelijke mensen op reis gaan is al een verrijking op zich.

Romy, de verkoopsverantwoordelijke van 7plus heeft zich vooral als ziekenverzorgster ontpopt. Een late roeping misschien ?
Zij heeft zich het lot aangetrokken van Elise (gebroken enkel) en van René (geveld door een hartaanval). Zij zag er zo naar uit om in Cha-Am van Zon, Zee, Zand en luxe te genieten, maar in plaats daarvan waren er voor haar ziekenhuisbezoeken in Bangkok weggelegd.

Voor de rest kan ik nog opmerken dat de halstarrige rokersgewoonten van de meerderheid binnen de groep niet altijd leuk waren (de rokers zonderden zich te pas en te onpas van de rest van de groep af).
Het ratio rokers binnen het personeel van de reiswereld bereikt blijkbaar recordhoogten - zou het dan toch zo zijn dat het stressgehalte van het beroep zo hoog ligt ?).
Het moet voor hen een marteling geweest zijn om 11 uur lang in een vliegtuig niet te mogen roken.

Tot slot, de afvallers :

Elise, die zo onfortuinlijk was om al tijdens het bezoek aan de eerste tempel haar enkel te breken. Bovendien kon de bijstandsverzekeringsmaatschappij 'De Europese' slechts na enkele dagen een repatriëring regelen. Ondertussen werd Elise door de andere deelnemers door alle hindernissen geholpen. Bagagetrollies werden ingezet om Elise naar de kamer te vervoeren. Ondersteund door 4 of 5 mensen werd zij  uit of in de bus verplaatst. Eten werd op dienbladen aangevoerd. Kortom er werd, ondanks alles, het beste van gemaakt.  Een speciale dank van Elise voor Gerlinde, haar kamergenote, die zich werkelijk uitgesloofd heeft om het humeur van Elise op te krikken. Volledigheidshalve moet ik er aan toevoegen dat sommigen in de groep wat meer initiatief van de gekwetste verwacht hadden.

René, die ik een aangename rustige man vond, en die dan plots door een hartaanval geveld werd.
René is door het oog van de naald geglipt en heeft zijn leven te danken aan de goede zorgen van het ziekenhuis in Bangkok maar vooral aan de groepsleden Gerlinde, Luc en Manu die erbij waren om hem moed in te spreken, en vooral om de nodige diensten te alarmeren (niet evident in een ander land).
Voor de nazorg tekenen dan weer Romy en Luc die hem constant bezochten tijdens zijn verzorzing op intensieve zorgen.
Bij het schrijven van deze tekst (dus na onze thuiskomst) hing René nog altijd aan de observatiedraden van de afdeling intensieve zorgen van het behandelende ziekenhuis. Enkele dagen na het terugkeren van de groep zal Rene de toelating krijgen om terug te vliegen.

Update 1 : 21/05/08
Réne kan helaas op 21/05 nog niet naar huis komen. Er zijn ter elfder uren complicaties opgetreden zodat hij verder moet verzorgd en opgevolgd worden in het ziekenhuis te Bangkok

Update 2 : 22/05/08
René is aan de beterhand. Hij stelt het (volgens een Thaise dame die René in opdracht van 7plus geregeld bezoekt) relatief goed en ontving bloemen van Luc en zijn echtgenote (Luc was deelnemer aan de groep en ging René geregeld bezoeken in het ziekenhuis) en van zijn vrienden van Travelcoop.
Zijn ogen zullen binnen enkele dagen met een laser behandeld worden. Vooralsnog werd er geen terugkeerdatum vastgesteld.

Update 3 : 26/05/08
Goed nieuws ! : René heeft zondagnamiddag het ziekenhuis mogen verlaten en verblijft sindtsdien in het Menam Riverside Hotel te Bangkok. Hij heeft van de dokters de toelating verkregen om naar huis te vliegen. De terugvlucht is gepland voor woensdag 28/05 per KLM vlucht (vertrek 23:30 plaatselijke tijd).
In tegenspraak met eerdere berichten heeft René geen laserchirurgie aan de ogen ondergaan.

Update 3 : 26/05/08

Tot slot wil ik 7plus bedanken voor deze prachtige reis. Ook een dankwoord aan de verschillende groepsleden die bijgedragen hebben tot het welslagen van de reis.

Permalink | Comments

Yoga of ontbijt
Heb met Barbara en Gerlinde afgesproken om tegen 8 uur een yoga sessie in de Spa van het hotel te volgen. Stipt zoals we zijn, laten we ons om 7 uur wekken en gaan we om 7u30 ontbijten. Ik had evenwel geen rekening gehouden met een ***** à la carte ontbijt ! Wat normaal op een kwartiertje afgehaspeld is, duurde hier (met mijn instemming) ruim 45 minuten en ... omdat het zo lekker was, was ik ook niet van plan om mijn ontbijt zo maar op te geven voor wat Yoga oefeningen.

Onthaasten of Cultuur
Volgens het programma wordt het vandaag een dag van strandliggen en onthaasten.
Dat is evenwel buiten onze Thaise gids Pom gerekend. Zij is duidelijk geen strandligger of zonnebader en sommeert iedere cultuurfreak om omstreeks 11 uur aan de receptie te verzamelen.
Een bezoek aan Phetchaburi, een half uurtje rijden van Cha-Am, vind ze veel interessanter.
Ik beslis om aan deze toegevoegde uitstap deel te nemen (5 anderen ook). De rest prefereert de zon boven de cultuur.

Paleis van Rama VI - Phra Ram Ratchniwet
De eerste stop wordt een bezoek aan het paleis van Rama VI. Deze Thaise koning heeft zich in het begin van de 20e eeuw bijzonder populair gemaakt, door de Thaise feodale maatschappij een duw naar het modernisme te geven. Omdat hij het vochtige klimaat tijdens het regenseizoen in Bangkok beu was, liet hij een klein optrekje bouwen in Phetchaburi. Als belangrijkste reden gaf hij op dat het klimaat wat milder was en de mensen wat vriendelijker waren.

Hij gaf een Duitse architect, Karl Dohting, die al eerder in Birma projecten gerealiseerd had, de opdracht om een kasteel in westerse stijl te ontwerpen. Voor die periode moeten de bouwstijl en materialen revolutionair geweest zijn. Ik kan het gebouw maar matig appreciëren. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat er goede en fraaie elementen in verwerkt zijn.

Onze gids zegt dat op deze plaats niet mag gidsen (voor haar is het trouwens de eerste keer dat ze dit paleis bezoekt).
Ze laat de uitleg over aan een drietal jonge fiere Thaise meisjes over, die al het doen en laten van deze koning uit het hoofd geleerd hebben. Pom moest alleen nog vertalen. Zo weten wij nu alles over Rama VI.

Pom bleek zich ook als een echte royaliste te ontpoppen. Ze schonk bloemen aan Rama VI, haar geliefkoosde koning. Als reden gaf zij op dat Rama VI ongelooflijk veel gedaan had voor de vrouwenrechten.

Vervolgens rijden we naar een aftands hotel in Phetchabury voor onze lunch. Net voor ons is er een vrij grote groep Nederlanders gearriveerd. Eén van de Nederlandse deelnemers is jarig en hij wordt gefeteerd zoals Rama VI.
De sfeer in het hotel is communistisch. Een dame in wit verpleegsterplunje, staat dik tegen haar zin en futloos achter de grote potten met Thaise gerechten. Snel wegwezen.

Khao Bandai It
Na de lunch rijden we naar een heuvel waar men bovenaan toegang heeft tot een grot met reuzegrote Stalagmieten en stalagtieten. De weg naar de parking, halverwege de berg, wordt geblokkeerd door een open minivan, die blijkbaar in het achteruirijden met een wiel in de afgrond is gereden.
De inzittenden zijn er met de schrik vanaf gekomen, maar een vrij grote groep nieuwgierigen kijkt vol interesse naar het gebeuren. In de bomen links en rechts van de weg zitten tientallen makakken (apen). Ze kijken ons vol interesse aan en hopen dat wij één en ander eetbaars zullen achterlaten. Wat verderop hebben zij enkele voertuigen in beslag genomen en spelen naar hartelust met alles wat blinkt en beweegt.
We wandelen tot aan de ingang van de grot. De trap met tientallen treden gaat stijl naar beneden. Door de hoge temperatuur en vochtigheid houdt 50% van de groep het al snel voor bekeken. Ze zien er hoofdzakelijk tegenop om achteraf terug naar boven te klimmen. Bovendien lijkt het allemaal niet veel zaaks.
Ik zie dat er een grot doorgang naar achteren loopt en wil uit nieuwgierigheid toch maar even een kijkje gaan nemen.
Tot mijn grote verbazing is er na de eerste opening nog een tweede en een derde en een vierde grot waar een heleboel vergulde boeddha's in alle mogelijke houdingen opgesteld staan. Zo veel mooi's had ik h!ier niet verwacht. Wat een meevaller!
De luierikken hebben ongelijk.
De oorsprong van de grot met de boeddhabeelden gaan terug tot de Ayutthaya periode.

Wat Yai Suwannaram
We rijden terug naar het centrum van Phetchaburi om nog een boeddhistische tempel met een oud schrijn te bezoeken. Vermits het de eerste keer is dat onze gids hier naartoe komt, moet onze buschauffeur zeker 5 keer de weg vragen. Na een 10 tal minuten rondrijden in het centrum bereiken we de eindelijk de gezochte tempel. Het krioelt er van de straathonden, waarvan er enkele de onhebbelijke gewoonte hebben om met hun schurftige huid tegen ons aan te wrijven. Hier zie je direct wie er thuis een hond heeft. De bewakers van de tempel lopen met een rieten stok rond en te horen aan het gejank dat af en toe weerklinkt, gebruiken ze de stok niet alleen om matten uit te kloppen.
De tempel heeft mooi houtsnijwerk en enkele waardevolle boeddhabeelden. Barbara en Venciane wagen hun kans door met een groep stokjes in een koker lang genoeg te schudden tot er een stokje uitvalt. Op het uitgevallen stokje staat dan een nummer dat overeen komt met een blaadje waar je toekomst op voorspeld wordt. Een bijdrage voor dit alles wordt uiteraard op prijs gesteld.
Eén van de boeddhabeelden heeft 6 tenen. Mirakel of vergissing van de kunstenaar, we kunnen het hem niet meer vragen.
Alle gekheid op een stokje, iedereen (met inbegrip van onze gids Pom), was in zijn nopjes over dit bezoek aan deze waardevolle tempels.

Terug naar het hotel. Na een opfrisbeurt rijden we voor het avondmaal naar het 20 km verder gelegen Hua Hin.
Brede boulevards verbinden Cha-Am en Hua Hin met mekaar. Hotels met klinkende namen liggen over een km's lange kuststrook op grote domeinen uitgespreid. We gaan dineren in een lokaal visrestaurant dat langs het strand van Hua Hin ligt. Lekker eten in open lucht.

Om de avond te besluiten gaan alle deelnemers (behalve ik) nog een klein uur rondslenteren op de avondmarkt van Hua Hin.
Ik verkies om in de bus te blijven, aangezien ik dat marktslenteren vandaag toch niet zo fijn vind.

Permalink | Comments

Onthaasten of Cultuur
Volgens het programma wordt het vandaag een dag van strandliggen en onthaasten.
Dat is evenwel buiten onze Thaise gids Pom gerekend. Zij is duidelijk geen strandligger of zonnebader en sommeert iedere cultuurfreak om omstreeks 11 uur aan de receptie te verzamelen.
Een bezoek aan Phetchaburi, een half uurtje rijden van Cha-Am, vind ze veel interessanter.
Ik beslis om aan deze toegevoegde uitstap deel te nemen (5 anderen ook). De rest prefereert de zon boven de cultuur.

Paleis van Rama VI - Phra Ram Ratchniwet
De eerste stop wordt een bezoek aan het paleis van Rama VI. Deze Thaise koning heeft zich in het begin van de 20e eeuw bijzonder populair gemaakt, door de Thaise feodale maatschappij een duw naar het modernisme te geven. Omdat hij het vochtige klimaat tijdens het regenseizoen in Bangkok beu was, liet hij een klein optrekje bouwen in Phetchaburi. Als belangrijkste reden gaf hij op dat het klimaat wat milder was en de mensen wat vriendelijker waren.

Hij gaf een Duitse architect, Karl Dohting, die al eerder in Birma projecten gerealiseerd had, de opdracht om een kasteel in westerse stijl te ontwerpen. Voor die periode moeten de bouwstijl en materialen revolutionair geweest zijn. Ik kan het gebouw maar matig appreciëren. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat er goede en fraaie elementen in verwerkt zijn.

Onze gids zegt dat op deze plaats niet mag gidsen (voor haar is het trouwens de eerste keer dat ze dit paleis bezoekt).
Ze laat de uitleg over aan een drietal jonge fiere Thaise meisjes over, die al het doen en laten van deze koning uit het hoofd geleerd hebben. Pom moest alleen nog vertalen. Zo weten wij nu alles over Rama VI.

Pom bleek zich ook als een echte royaliste te ontpoppen. Ze schonk bloemen aan Rama VI, haar geliefkoosde koning. Als reden gaf zij op dat Rama VI ongelooflijk veel gedaan had voor de vrouwenrechten.

Vervolgens rijden we naar een aftands hotel in Phetchabury voor onze lunch. Net voor ons is er een vrij grote groep Nederlanders gearriveerd. Eén van de Nederlandse deelnemers is jarig en hij wordt gefeteerd zoals Rama VI.
De sfeer in het hotel is communistisch. Een dame in wit verpleegsterplunje, staat dik tegen haar zin en futloos achter de grote potten met Thaise gerechten. Snel wegwezen.

Khao Bandai It
Na de lunch rijden we naar een heuvel waar men bovenaan toegang heeft tot een grot met reuzegrote Stalagmieten en stalagtieten. De weg naar de parking, halverwege de berg, wordt geblokkeerd door een open minivan, die blijkbaar in het achteruirijden met een wiel in de afgrond is gereden.
De inzittenden zijn er met de schrik vanaf gekomen, maar een vrij grote groep nieuwgierigen kijkt vol interesse naar het gebeuren. In de bomen links en rechts van de weg zitten tientallen makakken (apen). Ze kijken ons vol interesse aan en hopen dat wij één en ander eetbaars zullen achterlaten. Wat verderop hebben zij enkele voertuigen in beslag genomen en spelen naar hartelust met alles wat blinkt en beweegt.
We wandelen tot aan de ingang van de grot. De trap met tientallen treden gaat stijl naar beneden. Door de hoge temperatuur en vochtigheid houdt 50% van de groep het al snel voor bekeken. Ze zien er hoofdzakelijk tegenop om achteraf terug naar boven te klimmen. Bovendien lijkt het allemaal niet veel zaaks.
Ik zie dat er een grot doorgang naar achteren loopt en wil uit nieuwgierigheid toch maar even een kijkje gaan nemen.
Tot mijn grote verbazing is er na de eerste opening nog een tweede en een derde en een vierde grot waar een heleboel vergulde boeddha's in alle mogelijke houdingen opgesteld staan. Zo veel mooi's had ik h!ier niet verwacht. Wat een meevaller!
De luierikken hebben ongelijk.
De oorsprong van de grot met de boeddhabeelden gaan terug tot de Ayutthaya periode.

Wat Yai Suwannaram
We rijden terug naar het centrum van Phetchaburi om nog een boeddhistische tempel met een oud schrijn te bezoeken. Vermits het de eerste keer is dat onze gids hier naartoe komt, moet onze buschauffeur zeker 5 keer de weg vragen. Na een 10 tal minuten rondrijden in het centrum bereiken we de eindelijk de gezochte tempel. Het krioelt er van de straathonden, waarvan er enkele de onhebbelijke gewoonte hebben om met hun schurftige huid tegen ons aan te wrijven. Hier zie je direct wie er thuis een hond heeft. De bewakers van de tempel lopen met een rieten stok rond en te horen aan het gejank dat af en toe weerklinkt, gebruiken ze de stok niet alleen om matten uit te kloppen.
De tempel heeft mooi houtsnijwerk en enkele waardevolle boeddhabeelden. Barbara en Venciane wagen hun kans door met een groep stokjes in een koker lang genoeg te schudden tot er een stokje uitvalt. Op het uitgevallen stokje staat dan een nummer dat overeen komt met een blaadje waar je toekomst op voorspeld wordt. Een bijdrage voor dit alles wordt uiteraard op prijs gesteld.
Eén van de boeddhabeelden heeft 6 tenen. Mirakel of vergissing van de kunstenaar, we kunnen het hem niet meer vragen.
Alle gekheid op een stokje, iedereen (met inbegrip van onze gids Pom), was in zijn nopjes over dit bezoek aan deze waardevolle tempels.

Terug naar het hotel. Na een opfrisbeurt rijden we voor het avondmaal naar het 20 km verder gelegen Hua Hin.
Brede boulevards verbinden Cha-Am en Hua Hin met mekaar. Hotels met klinkende namen liggen over een km's lange kuststrook op grote domeinen uitgespreid. We gaan dineren in een lokaal visrestaurant dat langs het strand van Hua Hin ligt. Lekker eten in open lucht.

Om de avond te besluiten gaan alle deelnemers (behalve ik) nog een klein uur rondslenteren op de avondmarkt van Hua Hin.
Ik verkies om in de bus te blijven, aangezien ik dat marktslenteren vandaag toch niet zo fijn vind.

Permalink | Comments

Ontbijt in het Shangri La hotel en onheilspellend nieuws
Na een nachtje slapen in het Shangri La hotel kijk ik al uit naar het lekkere ontbijt dat ons te wachten staat. Ben benieuwd.
De eerste ontmoeting met een groepslid spreekt boekdelen : Weet je het dan nog niet ?
René Coppieters is vannacht door een hartaanval getroffen en ligt op de afdeling intensieve zorgen van een ziekenhuis in Bangkok. Hij zou buiten levensgevaar zijn, maar indien de interventie wat langer zou geduurd hebben had hij het allicht niet gehaald. Een geluk met een ongeluk dat hem dit net in Bangkok moet overkomen. Romy is na het aanhoren van deze nieuwe ellende, de instorting nabij. Ze is ook boos omdat men haar dit pas later vannacht heeft meegedeeld en omdat ze René niet naar het ziekenhuis kon vegezellen. Als ze het thuisfront (haar baas) inlicht over het gebeuren, wordt het nog erger, want hij vraagt haar lakoniek waarom ze niet in het ziekenhuis is maar wel in het hotel.
Altijd gevaarlijk om meteen conclusies te trekken als men de totale context niet kent.
Je zou voor minder je ontbijt laten staan.
Iedereen duimt uiteraard voor René. Ik zou hem een bezoek willen brengen, maar ziet meteen in dat dit op dit ogenblik ongewenst is (ook het ziekenhuis laat dit niet toe).
De sfeer vanochtend zit in een dieptepunt.

Het (weliswaar lekkere) ontbijt smaakt op die manier een pak minder.

Romy, de 7plus reisbegeleidster draagt haar taak over aan mijn kamergenoot Willy, en besluit om in Bangkok bij René en Elise achter te blijven. De enkelbreuk van Elise wordt door de gebeurtenissen met René plots een fait divers. De aandacht die zij vraagt en krijgt, staat plots in geen verhouding meer tot de andere gebeurtenis.
Voor Elise is er inmiddels goed nieuws. Ze mag de volgende nacht met een KLM vlucht (gereserveerd door haar bijstandsverzekering) naar huis terugvliegen. Dat was het positieve nieuws. Het negatieve nieuws is dat ze a) naar het Menam Riverside Hotel zal overgebracht worden (het standaard hotel van 7plus in deze stad) en b) zich een tijdje zelf zal moeten beredderen. Romy kan immers niet overal tegelijkertijd zijn.

We zullen de volgende uren en dagen door Romy op de hoogte gehouden worden.

Wij moeten verder. Vandaag gaat de rit (ongeveer 3 uur) naar de kustplaats Cha-Am.

In decantiebekkens wordt zout geoogst. Het zout wordt in grote zakken langs de kant van de weg verkocht.

Vlottende markt / vast markt
Ongeveer halfweg bevindt zich de 'Vlottende markt'. De autocar zet ons af bij de bootjes die ons tot aan de markt zullen brengen.
Aan de lopende band meren boten aan en af en varen met busladingen naar de vlottende markt.
De grote kano's zijn uitgerust van sterke luidruchtige buitenboord motoren die een schroef op een lange stang aandrijven. Afhankelijk van de diepte van het kanaal wordt de diepgang van de stang continu bijgesteld.
De tocht tot aan de vlottende markt duurt een 15-tal minuten. Leuke vaart. Een afdak boven ons hoofd houdt de verschroeiende zonnestralen weg van onze huid. Aan de toegnomen activiteit kunnen we zien dat we de vlottende markt bereikt hebben.
In vergelijking mer 20 jaar geleden is er van de vlottende markt nagenoeg niets meer overgebleven. Er liggen nog enkele bootjes met fruit en wat namaakartikelen, maar quasi de volledige markt is nu ipv vlottend, vast geworden. In de grote winkelgalerijen links en rechts van de kanalen lopen toeristen die niets anders te doen hebben dan overbodige dingen te kopen.
De organisatoren hebben het alles tot in de puntjes bestudeerd en de bootjes zetten de toeristen beurtelings links en rechts van het kanaal af. Op die manier is er geen verzadiging van de winkelgalerijen. Ik geraak maar niet uitgekeken op zo veel spitsvondige toeristenexploitatie.
Ik kan echt veel verdragen in deze sector, maar zo veel nepexcursie heb ik in lange tijd niet meer meegemaakt. En zeggen dat mensen behoorlijk wat geld moeten betalen om een dergelijke uitstap te maken. De organisatoren zouden de toeristen moeten betalen om dit te ondergaan.

Reisorganisatoren die zichzelf respecteren moeten dringend naar een minder commerciële vottende markt uitkijken. Ik heb in elk geval als protest tegen dit soort toeristenverlakkerij geen baht uitgegeven.
Agnes daarentegen heeft een missie van thuis uit meegekregen. Voor de ganse familie moet ze Tiger Balsem meebrengen. Ze is al enkele dagen op zoek naar het heilzaam product, maar het wil maar niet lukken. De vlottende markt brengt soelaas.

Op de afgesproken tijd begeef ik mij terug naar de pier waar we met de kano afgezet waren om de terugvaart aan te vatten. Willy roept mij tot de orde, we varen immers niet terug, we wandelen terug. Mijn verbijstering wordt er alleen maar groter door. Een lange overdekte 100 meter smalle gang (ze hebben aan alles gedacht - noch zon, noch regen mogen het winkelproces hinderen), leidt naar de parking van de autocar. De gang is aan weerszijden tot de nok gevuld met souveniers. Boeddha, verlos ons !

We zetten onze weg naar Cha-Am verder. Inmiddels is het middag geworden en begint Agnes mysterieuze afgebroken sms'jes te ontvangen van haar dochter Veerle. Agnes vindt dit bijzonder abnormaal omdat het nog zo vroeg op de ochtend is (7u30). Zo abnormaal lijkt mij dit nu ook niet, maar moeders kennen hun dochters beter dan anderen.
Mij lijkt dit communicatietoeval, niets meer niets minder.

Inmiddels zijn we in het Holiday Inn Resort Cha-Am aangekomen voor een hotelbezoek. De directie staat ons al op te wachten en na een verfrissend drankje, bezoeken we enkele kamertypes en gemeenschappelijke delen van het hotel.
Als afsluiter krijgen we een lekkere lunch aangeboden in een restaurant, dat normaal op deze tijd van de dag gesloten is. Alsof die lekkere lunch ons oordeel zou beinvloeden :-).

Agnes slaagt er maar niet in om contact te leggen met het thuisfront. Haar GSM geeft volle ontvangst maar desondanks is er geen verbinding mogelijk. Ik probeer het ook even, maar ook ik ontvang  geen retourberichten. Agnes is er niet gerust in. Omdat de sms'jes van haar dochter afkomstig zijn, denkt Agnes dat er iets mis is met haar zwangere dochter. Ze wordt er met de minuut ambetanter door.

Het eerste gedeelte van het bezoek vindt ik in het zonnetje plaats. Gaandeweg wordt de lucht donkerder en vervolgens valt de regen met bakken uit de lucht. De behulpzame hotelbedienden redden ons met hun grote paraplu's.
De naweeën van de grote depressie, die ook de storm in Myanmar tot gevolg had, grijpen langer om zich heen dan gepland.

Holiday Inn Regent Cha-Am ****
Een 4 sterren resort hotel dat verschillende gebouwen telt en uitespreid ligt over een grote oppervlakte. De kamers zijn recentelijk allemaal vernieuwd.
Blijkbaar had men niet genoeg geld uitgetrokken voor de renovatie, want enkele details zoals deuren en kasten heeft men over het hoofd gezien. Niet echt storend, maar wel de opmerking waard. Het resort telt verschillende restaurants. Eéntje is zelfs 24 uur per dag open. Tijdens de middag, toen wij het hotel bezochten, waren de restaurants die deel uitmaakten van het vol pension of half pension arrangement, nokvol.
Sommige kamers hadden communicerende deuren met de er naast gelegen kamers voor kinderen (sommigen kamers voor kinderen hebben leuk aangepast meubilair). De meeste kamers waren erg ruim en voorzien van de laatste snufjes. Kabelinternet was aanwezig op elke kamer (tegen betaling). Men moet wel zijn eigen laptop meebrengen.
De alleenstaande bungalows zijn veruit de mooiste kamers. Ze worden vaak geboekt voor huwelijksreizen. Gezellig ingericht en uitgerust met een prachtige badkamer.
Het hotel heeft mooie tuinen en een open architectuur.
Zeker een aanrader in zijn prijsklasse.

We verlaten het Holiday Inn hotel in het hevigst van de stortvloed.

Op naar ons verblijfshotel, het Alila Cha-Am hotel. Nog steeds in de regen wordt de bagage uit de bus geladen en worden we via de dienstengang (achteraf bleek dat een normale gang te zijn) naar onze kamers geleid.
In een dergelijk hotel is het even aanpassen omdat ipv mooie afgewerkte gladde materialen, ruwe basismaterialen gebruikt worden.
De nieuwe constructie (openingsdatum was 1 februari 2008) heeft nog wat kinderziektes, want het regenwater vindt overal wegen die de architrecten niet voorzien hadden.

Ook Agnes krijgt onheilsberichten + 'lang leve Europ Assistance'
Net als we op het punt staan om onze kamers te betreden komt er een 'volledige' SMS bij Agnes binnen. Haar vader is onverwacht overleden. De ongerustheid bij Agnes was gans die tijd terecht geweest ! Consternatie en emotie in de ogen van Agnes.
Luk, de echtgenoot van Agnes, heeft al zelf voor een herboeking van haar vlucht bij Eva Air gezorgd, zodat ze morgennacht naar huis kan vertrekken. Het gezin heeft een familiepolis lopen bij Europ Assistance. Haar man zal ook daar nog eens informeren of er niet eerder iets kan gedaan worden.
Gezien eigen eerdere ervaringen met Europ Assistance denk ik dat er een snelle oplossing uit de bus zal komen.
En ... ja hoor, binnen het uur wordt meegedeeld dat Agnes nog diezelfde avond om 23 uur vanuit Bangkok via Wenen naar Brussel kan terugvliegen.
Om het met de woorden van Agnes te zeggen LANG LEVE EUROP ASSISTANCE.
Omdat alles een beetje buiten ons medeweten geregeld wordt (door de bereidwillige medewerking van Luc en Gerlinde) zijn Willy in ikzelf behoorlijk verrast dat, als we zelf even aan Agnes haar kamerdeur gaan kloppen, ze 2 minuten later al ribbedebie is. Ze zal met een limousine van het Alila hotel naar Bangkok gereden worden.
Verdomme, weeral iemand minder in de groep. Niet zo maar een deelnemer maar een boeiende vrouw met een zwak voor Range-Rover's.

We zijn voor het diner uitgenodigd door Urs, de manager van het Alila hotel. Eerst een aperitiefje (met bijbehorende hapjes) in de prachtige lounge zetels van het dakrestaurant.
Urs denkt (terecht) dat we al de ganse reis Thai schotels gegeten hebben, en heeft voor vanavond westers geïnspireerd eten voorzien.
Hij heeft een Australische kok die onze schotels met liefde zal klaarmaken. En wat voor schotels. Dit is culinaire ***** topkookkunst. Laat Mr. Michelin hier maar eens langskomen. Proficiat aan zo veel kunnen voor het Alila hotel.

We zakken nog even af naar de Red bar (zie foto's) om nog wat na te kaarten over de bewogen dingen van de dag.

Permalink | Comments

Het (weliswaar lekkere) ontbijt smaakt op die manier een pak minder.

Romy, de 7plus reisbegeleidster draagt haar taak over aan mijn kamergenoot Willy, en besluit om in Bangkok bij René en Elise achter te blijven. De enkelbreuk van Elise wordt door de gebeurtenissen met René plots een fait divers. De aandacht die zij vraagt en krijgt, staat plots in geen verhouding meer tot de andere gebeurtenis.
Voor Elise is er inmiddels goed nieuws. Ze mag de volgende nacht met een KLM vlucht (gereserveerd door haar bijstandsverzekering) naar huis terugvliegen. Dat was het positieve nieuws. Het negatieve nieuws is dat ze a) naar het Menam Riverside Hotel zal overgebracht worden (het standaard hotel van 7plus in deze stad) en b) zich een tijdje zelf zal moeten beredderen. Romy kan immers niet overal tegelijkertijd zijn.

We zullen de volgende uren en dagen door Romy op de hoogte gehouden worden.

Wij moeten verder. Vandaag gaat de rit (ongeveer 3 uur) naar de kustplaats Cha-Am.

In decantiebekkens wordt zout geoogst. Het zout wordt in grote zakken langs de kant van de weg verkocht.

Vlottende markt / vast markt
Ongeveer halfweg bevindt zich de 'Vlottende markt'. De autocar zet ons af bij de bootjes die ons tot aan de markt zullen brengen.
Aan de lopende band meren boten aan en af en varen met busladingen naar de vlottende markt.
De grote kano's zijn uitgerust van sterke luidruchtige buitenboord motoren die een schroef op een lange stang aandrijven. Afhankelijk van de diepte van het kanaal wordt de diepgang van de stang continu bijgesteld.
De tocht tot aan de vlottende markt duurt een 15-tal minuten. Leuke vaart. Een afdak boven ons hoofd houdt de verschroeiende zonnestralen weg van onze huid. Aan de toegnomen activiteit kunnen we zien dat we de vlottende markt bereikt hebben.
In vergelijking mer 20 jaar geleden is er van de vlottende markt nagenoeg niets meer overgebleven. Er liggen nog enkele bootjes met fruit en wat namaakartikelen, maar quasi de volledige markt is nu ipv vlottend, vast geworden. In de grote winkelgalerijen links en rechts van de kanalen lopen toeristen die niets anders te doen hebben dan overbodige dingen te kopen.
De organisatoren hebben het alles tot in de puntjes bestudeerd en de bootjes zetten de toeristen beurtelings links en rechts van het kanaal af. Op die manier is er geen verzadiging van de winkelgalerijen. Ik geraak maar niet uitgekeken op zo veel spitsvondige toeristenexploitatie.
Ik kan echt veel verdragen in deze sector, maar zo veel nepexcursie heb ik in lange tijd niet meer meegemaakt. En zeggen dat mensen behoorlijk wat geld moeten betalen om een dergelijke uitstap te maken. De organisatoren zouden de toeristen moeten betalen om dit te ondergaan.

Reisorganisatoren die zichzelf respecteren moeten dringend naar een minder commerciële vottende markt uitkijken. Ik heb in elk geval als protest tegen dit soort toeristenverlakkerij geen baht uitgegeven.
Agnes daarentegen heeft een missie van thuis uit meegekregen. Voor de ganse familie moet ze Tiger Balsem meebrengen. Ze is al enkele dagen op zoek naar het heilzaam product, maar het wil maar niet lukken. De vlottende markt brengt soelaas.

Op de afgesproken tijd begeef ik mij terug naar de pier waar we met de kano afgezet waren om de terugvaart aan te vatten. Willy roept mij tot de orde, we varen immers niet terug, we wandelen terug. Mijn verbijstering wordt er alleen maar groter door. Een lange overdekte 100 meter smalle gang (ze hebben aan alles gedacht - noch zon, noch regen mogen het winkelproces hinderen), leidt naar de parking van de autocar. De gang is aan weerszijden tot de nok gevuld met souveniers. Boeddha, verlos ons !

We zetten onze weg naar Cha-Am verder. Inmiddels is het middag geworden en begint Agnes mysterieuze afgebroken sms'jes te ontvangen van haar dochter Veerle. Agnes vindt dit bijzonder abnormaal omdat het nog zo vroeg op de ochtend is (7u30). Zo abnormaal lijkt mij dit nu ook niet, maar moeders kennen hun dochters beter dan anderen.
Mij lijkt dit communicatietoeval, niets meer niets minder.

Inmiddels zijn we in het Holiday Inn Resort Cha-Am aangekomen voor een hotelbezoek. De directie staat ons al op te wachten en na een verfrissend drankje, bezoeken we enkele kamertypes en gemeenschappelijke delen van het hotel.
Als afsluiter krijgen we een lekkere lunch aangeboden in een restaurant, dat normaal op deze tijd van de dag gesloten is. Alsof die lekkere lunch ons oordeel zou beinvloeden :-).

Agnes slaagt er maar niet in om contact te leggen met het thuisfront. Haar GSM geeft volle ontvangst maar desondanks is er geen verbinding mogelijk. Ik probeer het ook even, maar ook ik ontvang  geen retourberichten. Agnes is er niet gerust in. Omdat de sms'jes van haar dochter afkomstig zijn, denkt Agnes dat er iets mis is met haar zwangere dochter. Ze wordt er met de minuut ambetanter door.

Het eerste gedeelte van het bezoek vindt ik in het zonnetje plaats. Gaandeweg wordt de lucht donkerder en vervolgens valt de regen met bakken uit de lucht. De behulpzame hotelbedienden redden ons met hun grote paraplu's.
De naweeën van de grote depressie, die ook de storm in Myanmar tot gevolg had, grijpen langer om zich heen dan gepland.

Holiday Inn Regent Cha-Am ****
Een 4 sterren resort hotel dat verschillende gebouwen telt en uitespreid ligt over een grote oppervlakte. De kamers zijn recentelijk allemaal vernieuwd.
Blijkbaar had men niet genoeg geld uitgetrokken voor de renovatie, want enkele details zoals deuren en kasten heeft men over het hoofd gezien. Niet echt storend, maar wel de opmerking waard. Het resort telt verschillende restaurants. Eéntje is zelfs 24 uur per dag open. Tijdens de middag, toen wij het hotel bezochten, waren de restaurants die deel uitmaakten van het vol pension of half pension arrangement, nokvol.
Sommige kamers hadden communicerende deuren met de er naast gelegen kamers voor kinderen (sommigen kamers voor kinderen hebben leuk aangepast meubilair). De meeste kamers waren erg ruim en voorzien van de laatste snufjes. Kabelinternet was aanwezig op elke kamer (tegen betaling). Men moet wel zijn eigen laptop meebrengen.
De alleenstaande bungalows zijn veruit de mooiste kamers. Ze worden vaak geboekt voor huwelijksreizen. Gezellig ingericht en uitgerust met een prachtige badkamer.
Het hotel heeft mooie tuinen en een open architectuur.
Zeker een aanrader in zijn prijsklasse.

We verlaten het Holiday Inn hotel in het hevigst van de stortvloed.

Op naar ons verblijfshotel, het Alila Cha-Am hotel. Nog steeds in de regen wordt de bagage uit de bus geladen en worden we via de dienstengang (achteraf bleek dat een normale gang te zijn) naar onze kamers geleid.
In een dergelijk hotel is het even aanpassen omdat ipv mooie afgewerkte gladde materialen, ruwe basismaterialen gebruikt worden.
De nieuwe constructie (openingsdatum was 1 februari 2008) heeft nog wat kinderziektes, want het regenwater vindt overal wegen die de architrecten niet voorzien hadden.

Ook Agnes krijgt onheilsberichten + 'lang leve Europ Assistance'
Net als we op het punt staan om onze kamers te betreden komt er een 'volledige' SMS bij Agnes binnen. Haar vader is onverwacht overleden. De ongerustheid bij Agnes was gans die tijd terecht geweest ! Consternatie en emotie in de ogen van Agnes.
Luk, de echtgenoot van Agnes, heeft al zelf voor een herboeking van haar vlucht bij Eva Air gezorgd, zodat ze morgennacht naar huis kan vertrekken. Het gezin heeft een familiepolis lopen bij Europ Assistance. Haar man zal ook daar nog eens informeren of er niet eerder iets kan gedaan worden.
Gezien eigen eerdere ervaringen met Europ Assistance denk ik dat er een snelle oplossing uit de bus zal komen.
En ... ja hoor, binnen het uur wordt meegedeeld dat Agnes nog diezelfde avond om 23 uur vanuit Bangkok via Wenen naar Brussel kan terugvliegen.
Om het met de woorden van Agnes te zeggen LANG LEVE EUROP ASSISTANCE.
Omdat alles een beetje buiten ons medeweten geregeld wordt (door de bereidwillige medewerking van Luc en Gerlinde) zijn Willy in ikzelf behoorlijk verrast dat, als we zelf even aan Agnes haar kamerdeur gaan kloppen, ze 2 minuten later al ribbedebie is. Ze zal met een limousine van het Alila hotel naar Bangkok gereden worden.
Verdomme, weeral iemand minder in de groep. Niet zo maar een deelnemer maar een boeiende vrouw met een zwak voor Range-Rover's.

We zijn voor het diner uitgenodigd door Urs, de manager van het Alila hotel. Eerst een aperitiefje (met bijbehorende hapjes) in de prachtige lounge zetels van het dakrestaurant.
Urs denkt (terecht) dat we al de ganse reis Thai schotels gegeten hebben, en heeft voor vanavond westers geïnspireerd eten voorzien.
Hij heeft een Australische kok die onze schotels met liefde zal klaarmaken. En wat voor schotels. Dit is culinaire ***** topkookkunst. Laat Mr. Michelin hier maar eens langskomen. Proficiat aan zo veel kunnen voor het Alila hotel.

We zakken nog even af naar de Red bar (zie foto's) om nog wat na te kaarten over de bewogen dingen van de dag.

Permalink | Comments

Slecht ontbijt in het Woraburi hotel. Slechte, bijna niet drinkbare koffie en weinig hartelijke ingredienten.

Vanmorgen gaan we eerst 2 belangrijke Khmer tempels bezoeken (1 er van is Unesco werelderfgoed).
De tempels zijn gaandeweg indrukwekkender geworden en die vandaag betekenen de bekroning van de khmer kunst.

Vannamiddag staat er een bezoek aan het koninklijk paleis te Bangkok op het programma. Zo veel glitterplaatsen (letterlijk), komen er maar weinig voor op deze aardbol. Indrukwekkend mooie gebouwen die de tand des tijds hebben overleefd en waar nog dagelijks aan gewerkt wordt. Levende cultuur.

's Avonds gaan we overanchten in het Shangri La hotel *****.
Een mooie kamer en in de gangen vast tapijt waar je diep inzakt (steeds een voorteken van kwaliteit). 

Voor het avondmaal zakken we af naar het Menam Riverside Hotel *****. Het is een erg lekker buffet. Iedereen blijft maar keer op keer terugkeren naar de talrijke lekkere schotels. Naast de flamboyante goedlachse manager van het hotel zit ook de lokale correspondent van 7plus mee aan tafel.

Nadien zakken er enkele mensen af naar Patpong en gaan enkele anderen hun voeten laten masseren in de buurt van het hotel.

Shangri La Hotel Bangkok *****
Shangri La hotel ligt aan de rivier (eigen riviercruiseboot) in het hartje van de juwelierswijk.
Hotel heeft imposante en sfeervolle lobby. De kamers liggen vol 5 sterrenhotels attributen. Hier kijkt men duidelijk niet op 100 baht om zich te profileren.
Zoals gewoonlijk hebben we helaas te weinig tijd om van de meeste hotelfaciliteiten te genieten. Een half uurtje na het inchecken moeten we alweer beneden in de lobby staan.
Jacuzzi, fitness room, zwembad, Chi spa enz zullen voor een andere keer zijn.
Zeer lekker ontbijt met een indrukwekkende keuze aan ingrediënten uit alle streken ter wereld.
Minpuntje : geen vers 100% vers fruitsap en ook geen 'french toast'.

Menam Riverside Bangkok *****
Het hotel ligt in de zuidelijke wijk van Bangkok langs de rivier. Zee lekker eten in het restaurant.
Het restaurant werd in 2007/2008 volledig gerenoveerd en de kamers zijn in een eigentijds warm interieur restyled

Permalink | Comments

Slecht ontbijt in het Woraburi hotel. Slechte, bijna niet drinkbare koffie en weinig hartelijke ingredienten.

Vanmorgen gaan we eerst 2 belangrijke Khmer tempels bezoeken (1 er van is Unesco werelderfgoed).
De tempels zijn gaandeweg indrukwekkender geworden en die vandaag betekenen de bekroning van de khmer kunst.

Vannamiddag staat er een bezoek aan het koninklijk paleis te Bangkok op het programma. Zo veel glitterplaatsen (letterlijk), komen er maar weinig voor op deze aardbol. Indrukwekkend mooie gebouwen die de tand des tijds hebben overleefd en waar nog dagelijks aan gewerkt wordt. Levende cultuur.

's Avonds gaan we overanchten in het Shangri La hotel *****.
Een mooie kamer en in de gangen vast tapijt waar je diep inzakt (steeds een voorteken van kwaliteit). 

Voor het avondmaal zakken we af naar het Menam Riverside Hotel *****. Het is een erg lekker buffet. Iedereen blijft maar keer op keer terugkeren naar de talrijke lekkere schotels. Naast de flamboyante goedlachse manager van het hotel zit ook de lokale correspondent van 7plus mee aan tafel.

Nadien zakken er enkele mensen af naar Patpong en gaan enkele anderen hun voeten laten masseren in de buurt van het hotel.

Shangri La Hotel Bangkok *****
Shangri La hotel ligt aan de rivier (eigen riviercruiseboot) in het hartje van de juwelierswijk.
Hotel heeft imposante en sfeervolle lobby. De kamers liggen vol 5 sterrenhotels attributen. Hier kijkt men duidelijk niet op 100 baht om zich te profileren.
Zoals gewoonlijk hebben we helaas te weinig tijd om van de meeste hotelfaciliteiten te genieten. Een half uurtje na het inchecken moeten we alweer beneden in de lobby staan.
Jacuzzi, fitness room, zwembad, Chi spa enz zullen voor een andere keer zijn.
Zeer lekker ontbijt met een indrukwekkende keuze aan ingrediënten uit alle streken ter wereld.
Minpuntje : geen vers 100% vers fruitsap en ook geen 'french toast'.

Menam Riverside Bangkok *****
Het hotel ligt in de zuidelijke wijk van Bangkok langs de rivier. Zee lekker eten in het restaurant.
Het restaurant werd in 2007/2008 volledig gerenoveerd en de kamers zijn in een eigentijds warm interieur restyled

Permalink | Comments

Slecht ontbijt in het Woraburi hotel. Slechte, bijna niet drinkbare koffie en weinig hartelijke ingredienten.

Vanmorgen gaan we eerst 2 belangrijke Khmer tempels bezoeken (1 er van is Unesco werelderfgoed).
De tempels zijn gaandeweg indrukwekkender geworden en die vandaag betekenen de bekroning van de khmer kunst.

Vannamiddag staat er een bezoek aan het koninklijk paleis te Bangkok op het programma. Zo veel glitterplaatsen (letterlijk), komen er maar weinig voor op deze aardbol. Indrukwekkend mooie gebouwen die de tand des tijds hebben overleefd en waar nog dagelijks aan gewerkt wordt. Levende cultuur.

's Avonds gaan we overanchten in het Shangri La hotel *****.
Een mooie kamer en in de gangen vast tapijt waar je diep inzakt (steeds een voorteken van kwaliteit). 

Voor het avondmaal zakken we af naar het Menam Riverside Hotel *****. Het is een erg lekker buffet. Iedereen blijft maar keer op keer terugkeren naar de talrijke lekkere schotels. Naast de flamboyante goedlachse manager van het hotel zit ook de lokale correspondent van 7plus mee aan tafel.

Nadien zakken er enkele mensen af naar Patpong en gaan enkele anderen hun voeten laten masseren in de buurt van het hotel.

Shangri La Hotel Bangkok *****
Shangri La hotel ligt aan de rivier (eigen riviercruiseboot) in het hartje van de juwelierswijk.
Hotel heeft imposante en sfeervolle lobby. De kamers liggen vol 5 sterrenhotels attributen. Hier kijkt men duidelijk niet op 100 baht om zich te profileren.
Zoals gewoonlijk hebben we helaas te weinig tijd om van de meeste hotelfaciliteiten te genieten. Een half uurtje na het inchecken moeten we alweer beneden in de lobby staan.
Jacuzzi, fitness room, zwembad, Chi spa enz zullen voor een andere keer zijn.
Zeer lekker ontbijt met een indrukwekkende keuze aan ingrediënten uit alle streken ter wereld.
Minpuntje : geen vers 100% vers fruitsap en ook geen 'french toast'.

Menam Riverside Bangkok *****
Het hotel ligt in de zuidelijke wijk van Bangkok langs de rivier. Zee lekker eten in het restaurant.
Het restaurant werd in 2007/2008 volledig gerenoveerd en de kamers zijn in een eigentijds warm interieur restyled

Permalink | Comments

Vanmorgen gaan we eerst 2 belangrijke Khmer tempels bezoeken (1 er van is Unesco werelderfgoed).
De tempels zijn gaandeweg indrukwekkender geworden en die vandaag betekenen de bekroning van de khmer kunst.

Vannamiddag staat er een bezoek aan het koninklijk paleis te Bangkok op het programma. Zo veel glitterplaatsen (letterlijk), komen er maar weinig voor op deze aardbol. Indrukwekkend mooie gebouwen die de tand des tijds hebben overleefd en waar nog dagelijks aan gewerkt wordt. Levende cultuur.

's Avonds gaan we overanchten in het Shangri La hotel *****.
Een mooie kamer en in de gangen vast tapijt waar je diep inzakt (steeds een voorteken van kwaliteit). 

Voor het avondmaal zakken we af naar het Menam Riverside Hotel *****. Het is een erg lekker buffet. Iedereen blijft maar keer op keer terugkeren naar de talrijke lekkere schotels. Naast de flamboyante goedlachse manager van het hotel zit ook de lokale correspondent van 7plus mee aan tafel.

Nadien zakken er enkele mensen af naar Patpong en gaan enkele anderen hun voeten laten masseren in de buurt van het hotel.

Shangri La Hotel Bangkok *****
Shangri La hotel ligt aan de rivier (eigen riviercruiseboot) in het hartje van de juwelierswijk.
Hotel heeft imposante en sfeervolle lobby. De kamers liggen vol 5 sterrenhotels attributen. Hier kijkt men duidelijk niet op 100 baht om zich te profileren.
Zoals gewoonlijk hebben we helaas te weinig tijd om van de meeste hotelfaciliteiten te genieten. Een half uurtje na het inchecken moeten we alweer beneden in de lobby staan.
Jacuzzi, fitness room, zwembad, Chi spa enz zullen voor een andere keer zijn.
Zeer lekker ontbijt met een indrukwekkende keuze aan ingrediënten uit alle streken ter wereld.
Minpuntje : geen vers 100% vers fruitsap en ook geen 'french toast'.

Menam Riverside Bangkok *****
Het hotel ligt in de zuidelijke wijk van Bangkok langs de rivier. Zee lekker eten in het restaurant.
Het restaurant werd in 2007/2008 volledig gerenoveerd en de kamers zijn in een eigentijds warm interieur restyled

Permalink | Comments

Vandaag rijden we naar de oude hoofdstad Ayutthaya.

Het ontbijtbuffet in het Thong Tharin hotel is wel groot, maar verschrikkellijk slecht. Naar weterse normen is er nauwelijks iets eetbaarbij. In een 4 sterrenhotel zou je wel wat meer mogen verwachten.
Willy van 7plus is er ook niet over te spreken. Hij beklemtoont dat zij hun klanten normaal in Hotel Majestic logeren, maar dat dit hotel helaas volgeboekt was. Kan gebeuren natuurlijk.
Tijdens het ontbijt zien we enkele Thais/Europese koppeltjes in de ontbijtzaal zitten. Blijkbaar is Surin een bakermat van koppelarij.
Een van de Thaise dames heeft naast haar moeder, ook haar zus meegebracht. De duitssprekende vriend/echtgenoot overlaadt de dames met bloemen, cocktails, enz. In feite heb ik er geen uitgesproken mening over (misschien zijn alle partijen hier gelukkig mee), maar opvallen doen ze zeker.

Elise wordt door de goede zorgen van Gerlinde, enkele deelnemers en de hotelstaff op een bagagetrolley naar de bus gereden (een efficiënt systeem dat zich de volgende dagen geregeld zal herhalen).

De bijstandsverzekering van Elise, 'De Europese', werd gisteren op de hoogte gebracht en ze beloven er werk te zullen van maken. De eerste vraag die de verzekeringsmaatschappij stelde was evenwel niet erg hoopgevend. Ze vroegen of Elise de reis niet gewoon kon verderzetten met de groep. Vermits haar mobiliteit nagenoeg 0 was, werd deze optie door de reisleiding en Elise meteen van de hand gewezen. Vervolgens werd aan Eva Air gevraagd of zij op één van hun volgende vluchten geen plaats hadden (het herboeken van het bestaande ticket zou allicht de goedkoopste oplossing geweest zijn). Helaas, ook deze optie was onmogelijk. De verzekeringsmaatschappij moest dus noodgedwongen op zoek naar een andere vlucht om Elise te repatriëren.

Vanochtend staan er 2 gerestaureerde Khmer tempels op het programma

Prasat Mueang Tam
De tempel werd gebouwd in de 11e eeuw en werd opgedragen aan de hindoegod Shiva. Dit kan men afleiden uit de lingam die in het kompleks werd teruggevonden. Door de verschillende religieuse stromingen bij de Khmer dynastieën, geraakte hij in de 13e eeuw uit de belangstelling en werd het tempelgebied geleidelijk verlaten.
De tempel werd 60 jaar geleden herontdekt door nieuwe settlers.

Prasat Phnom Rung
Niet ver van de Prasat Mueang Tam ligt, bovenop een uitgedoofde vulkaanheuvel, het gerestaureerde Khmer tempelkompleks van Prasat Phnom Rung. De naam van de tempel refereert naar de naam van de vulkaan (900000 jaar gelden in slaap gevallen en vervolgens uitgedoofd). De tempel is een combinatie van een 4-tal stijlen, die het gevolg zijn van 2 eeuwen khmer bewind. De tempel is opgedragen aan de hindoegod Shiva. Hij staat, naar analogie met de berg Kailash (de woonplaats van de oppergod Shiva), op de top van de vulkaan.

De lunchuren durven al wel eens uit te lopen. Vanmiddag wordt er slechts om 15 uur geluncht. Het visrestaurant ligt aan de oever van een kleine rivier. In de verschillende aquariums zitten vissen die op hun laatste bestemming wachten (ik heb het er nog steeds lastig mee om mijn maaltijd in de ogen te zien).
In landen met andere eetgewoonten worden de vissen meestal met graat en al opgediend. In onze westerse maatschappij ervaren we visfilets als een evidentie. In elk geval heeft dit restaurant lekker eten bereid en kunnen we er in open lucht van genieten (meestal wordt er opgediend in air-conditioned ruimtes).
Gerlinde zorgt er voor dat Elise niets tekort komt en pendelt tussen onze tafels en de autocar.

Na de late lunch moeten we nog enkele uren naar Ayuthaya rijden. Het verkeer wordt alsmaar drukker en de kleinere wegen maken plaats voor brede autostrades. We komen dichter en dichter bij Bangkok, en dat laat zich duidelijk zien aan het verkeer.
Net zoals de vorige dagen begint het in de late namiddag te regenen en vervolgens te stortregenen. Binnen de kortste keren staan sommige straten tot 1 meter onder water. Als dit in België zou gebeuren waren er al 7 TV-stations als de kippen bij om bewoners hun leed te laten uitschreeuwen. In Thailand lijkt dit de doodgewoonste zaak van de wereld te zijn.

Het is al donker als we in het Hotel Woraburi aankomen. Gelukkig zijn alle hotels goed ingespeeld op groepen en zijn de incheckformaliteiten op enkele minuten geregeld. Wij krijgen de achterste kamer van het open gebouw en hebben het voorrecht om dichtbij de spoorweg te slapen. Om de haverklap komt er een goederentrein daverend voorbij gereden. Al een geluk dat zowel Willy als ikzelf meestal in één roes de ochtend bereiken.

Het hotel ligt aan de oever van de Chao Phraya rivier, maar met dit regenweer is daar uiteraard weinig van te genieten.
Ook hier heerst er karaoke terreur. In een naburige zaal hebben enkele tientallen deelnemers aan een conferentie er niets beters op gevonden dan mekaar te entertainen met valse gezangen. Gelukkig voor ons worden ze blijkbaar snel zelf moe van al die ellende en besluiten ze om er sneller dan gepland een einde aan te maken.
Elise komt voor de eerste keer terug op het toneel en neemt deel aan het diner.

Wat hoe langer hoe meer opvalt is dat de tweedeling tussen nederlandstaligen en franstaligen op een automatische manier tot een tweedeling aan de tafels lijdt. Het is voor beide groepen wat aangenamer om zich tijdens een maaltijd in de eigen taal te kunnen uitdrukken. Ik zelf heb er niet meteen moeite mee om tussen de franstaligen plaats te nemen. Ik vind het ook best aardige mensen die heel veel levenvreugde uitstralen.
Na nog een paar pinten zoeken we onze kamers op. Plots geklop op mijn kamerdeur. Een mooi Thai meisje excuseert zich beleefd, maar sommeert mij met aandrang om mijn cola te betalen. Door een communicatiefout was mijn cola door de mazen van het rekeningennet geglipt. Sorry lieve juffrouw.

Woraburi Hotel ****
Woraburi is een goed 4-sterrenhotel. De kamers zijn gezellig eigentijds ingericht en er zijn een groot aantal stopkontakten aanwezig (geen overbodige luxe vandaag).
Indien u hier zou logeren, vraag dan een kamer aan de rivierkant. Aan de andere zijde (waar ik sliep) passeerde af en toe een zware goederentrein.
Het diner was erg lekker, het ontbijt daarentegen had te weinig westerse ingredienten om smakelijk te zijn.

Permalink | Comments

Het ontbijtbuffet in het Thong Tharin hotel is wel groot, maar verschrikkellijk slecht. Naar weterse normen is er nauwelijks iets eetbaarbij. In een 4 sterrenhotel zou je wel wat meer mogen verwachten.
Willy van 7plus is er ook niet over te spreken. Hij beklemtoont dat zij hun klanten normaal in Hotel Majestic logeren, maar dat dit hotel helaas volgeboekt was. Kan gebeuren natuurlijk.
Tijdens het ontbijt zien we enkele Thais/Europese koppeltjes in de ontbijtzaal zitten. Blijkbaar is Surin een bakermat van koppelarij.
Een van de Thaise dames heeft naast haar moeder, ook haar zus meegebracht. De duitssprekende vriend/echtgenoot overlaadt de dames met bloemen, cocktails, enz. In feite heb ik er geen uitgesproken mening over (misschien zijn alle partijen hier gelukkig mee), maar opvallen doen ze zeker.

Elise wordt door de goede zorgen van Gerlinde, enkele deelnemers en de hotelstaff op een bagagetrolley naar de bus gereden (een efficiënt systeem dat zich de volgende dagen geregeld zal herhalen).

De bijstandsverzekering van Elise, 'De Europese', werd gisteren op de hoogte gebracht en ze beloven er werk te zullen van maken. De eerste vraag die de verzekeringsmaatschappij stelde was evenwel niet erg hoopgevend. Ze vroegen of Elise de reis niet gewoon kon verderzetten met de groep. Vermits haar mobiliteit nagenoeg 0 was, werd deze optie door de reisleiding en Elise meteen van de hand gewezen. Vervolgens werd aan Eva Air gevraagd of zij op één van hun volgende vluchten geen plaats hadden (het herboeken van het bestaande ticket zou allicht de goedkoopste oplossing geweest zijn). Helaas, ook deze optie was onmogelijk. De verzekeringsmaatschappij moest dus noodgedwongen op zoek naar een andere vlucht om Elise te repatriëren.

Vanochtend staan er 2 gerestaureerde Khmer tempels op het programma

Prasat Mueang Tam
De tempel werd gebouwd in de 11e eeuw en werd opgedragen aan de hindoegod Shiva. Dit kan men afleiden uit de lingam die in het kompleks werd teruggevonden. Door de verschillende religieuse stromingen bij de Khmer dynastieën, geraakte hij in de 13e eeuw uit de belangstelling en werd het tempelgebied geleidelijk verlaten.
De tempel werd 60 jaar geleden herontdekt door nieuwe settlers.

Prasat Phnom Rung
Niet ver van de Prasat Mueang Tam ligt, bovenop een uitgedoofde vulkaanheuvel, het gerestaureerde Khmer tempelkompleks van Prasat Phnom Rung. De naam van de tempel refereert naar de naam van de vulkaan (900000 jaar gelden in slaap gevallen en vervolgens uitgedoofd). De tempel is een combinatie van een 4-tal stijlen, die het gevolg zijn van 2 eeuwen khmer bewind. De tempel is opgedragen aan de hindoegod Shiva. Hij staat, naar analogie met de berg Kailash (de woonplaats van de oppergod Shiva), op de top van de vulkaan.

De lunchuren durven al wel eens uit te lopen. Vanmiddag wordt er slechts om 15 uur geluncht. Het visrestaurant ligt aan de oever van een kleine rivier. In de verschillende aquariums zitten vissen die op hun laatste bestemming wachten (ik heb het er nog steeds lastig mee om mijn maaltijd in de ogen te zien).
In landen met andere eetgewoonten worden de vissen meestal met graat en al opgediend. In onze westerse maatschappij ervaren we visfilets als een evidentie. In elk geval heeft dit restaurant lekker eten bereid en kunnen we er in open lucht van genieten (meestal wordt er opgediend in air-conditioned ruimtes).
Gerlinde zorgt er voor dat Elise niets tekort komt en pendelt tussen onze tafels en de autocar.

Na de late lunch moeten we nog enkele uren naar Ayuthaya rijden. Het verkeer wordt alsmaar drukker en de kleinere wegen maken plaats voor brede autostrades. We komen dichter en dichter bij Bangkok, en dat laat zich duidelijk zien aan het verkeer.
Net zoals de vorige dagen begint het in de late namiddag te regenen en vervolgens te stortregenen. Binnen de kortste keren staan sommige straten tot 1 meter onder water. Als dit in België zou gebeuren waren er al 7 TV-stations als de kippen bij om bewoners hun leed te laten uitschreeuwen. In Thailand lijkt dit de doodgewoonste zaak van de wereld te zijn.

Het is al donker als we in het Hotel Woraburi aankomen. Gelukkig zijn alle hotels goed ingespeeld op groepen en zijn de incheckformaliteiten op enkele minuten geregeld. Wij krijgen de achterste kamer van het open gebouw en hebben het voorrecht om dichtbij de spoorweg te slapen. Om de haverklap komt er een goederentrein daverend voorbij gereden. Al een geluk dat zowel Willy als ikzelf meestal in één roes de ochtend bereiken.

Het hotel ligt aan de oever van de Chao Phraya rivier, maar met dit regenweer is daar uiteraard weinig van te genieten.
Ook hier heerst er karaoke terreur. In een naburige zaal hebben enkele tientallen deelnemers aan een conferentie er niets beters op gevonden dan mekaar te entertainen met valse gezangen. Gelukkig voor ons worden ze blijkbaar snel zelf moe van al die ellende en besluiten ze om er sneller dan gepland een einde aan te maken.
Elise komt voor de eerste keer terug op het toneel en neemt deel aan het diner.

Wat hoe langer hoe meer opvalt is dat de tweedeling tussen nederlandstaligen en franstaligen op een automatische manier tot een tweedeling aan de tafels lijdt. Het is voor beide groepen wat aangenamer om zich tijdens een maaltijd in de eigen taal te kunnen uitdrukken. Ik zelf heb er niet meteen moeite mee om tussen de franstaligen plaats te nemen. Ik vind het ook best aardige mensen die heel veel levenvreugde uitstralen.
Na nog een paar pinten zoeken we onze kamers op. Plots geklop op mijn kamerdeur. Een mooi Thai meisje excuseert zich beleefd, maar sommeert mij met aandrang om mijn cola te betalen. Door een communicatiefout was mijn cola door de mazen van het rekeningennet geglipt. Sorry lieve juffrouw.

Woraburi Hotel ****
Woraburi is een goed 4-sterrenhotel. De kamers zijn gezellig eigentijds ingericht en er zijn een groot aantal stopkontakten aanwezig (geen overbodige luxe vandaag).
Indien u hier zou logeren, vraag dan een kamer aan de rivierkant. Aan de andere zijde (waar ik sliep) passeerde af en toe een zware goederentrein.
Het diner was erg lekker, het ontbijt daarentegen had te weinig westerse ingredienten om smakelijk te zijn.

Permalink | Comments

Na een heel lekker ontbijt tussen tropische planten in het Khong Jiam Resort, rijden we naar de Thai/Cambodjaanse grens voor een bezoek aan de Khao Phra Viham, een Khmer tempel uit de 11e eeuw.

De weg er naartoe doorkruist droge rijstvelden die voorbereid worden voor de komst van de moessonregens. Tijdens de moessonregens worden de rijstplanten in  de ondergelopen velden geplant om 6 maanden later geoogst te worden. Dit procedé dat al van oudsher wordt toegepast, levert veruit de beste rijst op. Eén van deze hoogwaardige kwaliteiten is de 'jasmijn rijst'. De oude manier van rijst planten en oogsten wordt geleidelijk aan verdrongen door rijstsoorten die 2 à 3 oogsten per jaar opleveren. In plaats van de moessonregens af te wachten gebruikt men vandaag meer en meer irrigatiewater.

Khao Phra Viham tempel
De Khao Phra Viham tempel komt in aanmerking voor erkenning als Unesco werelderfgoed. Er stelt zich evenwel een probleem omdat de grenszone door beide landen geclaimd wordt. Het geschil wordt nog op de spits gedreven doordat een unesco werelderfgoedsite een belangrijke stroom inkomsten zou opleveren voor de regio. 
De Thaise dienst voor toerisme probeert deze mooie regio voor het toerisme te ontsluiten.
We merken dat we temidden van de honderden Thai bijna de enige buitenlanders zijn.
De tempel bestaat uit 3 delen die met lange trappen met elkaar verbonden zijn. Vanaf het begin biedt een Khmer zich aan als spontane, goed Engels sprekende, gids. Onder het mom van wat sociaal gebabbel probeert hij mijn neutrale aandacht te vangen. Pas op het einde probeert hij zijn handelswaar te slijten (postkaarten en Pol Pot geld). Door mijn stoicijnse houding bekoeld de liefde voor het gesprek al snel en kleeft hij zich aan enkele andere mogelijke prooien.
Sommige gebouwen in de tempel zijn mooi gestaureerd. De stijle trappen naar de gebouwen zijn soms erg uitgesleten en zijn door hun onregelmatige hoogte bijzonder gevaarlijk.

Vermits de tempel in Cambodja in het grensgebeid met Thailand ligt hadden de Rode Kmers van weleer het gebied volgelegd met landmijnen. Heel wat mensen zijn na het verdrijven van het  Pol Pot regime, hun benen kwijtgeraakt door op de mijnen te trappen.
De eerste opdracht voor de internationale gemeenschap na het beëindigen an het wrede regime, was dan ook om de landmijnen onschadelijk te maken. Het doet plezier om te merken dat de EU en Frankrijk deze klus geklaard hebben. Het leveren van vrede spreekt mij in elk geval meer aan dat het uitdragen van haat en oorlog.

Aan de voet van de tempel staan tientallen kleine Cambodjaanse kraampjes die hun westerse namaakartikelen aan de bezoekers proberen te slijten. Dior, Ray Ban, Louis Vuitton, Diesel, enz kunnen voor 2 à 3 euro aangekocht worden. Wat mij nog meer stoort zijn te koop aangeboden ivoren olifanten slagtanden en huiden van wilde dieren. Ik hoop dat de mogelijke koper in zijn thuisland tegen de lamp loopt en zwaar zal moeten boeten voor zijn gruwelijke aankoop.

Als we de autocar bereiken staat de echtgenote van de chauffeur ons op te wachten met ijskoude handdoekjes en een fles gekoelmd mineraalwater. Leuk om zo terug aan de bus te komen. De chauffeur en zijn echtgenote zullen zich tijdens het verdere verloop van de reis steeds als vriendelijke behulpzame mensen gedragen. Bovendien hebben zij steeds een uitbundige glimlach die aanstekelijk werkt. Vooraan in de bus hebben ze een mandje staan met snoepjes waar we geregeld ééntje van meenemen. Fantastische mensen.

Elise breekt haar enkel
Even later bereikt ons het bericht dat Elise een trap van de tempel gemist heeft en zwaar ten val gekomen is. Onheilspellende berichten die evenwel onvoldoende gedetailleerd zijn om een goed beeld van de toestand te kunnen opmaken. Als we de ambulance naar Cambodja zien rijden ziet het er allemaal nog erger uit.
Even ziet het er zelfs naar uit dat haar rug geraakt zou zijn, maar gelukkig valt het allemaal nogal mee.
In elk geval kan Elise niet meer lopen. Achteraf blijkt dat ze haar enkel gebroken heeft. Ze wordt met de ambulance in het bijzijn van Joel en Romy naar een nabijgelegen ziekenhuis afgevoerd. Daar kan de arts bij gebrek aan het juiste materiaal niet veel meer doejn dan de voet te spalken. De pijn is bij momenten ondraaglijk.
Als we Elise tijdens de uitgelopen lunch samen met Joel en Romy zien terugkeren is dat een hele opluchting voor de groepsleden.

We rijden nog steeds door een ongewijzigd rijstvelden landschap.

Enkele tientallen km voor Surin bezoeken we een moderne boeddhistische tempel met er net naast een oude Khmer tempel.

Thong Tarin Hotel in Surin
Het is al donker als we in het Thong Tharin hotel in Surin toekomen. Het hotel heeft 4 sterren en het is een imposant bouwwerk met boven de ingangspoort een grote fel verlichte foto van de koning. Nadat de bus ons met onze bagage afgezet heeft voor het hotel, rijdt zij verder met Elise en Romy naar het stedelijk ziekenhuis. In dit ziekenhuis heeft men alles wat nodig is en na het nemen van de nodige radiografieën wordt de voet avn Elise in het gyps gelegd.

Het Thong Tarin hotel mag dan wel 4 sterren hebben, iedereen ervaart het hotel meer als een ziekenhuis. Saaie gemeenschappelijke ruimtes, een hotelkamer die eerder op een ziekenhuiskamer dan op een hotelkamer lijkt. Nergens in de kamer zijn er stopkontakten te vinden. Om mijn batterijen van GSM, laptop en fotomateriaal op te laden moeten we de TV stekker uittrekken.

De kwaliteit van het avondmaal ligt in de lijn van de hotelinfrastructuur, saai. Het avondmaal wordt opgeluisterd door 4 (lokale) karaoke zangeressen die het tegen mekaar opnemen om om ter valst te zingen. De klank staat zo luid dat ik nauwelijks mijn tafelbuur kan verstaan.
Als wij aan tafel zitten zien we dat Elise op een brancard het hotel binnengereden wordt. Gerlinde, haar kamergenote ontfermd zich met volle overgave over de onfortuinlijke.

Inmiddels is er een hels onweer losgebarsten en staan in de stad zelfs de straten onder water.

Rose Queen Massage
In het hotel is er ook een massage service : de Rose Queen Massage. Na wat zoeken vind ik de plaats waar de diensten aangeboden worden. Het is een grote zaal met zetels en tafels in gescheiden boots. Aan de ingang zitten 4 sip kijkende meisjes achter burelen. Een breed lachende playboy komt mij uitnodigen om in de grote quasi lege zaal plaats te nemen. Ik sommeer hem even te wachten en kijk ondertussen nog eens goed rond. Nu zie ik pas dat er vooraan in de zaal een tiental meisjes op barkrukken zitten. Ze zitten daar in badkledij en ik schat ze ergens tussen de 14 en de 20 jaar. Allemaal triestige voor zich heen uitkijkende meisjes. Dit is Matroesjkas in het echt. Ik keer onmiddellijk terug naar mijn ziekenhuiskamer.

Permalink | Comments

De weg er naartoe doorkruist droge rijstvelden die voorbereid worden voor de komst van de moessonregens. Tijdens de moessonregens worden de rijstplanten in  de ondergelopen velden geplant om 6 maanden later geoogst te worden. Dit procedé dat al van oudsher wordt toegepast, levert veruit de beste rijst op. Eén van deze hoogwaardige kwaliteiten is de 'jasmijn rijst'. De oude manier van rijst planten en oogsten wordt geleidelijk aan verdrongen door rijstsoorten die 2 à 3 oogsten per jaar opleveren. In plaats van de moessonregens af te wachten gebruikt men vandaag meer en meer irrigatiewater.

Khao Phra Viham tempel
De Khao Phra Viham tempel komt in aanmerking voor erkenning als Unesco werelderfgoed. Er stelt zich evenwel een probleem omdat de grenszone door beide landen geclaimd wordt. Het geschil wordt nog op de spits gedreven doordat een unesco werelderfgoedsite een belangrijke stroom inkomsten zou opleveren voor de regio. 
De Thaise dienst voor toerisme probeert deze mooie regio voor het toerisme te ontsluiten.
We merken dat we temidden van de honderden Thai bijna de enige buitenlanders zijn.
De tempel bestaat uit 3 delen die met lange trappen met elkaar verbonden zijn. Vanaf het begin biedt een Khmer zich aan als spontane, goed Engels sprekende, gids. Onder het mom van wat sociaal gebabbel probeert hij mijn neutrale aandacht te vangen. Pas op het einde probeert hij zijn handelswaar te slijten (postkaarten en Pol Pot geld). Door mijn stoicijnse houding bekoeld de liefde voor het gesprek al snel en kleeft hij zich aan enkele andere mogelijke prooien.
Sommige gebouwen in de tempel zijn mooi gestaureerd. De stijle trappen naar de gebouwen zijn soms erg uitgesleten en zijn door hun onregelmatige hoogte bijzonder gevaarlijk.

Vermits de tempel in Cambodja in het grensgebeid met Thailand ligt hadden de Rode Kmers van weleer het gebied volgelegd met landmijnen. Heel wat mensen zijn na het verdrijven van het  Pol Pot regime, hun benen kwijtgeraakt door op de mijnen te trappen.
De eerste opdracht voor de internationale gemeenschap na het beëindigen an het wrede regime, was dan ook om de landmijnen onschadelijk te maken. Het doet plezier om te merken dat de EU en Frankrijk deze klus geklaard hebben. Het leveren van vrede spreekt mij in elk geval meer aan dat het uitdragen van haat en oorlog.

Aan de voet van de tempel staan tientallen kleine Cambodjaanse kraampjes die hun westerse namaakartikelen aan de bezoekers proberen te slijten. Dior, Ray Ban, Louis Vuitton, Diesel, enz kunnen voor 2 à 3 euro aangekocht worden. Wat mij nog meer stoort zijn te koop aangeboden ivoren olifanten slagtanden en huiden van wilde dieren. Ik hoop dat de mogelijke koper in zijn thuisland tegen de lamp loopt en zwaar zal moeten boeten voor zijn gruwelijke aankoop.

Als we de autocar bereiken staat de echtgenote van de chauffeur ons op te wachten met ijskoude handdoekjes en een fles gekoelmd mineraalwater. Leuk om zo terug aan de bus te komen. De chauffeur en zijn echtgenote zullen zich tijdens het verdere verloop van de reis steeds als vriendelijke behulpzame mensen gedragen. Bovendien hebben zij steeds een uitbundige glimlach die aanstekelijk werkt. Vooraan in de bus hebben ze een mandje staan met snoepjes waar we geregeld ééntje van meenemen. Fantastische mensen.

Elise breekt haar enkel
Even later bereikt ons het bericht dat Elise een trap van de tempel gemist heeft en zwaar ten val gekomen is. Onheilspellende berichten die evenwel onvoldoende gedetailleerd zijn om een goed beeld van de toestand te kunnen opmaken. Als we de ambulance naar Cambodja zien rijden ziet het er allemaal nog erger uit.
Even ziet het er zelfs naar uit dat haar rug geraakt zou zijn, maar gelukkig valt het allemaal nogal mee.
In elk geval kan Elise niet meer lopen. Achteraf blijkt dat ze haar enkel gebroken heeft. Ze wordt met de ambulance in het bijzijn van Joel en Romy naar een nabijgelegen ziekenhuis afgevoerd. Daar kan de arts bij gebrek aan het juiste materiaal niet veel meer doejn dan de voet te spalken. De pijn is bij momenten ondraaglijk.
Als we Elise tijdens de uitgelopen lunch samen met Joel en Romy zien terugkeren is dat een hele opluchting voor de groepsleden.

We rijden nog steeds door een ongewijzigd rijstvelden landschap.

Enkele tientallen km voor Surin bezoeken we een moderne boeddhistische tempel met er net naast een oude Khmer tempel.

Thong Tarin Hotel in Surin
Het is al donker als we in het Thong Tharin hotel in Surin toekomen. Het hotel heeft 4 sterren en het is een imposant bouwwerk met boven de ingangspoort een grote fel verlichte foto van de koning. Nadat de bus ons met onze bagage afgezet heeft voor het hotel, rijdt zij verder met Elise en Romy naar het stedelijk ziekenhuis. In dit ziekenhuis heeft men alles wat nodig is en na het nemen van de nodige radiografieën wordt de voet avn Elise in het gyps gelegd.

Het Thong Tarin hotel mag dan wel 4 sterren hebben, iedereen ervaart het hotel meer als een ziekenhuis. Saaie gemeenschappelijke ruimtes, een hotelkamer die eerder op een ziekenhuiskamer dan op een hotelkamer lijkt. Nergens in de kamer zijn er stopkontakten te vinden. Om mijn batterijen van GSM, laptop en fotomateriaal op te laden moeten we de TV stekker uittrekken.

De kwaliteit van het avondmaal ligt in de lijn van de hotelinfrastructuur, saai. Het avondmaal wordt opgeluisterd door 4 (lokale) karaoke zangeressen die het tegen mekaar opnemen om om ter valst te zingen. De klank staat zo luid dat ik nauwelijks mijn tafelbuur kan verstaan.
Als wij aan tafel zitten zien we dat Elise op een brancard het hotel binnengereden wordt. Gerlinde, haar kamergenote ontfermd zich met volle overgave over de onfortuinlijke.

Inmiddels is er een hels onweer losgebarsten en staan in de stad zelfs de straten onder water.

Rose Queen Massage
In het hotel is er ook een massage service : de Rose Queen Massage. Na wat zoeken vind ik de plaats waar de diensten aangeboden worden. Het is een grote zaal met zetels en tafels in gescheiden boots. Aan de ingang zitten 4 sip kijkende meisjes achter burelen. Een breed lachende playboy komt mij uitnodigen om in de grote quasi lege zaal plaats te nemen. Ik sommeer hem even te wachten en kijk ondertussen nog eens goed rond. Nu zie ik pas dat er vooraan in de zaal een tiental meisjes op barkrukken zitten. Ze zitten daar in badkledij en ik schat ze ergens tussen de 14 en de 20 jaar. Allemaal triestige voor zich heen uitkijkende meisjes. Dit is Matroesjkas in het echt. Ik keer onmiddellijk terug naar mijn ziekenhuiskamer.

Permalink | Comments

Pom, onze gids voor de volgende dagen staat ons vol ongeduld op te wachten in de aankomsthal.
Pas als we buiten de air-conditioning zone komen, voelen we de vochtige warmte. Ik schat dat de temperatuur 30° is (om 7 u 's ochtends!).
Nadat de bagage in de autocar is geladen vertrekken we naar het vetrekpunt van onze bootuitstap.
We rijden lang langs een in aanbouw zijnde snelle treinverbinding tussen de luchthaven en het centrum. Binnen een jaartje zal men deze spoorlijn kunnen gebruiken.
Tijdens het doorkruisen van de stad passeren we langs een torengebouw van 300 meter, tevens het hoogste van deze Aziatische regio.

Bangkok klongs

We varen met een typische zwaluwstaartboot door de smalle kanalen. In de kleine gammele woningen zijn de klongbewoners bezig met hun huiselijke taken.

Op diverse plaatsen langs de rivier zien we prachtige tempels staan.
Onze aandacht wordt plots getrokken door een 2 meter lange leguaan. Zij leven al eeuwen in de kanalen en voeden zich met afval. Alhoewel het gevaarlijke reptielen zijn, hebben de bewoners er vrij weinig last van omdat ze zich snel uit de voeten maken als ze mensen in hun buurt zien naderen.
Sommige groepsleden zien de klongs in hun dromen want, moe van de lange reis, en zittend in de brandende zon vallen ze in de boot meteen in slaap.

We gaan aan wal in het tempelkompleks van Wat Arun (de tempel van de dageraad), één van de mooiere tempels die we op onze tocht tegenkomen.
Als toeristen zijn we hier duidelijk in de minderheid. Thai zijn een erg religieus (boeddhistisch) volk.

Onze uitstap eindigt net voorbij het koninklijk paleis. De autocar brengt ons naar de oude internationale luchthaven die nu nog dienst doet als nationale  luchthaven.

Binnenlandse vlucht naar Ubon Ratchatthani

Na een snelle Thai snack bar lunch,  vliegen we met een Thai Airways vlucht naar het Noord-Oostelijk gelegen Ubon Ratchatthani. Als we onze landingsplaats naderen zien we dichte wolkendekken onder ons. Ons vliegtuig is een vrij nieuwe Boeing 737. Vanuit mijn vliegervaring weet ik dat het doorploegen van zware wolkendekken voor turbulentie kunnen zorgen. De boeing begint bij het doorklieven van de eerste wolken al behoorlijk te schudden. Met een ferme klap duikt het vliegtuig enkele seconden lang hard naar beneden. De passagiers gillen luidkeels hun schrik uit. Alles gaat erg snel. Alle turbulentie die volgde was klein bier tov die ferme turbulentieduik. Bij mij was het geleden van mijn vlucht bovcen de 2Andes dat ik iets dergelijks nog had meegemaakt.
Na het gebeuren kan men alleen nog meer reszpect hebben voor de sterkte van vliegtuigen en het vernuft van hun bouwers.

Het vliegveld vanUbon Tatchenthani is provinciaal gezellig. Snel aan boord van de bus die onbs na andelfuur rijden naar onze verblijfplaats aan de grens met Laos brengt.

Khong Jiam Resort

Het Khong Jiam Resort bevindt aan de Thaise kant van Thailand / Laos grens. De grens wordt gevormd door de, sinds de Vietnam oorlog wereldbekende, Mekong rivier.
Het is een 3 sterrenhotel dat nogal povertjes oogt als we ons inschrijven aan de receptie. Het hotel heeft 20 kamers die smaakvol ingericht zijn. Het zwembad is niet groot maar heeft een zeer mooie design. Voorts is er een terrasbar, die al meteen populair wordt (de vermoeidheid is blijkbaar terug weggeebt), 1 ai!r conditioned en 2 openlucht trerrasrestaurants. Iedereen is meteen in ziojn nopjes in dit hotel  en na 10 minuten ligt een meerderheid van de groep al te ploeteren in het verfrissende zwembad.
Voor het avondeten kunnen we kiezen uit 5 Thaise menu's en 3 westerse menu's. De meerderheid gaat uiteraard voor de Thaise keuken. Vermits ik  schrik heb van het alomtegenwoordige koriander in de Thaise schotels, kies ik conservatief voor de westerse menu dat trouwens erg lekker was.
Na het drinken van enkele cocktails (Sex in the river was veruit de lekkerste en ook de meest populaire) zoekt  iedereen, moe van de lange reis, zijn bed op.
Zeer lekker ontbijt dat geserveerd wordt op het door tropische plantengroei omringd ontbijtterras.
Dit hotel krijgt van mij een 10 als eindbeoordeling omdat het zijn 3 sterren ver overtreft, zowel op het gebied van de dienstverlening als van de infrastructuur en de van de smaakvolle design.

Permalink | Comments

Pom, onze gids voor de volgende dagen staat ons vol ongeduld op te wachten in de aankomsthal.
Pas als we buiten de air-conditioning zone komen, voelen we de vochtige warmte. Ik schat dat de temperatuur 30° is (om 7 u 's ochtends!).
Nadat de bagage in de autocar is geladen vertrekken we naar het vetrekpunt van onze bootuitstap.
We rijden lang langs een in aanbouw zijnde snelle treinverbinding tussen de luchthaven en het centrum. Binnen een jaartje zal men deze spoorlijn kunnen gebruiken.
Tijdens het doorkruisen van de stad passeren we langs een torengebouw van 300 meter, tevens het hoogste van deze Aziatische regio.

Bangkok klongs

We varen met een typische zwaluwstaartboot door de smalle kanalen. In de kleine gammele woningen zijn de klongbewoners bezig met hun huiselijke taken.

Op diverse plaatsen langs de rivier zien we prachtige tempels staan.
Onze aandacht wordt plots getrokken door een 2 meter lange leguaan. Zij leven al eeuwen in de kanalen en voeden zich met afval. Alhoewel het gevaarlijke reptielen zijn, hebben de bewoners er vrij weinig last van omdat ze zich snel uit de voeten maken als ze mensen in hun buurt zien naderen.
Sommige groepsleden zien de klongs in hun dromen want, moe van de lange reis, en zittend in de brandende zon vallen ze in de boot meteen in slaap.

We gaan aan wal in het tempelkompleks van Wat Arun (de tempel van de dageraad), één van de mooiere tempels die we op onze tocht tegenkomen.
Als toeristen zijn we hier duidelijk in de minderheid. Thai zijn een erg religieus (boeddhistisch) volk.

Onze uitstap eindigt net voorbij het koninklijk paleis. De autocar brengt ons naar de oude internationale luchthaven die nu nog dienst doet als nationale  luchthaven.

Binnenlandse vlucht naar Ubon Ratchatthani

Na een snelle Thai snack bar lunch,  vliegen we met een Thai Airways vlucht naar het Noord-Oostelijk gelegen Ubon Ratchatthani. Als we onze landingsplaats naderen zien we dichte wolkendekken onder ons. Ons vliegtuig is een vrij nieuwe Boeing 737. Vanuit mijn vliegervaring weet ik dat het doorploegen van zware wolkendekken voor turbulentie kunnen zorgen. De boeing begint bij het doorklieven van de eerste wolken al behoorlijk te schudden. Met een ferme klap duikt het vliegtuig enkele seconden lang hard naar beneden. De passagiers gillen luidkeels hun schrik uit. Alles gaat erg snel. Alle turbulentie die volgde was klein bier tov die ferme turbulentieduik. Bij mij was het geleden van mijn vlucht bovcen de 2Andes dat ik iets dergelijks nog had meegemaakt.
Na het gebeuren kan men alleen nog meer reszpect hebben voor de sterkte van vliegtuigen en het vernuft van hun bouwers.

Het vliegveld vanUbon Tatchenthani is provinciaal gezellig. Snel aan boord van de bus die onbs na andelfuur rijden naar onze verblijfplaats aan de grens met Laos brengt.

Khong Jiam Resort

Het Khong Jiam Resort bevindt aan de Thaise kant van Thailand / Laos grens. De grens wordt gevormd door de, sinds de Vietnam oorlog wereldbekende, Mekong rivier.
Het is een 3 sterrenhotel dat nogal povertjes oogt als we ons inschrijven aan de receptie. Het hotel heeft 20 kamers die smaakvol ingericht zijn. Het zwembad is niet groot maar heeft een zeer mooie design. Voorts is er een terrasbar, die al meteen populair wordt (de vermoeidheid is blijkbaar terug weggeebt), 1 ai!r conditioned en 2 openlucht trerrasrestaurants. Iedereen is meteen in ziojn nopjes in dit hotel  en na 10 minuten ligt een meerderheid van de groep al te ploeteren in het verfrissende zwembad.
Voor het avondeten kunnen we kiezen uit 5 Thaise menu's en 3 westerse menu's. De meerderheid gaat uiteraard voor de Thaise keuken. Vermits ik  schrik heb van het alomtegenwoordige koriander in de Thaise schotels, kies ik conservatief voor de westerse menu dat trouwens erg lekker was.
Na het drinken van enkele cocktails (Sex in the river was veruit de lekkerste en ook de meest populaire) zoekt  iedereen, moe van de lange reis, zijn bed op.
Zeer lekker ontbijt dat geserveerd wordt op het door tropische plantengroei omringd ontbijtterras.
Dit hotel krijgt van mij een 10 als eindbeoordeling omdat het zijn 3 sterren ver overtreft, zowel op het gebied van de dienstverlening als van de infrastructuur en de van de smaakvolle design.

Permalink | Comments

Met de trein naar Schiphol

Ik besluit om de verplaatsing per trein te maken (eenvoudig en snel). Ik verkies de IC trein naar Amsterdam, omdat deze trein in Mechelen stopt.
Met de Thalys zou ik in Antwerpen moeten overstappen en bovendien vind ik de Thalys niet echt comfortabel en meestal erg druk.
Groot probleem in beide treinen is een goede en veilige plaats voor de bagage.
In de Thalys zijn er weliswaar bagagerekken aan de opstapplatforms, maar de rekken zijn niet zichtbaar vanuit de rijtuigen en om het even wie kan er op de verschillende stopplaatsen met je bagage gaan lopen.
In de IC trein zijn er zelfs geen bagagerekken en moet men noodgedwongen de bagage mee in het rijtuig nemen.

Ik heb een 1e klasse ticket gekocht in de hoop de ochtenddrukte te ontlopen.
En nu maar hopen dat als de trein stopt, ik het 1e klasse gedeelte kan bereiken. De stationsomroeper kondigt aan dat het eerste klasse gedeelte zich achteraan de trein bevindt. Ik spoed mij naar de achterkant van de trein en merk te laat dat ik in feite in de het eerste gedeelte van de trein moet zijn! Nog net op tijd kan in het juiste rijtuig bereiken.
In tegenstelling tot bv Zwitserland waar de klasse op het perron aangeduid staat, is het in België steeds een chaos om de juiste opstapplaats te kennen. Iets waar de NMBS toch nog eens werk zou moeten van maken.
2 uur later sta ik in Schiphol.

Bijeenkomst van de groep

Op het verzameluur is er één persoon te weinig. De afwezige komt een uurtje later (maar nog net op tijd) omdat hij zijn internationaal paspoort vergeten was (gelukkig heeft hij het opgemerkt alvorens op de trein te stappen).
Het is een tweetalige groep en het blijkt al vrij snel dat de meeste franstaligen nederlands onkundig zijn. Ik hoop dat we geen BHV toestanden tegemoet gaan.
Iemand van de groep is al meteen erg ontevreden omdat haar kamergenote een franstalige is. Zij heeft een reiskantoor in de Brusselse regio en keer op keer wordt zij aan een ééntalig franstalige kamergenoot gekoppeld. Wat haar nog het meeste stoort is het feit dat zij zich niet ontspannen in haar moedertaal kan uitdrukken, een begrijpelijke reactie.
We zijn met 15 deelnemers, 7 mannen en 8 vrouwen van zowat alle leeftijden.

Met Eva Air in Deluxe Evergreen klasse naar Bangkok

We vliegen met Eva Air, een Taiwanese luchtvaartmaatschappij.
Het inchecken verloopt vlot. We kunnen op de luchthaven gebruik maken van de Eva Air lounge, een eenvoudige business class lounge.
Na een uurtje ga ik naar gate G12. Als ik aan de gate de lange wachtrij voor de veiligheidskontrole gepasseerd ben,  merk ik tot mijn verbazing dat ik niemand van onze groep zie en dat er tussen de passagiers nagenoeg geen Aziaten zijn, hier is duidelijk iets niet in orde.
Na bevraging aan de balie van de gate, blijkt men na het drukken van de instapkaarten de gate veranderd te hebben. Hupsakee, alles herbeginnen.
Aan de gate deelt men ons mee dat er een vertraging van 30 minuten zal zijn omdat een gedeelte van het grondpersoneel in staking is. 30 minuten worden al gauw 2 uuur.
Met een vlucht van 12 uur voor de boeg vind ik een paar uur meer of minder niet echt belangrijk.

Eva Air heeft naast een business klasse en een toeristenklasse ook nog een tussenklasse gecreëerd (de Evergreen Deluxe Klasse). 
Wij hebben het voorrecht om in deze klasse te mogen vliegen. De stoelen zijn 3 cm breder dan in de toeristenklasse en ze staan 38' uit mekaar. Een wereld van verschil.
Met mijn 1m93 zit ik op een normaal vliegtuig steevast met mijn knieën tegen de zetel voor mij gekneld . Hier heb ik ruim 15 cm over. De stoelen staan in de 747 combi (gedeelte vracht en gedeelte passagiers) in een 2-4-2 formatie. In toeristenklasse is dit een 3-4-3 opstelling.

Er is een privé audiosysteem voorzien met 13 audio- en 8 video kanalen. Het (te kleine) video scherm is in achterkant van de zetel voor mij ingebouwd.
De definitie en scherpte vallen goed mee, maar erg veel heb ik er niet aan. De geprogrammeerde films zijn niet meteen mijn smaak en de audiokanalen kunnen mij ook al niet boeien (zoals trouwens op de meeste vliegtuigen). Op de EVA AIR vluchten is bovendien de helft van de kanalen gereserveerd voor de Chinese passagiers.
De bediening is erg vriendelijk en de 3 stewardesses in ons gedeelte komen voortdurend rond met drankjes.
Door het late vertrekuur krijgen we ons middagmaal slechts om 15 uur geserveerd. Kwaliatief (keuze van de ingrediënten) vallen de maaltijden wat tegen. Voor de dranken bij de maaltijden kan men kizen uit de klassieke soft drinks, bier en rode en witte wijn (rode - en witte (Franse) wijn uit een kartonnen doos !)
De koffie die bij het dessert geserveerd wordt is verschrikkellijk slecht ! Het is lang geleden dat ik nog zulke slechte koffie gedronken heb.
Een 2-tal uur voor de landing krijgen we nog een 2 e maaltijd (een ontbijt zonder broodje). Ik besluit, gezien de slechte koffie, witte wijn  te drinken bij mijn ontbijt ...  Tijdens het ontbijt vliegen we over Rangoon waar het op dit moment een menselijke ellende van jewelste is, nadat door een orkaan daar tienduizenden mensen zijn omgekomen.

Ondanks de maaltijd bemerkingen vind ik de Evergreen Deluxe Klasse zeker de moeite waard om er een meerprijs voor te betalen. De bredere zetels; de grotere ruimte voor de benen en een rugleuning die veel dieper wegzakt, zijn pluspunten die op een lange vlucht niet genoeg kunnen benadrukt worden en echt het verschil maken.

Permalink | Comments

Tijdens mijn ontbijt waren de nachtraven nog van geen kanten te bekennen. Met slechts enkele uren slaap valt het vroege ontbijt natuurlijk tegen.

We wandelen onder de deskundige leiding van onze gids Christina naar een gebouw naast het sneeuwhotel waar een klein halfedelstenen museum in ondergebracht is.
Het is een klein museum waar de verzameling halfedelstenen en mineralen van een Finse verzamelaar tentoongesteld zijn.
Het museum toont de ruwe mineralen met er net naast de afgewerkte edelstenen en sieraden.
Op de eerste verdieping van het museum staat de waardevolle kroon van de bijna koning van Finland. Hij heeft hem evenwel nooit gedragen omdat er een andere politieke keuze gemaakt werd.
Een aanrader voor iedereen die het enkele uren wat rustiger aan wil doen.

Naast het museum bezoeken we ook nog een kleine souvenirwinkel waar naast een pak prullaria een klein hoekje gereserveerd is voor de plaatselijke goudsmid.
Ik koop er een hanger voor mijn echtgenote die hem hopelijk mooi vind. Altijd bang afwachten natuurlijk.

Om 12 uur 's middags zijn we terug aan het hotel en trekt bijna iedereen naar de lokale supermarkt in om zich te bevoorraden met rendiervlees.

Om 13 uur vertrekken we voor een rit van 150 km naar de luchthaven van Lulea in Zweden.

Ik erger mij tijdens de 2 uur durende rit voortdurend aan een aantal mensen in de bus die het niet kunnen laten om te giechelen en te lachen tijdens de toelichtingen van onze gids. Een minimum aan beleefdheid zou toch mogen! Bovendien is alles wat de gids verteld bijzonder interessant.

Hilde heeft het initiatief genomen om een klein geschenk te kopen voor Christina. Christina heeft ons de voorbije dagen van 's morgens vroeg tot ’s avonds laat vergezeld en heel wat nuttige informatie gegeven. Ze is duidelijk gecharmeerd door ons initiatief. De ganse groep heeft voor het geschenk meebetaald.
De mensen die na ons naar Kemi zullen afreizen en Christina als gids zullen hebben mogen gerust zijn . Zij is een lopende enthousiaste encyclopedie waarvoor geen enkel vraag te veel is.

Onderweg stoppen we in Zweden nog in Gammelstadt een Unesco werelderfgoed site met tientallen kleine gerestaureerde huisjes.

Door het gebrek aan personeel van SAS neemt Yves het initiatief om voor 5 mensen boarding passes en bagagelabels uit een machine te halen. Het systeem werkt feilloos.

De transfer in Stockholm Arlanda verloopt gesmeerd. Na een wandeling van enkele honderden meters komen we net op tijd bij de gate van onze volgende vlucht aan.

Einde van korte maar fantastische reis.

Permalink | Comments

We rijden met de bus een half uurtje naar het beginpunt van de hondensledetocht. Christina praat de afstand mooi aan  mekar met alle wetenswaardigheden van Finland, van de streek en wat de gebruikelijke ingrediënten van de excursies  zijn. De groep valt uiteen in 2 delen. Het ene deel appreciëert ten zeerste al die gedetailleerde uitleg en luistert  aandachtig. Het tweede deel doet zijn ogen dicht en is duidelijk geirriteerd over zo veel informatie.

Zelf behoor ik tot de eerste groep en geniet met volle teugen van zo veel informatie. Ik vind Christina dan ook een schitterende gids. Mensen die zelf enthousiast zijn over wat ze te bieden en te vertellen hebben zijn zeker te koesteren.

Honden sledetocht

Paula, de huskie eigenares staat ons op te wachten bij een hondenslede zonder honden. Aan de hand van dit model zal  zij ons uitleggen wat we precies moeten doen om de hondenslede te besturen. In feite komt het er op neer dat er  alleen een rem op staat om de steeds maar trekkende honden tot stilstand te brengen.

Binnen enkele minuten zal het aan ons zijn om te bewijzen dat we goed geluisterd hebben. Elke slede heeft een stuurman of vrouw die achteraan  op de slede staat en iemand die in de slede zit. Benieuwd wat dat gaat zijn.

Jammer genoeg is het weer miezerig grijs wat een stuk van de aantrekkingskracht wegneemt.

Ondertussen vraag ik aan Paula hoeveel huskies ze heeft. Maar liefst 83 volwassen honden en 17 pups.
Paula is onafscheidelijk verbonden met haar hondenkennel waar zij de roedeloverste van is. Ze kan met die functie dan ook nooit op vakantie gaan want de verzorging en het africhten van zo een grote groep honden vergt een gigantische  inspanning en dit een gans jaar door.
Als we aan de honden toekomen is alles rustig. Ze liggen met hun sledegareel op de  sneeuw te rusten. Dat zal evenwel niet lang duren, want vanaf het ogenblik dat onze groep naar de sledes gaat,beginnen de naar schatting 50 honden te joelen, te schreeuvwen, te zingen en te trekken. Alle trekkoorden zijn aan de bomen vastgehecht zodat het trekken van de diren geneutraliseerd wordt.

Elk tweetal kiest zijn slede en alles wordt in gereedheid gebracht voor het startsein.

De eerste sleden worden losgemaakt en de huskies beginnen als gekken weg te sprinten. Ik sta aan de stuurknuppel en merk meteen dat het terrein vol bulten ligt waar de slede al schokkend overheen gaat. Zo lang ik met mijn 2 voeten  op de 2 smalle latten sta lukt het aardig om mijn evenwicht te houden. Ik merk evenwel al snel dat als de sleden voor mij stilstaan, ik met 1 voet op de rem moet gaan staan en dat mijn evenwicht op dat ogenblik al snel naan het wankelen gaat.

Paula, de eigenares bestuurt de eerste slede.
Het enige wat wij als toeristen moeten doen is af en toe op de rem staan en voornamelijk er niet proberen af te  vallen.
Ik probeer mij voor te stellen wat een mogelijke val als effect zou hebben. Zelf op mijn buik tegen de grond en een op hol geslagen bende honden die alleen maar kunnen trekken en op geen enkele manier kunnen afgeremd worden. Een scenario  waar diegene die in de slede zit best niet te veel aan denkt, want hij/zij heeft geen enkele mogelijkheid om de  karavaan tot stilstand te brengen.

Een van de meest vreemde fenomenen tijdens de hondensledetocht is de hun behoefte doende huskies. De honden schijnen  door de adrenaline van het trekken een verhoogd stoelganggevoel te hebben en doen voortdurend hun behoefte tijdens  het lopen. Zeker in de beginfase is het pad bezaaid mùet verse uitwerpselen. De beestjes die hun behoefte willen doen  zetten zich in de stoelgangpositie maar worden door de andere dieren gewoon meegetrokken. Ongeveer halfweg vonden we  dat we dit op een hondswaardige manier moesten oplossen. Telkens een huskie aantstalte maakte om zijn behoefte te  doen, duwden we hard op de rem zodat de ganse groep tot stilstand kwam. Allicht was het mijn inbeelding, maar ik zag  het dier telkens omkijken en even knikken om ons te bedanken. 

De sledetrein vervolgt zijn weg in een heuvelachtig bos. Op sommige steile hellingen krijgen de arme beestjes ons  gecombineerde gewicht niet naar boven en stoppen ze plots. Ook voor honden zijn er blijkbaar limieten.
Op een dergelijk moment moeten we een voet van de slede zetten en trottinetten. Van zodra de honden dat voelen gaan  ze met verse energie er terug tegenaan.

Sturen moeten we niet echt doen. De honden volgen een parcours alsof ze door een GPS geleid worden. Ook op de  kruispunten slagen ze constant de juiste weg in. In een wat vlakker gedeelte zie ik Hilde (slede voor ons) plots tegen de vlakte gaan, maar ze kan nog net het achter de slede hangende touw grijpen om de karavaan te stoppen. Stuntelend kruipt ze recht. Hopelijk is ze niet in de uitwerpselen terecht gekomen.

De slede achter ons (van Jos en Patrick) zijn slechte menners. Ze kunnen hun honden niet in bedwang houden en om de haverklap komt er een huskie aan elke kant van onze slede goiededag zeggen. Dat de honden naast ons lopen is niet zo erg, maar de touwen snijden in mijn benen. Na wat geroep en gesneer remmen ze de beestjes opnieuw af en verdwijnen ze weer achter ons.

De huskies zijn totaal ongevaarlijk voor de toeristen. Ze vinden het fantastisch om overal geknuffeld te worden en geven maar al te graag waarderingslikjes.

Iedereen is het er over eens, deze excursie is werkelijk adembenemend.

Het parcours van ongeveer 2 uur sledentocht is 17 km lang en slingert zich door wondermooie bossen.

Ongeveer halfweg stoppen we voor een kop warme bessendrank. Ondertussen kunnen de honden een beetje op krachten komen. Paula en haar helper controleren elk hondengareel om te vermijden dat honden zich zouden bezeren.

Ondertussen is de temperatuur positief geworden en is het zelfs wat beginnen motregenen. Zelfs de regen kan de pret  niet bederven. Onze slede zet zich terug in beweging maar nu met Katrijn als stuurvrouw en ikzelf in de slede. De  beestjes lijken met deze combinatie beter uit de voeten te kunnen, want ze halen makkelijker de toppen van de hellingen. Katrijn slaat de ene kreet na de andere en schreeuwt geregeld GO om de dieren terug aan te moedigen.

Plots is de eindmeet in zicht. Na de finale stop liggen de huskies op de grond te hijgen en van hun zware  tocht te  bekomen. Katrijn en ikzelf knuffelen nog een laatste keer onze 6 honden als bedanking.

In de Finse hut wordt met warm drankje en koekjes nagepraat over dit uniek avontuur. Hilde en Martine zijn vertederd door een Huskie puppie die in hun armen ligt te slapen. Paula verkoopr geregeld puppies voor minder dan 1000 euro. Zij waakt er wel over dat de dieren niet aan appartementsbewoners verkocht worden.

De combinatie van de prachtige  natuur, de actie en bovenal de fantastische huskies heeft diepe indruk nagelaten.

Tevreden stappen we terug in onze bus voor de tocht naar het hotel.

Om 18u30 krijgen wan van hotel Cumulus in Kemi een rondleiding door het hotel. Verschillende types kamers worden  getoond. De meeste kamers zijn modern gemeubileerd en zeer gezellig ingericht. Ze hebben alle comfort en moderne technieken zoals haardroger, wifi , netwerk internet enz. Ook de verwarmde vloeren in de badkamer worden erg geappreciëerd. Het buffetontbijt is bijzonder lekker Ik vind dit een prima hotel dat zeker korter tegen de 4  sterren aanleunt dan de officiële 3 sterren die het vandaag in brochures heeft.

Het hotel heeft tevens 2 nightclubs. De eerste is een restaurant/danszaal waar op muziek van een live orkest eerder  de klassieke dansen aan bod komen. De tweede nachtclub (nightlife) is voor de hedendaagse rock, pop en dance muziek.

Na de interessante rondleiding trekken we opnieuw onze zware winterkleding aan om te gaan dineren. Vreemd, ware het  niet dat we vanavond in het sneeuwkasteel gaan eten. Het Snow Castle of sneeuwkasteel is een tijdelijk hotel dat vanaf 31 januari tot april gasten aanvaard om er te slapen en te dineren. Het ligt er op zondagavond wat verlaten bij. De stemmig verlichte bar, bruidskapel en bruidssuite vallen bij iedereen in de smaak.

De meesten onder ons vinden evenwel 1 nacht slapen in polaire temperaturen meer dan genoeg.
Het eten dat geserveerd wordt is bijzonder lekker. Mijn lange benen onder tafel stoten voortdurend tegen de ijspilaar van de tafel, wat minder aangenaam is.

Als speciale happening vind ik zowel slapen als eten in het snowhotel zeker een must voor mensen die deze kant uit komen.

Omstreeks 10 uur wandelen we terug naar het hotel. Door de warme wind (relatief, want ik vond de temperatuur nog bijzonder fris) is het ijs en de sneeuw die bijna permanent op het wegdek ligt massaal aan het smelten, zodat we overal in plassen moeten lopen.

Christina vertelt ons bij het binnengaan van het hotel dat de nightlife nachtclub speciaal voor onze groep zal geopend worden.

Jos en ikzelf verkiezen het comfort en de rust van de kamer boven het muziekgeweld.

De 6 jongeren + Hilde begeven zich op het nachtelijk pad.

Na een fantastische dag voor het merendeel in de zuivere Finse natuur en buitenlucht verzink ik in een diepe slaap.

Permalink | Comments

Na het lekker ontbijt in Hotel Cumulus vetrekken we om 10u30 voor onze eerste activiteit, een sneeuwschoenwandeling in de buurt van Kemi.
Michaël is onze gids/begeleider. Michaël is in Finland een bekende  sportfiguur. Hij is Fins kampioen in free style kayaking. Naast een bekend kayaker is Michael in de eerste plaats  een toffe kerel die honderduit praat over zijn bobbies en uitgebreid antwoord op alle vragen die op hem afgevuurd  worden.

We rijden tot aan de zee-oever en na wat instructies hoe onze sneeuwschoenen best aan te trekken, gaan we op pad. De sneeuwrackets zijn wat lomp om mee te wandelen. Men moet met gespreide benen lopen want  anders trapt men al snel met de ene op de andere sneeuwschoen en bestaat er een groot gevaar om tegen de vlakte te  gaan.

We trekken het bos in en al snel begint de sneeuwlaag erg dik te worden.

Alhoewel er in de open vlakte en aan de zee-oever behoorlijk wat snijdende koude wind stond, was daar in het bos niets van te merken.

Al na 5 minuten begint iedereen het bijzonder warm te krijgen. Heel wat ritssluitingen gaan open.  Verschillende lagen kleding gaan uit tot de gevoelsthermometer terug in evenwicht is. De techniek van het  sneeuwschoenaandelen is vrij eenvoudig, maar hij dient dan ook strikt gevolgd te worden. De sneeuwschoen dient vlak op het ijs gezet te worden om een voldoende draagvlak te creëren. Zelfs heb ik enkele keren aan den lijve  ondervonden wat er gebeurd als men de regels niet al te nauw opvolgt, voet en been verdwijnen dan in de diepe sneeuw en men  valt gewoon omver. Na een klein uurtje komen we al zwetend terug op het zee-ijs terecht.

In het midden van  de brede zeearm staat een slede die door de organisator daar geplaatst is.
Als we aan de slede komen blijkt daar het materiaal voor het ijsvissen in te liggen.

Michaël doet ons voor hoe er geijsvist moet worden. Allereerst wordt er men een handschroefboor een gat van  ongeveer 10 cm in het 60 cm dikke ijs geboord. Vervolgens gaat de boor er een paar keren in en uit om het gat  ijsvrij te maken. Wat dan volgt is vergelijkbaar met vissen in België. Er wordt een worm aan een  haak vastgemaakt en via een klein katrolletje wordt de worm tot onder de ijslaag te water gelaten.

Na Michaël is het de beurt aan de groep om het ijsvissen uit te proberen. Ik maak een gat in het ijs met de  handschroefboor, wat tot mijn grote verbazing bijzonder gemakkelijk gaat.
Ik vis een kwartiertje maar helaas zonder succes. Ook de andere groepsleden vangen niets.

Christina vertelt ons later op de dag dat er vanmorgen in Tornio (op de rivier Tornio) liefst 1500 mensen op het ijs  aan het wedstrijdvissen waren. Ijsvissen is in Finland een erg gesmaakte hobby. Bijna op elke rivier ziet men  ijsvissers aan het werk.

Na het ijsvissen wandelen we naar de oever waar in een typisch Finse hut (een beetje een Finse wigwam) ons  middagmaal zal opgediend worden.

Het eten is erg lekker en smaakt heerlijk na onze sneeuwschoenwandeling. Het hoofdgerecht bestaat uit  rendier met puree, gecombineerd met heerlijke bosbessen. In de midden van de hut is een open haardvuur..

Inmiddels is het buiten hard beginnen sneeuwen.

Na het middagmaal gaan we per sneeuwscooterbus (een skidoo met een slede er achteraan) naar de plaats waar onze bus  ons staat op te wachten. Michaël insisteert dat we onze scooterhelmen moeten opzetten omdat dit verplicht is bij wet en ook wel veiliger, je weet maar nooit. Gelukkig dat we gehoorzaam geweest zijn, want enkele minuten later passeert er een politieagent op een sneeuwscooter. De scooteragenten dienen er over te waken dat ook op het zeeijs en op het ijs van de rivieren de wet toegepast wordt !

Permalink | Comments

We gaan aan boord van het schip. Daar wordt onze groep opgevangen door een Finse gids die tijdens het volledig verblijf aan boord ter beschikking van onze groep blijft.

De Sampo is eigendom van de gemeente Kemi en werd in 1967 te water gelaten. Het schip heeft een vermogen van 8000 PK en werd vroeger ingezet om de vaargeul van en naar de haven van Kemi vrij te houden. Vandaag wordt hij uitsluitend als demonstratieschip voor toeristen gebruikt.

In 3 verschillende beurten kan hij tot 950 toeristen per dag vermaken.

Het bezoek begint met een wandeling door de machinekamer, die inmiddels op volle kracht aan het werken  is (nadat iedereen aan boord is, is het schip beginnen te varen).

Na het bezoek aan de machinekamer wordt de groep in een zaaltje apart genomen om ons nog verder over alle wetenswaardigheden van het schip te informeren (sterkte, bemanning, vaargebied, enz).

De stalen rompplaten van het schip zijn 3x zo dik als die van een gewoon zeeschip. Het breken van het ijs gebeurd niet door de ijsplaat frontaal te breken, maar gebeurd door met het schip over het ijs te glijden en het met zijn gewicht tot barsten te brengen. Om deze taak optimaal te kunnen uitvoeren heeft boeg en achtersteven van het schip een heel bolle vorm.

Omwille van die bolle vorm kan het schip niet op ijsvrij water varen. Het zou gedoemd zijn om snel te zinken.

Onze Sampo gids leidt ons vervolgens naar de stuurcabine, waar op een plan de gevaren routes getoond worden. Kapitein en bemanning zijn ondertussen al volop aan het ijs breken.

De trillingen nemen overhand toe. Na onze rondleiding hebben we een kwartiertje vrij en kunnen we lopen waar we willen (ook de stuurcabine is steeds bezoekbaar).

Ik beslis om op de voorsteven te gaan kijken naar het breken van het ijs.
Het breken zelf is vrij spectaculair. Eerst komen er barsten in het ijs en vervolgens wordt door de druk het ijs omhooggeduwd. Schotsen ijs belanden zo op het nog intacte ijs. De snelheid van ijsbreken is vrij hoog. Zeker een 20 à 30 meter per minuut. De ijslaag die gebroken wordt varieerde tussen een halve meter en één meter dikte. Op geregelde tussenpozen vaart het schip achteruit om vervolgens terug op volle kracht vooruit te kunnen varen

Het is iets waar ik uren zou kunnen  naar kijken.

De schepen in Antarctica en Groenland waar ik eerder mee gevaren heb waren zeevaardige schepen die over een versterkte boeg beschikten en indien nodig een dunne ijslaag konden breken. Een vergelijking met dit schip gaat evenwel niet op.

Vandaag worden met 2 andere moderne ijsbrekers de vaargeulen naar de havens van Tornio en Kemi vrij gehouden.

Ter informatie : de ganse Botnische golf is in de winter met een dikke ijslaag bedekt.

Permalink | Comments

In een ijslodge bestaat alles uit ijs behalve de (dunne) matras en een rendierhuid die bovenop de matras ligt. Voorts ontvangt men van de lodge een slaapzak en een hygiënische binnenzak.

Gelukkig had ik gisterenavond een zaklamp kunnen gevonden, want een iglo mag dan wel wit zijn van binnen, maar hij is even duister als een pikzwarte nacht zonder maanlicht.

De gootste moeilijkheid is het inschatten van het aantal kledingslagen die nodig zijn om in de slappzak te kruipen.
Mijn kleding bestond uit een flies, windvrije anorak en een warme hoofdmuts. Ik had mijn schoenen uitgetrokken en dikke wollen kousen van de organisatie aangetrokken. Een goede keuze bleek achteraf, want ik heb het de ganse nacht erg warm gehad.
Mijn slaapzak was evenwel een stuk te kort zodat ik met mijn schouders uit de slaapzak stak. Met die mogelijkheid had ik vooraf al rekening gehouden en een scenario opgesteld om dit op te vangen (ik heb vroeger al meerdere keren op Nepalese gletsjers en in de sneeuw van het hoogebergte in een tentje overnacht). Met een warme en zachte anorak over mijn hoofd te trekken was alles opgelost.
Jos mijn kamergenoot had het ook warm gehad maar had nauwelijks een oog dichtgedaan omdat hij telkens hij even wakker werd de slaap niet meer vond door mijn gesnurk.

Om 7u00 werd er op de deur gebonkt om ons te wekken.
Bij het buitenkomen van de iglo merken we onmiddellijk dat het mooie zonnige weer van gisteren plaats geruimd heeft voor onguur weer met een harde wind en lichte sneeuwval.
Mij kan het alvast niet deren, want voor het echte ongure Finland zijn we tenslotte naar hier gekomen.

Ochtendsauna
We worden gewekt met gebonk op de deur (onze Iglo had inderdaad een deur - het enige deel van de iglo dat niet uit ijs bestond).
Om wat te bekomen van de ijskoude nacht werd ons aangeraden om onmiddellijk na het wekken een sauna te nemen.

10 van de 12 deelnemers hebben zich mooi aan dat scenario gehouden, de andere 2 (Jos en ikzelf) zijn met een zalige tas koffie voor de open haard in het restaurant gaan zitten, een heel gedoe minder en veel comfortabeler.

De meesten zijn de nacht goed en warm doorgekomen. Alleen Hilde heeft een bibberende nacht gehad. Zij was nochtans naar eigen zeggen bijzonder warm aangekleed, maar blijkbaar nog onvoldoende om de slaap te vinden.
Omstreeks 8 uur zit bijna iedereen aan tafel in alle stilte zijn ontbijt te eten. Wat een schril contrast met de gibberende en luid joelende vodka drinkende groep van gisterenavond.

's ochtends worden er zware verhalen verteld over de voorbije avond en nacht. Verhalen over spoken die 's nachts de deuren openmaken en langs het gordijn even naar de vrouwen komen kijken. Voor de erotiek moeten de spoken het zeker niet gedaan hebben, want iedereen is met alle hebben en houwen (jassen, lange broek en sommigen zelfs met schoenen aan in de slaapzak gekropen).

Martine die gisterenavond laat de anderen er voor waarschuwde dat ze moesten oppassen voor het gladde ij.......s en meteen als goed voorbeeld tegen de harde vlakte ging bv. Resultaat: een paar serieuze blauwe plekken. Hilde heeft 's nachts bij een sanitaire tussenpauze precies hetzelfde voor, maar gelukkig valt zij beter.

Het ontbijtbuffet is klein met weinig zoets. Op mijn vraag komt er evenwel onmiddellijk confituur op tafel. Finnen eten blijkbaar als ontbijt erg gezonde dingen zoals sla, tomaten, selder, komkommer, gekookte eieren enz.

Binnen een uurtje vertrekken we voor een sneeuwscootersafari. We zullen met 2 passagiers een sneeuwscooter delen. Nog snel enkele foto's nemen van de omgeving en gebouwen en dan onze keuze voor de kleding maken. Die keuze van kleding is bepalend voor het comfort van de dag. Te veel kleding kan een te warm en ongezellig gevoel geven, te weinig kleding kan nog een ongezelliger gevoel geven en bibberen van de koude. Ik kies het aantal lagen gebaseerd op mijn skiervaring uit de alpen. Qua kleding een goede keuze blijkt achteraf.

Door het nemen van nog een paar foto's blijkt plots iedereen klaar te staan om op sneeuwscootersafarai te vertrekken en moet ik mij op de valreep nog haasten om de groep niet al te veel te vertragen. Met wat vertraging vervoeg ik de groep die al ongeduldig staat te wachten bij de skidoo's (sneeuwscooters). Onze Finse gids vertelt ons wat we van de knopjes op het dashboard moeten weten (eigenlijk niets) en legt ons uit hoe we gas moeten geven en moeten remmen.
De ganse technische uitleg komt er op neer dat we in 2 hendeltjes zullen moeten knijpen. 1 hendeltje om te remmen, 1 hendeltje om gas te geven. Voorts wordt er een veiligheidkabeltje om de pols van de chauffeur gedaan. Het kabeltje is verbonden met het dashboard. Als we door een onvoorziene omstandigheid van de scooter zouden gegooid worden, zorgt het van het dashboard weggetrokken kabeltje er voor dat de motor automatisch stilvalt.
Alle andere technische uitleg komt er op neer dat er 3 armsignalen zijn om te tonen dat men klaar is voor vertrek, dat er moet trager gereden worden en ééntje om een stop te vragen.

Onze gids schakelt alle motoren aan. We moeten zelf maar duo's vormen. Katrijn van Gallia kruipt bij mij achter op de sk-idoo.
Als ik zelf plaatsneem valt mij al meteen op hoe comfortabel men op een sneeuwscooter zit. Een aangenaam zittend zadel (stoel) en brede voetsteunen die voor een zeer goed evenwicht zorgen.
De brede voetsteunen moeten verplicht gebruikt worden om zware ongevallen bij het omkantelen te vermijden. De skidoo weegt zo maar eventjes 250 kg en als hij bv op een been zou terechtkomen wordt hij omgetoverd tot een ware guillotine.

Het beeld van de klaarstaande groep scooteraars getooid met helmen is vrij indrukwekkend.

En weg zijn we. De groep zet zich langzaam met brullende motoren in beweging op de (hopelijk) dikke ijslaag.

We rijden (skidoo's worden aangedreven door een rupsband (zoals een militaire tank) op een brede inham van de Botnische golf. Alhoewel de ijsvlakte van op afstand superglad lijkt, voel je oneffenheden in het ijs maar al te duidelijk. Het hobbelig gevoel kan men best vergelijken met een slechte asfaltweg of een goede kasseiweg. Ik rij als laatste in de groep, een comfortabele positie omdat je, als je wat trager zou rijden, niemand ophoudt.

Patrick die met Hilde net voor ons rijdt, heeft blijkbaar schrik om hard genoeg in het gashendel te knijpen, want de afstand tussen hem en de groep voor hem wordt met de seconde groter. We rijden in de beginfase met een snelheid van een 20 km/uur.
Onze voorrijder/gids stopt en komt Patrick halen om net achter hem plaats te vatten, kwestie van de groep wat bij mekaar te houden.

Tijdens het rijden wordt de harde wind versterkt tot een stormwind die onder de beschermkappen van de helmen blaast.
Na een 5-tal minuten besef ik dat ik vanmorgen een kapitale blunder gemaakt heb door mijn zonnebril en sneeuwbril thuis te laten, omdat het weer toch maar somber was. D
Alles op de brede ijsvlekte is immers helwit en moet ik mijn ogen continu dichtknijpen. Mijn ogen beginnen al na een paar minuten te tranen en doen meteen pijn. Ik zie er echt tegenop om dit een ganse dag te moeten uitstaan.
Een klein uurtje verder rijden we de oever op en worden onze sneeuwscooters uitgeschakeld.
We zullen hier  een voorproefje krijgen van een rendieren sledetocht. 3 rendieren met sleden er achter staan ons op te wachten.
De beestjes zien er echt niet gezond uit. Hun gewei is ziekelijk en ze kijken bedroeft naar de naderende vreemdelingen die ze zo meteen zullen moeten voorttrekken.
Achteraf blijkt dat het zieke gewei de gewoonste zaak van de wereld is, want dat elk rendier tegen de lente zijn gewei verliest.

het rendierensledetocht-circuit  is maar 250 meter lang, maar heeft als doel ons een impressie te geven van wat een rendierensledetocht zou moeten zijn. Het traject is echt wel wat te kort om ten volle een oordeel te kunnen vellen.

Het dier dat de slede van Martine en mezelf trekt is zeer krachtig en sleurt de slede met een ruk vooruit. Hij stopt maar als de leider die voor hem rijdt ook stopt.

Wat mij bij deze dieren vooral opvalt zijn de krachtige brede poten die blijkbaar ideaal zijn om niet al te diep in de vaak diepe sneeuw te zakken.

Er wordt ons verteld dat er maar weinig dieren in het wild overblijven. De meeste van de naar schatting 200.000 Finse rendieren leven op rendierboerderijen.
De dieren die ons vooruittrekken zijn dubbel gemerkt. Het ene merk is een schijf die op de oren is bevestigd en het tweede een inkeping in de oren. Elke eigenaar heeft uiteraard een ander merkteken.

Na een glas warme bessendrank trekken we terug naar onze ski-doo's voor de volgende fase van ons traject. Ik zit nog steeds achter het stuur. Wij rijden nog altijd over de ijsvlakte waar nu een stormachtige ijskoude zijwind raast. Ondertussen heb ik van Katrijn, mijn achter-opzitter haar zonnebril in bruikleen gekregen, zodat de bij mij al opkomende sneeuwblindheid alsnog kan vermeden worden. Dank U Katrijn !

Nu mijn ogen het beter doen en een beter zicht hebben begint mijn oogkas en wang hoe langer hoe meer te bevriezen. De Sampo, de ijsbreker waar we naartoe scooteren, is nog lang niet in zicht. Ik zoek naar oplossingen om de koude tegen te gaan.
Uiteindelijk vind ik de ideale oplossing door met mijn  linkerhand (in feite linkerhandschoen) de ruimte tussen aangezicht en helmscherm af te stoppen. Het is plots een stuk minder koud en geleidelijk aan verdwijnen de bevrizingsverschijnselen. De gevoelstemperatuur lag in die fase van de tocht op ongeveer -15 graden.

Onze scooter gids houdt ons erg goed in de gaten en kijkt voortdurend achterom om te kijken of iedereen wel goed volgt.

Hij last ook geregeld kleine rustpauzes in. Als we de windmolens van de haven van Kemi in zicht krijgen (na 2 uur sneeuwscooteren) verschijnt aan de horizon het doel van onze tocht, de ijsbreker Sampo.
We zijn zeker niet alleen op het dikke ijs, want plots merken we een karavaan van een 30-tal andere sneeuwscooters op die mooi op één lijn achter mekaar rijden.

20 minuten later komen we eindelijk aan de ijsbreker Sampo aan. Hij ligt stil in het pakijs.

De scooters worden mooi achter mekaar geparkeerd en iedereen strompelt richting loopbrug.

Het vervolg van het reisverhaal van deze dag in deel 2

Permalink | Comments

In de vertrekhal is 90% van de groep al aanwezig. Op het eerste gezicht ziet de groep er OK uit (alhoewel je dat nooit weet natuurlijk). Patrick van Gallia (organiserende touroperator) verwelkomt ons en geeft ons een infomap met het reisprogramma. De groep bestaat uit 2 mensen van touroperator Gallia en 10 reisagenten uit alle streken van Vlaanderen. Deze keer ken ik tenminste al 1 deelnemer (meestal niemand).

De SAS check-in verloopt vlot. Vervolgens een krant kopen en dan een lange wandeling naar de A pier, ook wel Schengen pier genaamd.
Een lange rij staat aan te schuiven aan de veiligheidscontrole. Tijdens het wachten dood ik mijn tijd met de animatievideo te bekijken die boven de scantoestellen hangt. Zeer goed gemaakt en doorspekt met de nodige dosis humor (zelfs bij zo een onderwerp). De security man is een 'zwarte kale superkleerkast' die nors de passagiers in het oog houdt. Op het randje, maar toch geslaagd.
Probeem met mijn schoenen
Ik heb wel 3 bakken nodig om al mijn spullen in te leggen. Laptop in 1 bak, jassen en krant in de volgende en schoenen in de laatste. Als ik mijn schoenen niet zou uitdoen, krijg ik gegarandeerd een gepiep van de scnanner te horen.
Bij het uittrekken van mijn schoenen merk ik plots dat er een voetzool op de grond ligt. En ... ja hoor, het is de mijne. Na de security check probeer ik er de vootzool opnieuw op te slagen. De omstaanders kijken ongerust in mijn richting. Wie slaat er nju tenslotte hard met een schoen op de grond tenzij in een plotse bui van zinsverbijstering of agressiviteit. Na 5 harde klappen zonder resultaat hou ik het voor bekeken en bedenk ik dat er helaas niets anders zal opzitten dan een paar nieuwe schoenen te kopen.
Ik probeer het nog een keertje zonder zool, maar moet het al snel opgeven want lopen op 6 nagels is a) zeer onconfortabel en b) superglad.
Nieuwe schoenen zit er evenwel nog lang niet in, want alle schoenwinkels zijn afgesloten met zware hekkens. Ik besluit dan maar om een koffie te gaan drinken en mijn krant te lezen.

De krant (De Standaard) staat vol met commentaren op de gisterenavond op het internet geplaatste film 'Fitna' van Geert Wilders . De kritiek is unaniem, het is veel minder erg dan verwacht. In feite is het een collage van allemaal fragmenten die her en der al in de media getoond zijn. Op anderhalf uur tijd werd de film van 15 minuten op de site Liveleak.com meer dan 1,5 miljoen keer gedownload. Geert Wilders is er uiteindelijk in geslaagd om iedereen over hem te laten spreken De pers heeft zichzelf hier serieus in de voet geschoten. Voor de rest, het proces Fourniret, waar ik ook al niets meer over wil horen (we hebben daar de voorbije jaren al uren informatie over ontvangen).

Als ik mijn krant wegberg om naar de check-in gate te gaan, zie ik plots het licht aan de hemel komen,  Niet alleen wordt het dag, maar voor mij veel belangrijker, Het licht in de schoenwinkel gaat aan.

Van één ding ben ik al zeker : als ik al schoenen zou vinden, zullen ze zeker niet goedkoop zijn.
Ik meld mij aan bij de vriendelijke winkeljuffrouw die mij meteen meldt dat er maar een bijzonder klein aantal schoenen zal zijn met maat 47, en ... toevallig de duurste die in de winkel staan.
Het eerste paar dat ik aantrek bevalt mij al meteen. Het zijn klassieke zwarte schoen met nestels (die nestels zijn niet bepaald mijn ding, maar bij gebrek aan beters heb ik geen keuze).
Met een vriendelijke bediening, 140 euro armer en nieuwe schoenen aan, ga ik naar de check-in gate.

Tijdens mijn schoenwinkelen heb ik gemerkt dat de winkel eigendom is van Gautam fashion , een Indische keten. De indiërs zetten nu ook al in de distributie hun opmars voort

We hebben een ellendig vluchtschema voor de boeg.
In 3 verschillende etappes gaan we naar het hoge noorden vliegen.
Het eerste gedeelte gaat naar Kopenhagen. Met mijn 1m94 kom ik bij SAS met mijn kniën net niet tegen de stoel voor mij.
Doordat ik een 'exit seat' gevraagd heb (met meer beenruimte) hebben ze mij losgeweekt van de groep, die naast mekaar zitten. Mijn exit seat valt evenwel behoorlijk tegen, omdat het er geen is. Het meisje van de balie heeft mij goed in de luren gelegd.
In een licht besneeuwd landschap zetten we de landing naar Kopenhagen Kastrup in.
In de transit ruimte kan ik nog eens genieten van de gezellige parketvloeren 'shopping mall' van de luchthaven van Kopenhagen. Zakenreizigers hebben deze luchthaven in 2007 als de beste Europese luchthaven verkozen. Een mening die ik samen met hen deel.
Gelukkig hebben we maar een uurtje tussentijd en gaat het wachten op de volgende vlucht (naar Stockholm) zeer snel voorbij.
De volgende vlucht zit ik gelukkig wel aan de 'nooduitgang' en kan ik, mede door het ontbreken vaqn een passagier op de stoel naast mij, genieten van een comfortabele vlucht.

Inflight catering bij SAS en Economy Extra
Voor Europese vluchten heeft SAS de 'No Frills service' ontdekt, maw je krijgt niets meer gratis, tenzij je een pak meer betaald en in Economy Extra of in Business Class gaat zitten. In normale economy dient men zelfs voor een koffie of soft drink te betalen. Een simpele spa of cola kost al gauw 3 euro en voor een koffie betaal je 2 Euro.
Uit misplaatste gierigheid neem ik niets !

Door tijdens de eerste vlucht net achter de niet-afgeschermde rij van Economy Extra te zitten kon ik de bediening aandachtig gadeslaan. Rijkelijk laat werden de gasten in Economy Extra bediend met een kleine en eenvoudig koud ontbijt. Eerlijkheidshalve moet ik wel zeggen dat men eens de passagiersd bediend, voortdurend kwam vragen of men nog koffie of broodjes wilde.

Voor mezelf heb ik al uitgemaakt dat ik van deze dienst in de toekomst zeker gebruik zal maken. Het eten is niet meteen de reden, maar wel de ruimte tussen de stoelen. Die geven mij alvast wat meer beenruimte en dus ook comfort.   

Tijdens de wachttijd in Stockholm Arlanda moeten we verplicht onze bagage ophalen omdat onze volgende vlucht, een binnenlandse vlucht is. Ook de luchthaven van Stockholm Arlanda is best gezellig om er een tijdje rond te slenteren.
We lunchen in een Pizza Hut in de nationale terminal.

Wat me tijdens het inchecken van de bagage vooral opviel, was een rij van 6 selfservice check-in machines, waar passagiers druk doende niet alleen hun eigen boarding pass uitdrukten maar eveneens de bagagelabels uit de machine lieten komen. Vervolgens werd de bagage aan een speciale expressbalie afgegeven. Supersnel en efficiënt.                                      

De korte (derde) vlucht naar Lulea verloopt in mooi weer en naarmate we de bestemming naderen zien we hoe langer hoe meer berkenwouden met bevroren meren en zee-inhammen. 

Bij het uitstappen in Lulea voelen we meteen dat we in het koude noorden zitten. Alhoewel het zonnetje schijnt, geeft de koude lucht in combinatie met de flinke bries een gevoelstemperatuur van enkele graden onder nul.

Onze gids, Christina, staat ons in de kleine luchthaven van Lulea op te wachten en 10 minuten later zit iedereen op de bus.
De gids verteld honderduit over Finland, Zweden en Lapland. Onze tocht naar onze avondbestemming, de Meripirtti Snowlodge in Tornio, duurt ongeveer anderhalf uur.
We slapen vanavond in de ijslodges langs de Finse kant van de Zweeds/Finse grens.

Tijdens de rit beslissen gids en chauffeur om een fotostop in te lassen om nog enkele mooie foto's met mooi weer te kunnen maken, want morgen wordt er sneeuw aangekondigd.
De fotostop slaat echt op niets. Op een dergelijke locatie kan er geen enkele fatsoenlijke foto genomen worden. We waren nochtans enkele mooie plaatsjes voorbij gereden, maar helaas kon de bus er niet stoppen. De stop wordt dan maar gebruikt voor sanitaire en rokers doeleinden.

20 km verder in Tornio (Finse grensstad - de Zweedse is Haparanda), zijn we eindelijk op onze eindbestemming, een verzameling van een 5-tal gebouwen van de organisator Safaris. Zij zullen de activiteiten van de volgende dagen organiseren. Sinikka, de eigenares, verwelkomt ons met open armen en een welkomstdrink (op basis van bessensap en vodka).

In de vooravond staat er nog een Finse Sauna en een Hot Tub op het programma. In Finland gaan mannen en vrouwen apart in de sauna. De hot tub is ongeveer 40 graden en aangenaam warm/heet. In de mannensauna liggen handdoek en kousen klaar. De kousen dienen om om over de sneeuw naar de hot tub te kunnen lopen. Onze sauna is niet voldoende warm gestookt en binnen de kortste keren zakt de temperatuur onder de 40 graden, zodat men nog moeilijk van een sauna kan spreken. De mannen sauna is dus een absolute mislukking.
De vrouwen hebben het daarentegen wel naar hun zin.

Nog voor het avondmaal testen we onze speciale 'safari' kleding. Alles ligt op naam klaar. We hebben eerder onze schoenmaat, lengte en gewicht moeten opgeven. Al mijn kleding past, een echt succes.
De kleding die door de organisatie wordt geleverd bestaat uit ; een totaalanorak (gecombineerde jas en broek)/schoenen/handschoenen/sokken en een muts. In feite moet men bijna niets van thuis meenemen, behalve dan warme onderkleding, een zonnebril en een goed humeur.

Bij het (lekker) avondmaal met licht gerookte zalm als hoofdingrediënt, worden aansluitend nog wat vodka's geschonken. Het begint er vrolijker en vrolijker aan toe te gaan.
Als toemaatje beslissen Pavel en Yves om nog een fles vodka te bestellen, iets wat het management even in de problemen brengt.
En glas is geen probleem, maar een fles, die vraag hebben ze nog niet gauw gehad. Iedereen heeft behoorlijk wat schrik van de nacht in de iglo / ijslodge en probeert het lichaam voor te verwarmen met vodka.
Heb ik ergens niet eens gelezen dat dat precies het omgekeerde effect heeft.

Morgen leest u het resultaat.

Permalink | Comments

Ze tonen de natuur rond het Nakuru meer op zijn mooist, maar tegelijkertijd op zijn gruwelijkst.
Het Nakuru meer is alom gekend voor zijn honderduizenden wadende flamingo's

De mooie sierlijke flamingo's levensloos in de bek van een hyena aantreffen is misschien wel een kleurrrijke foto, maar ik heb toch medelijden met de mooie vogel.

Ook de luipaard had een prooi bij zich (een gazelle), doch die lag wat verder op een tak aan het gezicht onttrokken.

Permalink | Comments

Serengeti Nationaal Park - Ngorongoro krater Conservation Area.

Om 6u30 gewekt om om 8 uur te vertrekken.

Met Gaston gaat het nog altijd barslecht en vandaag kan hij niet op zijn bed blijven liggen. Hij moet mee naar het volgende hotel.

Bleekjes en met een gemis aan gevoel voor humor (waar hij anders onuitputtelijke voorraden van heeft) neemt hij plaats in het busje met een plastic zakje binnen handbereik. Er is immers nog niet veel binnengebleven.

Therese, zijn vrouw, kijkt voortdurend met een zorgelijke blik naar zijn toestand en geraakt zelfs licht geïrriteerd als wij maar voortdurend vragen om te stoppen om vogeltjes te fotograferen.

Zij wil in feite niet liever dan al in het volgende hotel zijn.

Tot de middag rijden we met het safaridak open en spotten we allerlei dieren. Wij rijden door open savanne waar hier en daar bomen in staan. Tot 3 maal toe treffen we onder schaduwrijke bomen leeuwen aan.

Sommigen zitten echter zo goed verstopt dat het bijna onmogelijk is om ze te fotograferen. De foto's lijken eerder op een abstract schilderij dan op een foto met een leeuw.

In de late voormiddag zien we gieren boven de vlakte zweven en één voor één sluiten ze aan bij een andere groep gieren die al op de grond postgevat hebben. Allemaal kijken ze aandachtig in één richting. Een 50-tal meter verderop zien we eerst één jakhals en vervolgens nog een jakhals. Hier moet duidelijk iets aan de hand zijn met zo veel geinteresseerde toeschouwers. Nog 30 meter verder staat een ander type gier in het gras. Dan ziet Eustace wat er aan de hand is. 2 luipaarden hadden net daarvoor een gazelle van het leven beroofd en waren duchtig het karkas aan hetuiteenrijten. Door het hoge struikgewas was het moeilijk te zien, maar het ene ogenblik zangen we het schommelend achterwerk uit het gras komen terwijl het dier met rukken aan het trekken was en het volgende ogenblik kwam zijn hoofd eens kijken of er nog geen belagers waren. Gedurende ruim 20 minuten hebben we de pikorde en het spektakel gadegeslaan. De natuur op zijn gruwelijkst en tegelijkertijd op zijn mooist.

Het safaridak wordt gesloten om niet te veel stof in de auto te krijgen en we rijden aan hogere snelheid verder naar onze luchplaats, tevens de ingang van het Nationaal Park. We zijn er niet alleen, bijna iedereen die verder het park inrijdt of er van terugkeert schijnt hier te lunchen.

Onze middagmaaltijd wordt zeer aandachtig gadegeslagen door een horde verschillende vogels, maar ook door ratten en leguanen. Ze zijn de opruimers van de minuskule restjes van onze maaltijd. We nemen immers alle afval terug mee met de jeep, zodat het voor de lokale dieren maar kleine overschotjes zijn die overblijven.

Ondertussen heb ik bij Gaston al een lichte verbetering genoteerd. Hij begint zelfs al opmerkingen te maken en slaapt al een pak minder dan voorheen.

Ik denk dat hij vanavond al voorzichtig een aantal kleinigheden zal proberen te eten.

Een uurtje verder stoppen we voor een klein uurtje aan de Oldupai kloof, waar Mary Leaky in 1976 werelberoemd werd door de 3,6 miljoen oude voetstappen van de mensapen te ontdekken. De laag waarin de voetstappen teruggevonden werden was geanaliseerd met de koolstofmethode en dus wetenschappellijk bewezen.

Joost gad hier weeral eens een staaltje weg van begrijpelijke wetenschappelijke uitleg. Geen mens van de groep die nu nog vragen heeft bij het ontstaan van onze mensensoort ...

Om 18u30 worden we met het gebruikelijke drankje verwelkomt in ons volgend hotel, het Ngorongoro Serena Hotel ****, waar we 2 nachten zullen verblijven.

Nu moet ik mij haasten want binnen 10 minuten zijn er een enkele Masai dansen te bekijken in de bar van het hotel.

'De trek van de Gnoe' was een Anders dan Anders reis.

Permalink | Comments

Na elke dag mijmerde Poliet een beetje over de gebeurtenissen van de dag en zette hij de dag op rijm.

Hieronder volgt het reisrijm van Poliet Smets

---------------------

Dag 1
Een beetje te laat zijn we in Brussel opgestegen
Een electriciteitspanne in het vliegtuig hield ons niet tegen
Geen nood echter, in Kigali zijn we dan eventjes geland
Uiteindelijk zijn we de eerste dag in Nairobi gestrand

Dag 2
Met zijn allen in het busje, zo zijn we verder gegaan
Arusha was de volgende stad die we hebben aangedaan
Dan in de Jeep, dat was pas het echte begin
De lodge in Manyara reden we tegen de avond in

Dag 3
's Morgens zijn we naar het Manyara park gereden
Als eerste kwamen we daar de apen tegen
We reden verder naar de open vlakte toe
Na gazelle en giraffe zagen we hier en daar een gnoe
Twee nijlpaarden in de verte maakten veel kabaal
Na ’t gevecht ging de verliezer snel aan de haal
Honderden vogels in de lucht, op de grond en in het meer
Het bekoorde ons steeds maar meer en meer
Voor de lunch reden we naar de Ngorongoro krater
Het echte bezoek daar dat is pas voor later
Het  Serengeti park dat lag op ons te wachten
Dat is iets waar we veel, zeer veel van verwachten

Dag 4
De trek van de gnoe, die konden we vandaag beleven
We zagen deze Gnoes, ze waren zeer gedreven
Ze liepen wel met honderden in de rij                    
Ook zebras en gazellen waren er bij
De mooie giraffen en de buffels keken toe
Naar al dat nerveuse gnoe gedoe
De leeuwen die luierden onder de bomen
Om van hun nachtelijke jacht weer te bekomen
En gieren die vochten om het vel en de benen
De rest van het kadaver dat was al verdwenen
De varkens liepen met zeer lichte tred
Staart omhoog volgden de kinderen, het gaf veel pret

Dag 5
Impala bokken die mekaar bevochten
’n Kleine krokodil die we ook bezochten
Apen en vogels hoog in de bomen
Dat was iets om direct in de stemming te komen
Een leeuw die verlekkerd naar de zebras keek
Vogels die niet mochten gevoederd, wat toch iedereen deed
In de Olduvaikloof voorvaders voeten bekijken
Daarna zouden we terug de Ngorongoro bereiken
’s avonds de Massai  met muziek, dans en sprongen
Terwijl ze hun kultuur met hun liedjes bezongen

Dag 6
's Morgens vroeg daalden we in de Ngorongoro krater
De herders gingen met hun kudden naar het water
Massa’s gnoes graasden er rustig voort
Ze werden door zebras en gazellen niet gestoord
Naar het jachtluipaard hebben we wel even moeten zoeken
Nijlpaarden, die zouden we daarna ontmoeten
Hyenas en een olifant die kwamen er ook nog aan
Terwijl we in de vlakte een zwarte neushoorn zagen staan
Deze neushoorn keek steeds driftig in het rond
Op zoek naar de leeuw die zijn kind verslond
En dan die leeuwen, ze waren hun magen aan het vullen
Ze lagen zalig van hun buffeltje te smullen
De terugrit uit de krater was steil en machtig
Maar ook de akrobaten die avond, ze waren prachtig

Dag 7
De Ngorongoro krater is mooi, dat is het besluit
Zelfs twee olifanten  ze wuifden ons uit
De Grzimez, die lagen op de rand begraven
Zij konden de Serengeti als natuur bewaren
Dan een winkeltje om wat souveniers te kopen
Ook de grensovergang is weer vlot verlopen
Aan de schokken van de busjes moesten we even wennen
Want morgen gaan we in de Amboseli de dieren jennen

Dag 8
Onder het waakzaam oog van een horde gieren
Keken we bewonderend rond naar al die dieren
Leeuwen die lagen te slapen en de olifanten met hun gezin
Die trokken de bossen en de moerassen in
Nijlpaarden die stonden in die moerassen te eten
Een aanblik die we niet rap zullen vergeten
En op de terugweg naar de lodge moesten we de olifanten vragen
Of ze ons wilden doorlaten met onze wagen
De aanblik van op de heuvel was werkelijk machtig
Maar ook opkomst van de maan en zonsondergang waren prachtig

Dag 9
We zagen een jachtluipaard tijdens zijn jacht
Dat hadden we echt niet meer verwacht
Wij waren met zijn allen de getuigen
Dat hij voor de gazelle het hoofd moest buigen
Door de broesse zijn we verder gehotst en gebotst
Ook op de autostrade hebben we heen en weer gecrost
We hadden gevaarlijke dieren in de ogen gekeken
De trip naar Nairobo mag er mee vergeleken

Dag 10
Van Zuid naar Noord zijn we over de evenaar gaan
Dat hebben we met zijn allen gedaan
De Mount Kenia lodge hadden we dan in gedachten
Ze lag op de bergflank op ons te wachten
Ze was zo groot dat ik om met mijn vrouw te kunnen communiseren
Ik eerst een binnenhuistelefoon zou moeten placeren
Een rondleiding in het herstellingsoord der dieren was fijn
Zo konden we heel dicht bij al deze dieren zijn
Weesjes en gekwetste dieren zaten er op wacht
Totdat ze na genezing terug in de wildernis werden gebracht

Dag 11
Eerst een afdaling naar de rivier, dan een stijle klim
Dat was voor onze natuurwandeling het begin
De waterbokken in de verte stonden ons te bezien
De buffels met hun kleintje gingen aan de haal nadien
De rangers met hun geweer, van achter en van voor
Zo trokken we samen de broesse door
Twee olifanten konden we in de verte bespioneren
Het kon hen echter helemaal niet deren
De Kikuyu brachten ook hun kultuur naar voren
Ze dansten hun dansen, hun muziek konden we horen

Dag 12
Aan de juf en haar honderd kleintjes hadden we ons hart verloren
Met hun gezang en dansjes konden ze ons zeer bekoren
De juf van het zevende was wat verlegen
Maar de vele kinderoogjes lachten ons stralend tegen
Eerst hadden we de watervallen, dan het Nakuru meer
De luipaard die we zochten zagen we niet meer
Flamingo’s en pelikanen stonden op ons te wachten
Tot we onze camera’s in aanslag brachten
Voor de neushoorns waren we maar klein bier
Dat konden we wel verwachten van zo’n groot dier

Dag 13
De een in de lucht, de ander op de grond
Ieder zocht tot hij zijn gading vond
Twee luipaarden verborgen zich in de bomen
Waarna ze voor een nieuwe jacht op de grond zouden komen
De gazellen konden hen  zeer vroeg ruiken
Zodat ze hun sluiptactiek niet konden gebruiken
Een hoop vogels en een maribou dat waren bandieten
Ze verdroegen niet dat de hyena van een flamingo stond te genieten
De pelikanen gebruikten termiek en stegen zeer snel
Tegen de flamingo’s zeiden we dan nog rap vaarwel

Dag 14
Op de laatste dag hebben we lake Naivasha bevaren
De kiekjes van de vogels daar zullen we bewaren
De nijlpaarden keken ons argwanend aan
Sommige zijn zelfs terug in de papyrus gegaan
Het Karen Blixen museum zijn we ook nog gaan bezoeken
Men deed er de film “Out Of Africa” uit de doeken
Dan nog een ferme maaltijd in het vleesrestaurant
De dag nadien zijn we terug in Brussel geland

En Joost…Joost mag het weten
We zullen hem niet zo rap vergeten
Van bloemen en planten en ook over de vogelen
Zou hij ons met zijn uitleg bekogelen
Hoe mens en dier vechten voor hun bestaan
Heeft hij steeds weer uit de doeken gedaan
Alhoewel het volgens Joost iedere dag zou gieten
Hebben wij altijd van het goede weer kunnen genieten

HAKUNA MATATA is zonder problemen

Voor ons heeft iedere dag de zon geschenen

H A K U N A       M A T A T A

Met dank aan Freddy Fierens voor de groepsfoto

'De trek van de Gnoe' was een Anders dan Anders reis.

Permalink | Comments

Ganse dag in het Serengeti National Park

Joost meldde gisterenavond dat we vandaag konden uitslapen. We zouden immers maar om 6u30 gewekt worden !

Na een riant ontbijtbuffet (Serena lodges hebben ons tot hiertoe verwend) staan we om 8 uur bijna allemaal paraat voor onze game drive.

Gaston, een brabander en tevens onze jeepgenoot, ligt met koorts, diarrhee en heel veel miserie in zijn bed.

Hij kan echt niet mee met de groep en heeft zijn filmkamera vergezeld met een pak instructies doorgegeven aan zijn vrouw Thérese. Iedereen is bezorgd en heeft zo zijn eigen theorie over de oorsprong van de ziekte.

De meerderheid denkt dat het van de rauwkost is, die als voorgerecht geserveerd wordt. Quasi unaniem (op mijn dissente stem na) wordt beslist om voorlopig geen sla, tomaten enz meer te eten.

Iedereen hoopt dat Gaston na een dagje rusten terug de oude zal zijn.

Joost, onze geëngageerde AdA gids, heeft het programma vandaag omgegooid en in plaats van 2 safariritten te maken in de nabijheid van de lodge, gaat hij met ons een dagrit maken naar een uithoek van het park. Reden : er is aan zijn oren gekomen dat de trek van de gnoes eerder dan andere jaren al op gang is gekomen en dat we daar een kans zouden hebben om een grote groep gnoes te zien. De trek van de gnoes is immers een heel speciaal jaarlijks terugkerend fenomeen en is een detour zeker waard.

Voorts verteld Joost dat wij een dubbele laag over onze huid moeten smeren. Enerzijds Muggenmelk of een ander middel tegen de Tse Tse vlieg die in sommige vegetatie's in grote hoeveelheden voorkomt en anderzijds zonnebeschermingscrème tegen de hard brandende zon..

De tse tse vlieg veroorzaakt in Tanzania evenwel geen slaapziekte, maar kan bij gevoelige mensen tot heelwat allergische reacties aanleiding geven. Als zijn brave en volgzame kroost volgen we de bevelen klakkeloos op.

Joost zit vanmorgen in onze jeep en verteld honderduit over alle dieren die hij ziet en wat hun gewoonten zijn. Zo zijn de impala vrijgezellen voor ons geen geheim meer. Niets is Joost te veel. Elke vraag beantwoord hij erg uitgebreid en vertelt hij vol passie over zijn dieren.

Ik heb in mijn al lange reiservaring zelden zo een gedreven gids tegengekomen. Proficiat Joost.

Joost is voor de reizen die hij begeleidt een wandelende encyclopedie.

Na het gevreesde Tse Tse territorium zonder kleerscheuren doorgekomen te zijn, beginnen we geleidelijk aan meer en meer dieren te zien.

Het gedetailleerd omschrijven van de route zou ons te ver leiden, maar enkele highlights wil ik jullie zeker niet onthouden.

- Vandaag hebben we onze eerste leeuwen gezien. Onder 2 lommerrijke bomen. De mooiste boom was voor de mannellijke leeuw. Onder de minder mooie boom lagen 3 leeuwinnen en een aantal welpen. Ze genoten kennelijk met volle teugen van hun siesta.

- Iets verderop kwamen we aan een rivier, tevens de oversteekplaats van Gnoes. Het water ligt er vol krokodillen, die er in gespecialiseerd zijn om de slecht zwemmende gnoes naar onder te trekken en ze zo te verdrinken en vervolgens op te peuzelen. Aan de grootte en de dikte van enkele krokodillen schijnt de vangst geregeld rijkelijk te zijn.

- In een dieper gedeelte van dezelde rivier zitten enkele nijlpaarden

- Een vrij vers kadaver van een gnoe, waar met hun hoofd diep in het rottend kadaver, 2 verschillende soorten gieren van aan het smullen zijn

- grote groepen trekkende gnoes en uitgestrekte weiden met duizenden gnoes. Een indrukwekkend zicht.

Omstreeks 17 uur komen we terug aan in de lodge.

Om 18 uur geeft Joost nog een overzicht geven over onze tocht en meer toelichting over de trek van de gnoes.

Mooie dag

'De trek van de Gnoe' was een Anders dan Anders reis.

Permalink | Comments

Ganse dag in het Serengeti National Park

Joost meldde gisterenavond dat we vandaag konden uitslapen. We zouden immers maar om 6u30 gewekt worden !

Na een riant ontbijtbuffet (Serena lodges hebben ons tot hiertoe verwend) staan we om 8 uur bijna allemaal paraat voor onze game drive.

Gaston, een brabander en tevens onze jeepgenoot, ligt met koorts, diarrhee en heel veel miserie in zijn bed.

Hij kan echt niet mee met de groep en heeft zijn filmkamera vergezeld met een pak instructies doorgegeven aan zijn vrouw Thérese. Iedereen is bezorgd en heeft zo zijn eigen theorie over de oorsprong van de ziekte.

De meerderheid denkt dat het van de rauwkost is, die als voorgerecht geserveerd wordt. Quasi unaniem (op mijn dissente stem na) wordt beslist om voorlopig geen sla, tomaten enz meer te eten.

Iedereen hoopt dat Gaston na een dagje rusten terug de oude zal zijn.

Joost, onze geëngageerde AdA gids, heeft het programma vandaag omgegooid en in plaats van 2 safariritten te maken in de nabijheid van de lodge, gaat hij met ons een dagrit maken naar een uithoek van het park. Reden : er is aan zijn oren gekomen dat de trek van de gnoes eerder dan andere jaren al op gang is gekomen en dat we daar een kans zouden hebben om een grote groep gnoes te zien. De trek van de gnoes is immers een heel speciaal jaarlijks terugkerend fenomeen en is een detour zeker waard.

Voorts verteld Joost dat wij een dubbele laag over onze huid moeten smeren. Enerzijds Muggenmelk of een ander middel tegen de Tse Tse vlieg die in sommige vegetatie's in grote hoeveelheden voorkomt en anderzijds zonnebeschermingscrème tegen de hard brandende zon..

De tse tse vlieg veroorzaakt in Tanzania evenwel geen slaapziekte, maar kan bij gevoelige mensen tot heelwat allergische reacties aanleiding geven. Als zijn brave en volgzame kroost volgen we de bevelen klakkeloos op.

Joost zit vanmorgen in onze jeep en verteld honderduit over alle dieren die hij ziet en wat hun gewoonten zijn. Zo zijn de impala vrijgezellen voor ons geen geheim meer. Niets is Joost te veel. Elke vraag beantwoord hij erg uitgebreid en vertelt hij vol passie over zijn dieren.

Ik heb in mijn al lange reiservaring zelden zo een gedreven gids tegengekomen. Proficiat Joost.

Joost is voor de reizen die hij begeleidt een wandelende encyclopedie.

Na het gevreesde Tse Tse territorium zonder kleerscheuren doorgekomen te zijn, beginnen we geleidelijk aan meer en meer dieren te zien.

Het gedetailleerd omschrijven van de route zou ons te ver leiden, maar enkele highlights wil ik jullie zeker niet onthouden.

- Vandaag hebben we onze eerste leeuwen gezien. Onder 2 lommerrijke bomen. De mooiste boom was voor de mannellijke leeuw. Onder de minder mooie boom lagen 3 leeuwinnen en een aantal welpen. Ze genoten kennelijk met volle teugen van hun siesta.

- Iets verderop kwamen we aan een rivier, tevens de oversteekplaats van Gnoes. Het water ligt er vol krokodillen, die er in gespecialiseerd zijn om de slecht zwemmende gnoes naar onder te trekken en ze zo te verdrinken en vervolgens op te peuzelen. Aan de grootte en de dikte van enkele krokodillen schijnt de vangst geregeld rijkelijk te zijn.

- In een dieper gedeelte van dezelde rivier zitten enkele nijlpaarden

- Een vrij vers kadaver van een gnoe, waar met hun hoofd diep in het rottend kadaver, 2 verschillende soorten gieren van aan het smullen zijn

- grote groepen trekkende gnoes en uitgestrekte weiden met duizenden gnoes. Een indrukwekkend zicht.

Omstreeks 17 uur komen we terug aan in de lodge.

Om 18 uur geeft Joost nog een overzicht geven over onze tocht en meer toelichting over de trek van de gnoes.

Mooie dag

'De trek van de Gnoe' was een Anders dan Anders reis.

Permalink | Comments

Maniara Nationaal Park - Serengeti Nationaal Park

Opnieuw vroeg uit de veren. Gewekt om 6 uur, ontbijt om 6u30 en om 7u30 gepakt en gezakt op weg voor a) onze eerste 'game drive' en b) voor een 250 km lange rit naar het Serengeti Nationaal Park.

De start laat al wat te wensen over, want als onze Land Cruisers zich in beweging zetten begint het al te regenen uit de zwaar bewolkte hemel.

Eustace, onze chauffeur, had het safari dak al geopend en binnen de kortste keren moesten we het safaridak alweer sluiten. Joost beweert evnwel dat het maar een korte bui zal zijn.

Vandaag stat ook onze eerste safaririt op het programma. Een minder gekend gedeelte voor de leken, het Maniara Nationaal Park. Het park wordt gevormd door een zoutwatermeer, een zoetwaterbassin en de hellingen van de westelijke slenk.

Het was al meteen een enorme verassing. Na een uitvoerige geologische briefing door Joost trekken we het park in en zien we meteen al een drietal verschillende soorten apen. Naarmate we verder het park in rijden zien we nog een heleboel kleurige vogelsoorten, zebra's, olifanten, enkele wildebeesten, nijlpaarden, grote groepen pelikanen en enkele leeuwen die hangend in een boom aan het rusten zijn (Maniara Nationaal Park is get enige park waar leeuwen hangend op de takken van de bomen uitrusten.

Na de safari die een drietal uren geduurd heeft, rijden we (op de mooiste weg die we tot dusverre zijn tegengekomen en die door de Japanners aangelegd werd) naar de Ngorongoro krater waar we zullen lunchen.

Het valt ons op dat in Tanzania alles een stuk netter en properder is dan in Kenia.

Net voor de klim rijden we het Ngorongoro park binnen. Aan de ingang is een klein visitor center. Naarmate we de krater opklimmen beginnen de flanken begroeid te zijn met grote bomen. Daartussenin alle soorten tropische en subtropische planten. De weg wordt met de minuut erbarmelijker en we worden in de jeeps van links naar rechts en van voor naar achteren gegooid.

Boven op de kraterrand is er een prachtig panorama van het 600 meter dieper liggende kraterdal.

Van boven op de kraterrand lijkt er beneden nauwelijks leven te zijn. We hebben het dus moeilijk om Joost te geloven die ons zegt dat het beneden in het kraterdal het aardsparadijs is. Op krokodillen en giraffen na vindt men er alle diersoorten die Oostelijk Afrika rijk is. Slechts een zeer beperkt aantal diersoorten verlaten de krater omdat in de krater letterlijk alles aanwezig is wat ze nodig hebben.

Ons Lunchhotel, waar we binnen 3 nachten gaan slapen ligt een tiental km verder op de kraterrand.

We zijn nog niet ver weg, of door wegeniswerken is alle verkeer plots een absolute chaos geworden. De weg is maar half zo breed omdat er aan één zijde hopen stenen en aarde liggen en er plots een grote groep tegenliggers afkomt. Wij en een tiental andere voertuigen moet aan de kant gaan staan, maar omdat er quasi geen kant is, moeten we onze jeeps net naast de diepe afgrond gaan parkeren.

Vermits ik mijn leven niet wil beëindigen in een vulkaankrater besluit ik om de jeep voortijdig te verlaten.

Onze chauffeurs slagen er nochtans in om de klus te klaren.

De schraapmachine komt dan tergend traag langs met een karavaan voertuigen er achteraan. Na een half uur Afrikaanse chaos is de baan opnieuw vrij en tien minuten later schuiven we aan het buffet aan van het Serena Ngorongoro Hotel met uitzicht op het paradijs (volgens Joost).

Om 15 uur rijden we verder voor een 153 km lange tocht naar het Serengeti Serena Hotel. Het is een verharde weg vol met diepe sporen en ontelbare putten. Alle chauffeurs hebben van onze gids de opdracht gekregen om niet te stoppen om wild te bekijken want anders zou de rit zeker 5 uur duren.

Bij het naar beneden rijden vanuit de krater zien we de onmetelijke Serengeti vlakte onder ons liggen. Imposant.

Onderweg waren er ook wegenwerken bezig met grote hopen stenen en zand langs de een kant van de weg. Net op die plaats was een lokale jeep stilgevallen. Niemand kon nog voor of achteruit.

Eustace, onze chauffeur, had zich al gedraait om de hoge kant op te rijden, toen hij op het idee kwam om de jeep in achteruit vooruit te duwen. Enkele minuten later was de motor van het stilstaande voortuig op gang gekomen. Eustace was de redder in nood voor deze mensen die hier anders allicht nog uren en uren op hulp hadden moeten wachten. Afrikaanse solidariteit.

Langs de weg stonden er honderden en honderden gazellen verspreid in kleinere en grotere groepen.

Na een helse rit tegen gemiddeld 70 à 80 per uur komen we net tijdens zonsondergang toe in het Serengeti Serena Hotel.

'De trek van de Gnoe' was een Anders dan Anders reis.

Permalink | Comments

Maniara Nationaal Park - Serengeti Nationaal Park

Opnieuw vroeg uit de veren. Gewekt om 6 uur, ontbijt om 6u30 en om 7u30 gepakt en gezakt op weg voor a) onze eerste 'game drive' en b) voor een 250 km lange rit naar het Serengeti Nationaal Park.

De start laat al wat te wensen over, want als onze Land Cruisers zich in beweging zetten begint het al te regenen uit de zwaar bewolkte hemel.

Eustace, onze chauffeur, had het safari dak al geopend en binnen de kortste keren moesten we het safaridak alweer sluiten. Joost beweert evnwel dat het maar een korte bui zal zijn.

Vandaag stat ook onze eerste safaririt op het programma. Een minder gekend gedeelte voor de leken, het Maniara Nationaal Park. Het park wordt gevormd door een zoutwatermeer, een zoetwaterbassin en de hellingen van de westelijke slenk.

Het was al meteen een enorme verassing. Na een uitvoerige geologische briefing door Joost trekken we het park in en zien we meteen al een drietal verschillende soorten apen. Naarmate we verder het park in rijden zien we nog een heleboel kleurige vogelsoorten, zebra's, olifanten, enkele wildebeesten, nijlpaarden, grote groepen pelikanen en enkele leeuwen die hangend in een boom aan het rusten zijn (Maniara Nationaal Park is get enige park waar leeuwen hangend op de takken van de bomen uitrusten.

Na de safari die een drietal uren geduurd heeft, rijden we (op de mooiste weg die we tot dusverre zijn tegengekomen en die door de Japanners aangelegd werd) naar de Ngorongoro krater waar we zullen lunchen.

Het valt ons op dat in Tanzania alles een stuk netter en properder is dan in Kenia.

Net voor de klim rijden we het Ngorongoro park binnen. Aan de ingang is een klein visitor center. Naarmate we de krater opklimmen beginnen de flanken begroeid te zijn met grote bomen. Daartussenin alle soorten tropische en subtropische planten. De weg wordt met de minuut erbarmelijker en we worden in de jeeps van links naar rechts en van voor naar achteren gegooid.

Boven op de kraterrand is er een prachtig panorama van het 600 meter dieper liggende kraterdal.

Van boven op de kraterrand lijkt er beneden nauwelijks leven te zijn. We hebben het dus moeilijk om Joost te geloven die ons zegt dat het beneden in het kraterdal het aardsparadijs is. Op krokodillen en giraffen na vindt men er alle diersoorten die Oostelijk Afrika rijk is. Slechts een zeer beperkt aantal diersoorten verlaten de krater omdat in de krater letterlijk alles aanwezig is wat ze nodig hebben.

Ons Lunchhotel, waar we binnen 3 nachten gaan slapen ligt een tiental km verder op de kraterrand.

We zijn nog niet ver weg, of door wegeniswerken is alle verkeer plots een absolute chaos geworden. De weg is maar half zo breed omdat er aan één zijde hopen stenen en aarde liggen en er plots een grote groep tegenliggers afkomt. Wij en een tiental andere voertuigen moet aan de kant gaan staan, maar omdat er quasi geen kant is, moeten we onze jeeps net naast de diepe afgrond gaan parkeren.

Vermits ik mijn leven niet wil beëindigen in een vulkaankrater besluit ik om de jeep voortijdig te verlaten.

Onze chauffeurs slagen er nochtans in om de klus te klaren.

De schraapmachine komt dan tergend traag langs met een karavaan voertuigen er achteraan. Na een half uur Afrikaanse chaos is de baan opnieuw vrij en tien minuten later schuiven we aan het buffet aan van het Serena Ngorongoro Hotel met uitzicht op het paradijs (volgens Joost).

Om 15 uur rijden we verder voor een 153 km lange tocht naar het Serengeti Serena Hotel. Het is een verharde weg vol met diepe sporen en ontelbare putten. Alle chauffeurs hebben van onze gids de opdracht gekregen om niet te stoppen om wild te bekijken want anders zou de rit zeker 5 uur duren.

Bij het naar beneden rijden vanuit de krater zien we de onmetelijke Serengeti vlakte onder ons liggen. Imposant.

Onderweg waren er ook wegenwerken bezig met grote hopen stenen en zand langs de een kant van de weg. Net op die plaats was een lokale jeep stilgevallen. Niemand kon nog voor of achteruit.

Eustace, onze chauffeur, had zich al gedraait om de hoge kant op te rijden, toen hij op het idee kwam om de jeep in achteruit vooruit te duwen. Enkele minuten later was de motor van het stilstaande voortuig op gang gekomen. Eustace was de redder in nood voor deze mensen die hier anders allicht nog uren en uren op hulp hadden moeten wachten. Afrikaanse solidariteit.

Langs de weg stonden er honderden en honderden gazellen verspreid in kleinere en grotere groepen.

Na een helse rit tegen gemiddeld 70 à 80 per uur komen we net tijdens zonsondergang toe in het Serengeti Serena Hotel.

'De trek van de Gnoe' was een Anders dan Anders reis.

Permalink | Comments

Zoals u hieronder zal lezen zijn het vervoer en de chauffeurs/busjes van uitzonderlijk belang voor het welslagen van een safari rondreis.
Joost, onze reisbegeleider, kan slechts in 1 busje zitten en dus moeten de chauffeurs gidsen zijn taak overnemen tijdens 2 op de 3 safariritten.

Land Cruisers en chauffeurs/gidsen in Tanzania

De Toyota land cruisers waren meteen een hit. Ruim voor alle inzittenden en voldoende plaats voor de bagage. Het safari dak was erg ruim, zodat alle inzittenden optimaal naar dieren konden kijken.

We hebben ook moeten vaststellen dat de Tanzaniaanse wegen van beduidend betere kwaliteit waren dan de Keniaanse wegen.

De chauffeurs kweten zich meer dan behoorlijk van hun taak. De soms moeilijk berijdbare wegen werden op een veilige manier bereden.

Wat ons nog het meest charmeerde was de kennis van onze chauffeurs / gidsen. Gewapend met de nodige boeken ontpopten Eustace, Justin en Roman zich als ervaren ornitologen, kenners van wilde zoogdieren, enz. en ook belangrijk : als goedgemutste grappige medemensen.

Minibusjes en chauffeurs /gidsen in Kenia

Al meteen was duidelijk dat het comfort van de minibusjes veel te wensen overliet. De ruimte voor de 2e rij zetels was veel te klein en zorgde meteen voor heelwat irritatie.
De leuningen van de stoelen konden niet geopend worden zodat er geen mogelijkheid was om benen in de gang uit te strekken en op die manier toch nog een beetje ruimte te creëren.
Het safaridak van één van de minibusjes was veel te laag zodat enkele mensen zich geregeld stootten.
Op 4 plaatsen kwamen dikke bouten uit de safaridakrand en tijdens het safari rijden heb ik mij een paar keren pijnlijk gekwetst/gekneusd aan deze bouten.
In de brochure van de organisator wordt vermeld dat de 9-seater busjes slechts bezet worden door max. 6 passagiers.
Alle groepsleden zijn het niet eens met deze omschrijving. De zetel naast de chauffeur heeft geen safaridak waarneming en kan dan ook niet als een volwaardige plaats bekeken worden.
De bank achteraan met 3 personen bezetten kan echt niet. Door de staat van de wegen zou men continu tegen mekaar gesmakt worden. Daarenboven kunnen maximaal 6 mensen rechtstaan in het safaridak.

Het oordeel van de groep : om comfortabel te kunnen reizen zouden de huidige minibusjes max door 4 passagiers mogen bezet worden. Het is evenwel een stuk leuker om met zijn zessen in een minibus te zitten. Daarom een dringend pleidooi om naar organisatoren te zoeken die langere minibussen ter beschikking te stellen of die opteren voor de land cruisers zoals die in Tanzania gebruikt worden.

De chauffeurs verdienen bewondering voor hun goede rijkunst op de superslechte Keniaanse wegen. Vaak zitten er diepe kraters in het wegdek en moeten de chauffeurs slalommen tussen de putten.

Als gids zijn onze Keniaanse vrienden een stuk minder betrouwbaar en voelen zij veel minder de toeristen aan dan hun Tanzaniaanse kollega's.
Het is jammer dat de kennis van de Keniaanse gidsen gebaseerd is op vrijvblijvende eigen kennisverwerving en niet opgebouwd werd door opleiding.

Slotconclusie : de Tanzaniaanse organisatoren werden meer gesmaakt door de groepsleden dan de Keniaanse organisatoren.

Permalink | Comments

De begeleiding

1 woord : SCHITTEREND.

Joost was de Anders dan Anders groepsleider en gids die ons in Nairobi stond op te wachten.
Ik had Joost al eens enkele maanden eerder ontmoet tijdens een programmavoorstelling en was toen al aangenaam verrast door zijn engagement voor de goede zaak.

Al van tijdens de eerste kilometers was Joost een waterval die interessante gegevens met ons deelde. Geen vraag was hem te veel.

Bij de aanvang dacht ik bij mezelf : wat een controlefreak ! Hij gaf mij de indruk van ons letterlijk aan het handje te willen nemen. Supergedetailleerd gaf hij steeds weer zijn instructies door en herhaalde ze bovendien erg vaak.
Pas nadien ben ik gaan inzien dat het deze manier van werken was waardoor we steeds het onderste uit de kan konden halen.

Joost wilde de teugels strak houden om de organisatie 100% te laten slagen. Zowel voor ons als voor de lokale dienstverleners. Bij de minste opmerking over diensten, kamers enz schoot Joost onmiddellijk in actie en zorgde voor een bijna ogenblikkellijke oplossing van het probleem.
Hij deed dit met het grootst mogelijke respect voor de lokale bevolking.

Hij kende nagenoeg elke garcon, portier, manager, enz persoonlijk bij naam en gaf ze continu het gevoel van voor hem zeer waardevol te zijn. Dit was geen gespeelde komedie maar echt zijn  overtuiging.
Als hij fooien gaf aan het personeel deed hij dat telkens met bravoure en werden de verantwoordelijken met een begeleidend woordje in aanwezigheid van de groepsleden bedankt voor hun dienstverlening.
Proficiat voor zo veel menselijkheid.

Naast reizen begeleiden had Joost ook al aan verschillende dierenprojecten als vrijwilliger meegewerkt. 3 maanden vogeltjes bekijken, cheetas bestuderen, mensen alert maken voor bedreigde zeeschildpadden, olifantenprojecten, enz. Al deze projecten en de avonturen die hij daar beleefd had deelde hij als het gepast was met de rest van de groep, niet om er over op te scheppen, maar om ons Afrika beter te laten aanvoelen.

Wat wij eveneens bijzonder geappreciëerd hebben, waren de lezingen van 30 minuten of meer die Joost over specifieke onderwerpen gaf. Iedereen hing telkens aan zijn lippen. Enkele onderwerpen : de geschiedenis van Oost Afrika, Olifanten, de Masai, de trek van de gnoes, enz.  
We kennen als geen ander nu Kuschieten, Niloten, bosjesmensen, enz.

Wij raden Joost aan om zo spoedig mogelijk een boek te schrijven over zijn boeiende avonturen.

De zorgen van Joost en zijn enthousiasme over dieren, mensen, zijn  geloof ik Afrika (dat moeilijke tijden doormaakt) en zijn engagement voor de dieren maken van hem een gouden reisleider.

Joost hebben wij ook ervaren als een lopende encyclopedie - alle zoogdieren en vogels kende hij met hun Engelse en Nederlandstalige naam, een prestatie die maar weinigen hem zullen nadoen.

Nogmaals proficiat en bedankt (deze lovende woorden komen van alle deelnemers).

Als ik ooit nog een Afrika reis maak zal deze ervaring zeker meespelen in het bepalen van mijn keuze van organisator.

De mensen die binnen 2 weken met Joost naar Oegande gaan om de gorilla's te gaan begluren weten bij deze dat ze een topbegeleider/gids zullen meekrijgen.

De Groep

Al van bij de eerste dag (zie verslag 17 november) had ik er een goed oog in.
Dit was een groep (16) met een goede mix van verschillende leeftijden, sexen enz.
Ondanks die verschillende achtergronden waren alle groepsleden bijzonder geïnteresseerd  in de bezochte landen, hun cultuur, de fauna en flora, de politieke situatie, kortom elke invalshoek die deze reis boeiend kon maken.

Alle lezingen over een specifiek onderwerp (er waren er 5) werden door alle groepsleden gevolgd. Niet uit beleefdheid maar omdat iedereen het bijzonder interessant vond.

Alhoewel we quasi onmiddellijk werden ingedeeld in 3 groepen (2 x 5 + 1 x 6) heeft deze verdeling in minibusjes en jeeps nooit tot een breuk in de groep geleid.
Iedereen zat bij iedereen aan tafel en er werd bijzonder aangenaam en ongedwongen gediscussieerd over alle mogelijke onderwerpen.

Uiteraard gaan mensen van dezelfde regio mekaar sneller opzoeken omdat ze dan vaak in bun sappig dialect mekaar beter aanvoelen, maar dit is geenszins een reden geweest om eilanden te gaan vormen.

In onze minibus/jeep hadden wij het gezelschap van Gaston en Thérese uit Keerbergen en van Marc en Magda uit Ekeren. 2 weken lang hadden we een gezellig kontakt en was er nooit ergernis maar wel veel plezier, verwondering, interactie enz.
Op 15 dagen komen zowat alle onderwerpen aan bod maar ondanks de vele discussies en tegengestelde meningen bleef het steeds leuk.
Gaston had het door zijn ziekte (allicht voedselvergiftiging) even erg moeilijk, maar door de goede zorgen van zijn charmante echtgenote Therése, is hij er weer snel bovenop gekomen.

Via deze weg bedank ik de 4 medeinzittenden voor hun bijzonder aangenaam gezelschap.

Ook mijn dank naar de volledige groep voor het toffe gezelschap.

Voor Gerda en mezelf was dit zeker een geslaagde groepsreis die voor herhaling vatbaar is.

De organisator

De reis was georganiseerd door touroperator Anders dan Anders . Alle deelelementen van de reis waren zeer verzorgd.
Bijna alle deelnemers van de groep hadden Anders dan Anders voor deze reis gekozen omdat ze elders in de wereld al met Anders dan Anders hadden gereisd.

Ook deze reis was een reclamepamflet voor deze touroperator. De reizen kosten wel wat meer dan bij andere aanbieders van dezelfde bestemmingen, maar de keuze van hotels, de voorkeursbehandeling op de meeste plaatsen, de professionele begeleiding, de inbegrepen fooien enz. zijn allemaal een reden om nog voor deze ***** touroperator te kiezen.

Vermits wij de lovende woorden van andere deelnemers relativeerden, hebben we het dan maar zelf eens uitgeprobeerd. We zijn uiteindelijk als supertevreden deelnemers teruggekeerd.

Ook wij zullen zeker nog andere bestemmingen met Anders dan Anders bereizen. Onze mededeelnemers hebben ons een hele waslijst van bestemmingen opgegeven die ze de moeite waard vonden.

'De trek van de Gnoe' was een Anders dan Anders reis.

Permalink | Comments

De kwaliteit van de hotels was zonder meer de beste die op de Keniaans - Tanzaniaanse markt te vinden was.

Wat ons bovendien opviel is dat wij op quasi alle locaties de beste kamers verkregen. Quasi altijd met een venster of terras dat uitgaf op het Nationaal Park. Bij wie de reden daarvan moet gezocht worden weet ik niet, maar of het nu bij onze reisleider Joost was of bij organisator Anders dan Anders doet in feite weinig ter zake. Wij als deelnemers vonden het in elk geval leuk.

De hieronder gegeven sterren zijn onze eigen appreciatie.

Na bespreking met enkele groepsleden komen we tot de volgende indeling, gerangschikt volgens onze appreciatie (met uitzondering van het hotel in Nairobi dat we geen echte klassering kunnen geven omdat het een stadshotel is) :

Stadshotel Nairobi : Norfolk Hotel *****
Het hotel waar Karen Blixen (Out of Afrika) verbleef alvorens ze naar haar eigendom in de heuvels boven Nairobi reisde. Het hotel heeft zijn traditionele koloniale charme behouden. De Fairmont hotelgroep renoveert op dit ogenblik grote gedeelten van het hotel, wat evenwel geen overlast gegeven heeft.
Aan de muren hangen de foto's uit een rijk koloniaal verleden.
Een betere keuze was allicht niet mogelijk.
Het hotel beschikt over een wifi connectie met betaalbare tarieven + een internet café.

Eten :
In het hotel hebben we 2 ontbijten en 1 avondmaal genoten. De buffetontbijten waren bijzonder verzorgd. Het avondmaal was bijzonder lekker en met de fijnste kruiden en ingrediënten bereid.

De andere hotels die we bezocht hebben worden weergegeven in volgorde van onze appreciatie :

1. Mount Kenya Safari Club *****(**)
Een ENIG hotel.

De absolute topper uit het aanbod. Deze exclusieve country club met een erg rijk en koloniaal verleden ligt middenin een prachtig onderhouden domein. Mount Kenya bevindt zich bij mooi weer majestueus op de achtergrond.
Het hotel was eigendom van o.m. William Holden, de filmacteur.
Nu wordt het hotel uitgebaat door de Fairmont Hotel groep die er zeer grote investeringen aan het maken is.

Wij logeerden in nog niet gerenoveerde kamers die op verschillende vlakken (isolatie, verwarming, enz) te wensen overlieten. Een renovatie om alles in lijn te brengen met de 21e eeuw is broodnodig. Desalniettemin waren de kamers uitzonderlijk ruim, smaakvol gemeubileerd, prachtig gelegen in kleurige en bloemrijke tuinen.

Behorend tot het hotel (maar ook toegankelijk voor niet-gasten) is de Kenya Wildlife Orphanage, een dierenasiel voor dierenwezen die het en der gevonden werden. Zeer de moeite waard om te bezoeken. Er is een kweekprogramma opgezet voor de elegante BONGO, een met uitsterven bedreigde hertensoort.

De Kenya Safari Club beschikt over heelwat recreatieve mogelijkheden. Begeleide wandelingen in het Nationaal Park (net buiten het hotelterrein), een golfterrein, bowlsterrein, zwembad, fitness, massage, verschillende winkels met de mooiste Afrikaanse kunst die ik gezien heb in Kenia en Tanzania, enz.
Het hotel geeft zijn gasten gratis internet toegang op 2 computers naast het restaurant.

Eten :
Samen met het Norfolk hotel is dit zonder meer de fijnste keuken van de ganse reis. Vriendelijk en voorkomend personeel, de fijnste ontbijt- en lunchbuffetten, prachtig en stijlvol restaurant, kortom : geweldig.

Eens de renovatie achter de rug zal zijn, zal dit hotel allicht tot de absolute wereldtoppers gaan behoren. 
De Kenya Safari Club heeft werkelijk 'koninklijke allures'. Dat hier de grootsten der aarde op bezoek komen en vallen voor de charmes van dit hotel heeft niemand in onze groep verbaasd !

2. Nogorongoro Serena Lodge **** (Tanzania)
Het hotel is gelegen op de kraterrim van de unieke Ngorongoro krater (werelderfgoed).
We hadden weeral eens de beste kamers die vanop ons terras uitzicht boden op de 700 meter lager gelegen kraterbodem.

We verbleven 2 nachten in dit hotel. Het personeel was veruit het bekwaamste en vriendelijkste van alle Serena hotels die we bezocht hebben.

Elke avond was er voor het avondeten een gratis optreden van artiesten en dansers. De Masai dansers act was niet zo geweldig, maar het Orkest met acrobaten had Cirque du Soleil kwaliteit in huis. een dergelijke act verwacht je niet op een dergelijke plaats.

Het hotel heeft geen zwembad. 2 computers geven internet mogelijkheden aan de receptie.

Eten :
Zeer lekkere buffetten met voor ieder wat wils.
De grote panoramische ramen van het restaurant geven een ongehinderd zicht in de krater.

3. Maniara Serena Lodge **** (Tanzania)
Prachtig aan de rand van het park gelegen Serena lodge.
Van aan het zwembad kijkt men neer op het Maniara Lake nationaal park. Naast het zwembad een gezellige bar.

De lodge is erg mooi ingericht.

Eten :
Tijdens ons diner was het 'de lokale keuken avond'. Een heleboel ongekende gerechten met vreemde smaken. Er waren evenwel ook enkele klassieke schotels voor diegenen die het risico niet wilden nemen.

Een lodge met stip !

4. Amboseli Serena Lodge **** (Kenia)
Zeer mooi ingerichte lodge die in het park gelegen is.
Deze lodge is de gezelligste en warmste waar we overnacht hebben.
De lodge heeft een prachtig terras dat grenst aan het park en waar het dus mogelijk is om bij je cocktail naar de wilde dieren in het park te kijken.
Zeer mooie tuinen en een groot zwembad

WIFI in het hotel + internet mogelijkheden aan de receptie.

Ook hier hadden we (opnieuw) kamers die met ons terras op het nationaal park uitgaven.

Eten :
Lekkere buffetten

5. Serengeti Serena Lodge **** (Tanzania)
Het hotel ligt op een heuvel als een enclave in het park.

De mooi ingerichte kamers liggen allemaal met terras aan de parkzijde van het hotel. Het hotel heeft geen hekken en de dieren kunnen in de tuin van het hotel rondwandelen (enkele gazellen en enkele dik dik's maakten daar tijdens ons verblijf gretig gebruik van). Een met mitrailleur gewapende wachter zorgt dat leeuwen en andere roofdieren de gasten niet aanvallen.
Het wordt aangeraden om zich in de duisternis te laten vergezellen van een hotelbediende en/of gewapende wachter.

Het hotel heeft een mooi restaurant met buffet. De Bar is best gezellig. Boven de bar kan men (tegen betaling) op 2 computers internet raadplegen.
Er is eveneens een zwembad.

Eten :
Heel mooi ingericht buffet. Zuiverheid en keuze kan beter. Gedesinteresseerde koks die onder mekaar staan te keuvelen als gasten aan het wachten zijn, kan in principe niet.

6. Naivascha Sopa lodge *** (Kenia)
Kondigt zich aan als 'top of the bill' lodge, doch kon na al onze andere verblijven kwalitatief niet op tegen de lodges van de Serena group.

Onze kamers waren ruim en mooi gemeubileerd in ruime bungalows. Daar was dus niets op aan te merken. Het onderscheid zat hem eerder in de details zoals : geen haardroger op de kamer, vuile terrasstoelen, geen kamerjassen, enz. , allemaal elementen die in de Serena lodges wel pico bello in orde waren.

Prachtig onderhouden tuinen en een zeer groot park met wilde dieren (grazers).
Mooi zwembad met een ondermaatse bar bediening.
Internet kan, maar het werd mij aangeboden tegen een relatief hoge prijs op de traagste computer waar ik in Kenia en Tanzania op gewerkt heb en dit in een muffe naar urine ruikende ruimte. Ondermaats.

Eten :
Het restaurant was groot en ongezellig. Het eten was OK doch het kon zeker wat verfijnder gepresenteerd worden.
Wel heel vriendelijk personeel.

7. Lake Nakuru Lodge ** (Kenia)
Een op het eerste zicht zeer mooie lodge prachtig gelegen op een heuvel boven het Nakuru meer.
Ik geef er maar 2 sterren aan omdat de prachtige ligging niet in lijn ligt met de aangeboden diensten.

Ook hier hadden we de beste kamers gekregen van de lodge. Ze waren evenwel niet zo gezellig ingericht en het muskietennet was te slecht opgehangen en te klein om geen openingen te laten.
Resultaat : toen we na het avondmaal in de kamer terugkeerden zaten er (door een gat in het gaas van de vensterluik) letterlijk honderden vliegjes op ons bed.
De lakonieke commentaar van de hotelbediende was ondermaats. Ook een andere kamer had last van hetzelfde fenomeen. Hygiëne is immers één van de pijlers van een hotel in de Nationale Parken en liet hier dus veel te wensen over.

Eten :
Ongezellig restaurant met minimale service.

Deze lodge zou dringend een beter management moeten krijgen.

Permalink | Comments

Afdaling in de Ngorongoro krater

In de loop van de nacht voel ik mij niet zo best en heb ik het overal koud.

Als ik 's morgens naar het toilet ga ken ik meteen de oorzaak, diarhee! Het blijven eten van sla en tomaten wordt mij voor de zoveelste keer duur aangerekend.

Onmiddellijk Imodium Instant als ultieme oplossing.

Bij het ontbijt blijkt dat in nauwelijks eten binnenkrijg, alle lekkere versnaperingen ten spijt. Zelfs een glas schuimwijn tere ere van Marleen die vandaag jarig is , maar weigert haar leeftijd te verklappen kan er niet volledig in.

Het lijkt mij belange niet zoals bij Gaston, maar je niet kiplekker voelen tijdens een safari is verre van comfortabel.

Om 8u30 zijn we op weg van de kraterrand naar de bodem van de krater. De weg is in een embarmelijke staat en de jeep moet op 4-WD overgechakeld worden.

Halverwege de afdaling komen we Masai met veekudde's tegen die eveneens aan de afdaling bezig zijn. Op het einde van het droge seizoen mogen zij hun kuddes in de krater laten drinken, maar moeten nadien terug naar boven omdat ze er niet mogen grazen. Ook komen we enkele Masai tegen die ezelskaravanen begeleiden. Zij gaan in het zoutmeer zout ophalen.

Langs de weg staan enkele mooie Candalabra bomen, die erg veel op kaktussen lijken.

Beneden aangekomen zitten we plots tussen duizenden wildebeesten die voortdurend grazen, rennen, springen, drinken. Een losgeslagen boel. In de krater zitten er naar schatting 8000 wildebeesten (gnoes). We zien meteen ook een 6-tal hyenas lopen alsof hun leven ervan afhangt. Dit is een spektakel waar ik en de andere inzittenden van onze jeep maar niet op uitgekeken geraken.

Ik heb mijn statief vergeten en moet noodgedwongen manueel en allicht al schokkend met de grote zoom omgaan. De resultaten zullen navenant zijn. Jammer.

Op enkele steenhopen (voor de wegverbetering) ziet onze gids 3 killerbij nesten.

Aan het strand zien we meer en meer details van de naar schatting enkele honderdduizenden flamingo's. Op het strand voor de flamingo's liggen geduldig enkele jackhalzen en een hyena op hun prooi te wachten.

De 'lesser flamingo' (meest roze flamingo) voedt zich met algen. De 'greater flamingo' met kleine schelpdieren.

We kunnen jammer genoeg de flamingo's maar vanop 150 meter benaderen, zodat het detail tot de verrekijker beperkt blijft.

Van verrekijkers gesproken. Toen mijn schoonbroer Dirk mij aanbood om zijn verrekijker mee te nemen wilde ik bijna hooghartig 'hoeft niet' zeggen. Gelukkig heb ik dat niet gedaan. De LEICA 8x32 is een juweeltje van een verrekijker met een voor ons tot dusverre ongekende helderheid. Dank u Dirk !

Onze chauffeur Eustace heeft wat verderop een cheetah in het struikgewas gezien. Het duurt meestal 15 tot 30 seconden langer alvorens we mee zijn. We gebruiken voor het aanduiden het klokstelsel, zoals 9 uur, 11 uur, 3 uur enz

De sierlijke cheetah loopt 200 meter verderop in het gras op zoek naar iets dat niet duidelijk is.

Opnieuw een hyena in het vizier, het blijkt hier vandaag wel te krioelen van de hyena's. Vermits hyena's nachtroofdieren zijn is het zeker verwonderlijk er overdag zo veel te zien.

De volgende stop is aan de 'hippo pool', een kleine zoetwatervijver  waar op een kleine oppervlakte zeker 20 nijlpaarden rondzwemmen. Bovendien zitten er zeker 10 à 15 vogelsoorten in en rondom de waterpoel.

Dit is een plaats om uren te blijven staan, maar na een half uurtje moeten we helaas verder.

Nog geen 5 minuten later zie ik aan de rand van een kleine vijver die door de rivier gevormd wordt, 2 hyenas liggen. Het blijken er uiteindelijk meer dan 20 te zijn, en dat allemaal op nauwelijks 300 vierkante meter. Zij liggen allemaal te rusten of zoeken een goeie plaats om te gaan rusten. Wat een schouwspel.

Nog wat verder zien we een zwarte neushoorn lopen, maar hij is behoorlijk ver en we kun nen er niet echt een foto van nemen. Ook een eenzame olifant loopt in het struikgewas, maar als we nadien terug kijken is hij plots niet meer te zien. Hij was uiteindelijk op zijn zij gaan lkiggen in het hoge gras.

Langs de weg zien we op nauwelijks 5 meter van de jeep een hyena zijn toilet maken. Alhoewel het wrede dieren zijn, begin ik meer en meer sympathie voor deze beesten te krijgen.

Plots zien we in de verte een concentratie van safarijeeps staan. Dat moeten leeuwen zijn dacht ik. En .. inderdaad een drietal leeuwinnen hadden blijkbaar in de loop van de ochtend een zwangere buffel gedood en waren hem met veel getrek uiteen aan het rijten. Het spektakel speelde zich af in het hoge gras en ook daar was de zichtbaarheid beperkt.

Joost kwam nadien met het lugubere detail op de pinnen dat hij gezien had dat een leeuwin de foetus van de zwangere buffel uit het kadaver aan het trekken was. En die smakelijke details juist voor de lunch.

Lunchen doen we aan de rand van een zoetwater moerasgebeid waar een klein aantal nijlpaarden in zwemmen. Mooi hoog moerasgras en riet verbergen allicht massa's leven.

Op onze picknickplaats cirkelen een 20-tal zwarte wouwen op zoek naar eten rondom de jeeps . Dat het hen menens is zien we even later als een zwarte wouw in een duikvlucht een stuk van de lunchbox van een Amerikaanse toerist plundert.

Ook de verschillende soorten wevervogels houden zich met hetzelfde ritueel bezig (schooien en proberen te stelen).

Na de lunch trekken we verder naar de éénrichtingsuitgang van de krater en zien we nog ; een leeuwin met 2 kleine welpen, olifanten en een aantal sierlijke vogels.

Wat we in de krater zeker niet konden tegenkomen waren krokodillen (te koud water) en giraffe's (die hun geliefkoosde bomen hier niet terugvinden)

Via een al even slechte weg rijden we uit de krater aan de andere zijde.

De krater is 19 km doormeter en werd enkele miljoenen jaren geleden gevormd door een gigantische uitbarsting/ontploffing. De zijwanden van de krater zijn vervolgens ingestort en hebben de huidige krater geboetseerd.

Na de lunch begon ik mij geleidelijk aan minder goed te voelen en was er de pret voor mij ook grotendeels af.

Al bij al vond ik het een mooie dag met een boeiende wildstand en een pluim voor de hyena's die ons een zo goede inkijk gaven in hun gewoonten.

Vanavond worden we in de bar van het hotel getrakteerd op een Tanzaniaans orkest met akrobatische oefeningen. Een indrukwekkende vertoning. De artiesten zouden zeker niet misstaan als attractie bij Cirque du Soleil. En dat met heel beperkte middelen.

Hopelijk heeft imodium zijn werk goed gedaan en ben ik morgen weer de oude.

'De trek van de Gnoe' was een Anders dan Anders reis.

Permalink | Comments

Naivascha meer - Nairobi - Brussel

Om 6 uur uit bed. Deze keer niet om meteen te vertrekken naar een andere bestemming, maar om een ochtendexcursie mogelijk te maken.

Om 7u15 gaan we aan boord van 2 bootjes voor een tocht op het Naivascha meer. Het meer staat uitzonderlijk hoog en daar waar normaal mensen over een loopbrug kunnen lopen, staat de loopbrug nu onder water.

De eerste 100 meter zien we zeker 10 verschillende soorten vogels. Anders gezegd, omdat Joost bij ons in de boot zit, zien we zeker 10 soorten. Op eigen houtje hadden we misschien 5 soorten ontdekt.

Wat verder op het meer zien we reigers, pelikanen en een heleboel nijlpaarden die af en toe hun ogen boven water tonen, vaak onder imposant gebrul.

Geregeld zien we tientallen cormorans overvliegen. Een half uurtje later komen we in de buurt van honderden cormorans die als het ware op het water dansen. Sommige vogels laten al drijvend met wijdgespreide vleugels hun veren drogen.

Wat verder op het meer, dat door de activiteiten van bloemenkwekers die te veel water uit het meer gepompt hebben, halaas geen meer meer is, leggen we aan op Crescent Island, een privé landgoed waar grote delen van de film 'Out of Africa' zijn opgenomen. Mozes, onze eilandgids, staat ons met zijn glimlach op te wachtan. Aan de grappen te horen die bij de vleet gedibiteerd worden, is hij zeker de grappigste thuis. 

Op het eiland zitten gnoes, hertensoorten, zebras, giraffe's enz.

Wat evenwel met de prijs van het publiek gaat lopen zijn een zestal kleurige 'love birds' die niet zo ver van ons verwijderd zijn.

Na een mooie excursie varen we terug naar de lodge en maken wij ons klaar voor de laatste voordracht en het laatste middagmaal.

Joost trakteert ons op 45 minuten 'geschiedenis van oostelijk Afrika'. Een superboeiende uiteenzetting over Kuschieten, Niloten, Sultans, Portugezen, Fransen, Nederlanders, Britten, Belgen, Italianen enz.

Knap verteld en iedereen  hangt eens te meer aan zijn lippen.

Na het middagmaal terug in de minibusjes voor de laatste rit naar Nairobi. Noor, onze chauffeur, verwittigd ons dat we nog enkele keren een trilmassage zullen krijgen.

De Europese weg is telkens onderbroken op plaatsen waar nog bruggen moeten afgewerkt worden.

We rijden voorbij een zeer mooi vullaankrater 'Mount Lengimont', die volgens Joost een uitgedoofde vulkaan is en volgens Noor 10 jaar geleden nog de bevolking van Naivascha op de vlucht gedreven heeft …

We rijden nu de betere wijken van Nairobi binnen. Hoe ziet men dat ? Aan de ontelbare bewakers en bewakingsfirma’s die de eigendommen van de rijke blanken, Indiërs en zwarten moeten beschermen.

Ook zien we opvallend veel dure 4x4 wagens met blanken achter het stuur.

Noor, onze chauffeur, heeft het niet zo bekeken op de rijke blanken (wij zijn OK voor hem) en op de rijke arrogante Indiërs. Hij beweert dat de Kenianen van Indische origine al serieus met de schrik zitten als de andere presidentskandidaat (zijn kandidaat) het begin december zou halen van de huidige president.

Gaston en ikzelf jennen hem een beetje en hij gaat alsmaar meer galopperen en de tegenstelling rijk/arm op de spits drijven.

We bevinden ons nu in het stadje Karen. Karen is ‘het’ residentiële kwartier van Nairobi. Karen is genoemd naar Karen von Blixen, de Deense schrijfster die ‘Out of Afrika’ geschreven heeft, dat nadien succesvol verfilmd werd met Merryll Streep en Robert Redford in de hoofdrollen.

We bezoeken het Karen Blixen National Museum.

Na de dood van Karen Blixen hebben heelwat mensen die nog gebruiksvoorwerpen hadden van Karen, deze aan de Keniaanse staat geschonken en zo het Museum mee te helpen oprichten.

De voorwerpen die er staan, spreken zeker tot de verbeelding, maar het is Joost die het verhaal tot leven brengt.

Hij maant ons aan, om als we thuiskomen, dringend de film ‘Out of Africa’ nog eens te bekijken. Deels voor de plaatsen die we bezocht hebben en waar filmopnamen gemaakt werden en deels voor het  verhaal van de ongelukkige Karen Blixen. Dat gaan we zeker doen.

Op het rustige domein van Karen Blixen maakt Joost van de gelegenheid gebruik om onze 3 chauffeurs te bedanken voor de goede zorgen die ze de voorbije 8 dagen geleverd hebben. Ze worden bedankt met een passende fooi.

Vervolgens gaat het naar het restaurant ‘La Pampa’ waar we het laatste groepsavondmaal zullen nemen.
Het restaurant is niet ver van de luchthaven gelegen (in de streng bewaakte eigendom van het 5 sterren Panari hotel). Het restaurant is eigendom van een Argentijn en is gespecialiseerd in geroosterd vlees. Wilde dieren mogen in Kenia evenwel niet gedood worden voor consumptie en het is dus vlees van gekweekte dieren.

Als een lawine komt spies na spies voorbij en kunnen we telkens beslissen of we al dan niet een stuk van de spies willen. Lam, rund, varken, kip, kalkoen, krokodil en dromedaris rukken aan en af.

Uiteraard moet ik ook eens krokodillenvlees uitproberen. De geur alleen al doet mij het vlees onmiddellijk op veilige afstand leggen.

Ter gelegenheid van ‘het laatste avondmaal’ steekt Freddy plots een speech af om Joost te bedanken voor zijn fantastische begeleiding. Griet, volgens Freddy de mooiste vvan de klas (door Griet bescheiden geamendeerd tot de ‘jongste’) geeft Joost begeleidt met de nodige zoenen, de foor waar ik het gisteren al over had.
Joost bedankt ons op een warme manier.

Om 19u30 wil Joost zeker naar de luchthaven vertrekken, Men kan nooit weten wat er op dat kleine stukje weg nog zou kunnen gebeuren.

De SN vlucht van Nairobi naar Brussel (via Entebbe in Oeganda) vertrekt om 21u50.

Wij doden de tijd in de muffige slecht ruikende lounge voor Business en First Class passagiers.

Einde van een geweldig interessante, boeiende en relatief avontuurlijke reis naar Kenia en Tanzania.

Er volgt later nog een slotconclusie.

'De trek van de Gnoe' was een Anders dan Anders reis.

Permalink | Comments

Lake Nakuru Nationaal Park - Lake Naivasha Nationaal Park

Dit gedeelte van mijn reisblog schrijf ik op het terras van Lake Nakuru lodge met een prachtig zicht op het Nakuru meer en honderden zwevende pelikanen.

Toen we gisterenavond terugkeerden op de kamer, slaakt Gerda een lichte kreet. Haar bed zit vol met mieren (achteraf blijken het vliegjes te zijn). Het blijkt al meteen dat er in de huidige situatie echt niet in te slapen is en Gerda gaat kordaat naar de receptie om naar een oplossing te vragen. 5 minuten later komt Gerda terug de kamer binnen met iemand van de receptie die de situatie verwonderd maar meteen met een brede glimlach beoordeelt.

Het zegt dat de lichten aangebleven moeten zijn in de kamer en dat door een opening in het gaas de vliegjes door de lamp aangetrokken moeten zijn.

Morgen, zegt hij, lossen we dit op door de deuren open te zetten en dan vliegen ze allemaal terug weer naar buiten. Geen pesticiden of vliegjesverdelgers, gewoon de natuur zijn gang laten gaan.

Met zoveel ecologisch verstand en zijn brede glimlach zijn we meteen gerustgesteld en nemen we onze intrek in een andere kamer.

Om 4u45 worden we gewekt door Joost.

Ballonvaart boven het Elementeita meer.

Steve, een lange zwarte helper van de Oostenrijkse ballonvaarder, komt ons aan het hotel ophalen op 5u30. Steve lijkt eerder op een astronaut dan op een normale sterveling. Hij draagt een koplamp, heeft een zware overjas aan en zijn broek steekt bijna tot tegen zijn knieën in zijn kousen. Later verduidelijkt Gunther, de Oostenrijkse ballonvaarder en zaakvoerder, dat de zwarte medemens van Kenia het niet begrepen heeft op frisse ochtenden. Bij 5 graden lijkt het alsof zij in Antarctica zitten.

We zijn  ongeveer een 45 minuten onderweg naar de startplaats van de ballonvaart. Steve rijdt erg voorzichtig en moet zich met zijn minibus een weg banen door diepe putten en groeven.

De ballonvaart gebeurt op het privé eigendom (zo groot als de stad Antwerpen) van Lord Delemere, een naam met klank in de Keniaanse geschiedenis.

Naam met of zonder klank, onze vriend zit nu in de gevangenis voor de moord op een zwarte inbreker/bezoeker. De versie die het haalt zal bepalen of hij al dan niet gestraft wordt. Ondertussen zit hij al 1 jaar in voorhechtenis achter de tralies.

De hemel begint alle roodschakeringen te krijgen naarmate we ons doel naderen.

Daar ligt de ballon al half gevuld mat lucht op ons te wachten. Een zestal personeelsleden is in de weer om de laatste voorbereidingen te treffen.

Gunther, de Oostenrijkse piloot, vangt aan met zijn administratie. Betalen moeten we wel nog niet, maar elke passagier moet eigenhandig een document ondertekenen dat Gunther zijn bedrijf niet verantwoordelijk is voor mogelijke letsels of de dood die er zou op volgen. Een ongelooflijke opsteker om, als men al schrik zou hebben, comfortabel aan de ballonvaart te beginnen.

De volgende stap zijn de veiligheidsinstructies, een beetje te vergelijken met een vliegtuig, maar echte nooduitgangen heeft een ballon natuurlijk niet. Het belangrijkste item zijn de instructies voor de landing.

Als dat alles achter de rug is, gaat Gunther naar zijn ballon en schiet enkele salvo's vuur in de ballon die zich geleidelijk aan begint op te richten. De bedienden houden met touwen de ballon vast zodat hij zeker niet voortijdig kan gaan vliegen.

De rieten mand voor 9 passagiers komt horizontaal te liggen.

Tijd om in te stappen. De enen neemt al wat soepeler dan de andere in de mand plaats.

De brander gaat met een oorverdovend geluid en met een verschroeiende warmte luid te keer en de ballon begint geleidelijk aan licht te worden.

We gaan vertikaal naar omhoog en zien de bomen onder ons kleiner en kleiner worden. Binnen de korste keren zijn we 200 meter boven de grond. De ballon wil maar niet wegvliegen. Zo vroeg op de dag is het quasi windstil. Naarmate de ballon hoger gaat komt er toch wat wind opzetten en glijdt hij af naar het westen.

Jammer genoeg staat er te veel water in het meer door de hevige regenval van de laatste weken en is het zoutgehalte te laag voor de flamingo's. Waar er op andere ogenblikken van het jaar honderduizenden flamingo's in Lake Elementeita zijn, zien we er nu maar enkele honderden.

Enkele kliene eilandjes in het meer zien wit van de witte pilkanen. Duizenden pelikanen komen naar deze eilanden om te paren.

De ballon gaat op dezelfde plaats quasi continu op en neer . Na een tijdje begint hij dan toch een richting uit te vliegen. Naarmate hij lager daalt vrees ik op een ogenblik dat de mand in de bomen zal terecht komen, maar net op het goede moment begint hij terug te stijgen.

Vanaf nu wordt het een stuk boeiender en zien we onder ons gazellen, waterbokken, zebra's en grote buffelkudde's in formatie voorbijtrekken. De buffels krijgen het op een zeker ogenblik op hun heupen van ons vertoon en beginnen hard weg te lopen.

De show wordt evenwel gestolen door de giraffe's. Een tiental giraffe's kijken alert naar het monster boven hen en blijven zeer op hun hoede. Giraffe's zijn bangerds avant la lettre.

Gunther vertelde mij nadien dat toen hij met de ballonvaarten begon, bijna alle wild hard wegliep. Tegenwoordig blijven ze erg lang rustig, zelfs met het hels geluid van de  brander.

Een uurtje later ziet Gunther een goede plaats om te landen en zien we in de verte zijn bedienden met de camion en de minibus naderen.

De mand zet zich superzacht op de grond en na enkele minuten wachten mogen we één per één de ballon verlaten.

Ik neem enkele foto's. Ik zie zie een vrij diepe put (van allicht een wrattenzwijn) en verwittig de anderen :  'opgepast - er zijn hier diepe pu..... '. Verder ben ik niet gekomen en met veel capriolen val ik in een andere met planten dichtgegroeide put. Uiteraard met heel veel leedvermaak van de anderen (na hun eerste bezorgde blikken).

De ballon wordt verder ingepakt door de medewerkers van Gunther en wij verdwijnen in de minibus richting ballonontbijt.

Na tien minuten rijden komen we aan in een klein bosje waar GOballooningkenya zijn ontbijtruimte heeft ingericht.

We beginnen met een glaasje champagne (omdat het een zoete demi-sec is het niet meteen aan mij besteed). Ik drink het glas leeg uit beleefdheid.

Twee in het hagelwit geklede zwarte medewerkers van Gunther maken lekkerij eieren à la carte klaar.

Met de frisse wind die door het struikgewas waait is het een zalig ontbijt. Geen mug of vlieg in de bush te bekennen!

Gunther vertelt breeduit over de voor- en nadelen van zijn Keniaans avontuur.

Na het ontvangen van een flamingobloem (door kinderen gemaakt uit flamingopluimen ) en een diploma + video stappen we omstreeks 9 uur in het busje en rijden we terug naar het hotel.

De ballooning trip kostte ons 250 euro per persoon voor een vlucht van 1 uur. Een beetje duurder dan in België, maar gezien het decor nog te verrechtvaardigen.

Uiteraard hebben we geen zin meer om in het hotel nog te ontbijten. We pakken onze bagage en willen ons laatste kwartier in  de tuin met een pintje doorbrengen. Een medewerker van de lodge moet echter zonodig met zijn  lawaaierige grasmaaier de gazon afrijden. Ter compensatie van 15 minuten rust mag ik getuige zijn van honderden pelikanen die hoog in de lucht rondzweven. Een ritueel waarvan ik de reden niet ken.

De 7 deelnemers die er voor gekozen hadden om niet met de ballon mee te gaan, hadden als alternatief aan een ochtendsafari deelgenomen. Fier toonden zij de prachtige beelden van de nog op ons lijstje ontbrekende nr 5 van de 'big five'.: het luipaard. Freddy en Marc hadden bijzonder scherpe beelden gemaakt van het dier dat met zijn prooi hoog in de boom gekropen was

Wat zeker evenveel indruk maakte op mij, waren de erg scherpe foto's van een arend en een hyena die met delen van een pas gedode flamingo aan de haal gingen.

Alhoewel Joost gepland had om om 10 uur door te rijden naar Lake Naivascha, besloot hij in extremis toch nog een safaridrive te maken naar de plaats waar de anderen tijdens de ochtend het luipaard gezien hadden. Helaas zonder resultaat, maar met toch weeral enkele andere boeiende ontdekkingen.

De weg naar Lake Naivascha

Onze chauffeur, Noor (een Keniaanse moslim), had er voor gekozen om een binnenweg te nemen ipv verder om te rijden via de nieuw aangelegde Europese Unie weg (de mooiste weg van Kenia gesubsidieerd door de Europese Unie).

Wat een superellende. Van de 13 dagen dat we nu al op vaak slechte wegen gereden hebben, was de weg van vandaag veruit de allerslechtste. Een super trilmassage met tegelijkertijd kilo's stof die de auto langs alle spleten binnendrong. De laatste 30 km was er af en toe wat soelaas, toen we toch nog van enkele stukken supercomfortabele Europese Unieweg mochten genieten.

Net voor de lodge waar we vandaag overnachten, staan grote oppervlaktes volgebouwd met serres voor snijbloemen. Ze zijn de eigendom van Nederlanders, die volgens Joost hier naartoe komen voor de veel lagere exploitatiekosten (lagere energiekosten en lagere lonen).

We verblijven in de Sopa Naivascha Lodge, een 5 sterren lodge met alle denkbaar comfort.

Snobistisch als we zijn vinden we na ons koninklijk verblijf in de Kenia Safari Club alles maar gewoontjes. Het eten is aanvaardbaar en de kamers zijn mooi, maar aan de inrichting van het restaurant kan toch nog één en ander verbeterd worden.

Bijna de ganse groep vinden de Serena Lodges van een gemiddeld betere kwaliteit dan de Sopa lodge waar we vandaag in verblijven.

Vannamiddag hebben we vrij, maar Joost kan het niet laten en geeft om 16u30 nog een roundup van alle vogels en zoogdieren die we gezien hebben tijdens onze trip.

Aandachtig zit de bijna totale groep (alleen Bart was een dissidente zonner) te luisteren naar de meest abstracte namen van vogels. Als Freddy even wil gaan gaan plassen wordt hij door Joost meteen ter orde geroepen (onder hilariteit van de anderen).

Een uur later is het de ondertussen gedaalde temperatuur die Joost zijn one man show doet stoppen.

Tijdens het avondmaal is er barbecue. Binnen in het restaurant staan ongeveer dezelfde gerechten dan tijdens het middagmaal, maar buiten op de barbecue worden vis en vlees klaargemaakt.

Het smaakt in elk geval erg lekker.

Na het avondmaal, wanneer Joost naar zijn kamer vertrokken is, neemt Freddy het woord en stelt aan de groep voor om éénzelfde bedrag opzij te leggen voor onze ongelooflijk gedreven gids Joost. Iedereen gaat meteen akkoord, alleen het bedrag moet nu nog bepaald worden. Ik kan gerust leven met het voorstel van Freddy, maar zie aan sommige mensen hun uitdrukking dat de lat misschien net iets te hoog ligt.

Al snel vinden wij een tusseninoplossing. Sommigen gaan voor een drink nog naar de bar, maar Gerda is moe en, alhoewel ik nog zin heb in een biertje, besluit ik dan maar om slaafs mijn echtgenote te volgen :-)

'De trek van de Gnoe' was een Anders dan Anders reis.

Permalink | Comments

Lake Nakuru Nationaal Park - Lake Naivasha Nationaal Park

Dit gedeelte van mijn reisblog schrijf ik op het terras van Lake Nakuru lodge met een prachtig zicht op het Nakuru meer en honderden zwevende pelikanen.

Toen we gisterenavond terugkeerden op de kamer, slaakt Gerda een lichte kreet. Haar bed zit vol met mieren (achteraf blijken het vliegjes te zijn). Het blijkt al meteen dat er in de huidige situatie echt niet in te slapen is en Gerda gaat kordaat naar de receptie om naar een oplossing te vragen. 5 minuten later komt Gerda terug de kamer binnen met iemand van de receptie die de situatie verwonderd maar meteen met een brede glimlach beoordeelt.

Het zegt dat de lichten aangebleven moeten zijn in de kamer en dat door een opening in het gaas de vliegjes door de lamp aangetrokken moeten zijn.

Morgen, zegt hij, lossen we dit op door de deuren open te zetten en dan vliegen ze allemaal terug weer naar buiten. Geen pesticiden of vliegjesverdelgers, gewoon de natuur zijn gang laten gaan.

Met zoveel ecologisch verstand en zijn brede glimlach zijn we meteen gerustgesteld en nemen we onze intrek in een andere kamer.

Om 4u45 worden we gewekt door Joost.

Ballonvaart boven het Elementeita meer.

Steve, een lange zwarte helper van de Oostenrijkse ballonvaarder, komt ons aan het hotel ophalen op 5u30. Steve lijkt eerder op een astronaut dan op een normale sterveling. Hij draagt een koplamp, heeft een zware overjas aan en zijn broek steekt bijna tot tegen zijn knieën in zijn kousen. Later verduidelijkt Gunther, de Oostenrijkse ballonvaarder en zaakvoerder, dat de zwarte medemens van Kenia het niet begrepen heeft op frisse ochtenden. Bij 5 graden lijkt het alsof zij in Antarctica zitten.

We zijn  ongeveer een 45 minuten onderweg naar de startplaats van de ballonvaart. Steve rijdt erg voorzichtig en moet zich met zijn minibus een weg banen door diepe putten en groeven.

De ballonvaart gebeurt op het privé eigendom (zo groot als de stad Antwerpen) van Lord Delemere, een naam met klank in de Keniaanse geschiedenis.

Naam met of zonder klank, onze vriend zit nu in de gevangenis voor de moord op een zwarte inbreker/bezoeker. De versie die het haalt zal bepalen of hij al dan niet gestraft wordt. Ondertussen zit hij al 1 jaar in voorhechtenis achter de tralies.

De hemel begint alle roodschakeringen te krijgen naarmate we ons doel naderen.

Daar ligt de ballon al half gevuld mat lucht op ons te wachten. Een zestal personeelsleden is in de weer om de laatste voorbereidingen te treffen.

Gunther, de Oostenrijkse piloot, vangt aan met zijn administratie. Betalen moeten we wel nog niet, maar elke passagier moet eigenhandig een document ondertekenen dat Gunther zijn bedrijf niet verantwoordelijk is voor mogelijke letsels of de dood die er zou op volgen. Een ongelooflijke opsteker om, als men al schrik zou hebben, comfortabel aan de ballonvaart te beginnen.

De volgende stap zijn de veiligheidsinstructies, een beetje te vergelijken met een vliegtuig, maar echte nooduitgangen heeft een ballon natuurlijk niet. Het belangrijkste item zijn de instructies voor de landing.

Als dat alles achter de rug is, gaat Gunther naar zijn ballon en schiet enkele salvo's vuur in de ballon die zich geleidelijk aan begint op te richten. De bedienden houden met touwen de ballon vast zodat hij zeker niet voortijdig kan gaan vliegen.

De rieten mand voor 9 passagiers komt horizontaal te liggen.

Tijd om in te stappen. De enen neemt al wat soepeler dan de andere in de mand plaats.

De brander gaat met een oorverdovend geluid en met een verschroeiende warmte luid te keer en de ballon begint geleidelijk aan licht te worden.

We gaan vertikaal naar omhoog en zien de bomen onder ons kleiner en kleiner worden. Binnen de korste keren zijn we 200 meter boven de grond. De ballon wil maar niet wegvliegen. Zo vroeg op de dag is het quasi windstil. Naarmate de ballon hoger gaat komt er toch wat wind opzetten en glijdt hij af naar het westen.

Jammer genoeg staat er te veel water in het meer door de hevige regenval van de laatste weken en is het zoutgehalte te laag voor de flamingo's. Waar er op andere ogenblikken van het jaar honderduizenden flamingo's in Lake Elementeita zijn, zien we er nu maar enkele honderden.

Enkele kliene eilandjes in het meer zien wit van de witte pilkanen. Duizenden pelikanen komen naar deze eilanden om te paren.

De ballon gaat op dezelfde plaats quasi continu op en neer . Na een tijdje begint hij dan toch een richting uit te vliegen. Naarmate hij lager daalt vrees ik op een ogenblik dat de mand in de bomen zal terecht komen, maar net op het goede moment begint hij terug te stijgen.

Vanaf nu wordt het een stuk boeiender en zien we onder ons gazellen, waterbokken, zebra's en grote buffelkudde's in formatie voorbijtrekken. De buffels krijgen het op een zeker ogenblik op hun heupen van ons vertoon en beginnen hard weg te lopen.

De show wordt evenwel gestolen door de giraffe's. Een tiental giraffe's kijken alert naar het monster boven hen en blijven zeer op hun hoede. Giraffe's zijn bangerds avant la lettre.

Gunther vertelde mij nadien dat toen hij met de ballonvaarten begon, bijna alle wild hard wegliep. Tegenwoordig blijven ze erg lang rustig, zelfs met het hels geluid van de  brander.

Een uurtje later ziet Gunther een goede plaats om te landen en zien we in de verte zijn bedienden met de camion en de minibus naderen.

De mand zet zich superzacht op de grond en na enkele minuten wachten mogen we één per één de ballon verlaten.

Ik neem enkele foto's. Ik zie zie een vrij diepe put (van allicht een wrattenzwijn) en verwittig de anderen :  'opgepast - er zijn hier diepe pu..... '. Verder ben ik niet gekomen en met veel capriolen val ik in een andere met planten dichtgegroeide put. Uiteraard met heel veel leedvermaak van de anderen (na hun eerste bezorgde blikken).

De ballon wordt verder ingepakt door de medewerkers van Gunther en wij verdwijnen in de minibus richting ballonontbijt.

Na tien minuten rijden komen we aan in een klein bosje waar GOballooningkenya zijn ontbijtruimte heeft ingericht.

We beginnen met een glaasje champagne (omdat het een zoete demi-sec is het niet meteen aan mij besteed). Ik drink het glas leeg uit beleefdheid.

Twee in het hagelwit geklede zwarte medewerkers van Gunther maken lekkerij eieren à la carte klaar.

Met de frisse wind die door het struikgewas waait is het een zalig ontbijt. Geen mug of vlieg in de bush te bekennen!

Gunther vertelt breeduit over de voor- en nadelen van zijn Keniaans avontuur.

Na het ontvangen van een flamingobloem (door kinderen gemaakt uit flamingopluimen ) en een diploma + video stappen we omstreeks 9 uur in het busje en rijden we terug naar het hotel.

De ballooning trip kostte ons 250 euro per persoon voor een vlucht van 1 uur. Een beetje duurder dan in België, maar gezien het decor nog te verrechtvaardigen.

Uiteraard hebben we geen zin meer om in het hotel nog te ontbijten. We pakken onze bagage en willen ons laatste kwartier in  de tuin met een pintje doorbrengen. Een medewerker van de lodge moet echter zonodig met zijn  lawaaierige grasmaaier de gazon afrijden. Ter compensatie van 15 minuten rust mag ik getuige zijn van honderden pelikanen die hoog in de lucht rondzweven. Een ritueel waarvan ik de reden niet ken.

De 7 deelnemers die er voor gekozen hadden om niet met de ballon mee te gaan, hadden als alternatief aan een ochtendsafari deelgenomen. Fier toonden zij de prachtige beelden van de nog op ons lijstje ontbrekende nr 5 van de 'big five'.: het luipaard. Freddy en Marc hadden bijzonder scherpe beelden gemaakt van het dier dat met zijn prooi hoog in de boom gekropen was

Wat zeker evenveel indruk maakte op mij, waren de erg scherpe foto's van een arend en een hyena die met delen van een pas gedode flamingo aan de haal gingen.

Alhoewel Joost gepland had om om 10 uur door te rijden naar Lake Naivascha, besloot hij in extremis toch nog een safaridrive te maken naar de plaats waar de anderen tijdens de ochtend het luipaard gezien hadden. Helaas zonder resultaat, maar met toch weeral enkele andere boeiende ontdekkingen.

De weg naar Lake Naivascha

Onze chauffeur, Noor (een Keniaanse moslim), had er voor gekozen om een binnenweg te nemen ipv verder om te rijden via de nieuw aangelegde Europese Unie weg (de mooiste weg van Kenia gesubsidieerd door de Europese Unie).

Wat een superellende. Van de 13 dagen dat we nu al op vaak slechte wegen gereden hebben, was de weg van vandaag veruit de allerslechtste. Een super trilmassage met tegelijkertijd kilo's stof die de auto langs alle spleten binnendrong. De laatste 30 km was er af en toe wat soelaas, toen we toch nog van enkele stukken supercomfortabele Europese Unieweg mochten genieten.

Net voor de lodge waar we vandaag overnachten, staan grote oppervlaktes volgebouwd met serres voor snijbloemen. Ze zijn de eigendom van Nederlanders, die volgens Joost hier naartoe komen voor de veel lagere exploitatiekosten (lagere energiekosten en lagere lonen).

We verblijven in de Sopa Naivascha Lodge, een 5 sterren lodge met alle denkbaar comfort.

Snobistisch als we zijn vinden we na ons koninklijk verblijf in de Kenia Safari Club alles maar gewoontjes. Het eten is aanvaardbaar en de kamers zijn mooi, maar aan de inrichting van het restaurant kan toch nog één en ander verbeterd worden.

Bijna de ganse groep vinden de Serena Lodges van een gemiddeld betere kwaliteit dan de Sopa lodge waar we vandaag in verblijven.

Vannamiddag hebben we vrij, maar Joost kan het niet laten en geeft om 16u30 nog een roundup van alle vogels en zoogdieren die we gezien hebben tijdens onze trip.

Aandachtig zit de bijna totale groep (alleen Bart was een dissidente zonner) te luisteren naar de meest abstracte namen van vogels. Als Freddy even wil gaan gaan plassen wordt hij door Joost meteen ter orde geroepen (onder hilariteit van de anderen).

Een uur later is het de ondertussen gedaalde temperatuur die Joost zijn one man show doet stoppen.

Tijdens het avondmaal is er barbecue. Binnen in het restaurant staan ongeveer dezelfde gerechten dan tijdens het middagmaal, maar buiten op de barbecue worden vis en vlees klaargemaakt.

Het smaakt in elk geval erg lekker.

Na het avondmaal, wanneer Joost naar zijn kamer vertrokken is, neemt Freddy het woord en stelt aan de groep voor om éénzelfde bedrag opzij te leggen voor onze ongelooflijk gedreven gids Joost. Iedereen gaat meteen akkoord, alleen het bedrag moet nu nog bepaald worden. Ik kan gerust leven met het voorstel van Freddy, maar zie aan sommige mensen hun uitdrukking dat de lat misschien net iets te hoog ligt.

Al snel vinden wij een tusseninoplossing. Sommigen gaan voor een drink nog naar de bar, maar Gerda is moe en, alhoewel ik nog zin heb in een biertje, besluit ik dan maar om slaafs mijn echtgenote te volgen :-)

'De trek van de Gnoe' was een Anders dan Anders reis.

Permalink | Comments

Deel 2 van 2 (zelfde tekst - andere foto's)

Rond 8u30 vertrekken we naar onze volgende bestemming.

Joost heeft een bezoek aan een lager onderwijs schooltje kunnen regelen.

We worden door een 'juffrouw' eerst begeleid naar de kleuterklas. De kindjes turnen, spelen en dansen. Voor de bezoekers willen zij graag enkele dansjes doen. De juf van deze klas heeft 102 leerlingen te temmen,

Vervolgens gaan we naar een klasje van het 1e en 2e studiejaar. De tafel van vermenigvuldiging hangt tegen het bord. Een meisje draagt speciaal voor ons een treurig gedicht op ter ere van aids wezen, een zeer actueel thema in Afrika.

Vervolgens naar de oudsten van de lagere school. Zij zijn wat verlegen door al onze aandacht maar zingen uit volle borst een erg mooi liedje.

Wij op onze beurt, zingen ook een liedje voor hen.

Noor wil 40 km uitsparen en neemt een binnenweg die alleen te berijden is als het droog is. We hebben geluk want de weg ligt er kurkdroog en stoffig bij.

Wij rijden door uitgestrekte weidevlaktes waar zowel vee als kleiner wild op grazen. Op de achtergrond domineren de Aberdere Mountains (van het gelijknamige Nationaal Park) de einder.

Een grote steppearend zit doodkalm op een afrasteringpaal op nauwelijks 10 meter van de auto en is zeker niet van plan om weg te vliegen. Dit is duidelijk zijn biotoop en niet de onze.

Na een uurtje komen we terug op het asfalt, maar diepe kraters in de weg doen Noor naar hartelust zigzaggen alsof hij stomdronken is.

Dat ze tijdens zo een fase 1 minuut aan de verkeerde kant van de weg moeten rijden is in de ogen van de Keniaanse chauffeurs de doodnormaalste zaak van de wereld.

Even misschat Noor zich en wil de tegenligger zijn deel van de weg niet opgeven. Finaal remmen ze allebei staalhard en al schuivend in het stof wordt ternauwernood een frontale botsing vermeden.

Uiteraard is volgens Noor de andere de schuldige idioot, maar de volgende periode is hij toch plots wat zuiniger gaan rijden.

Het landschap wordt groener en groener en vruchtbaarder en vruchtbaarder.

Rond de middag komen we aan bij de watervallen van 'Thomson Falls'.  Een relatief klein riviertje valt er 97 meter naar beneden. Mooi maar niet echt indrukwekkend.

De beschilderde Kikoyu vroudvrouw, medicijnvrouw en besnijder laten zich voor 100 KSH fotograferen en filmen zo veel men wil. Alhoewel ik tegen dit soort betaalde verkleedpartijen ben moet ik toegeven dat ze indruk maakten. Als toemaatje slaagt Joost erin om ze ook nog te laten zingen en dansen.

De streek staat bekend voor zijn kameleons. Ze zijn vaak op planten terug te vinden.

Patrick meldt aan Joost dat er iemand aan de watervallen stond met 2 kameleons die voor 'slechts' 50 KSH te fotograferebn waren. Joost vond dit (terecht) een ingreep op de natuur want de lokale bevolking staat er niet voor bekend om dieren korrekt te behandelen.

In de plantentuin van het restaurant waar we lunchten kropen 2 mooie kameleons in een klein tuintje. Ik kon ze jammer genoeg niet scherp fotograferen. Plots wilde Joost voortijdig richting Nakuru meer vertrekken en werd ik aangemaand om mijn kameleon fotografie stop te zetten. Een half uur daarna was ik nog steeds geërgerd. Verwoede pogingen om bij de eerstvolgende stop nog kameleons te vinden leden tot niets.

We rijden door een zeer vruchtbare streek en zien plantages met koffie en thee en velden met mais. 10 km verder wordt er gestopt bij enkele stalletjes die de 'rift valley' aangeven. We bevinden ons hier op de oostelijke oever van de oostelijke rift vallei.

De rift vallei is hier ruim 100 km breed. Door de slechte zichtbaarheid kunnen we de westelijke oever nauwelijks herkennen.

Naast de stalletjes met opdringerige verkopers kan men via een wankel houten staketsel dat boven de afgrond gebouwd is, over de rift vallei uitkijken. Als men deze konstruktie niet snel verbeterd gaan er zeker nog ongelukken gebeuren.

Nog 40 km tot het Nakuru nationaal park. Net voor de parkingang moeten we nog een klein stukje over de hoofdweg die vanuit Nairobi naar Rwanda, Burundi, Oeganda en Congo loopt. Kenia is een echte doorgangspoort voor goederen (hoofdzakelijk containers) die van aan de kust naar het Afrikaans binnenland getransporteerd moeten worden.

Eindelijk arriveren we aan de toegangspoort van het Nakuru Nationaal Park.

Joost deelt ons mee dat Anders dan Anders het 15-daags Kenia programma afvoert omdat vanaf 2008 de toegangsprijzen in de Nationale Parken simpelweg verdubbeld worden. Nakuro wordt bv 80 US$ ipv 40 nu.

Wat mij een beetje tegensteekt aan dit park is de nabijheid van één van Kenia's grotere steden 'Nakuru'. Achteraf moet ik toegeven dat de impact op het park vandaag nog beperkt is, maar het is een uitgemaakte zaak als de mens expansie van zijn territorium wil, de dieren altijd het onderspit delven.

We zijn nog maar net in het park als een zwarte neushoorn onze belangstelling wegkaapt.

Vervolgens is het zoeken naar luipaarden, waarvoor dit park heinde en verre bekend is.

Het eerste half uur levert ons alleen wat vogeltjes op.

Dan slagen we een weg naar het meer in en plots zien we tienduizenden flamingo's in het oeverwater staan. Wat een prachtig kleurrijk schouwspel !

We mogen uit de minibusjes stappen, zodat we nog beter kunnen waarnemen, filmen en fotograferen.

Op de plaats waar we halt houden komt een zoetwaterriviertje in het zoutmeer toe. Tientallen pelikanen wassen zich met duidelijk veel plezier in het zoete water.

Voortdurend vliegen pelikanen sierlijk af en aan. Enkele maraboe oeivaars staan geniepig de flamingo's te bekijken en laten de menukaart voor hun ogen passeren. Gelukkig hebben zij niet toegeslagen als wij stonden te kijken.

Achter ons staan er grote groepen buffels, zebras en gnoes te grazen maar al onze aandacht gaat naar wat er op het meer en in de rivier gebeurt.

En half uurtje hebben we van dit prachtige schouwspel kunnen genieten.

We moeten om 18u15 in onze lodge zijn en moeten nog een heel stuk weg rondom het meer rijden.

Ons volgend stoppunt is 'Baboon Hill viewing point'. Waarom deze heuvel zou noemt zien we onmiddellijk. Een hele bende  bavianen maakt de heuvel onveilig. Wie zijn auto onbewaakt achterlaat en/of het dak open laat staan heeft krijgt seconden later het bezoek van één of meer bavianen, die pas opgejaagd verdwijnen als ze voorwerpen kunnen stelen die eten kunnen bevatten.

Het vergezicht is indrukwekkend. Tienduizenden flamingo's kleuren de oever van het meer roze. Joost verteld ons dat het er nu zelfs relatief weinig flamingo's zijn.

Op de weg naar de lodge zien we aan een andere oever van het meer enkele witte neushoorns staan met een bijna ondergaande zon. Allen daarheen. Moeder en dochter neushoorn met flamingo's als decor laten zich wat tegen hun zin fotograferen.

We rijden verder naar de lodge maar moeten opnieuw halthouden voor langzaam voortbewegende Rotchild giraffe's.

Uiteindelijk komen we na zonsondergang toe in de Lake Nakuru Lodge die binnen de grenzen van het nationaal park gelegen  is.

We worden ontvangen met de gebruikelijke vochtige handdoek en het welkomstdrankje.

Ietwat later ontvangen we de sleutels en nemen we onze intrek in de kamers die eens te meer aan de beste zijde van het hotel gelegen zijn. Ons terras heeft een overzicht over Lake Nakuru. De omheining van het nationaal park komt tot op nauwelijks 3 meter van ons terras!

'De trek van de Gnoe' was een Anders dan Anders reis.

Permalink | Comments

Naivascha meer - Nairobi - Brussel

Om 6 uur uit bed. Deze keer niet om meteen te vertrekken naar een andere bestemming, maar om een ochtendexcursie mogelijk te maken.

Om 7u15 gaan we aan boord van 2 bootjes voor een tocht op het Naivascha meer. Het meer staat uitzonderlijk hoog en daar waar normaal mensen over een loopbrug kunnen lopen, staat de loopbrug nu onder water.

De eerste 100 meter zien we zeker 10 verschillende soorten vogels. Anders gezegd, omdat Joost bij ons in de boot zit, zien we zeker 10 soorten. Op eigen houtje hadden we misschien 5 soorten ontdekt.

Wat verder op het meer zien we reigers, pelikanen en een heleboel nijlpaarden die af en toe hun ogen boven water tonen, vaak onder imposant gebrul.

Geregeld zien we tientallen cormorans overvliegen. Een half uurtje later komen we in de buurt van honderden cormorans die als het ware op het water dansen. Sommige vogels laten al drijvend met wijdgespreide vleugels hun veren drogen.

Wat verder op het meer, dat door de activiteiten van bloemenkwekers die te veel water uit het meer gepompt hebben, halaas geen meer meer is, leggen we aan op Crescent Island, een privé landgoed waar grote delen van de film 'Out of Africa' zijn opgenomen. Mozes, onze eilandgids, staat ons met zijn glimlach op te wachtan. Aan de grappen te horen die bij de vleet gedibiteerd worden, is hij zeker de grappigste thuis. 

Op het eiland zitten gnoes, hertensoorten, zebras, giraffe's enz.

Wat evenwel met de prijs van het publiek gaat lopen zijn een zestal kleurige 'love birds' die niet zo ver van ons verwijderd zijn.

Na een mooie excursie varen we terug naar de lodge en maken wij ons klaar voor de laatste voordracht en het laatste middagmaal.

Joost trakteert ons op 45 minuten 'geschiedenis van oostelijk Afrika'. Een superboeiende uiteenzetting over Kuschieten, Niloten, Sultans, Portugezen, Fransen, Nederlanders, Britten, Belgen, Italianen enz.

Knap verteld en iedereen  hangt eens te meer aan zijn lippen.

Na het middagmaal terug in de minibusjes voor de laatste rit naar Nairobi. Noor, onze chauffeur, verwittigd ons dat we nog enkele keren een trilmassage zullen krijgen.

De Europese weg is telkens onderbroken op plaatsen waar nog bruggen moeten afgewerkt worden.

We rijden voorbij een zeer mooi vullaankrater 'Mount Lengimont', die volgens Joost een uitgedoofde vulkaan is en volgens Noor 10 jaar geleden nog de bevolking van Naivascha op de vlucht gedreven heeft …

We rijden nu de betere wijken van Nairobi binnen. Hoe ziet men dat ? Aan de ontelbare bewakers en bewakingsfirma’s die de eigendommen van de rijke blanken, Indiërs en zwarten moeten beschermen.

Ook zien we opvallend veel dure 4x4 wagens met blanken achter het stuur.

Noor, onze chauffeur, heeft het niet zo bekeken op de rijke blanken (wij zijn OK voor hem) en op de rijke arrogante Indiërs. Hij beweert dat de Kenianen van Indische origine al serieus met de schrik zitten als de andere presidentskandidaat (zijn kandidaat) het begin december zou halen van de huidige president.

Gaston en ikzelf jennen hem een beetje en hij gaat alsmaar meer galopperen en de tegenstelling rijk/arm op de spits drijven.

We bevinden ons nu in het stadje Karen. Karen is ‘het’ residentiële kwartier van Nairobi. Karen is genoemd naar Karen von Blixen, de Deense schrijfster die ‘Out of Afrika’ geschreven heeft, dat nadien succesvol verfilmd werd met Merryll Streep en Robert Redford in de hoofdrollen.

We bezoeken het Karen Blixen National Museum.

Na de dood van Karen Blixen hebben heelwat mensen die nog gebruiksvoorwerpen hadden van Karen, deze aan de Keniaanse staat geschonken en zo het Museum mee te helpen oprichten.

De voorwerpen die er staan, spreken zeker tot de verbeelding, maar het is Joost die het verhaal tot leven brengt.

Hij maant ons aan, om als we thuiskomen, dringend de film ‘Out of Africa’ nog eens te bekijken. Deels voor de plaatsen die we bezocht hebben en waar filmopnamen gemaakt werden en deels voor het  verhaal van de ongelukkige Karen Blixen. Dat gaan we zeker doen.

Op het rustige domein van Karen Blixen maakt Joost van de gelegenheid gebruik om onze 3 chauffeurs te bedanken voor de goede zorgen die ze de voorbije 8 dagen geleverd hebben. Ze worden bedankt met een passende fooi.

Vervolgens gaat het naar het restaurant ‘La Pampa’ waar we het laatste groepsavondmaal zullen nemen.
Het restaurant is niet ver van de luchthaven gelegen (in de streng bewaakte eigendom van het 5 sterren Panari hotel). Het restaurant is eigendom van een Argentijn en is gespecialiseerd in geroosterd vlees. Wilde dieren mogen in Kenia evenwel niet gedood worden voor consumptie en het is dus vlees van gekweekte dieren.

Als een lawine komt spies na spies voorbij en kunnen we telkens beslissen of we al dan niet een stuk van de spies willen. Lam, rund, varken, kip, kalkoen, krokodil en dromedaris rukken aan en af.

Uiteraard moet ik ook eens krokodillenvlees uitproberen. De geur alleen al doet mij het vlees onmiddellijk op veilige afstand leggen.

Ter gelegenheid van ‘het laatste avondmaal’ steekt Freddy plots een speech af om Joost te bedanken voor zijn fantastische begeleiding. Griet, volgens Freddy de mooiste vvan de klas (door Griet bescheiden geamendeerd tot de ‘jongste’) geeft Joost begeleidt met de nodige zoenen, de foor waar ik het gisteren al over had.
Joost bedankt ons op een warme manier.

Om 19u30 wil Joost zeker naar de luchthaven vertrekken, Men kan nooit weten wat er op dat kleine stukje weg nog zou kunnen gebeuren.

De SN vlucht van Nairobi naar Brussel (via Entebbe in Oeganda) vertrekt om 21u50.

Wij doden de tijd in de muffige slecht ruikende lounge voor Business en First Class passagiers.

Einde van een geweldig interessante, boeiende en relatief avontuurlijke reis naar Kenia en Tanzania.

Er volgt later nog een slotconclusie.

'De trek van de Gnoe' was een Anders dan Anders reis.

Permalink | Comments

Lake Nakuru Nationaal Park - Lake Naivasha Nationaal Park

Dit gedeelte van mijn reisblog schrijf ik op het terras van Lake Nakuru lodge met een prachtig zicht op het Nakuru meer en honderden zwevende pelikanen.

Toen we gisterenavond terugkeerden op de kamer, slaakt Gerda een lichte kreet. Haar bed zit vol met mieren (achteraf blijken het vliegjes te zijn). Het blijkt al meteen dat er in de huidige situatie echt niet in te slapen is en Gerda gaat kordaat naar de receptie om naar een oplossing te vragen. 5 minuten later komt Gerda terug de kamer binnen met iemand van de receptie die de situatie verwonderd maar meteen met een brede glimlach beoordeelt.

Het zegt dat de lichten aangebleven moeten zijn in de kamer en dat door een opening in het gaas de vliegjes door de lamp aangetrokken moeten zijn.

Morgen, zegt hij, lossen we dit op door de deuren open te zetten en dan vliegen ze allemaal terug weer naar buiten. Geen pesticiden of vliegjesverdelgers, gewoon de natuur zijn gang laten gaan.

Met zoveel ecologisch verstand en zijn brede glimlach zijn we meteen gerustgesteld en nemen we onze intrek in een andere kamer.

Om 4u45 worden we gewekt door Joost.

Ballonvaart boven het Elementeita meer.

Steve, een lange zwarte helper van de Oostenrijkse ballonvaarder, komt ons aan het hotel ophalen op 5u30. Steve lijkt eerder op een astronaut dan op een normale sterveling. Hij draagt een koplamp, heeft een zware overjas aan en zijn broek steekt bijna tot tegen zijn knieën in zijn kousen. Later verduidelijkt Gunther, de Oostenrijkse ballonvaarder en zaakvoerder, dat de zwarte medemens van Kenia het niet begrepen heeft op frisse ochtenden. Bij 5 graden lijkt het alsof zij in Antarctica zitten.

We zijn  ongeveer een 45 minuten onderweg naar de startplaats van de ballonvaart. Steve rijdt erg voorzichtig en moet zich met zijn minibus een weg banen door diepe putten en groeven.

De ballonvaart gebeurt op het privé eigendom (zo groot als de stad Antwerpen) van Lord Delemere, een naam met klank in de Keniaanse geschiedenis.

Naam met of zonder klank, onze vriend zit nu in de gevangenis voor de moord op een zwarte inbreker/bezoeker. De versie die het haalt zal bepalen of hij al dan niet gestraft wordt. Ondertussen zit hij al 1 jaar in voorhechtenis achter de tralies.

De hemel begint alle roodschakeringen te krijgen naarmate we ons doel naderen.

Daar ligt de ballon al half gevuld mat lucht op ons te wachten. Een zestal personeelsleden is in de weer om de laatste voorbereidingen te treffen.

Gunther, de Oostenrijkse piloot, vangt aan met zijn administratie. Betalen moeten we wel nog niet, maar elke passagier moet eigenhandig een document ondertekenen dat Gunther zijn bedrijf niet verantwoordelijk is voor mogelijke letsels of de dood die er zou op volgen. Een ongelooflijke opsteker om, als men al schrik zou hebben, comfortabel aan de ballonvaart te beginnen.

De volgende stap zijn de veiligheidsinstructies, een beetje te vergelijken met een vliegtuig, maar echte nooduitgangen heeft een ballon natuurlijk niet. Het belangrijkste item zijn de instructies voor de landing.

Als dat alles achter de rug is, gaat Gunther naar zijn ballon en schiet enkele salvo's vuur in de ballon die zich geleidelijk aan begint op te richten. De bedienden houden met touwen de ballon vast zodat hij zeker niet voortijdig kan gaan vliegen.

De rieten mand voor 9 passagiers komt horizontaal te liggen.

Tijd om in te stappen. De enen neemt al wat soepeler dan de andere in de mand plaats.

De brander gaat met een oorverdovend geluid en met een verschroeiende warmte luid te keer en de ballon begint geleidelijk aan licht te worden.

We gaan vertikaal naar omhoog en zien de bomen onder ons kleiner en kleiner worden. Binnen de korste keren zijn we 200 meter boven de grond. De ballon wil maar niet wegvliegen. Zo vroeg op de dag is het quasi windstil. Naarmate de ballon hoger gaat komt er toch wat wind opzetten en glijdt hij af naar het westen.

Jammer genoeg staat er te veel water in het meer door de hevige regenval van de laatste weken en is het zoutgehalte te laag voor de flamingo's. Waar er op andere ogenblikken van het jaar honderduizenden flamingo's in Lake Elementeita zijn, zien we er nu maar enkele honderden.

Enkele kliene eilandjes in het meer zien wit van de witte pilkanen. Duizenden pelikanen komen naar deze eilanden om te paren.

De ballon gaat op dezelfde plaats quasi continu op en neer . Na een tijdje begint hij dan toch een richting uit te vliegen. Naarmate hij lager daalt vrees ik op een ogenblik dat de mand in de bomen zal terecht komen, maar net op het goede moment begint hij terug te stijgen.

Vanaf nu wordt het een stuk boeiender en zien we onder ons gazellen, waterbokken, zebra's en grote buffelkudde's in formatie voorbijtrekken. De buffels krijgen het op een zeker ogenblik op hun heupen van ons vertoon en beginnen hard weg te lopen.

De show wordt evenwel gestolen door de giraffe's. Een tiental giraffe's kijken alert naar het monster boven hen en blijven zeer op hun hoede. Giraffe's zijn bangerds avant la lettre.

Gunther vertelde mij nadien dat toen hij met de ballonvaarten begon, bijna alle wild hard wegliep. Tegenwoordig blijven ze erg lang rustig, zelfs met het hels geluid van de  brander.

Een uurtje later ziet Gunther een goede plaats om te landen en zien we in de verte zijn bedienden met de camion en de minibus naderen.

De mand zet zich superzacht op de grond en na enkele minuten wachten mogen we één per één de ballon verlaten.

Ik neem enkele foto's. Ik zie zie een vrij diepe put (van allicht een wrattenzwijn) en verwittig de anderen :  'opgepast - er zijn hier diepe pu..... '. Verder ben ik niet gekomen en met veel capriolen val ik in een andere met planten dichtgegroeide put. Uiteraard met heel veel leedvermaak van de anderen (na hun eerste bezorgde blikken).

De ballon wordt verder ingepakt door de medewerkers van Gunther en wij verdwijnen in de minibus richting ballonontbijt.

Na tien minuten rijden komen we aan in een klein bosje waar GOballooningkenya zijn ontbijtruimte heeft ingericht.

We beginnen met een glaasje champagne (omdat het een zoete demi-sec is het niet meteen aan mij besteed). Ik drink het glas leeg uit beleefdheid.

Twee in het hagelwit geklede zwarte medewerkers van Gunther maken lekkerij eieren à la carte klaar.

Met de frisse wind die door het struikgewas waait is het een zalig ontbijt. Geen mug of vlieg in de bush te bekennen!

Gunther vertelt breeduit over de voor- en nadelen van zijn Keniaans avontuur.

Na het ontvangen van een flamingobloem (door kinderen gemaakt uit flamingopluimen ) en een diploma + video stappen we omstreeks 9 uur in het busje en rijden we terug naar het hotel.

De ballooning trip kostte ons 250 euro per persoon voor een vlucht van 1 uur. Een beetje duurder dan in België, maar gezien het decor nog te verrechtvaardigen.

Uiteraard hebben we geen zin meer om in het hotel nog te ontbijten. We pakken onze bagage en willen ons laatste kwartier in  de tuin met een pintje doorbrengen. Een medewerker van de lodge moet echter zonodig met zijn  lawaaierige grasmaaier de gazon afrijden. Ter compensatie van 15 minuten rust mag ik getuige zijn van honderden pelikanen die hoog in de lucht rondzweven. Een ritueel waarvan ik de reden niet ken.

De 7 deelnemers die er voor gekozen hadden om niet met de ballon mee te gaan, hadden als alternatief aan een ochtendsafari deelgenomen. Fier toonden zij de prachtige beelden van de nog op ons lijstje ontbrekende nr 5 van de 'big five'.: het luipaard. Freddy en Marc hadden bijzonder scherpe beelden gemaakt van het dier dat met zijn prooi hoog in de boom gekropen was

Wat zeker evenveel indruk maakte op mij, waren de erg scherpe foto's van een arend en een hyena die met delen van een pas gedode flamingo aan de haal gingen.

Alhoewel Joost gepland had om om 10 uur door te rijden naar Lake Naivascha, besloot hij in extremis toch nog een safaridrive te maken naar de plaats waar de anderen tijdens de ochtend het luipaard gezien hadden. Helaas zonder resultaat, maar met toch weeral enkele andere boeiende ontdekkingen.

De weg naar Lake Naivascha

Onze chauffeur, Noor (een Keniaanse moslim), had er voor gekozen om een binnenweg te nemen ipv verder om te rijden via de nieuw aangelegde Europese Unie weg (de mooiste weg van Kenia gesubsidieerd door de Europese Unie).

Wat een superellende. Van de 13 dagen dat we nu al op vaak slechte wegen gereden hebben, was de weg van vandaag veruit de allerslechtste. Een super trilmassage met tegelijkertijd kilo's stof die de auto langs alle spleten binnendrong. De laatste 30 km was er af en toe wat soelaas, toen we toch nog van enkele stukken supercomfortabele Europese Unieweg mochten genieten.

Net voor de lodge waar we vandaag overnachten, staan grote oppervlaktes volgebouwd met serres voor snijbloemen. Ze zijn de eigendom van Nederlanders, die volgens Joost hier naartoe komen voor de veel lagere exploitatiekosten (lagere energiekosten en lagere lonen).

We verblijven in de Sopa Naivascha Lodge, een 5 sterren lodge met alle denkbaar comfort.

Snobistisch als we zijn vinden we na ons koninklijk verblijf in de Kenia Safari Club alles maar gewoontjes. Het eten is aanvaardbaar en de kamers zijn mooi, maar aan de inrichting van het restaurant kan toch nog één en ander verbeterd worden.

Bijna de ganse groep vinden de Serena Lodges van een gemiddeld betere kwaliteit dan de Sopa lodge waar we vandaag in verblijven.

Vannamiddag hebben we vrij, maar Joost kan het niet laten en geeft om 16u30 nog een roundup van alle vogels en zoogdieren die we gezien hebben tijdens onze trip.

Aandachtig zit de bijna totale groep (alleen Bart was een dissidente zonner) te luisteren naar de meest abstracte namen van vogels. Als Freddy even wil gaan gaan plassen wordt hij door Joost meteen ter orde geroepen (onder hilariteit van de anderen).

Een uur later is het de ondertussen gedaalde temperatuur die Joost zijn one man show doet stoppen.

Tijdens het avondmaal is er barbecue. Binnen in het restaurant staan ongeveer dezelfde gerechten dan tijdens het middagmaal, maar buiten op de barbecue worden vis en vlees klaargemaakt.

Het smaakt in elk geval erg lekker.

Na het avondmaal, wanneer Joost naar zijn kamer vertrokken is, neemt Freddy het woord en stelt aan de groep voor om éénzelfde bedrag opzij te leggen voor onze ongelooflijk gedreven gids Joost. Iedereen gaat meteen akkoord, alleen het bedrag moet nu nog bepaald worden. Ik kan gerust leven met het voorstel van Freddy, maar zie aan sommige mensen hun uitdrukking dat de lat misschien net iets te hoog ligt.

Al snel vinden wij een tusseninoplossing. Sommigen gaan voor een drink nog naar de bar, maar Gerda is moe en, alhoewel ik nog zin heb in een biertje, besluit ik dan maar om slaafs mijn echtgenote te volgen :-)

'De trek van de Gnoe' was een Anders dan Anders reis.

Permalink | Comments

Deel 1 van 2 (zelfde tekst - andere foto's)

Rond 8u30 vertrekken we naar onze volgende bestemming.

Joost heeft een bezoek aan een lager onderwijs schooltje kunnen regelen.

We worden door een 'juffrouw' eerst begeleid naar de kleuterklas. De kindjes turnen, spelen en dansen. Voor de bezoekers willen zij graag enkele dansjes doen. De juf van deze klas heeft 102 leerlingen te temmen,

Vervolgens gaan we naar een klasje van het 1e en 2e studiejaar. De tafel van vermenigvuldiging hangt tegen het bord. Een meisje draagt speciaal voor ons een treurig gedicht op ter ere van aids wezen, een zeer actueel thema in Afrika.
Vervolgens naar de oudsten van de lagere school. Zij zijn wat verlegen door al onze aandacht maar zingen uit volle borst een erg mooi liedje.
Wij op onze beurt, zingen ook een liedje voor hen.

Noor wil 40 km uitsparen en neemt een binnenweg die alleen te berijden is als het droog is. We hebben geluk want de weg ligt er kurkdroog en stoffig bij.

Wij rijden door uitgestrekte weidevlaktes waar zowel vee als kleiner wild op grazen. Op de achtergrond domineren de Aberdere Mountains (van het gelijknamige Nationaal Park) de einder.

Een grote steppearend zit doodkalm op een afrasteringpaal op nauwelijks 10 meter van de auto en is zeker niet van plan om weg te vliegen. Dit is duidelijk zijn biotoop en niet de onze.

Na een uurtje komen we terug op het asfalt, maar diepe kraters in de weg doen Noor naar hartelust zigzaggen alsof hij stomdronken is.

Dat ze tijdens zo een fase 1 minuut aan de verkeerde kant van de weg moeten rijden is in de ogen van de Keniaanse chauffeurs de doodnormaalste zaak van de wereld.

Even misschat Noor zich en wil de tegenligger zijn deel van de weg niet opgeven. Finaal remmen ze allebei staalhard en al schuivend in het stof wordt ternauwernood een frontale botsing vermeden.

Uiteraard is volgens Noor de andere de schuldige idioot, maar de volgende periode is hij toch plots wat zuiniger gaan rijden.

Het landschap wordt groener en groener en vruchtbaarder en vruchtbaarder.

Rond de middag komen we aan bij de watervallen van 'Thomson Falls'.  Een relatief klein riviertje valt er 97 meter naar beneden. Mooi maar niet echt indrukwekkend.

De beschilderde Kikoyu vroudvrouw, medicijnvrouw en besnijder laten zich voor 100 KSH fotograferen en filmen zo veel men wil. Alhoewel ik tegen dit soort betaalde verkleedpartijen ben moet ik toegeven dat ze indruk maakten. Als toemaatje slaagt Joost erin om ze ook nog te laten zingen en dansen.

De streek staat bekend voor zijn kameleons. Ze zijn vaak op planten terug te vinden.

Patrick meldt aan Joost dat er iemand aan de watervallen stond met 2 kameleons die voor 'slechts' 50 KSH te fotograferebn waren. Joost vond dit (terecht) een ingreep op de natuur want de lokale bevolking staat er niet voor bekend om dieren korrekt te behandelen.

In de plantentuin van het restaurant waar we lunchten kropen 2 mooie kameleons in een klein tuintje. Ik kon ze jammer genoeg niet scherp fotograferen. Plots wilde Joost voortijdig richting Nakuru meer vertrekken en werd ik aangemaand om mijn kameleon fotografie stop te zetten. Een half uur daarna was ik nog steeds geërgerd. Verwoede pogingen om bij de eerstvolgende stop nog kameleons te vinden leden tot niets.

We rijden door een zeer vruchtbare streek en zien plantages met koffie en thee en velden met mais. 10 km verder wordt er gestopt bij enkele stalletjes die de 'rift valley' aangeven. We bevinden ons hier op de oostelijke oever van de oostelijke rift vallei.

De rift vallei is hier ruim 100 km breed. Door de slechte zichtbaarheid kunnen we de westelijke oever nauwelijks herkennen.

Naast de stalletjes met opdringerige verkopers kan men via een wankel houten staketsel dat boven de afgrond gebouwd is, over de rift vallei uitkijken. Als men deze konstruktie niet snel verbeterd gaan er zeker nog ongelukken gebeuren.

Nog 40 km tot het Nakuru nationaal park. Net voor de parkingang moeten we nog een klein stukje over de hoofdweg die vanuit Nairobi naar Rwanda, Burundi, Oeganda en Congo loopt. Kenia is een echte doorgangspoort voor goederen (hoofdzakelijk containers) die van aan de kust naar het Afrikaans binnenland getransporteerd moeten worden.

Eindelijk arriveren we aan de toegangspoort van het Nakuru Nationaal Park.

Joost deelt ons mee dat Anders dan Anders het 15-daags Kenia programma afvoert omdat vanaf 2008 de toegangsprijzen in de Nationale Parken simpelweg verdubbeld worden. Nakuro wordt bv 80 US$ ipv 40 nu.

Wat mij een beetje tegensteekt aan dit park is de nabijheid van één van Kenia's grotere steden 'Nakuru'. Achteraf moet ik toegeven dat de impact op het park vandaag nog beperkt is, maar het is een uitgemaakte zaak als de mens expansie van zijn territorium wil, de dieren altijd het onderspit delven.

We zijn nog maar net in het park als een zwarte neushoorn onze belangstelling wegkaapt.

Vervolgens is het zoeken naar luipaarden, waarvoor dit park heinde en verre bekend is.

Het eerste half uur levert ons alleen wat vogeltjes op.

Dan slagen we een weg naar het meer in en plots zien we tienduizenden flamingo's in het oeverwater staan. Wat een prachtig kleurrijk schouwspel !

We mogen uit de minibusjes stappen, zodat we nog beter kunnen waarnemen, filmen en fotograferen.

Op de plaats waar we halt houden komt een zoetwaterriviertje in het zoutmeer toe. Tientallen pelikanen wassen zich met duidelijk veel plezier in het zoete water.

Voortdurend vliegen pelikanen sierlijk af en aan. Enkele maraboe oeivaars staan geniepig de flamingo's te bekijken en laten de menukaart voor hun ogen passeren. Gelukkig hebben zij niet toegeslagen als wij stonden te kijken.

Achter ons staan er grote groepen buffels, zebras en gnoes te grazen maar al onze aandacht gaat naar wat er op het meer en in de rivier gebeurt.

En half uurtje hebben we van dit prachtige schouwspel kunnen genieten.

We moeten om 18u15 in onze lodge zijn en moeten nog een heel stuk weg rondom het meer rijden.

Ons volgend stoppunt is 'Baboon Hill viewing point'. Waarom deze heuvel zou noemt zien we onmiddellijk. Een hele bende  bavianen maakt de heuvel onveilig. Wie zijn auto onbewaakt achterlaat en/of het dak open laat staan heeft krijgt seconden later het bezoek van één of meer bavianen, die pas opgejaagd verdwijnen als ze voorwerpen kunnen stelen die eten kunnen bevatten.

Het vergezicht is indrukwekkend. Tienduizenden flamingo's kleuren de oever van het meer roze. Joost verteld ons dat het er nu zelfs relatief weinig flamingo's zijn.

Op de weg naar de lodge zien we aan een andere oever van het meer enkele witte neushoorns staan met een bijna ondergaande zon. Allen daarheen. Moeder en dochter neushoorn met flamingo's als decor laten zich wat tegen hun zin fotograferen.

We rijden verder naar de lodge maar moeten opnieuw halthouden voor langzaam voortbewegende Rotchild giraffe's.

Uiteindelijk komen we na zonsondergang toe in de Lake Nakuru Lodge die binnen de grenzen van het nationaal park gelegen  is.

We worden ontvangen met de gebruikelijke vochtige handdoek en het welkomstdrankje.

Ietwat later ontvangen we de sleutels en nemen we onze intrek in de kamers die eens te meer aan de beste zijde van het hotel gelegen zijn. Ons terras heeft een overzicht over Lake Nakuru. De omheining van het nationaal park komt tot op nauwelijks 3 meter van ons terras!

'De trek van de Gnoe' was een Anders dan Anders reis.

Permalink | Comments

Gisterenavond genoten van het open haardvuur in de kamer. Door de grote hoogte en de koude luchttemperatuur gecombineerd met de slechte isolatie van de kamer is de temperatuur in de kamer in de loop van de nacht sterk gedaald. Gerda kan het niet meer uithouden van de koude en beslist om een supplementair deken te leggen. De warmwaterkruiken (uit grootmoederstijd) en de open haard hebben maar enkele uren voor soelaas gezorgd.
tijd verwijt ze mij lichtjes dat ik de open haard niet brandend gehouden heb waardoor het nu erg koud is.

We staan op om 8u30. De andere groepsleden zijn al zeker anderhalf uur aan het wandelen in het Nationaal Park.
Wat kan het toch zalig zijn om eens te kunnen uitslapen. Het  strakke tempo van Joost eist dat we dagelijks tussen 5u30 en 6u30 gewekt worden.

Binnen in de kamer is het nog vrij fris maar buiten schijnt de evenaarszon al naar hartelust.

Net voor het sluiten van de ontbijtzaal genieten we nog van een fijnproeversontbijt. Kwaliteit in stijl.

We installeren ons onder een parasol op de prachtige ligweide net onder het zwembad met een ongeëvenaard zicht op Mount Kenya. Geregeld horen we salvo's van mortieren en machinegeweren. Hopelijk is er onze vrienden niets overkomen. Achteraf blijkt het een oefenterrein van het Keniaans leger te zijn.

Ik zet mij aan het tafeltje om mijn blog bij te werken, want ik heb ondertussen enkele dagen achterstand opgelopen.

Vermits Gerda en ik de enige 2 overblijvende toeristen zijn in de tuinen van het hotelkompleks, kunnen we met volle teugen genieten van de mooi gekleurde vogels die hier rondvliegen en nesten.

Rond 12u30 komen de eersten van de wandelgroep terug te voorschijn. Erg enthousiast zijn ze niet, omdat ze slechts vanop afstand buffels, zebra's en een olifant gezien hebben.

In deze streek zijn de dieren erg schuw omdat de lokale bevolking durft te stropen.

Vanmiddag is het lunchbuffet in het hotel. Delicieus !

Tijdens de namiddag luieren we verder en genieten we van alle faciliteiten van het hotel.

Voor mij is er om 16 uur nog een massage gereserveerd. De masseuse deed haar job erg goed en vertelde honderduit over de macho Keniaanse mannen, haar ééneiige tweeling, het koor waar zij in zong, enz. Een toffe conversatie met een fijne mevrouw die al ruim tien jaar in dit hotel werkte.

Tijdens de vooravond brengt Joost zijn gebruikelijke gedetailleerde briefing van wat er de volgende dag zal gebeuren en worden we om 19 uur vergast op een kort optreden van Kikuyu dansers (hotelpersoneel dat hun folklore van onder het stof gehaald heeft).

's Avonds eten we alweer zeer lekker in the Kenya Safari Lodge (a la carte).

Na het avondmaal nog even hotmail consulteren en met de zaklamp terug naar de kamer.

Alhoewel het nog bijna volle maan is, staan de sterren te fonkelen aan de hemel. Gerda begint alle zichtbare sterrenbeelden en nevels op te sommen. Ze kikt op de sterren die ze in Mechelen niet kan zien door de lichtvervuiling of door onze noordelijke lengte/breedte coördinaten.

Als we in de kamer toekomen brandt de open haard al volop en genieten we na van een prachtige dag.

'De trek van de Gnoe' was een Anders dan Anders reis.

Permalink | Comments

Eindelijk kan er vandaag eens uitgeslapen worden. We worden pas gewekt om 6u30!

Na een lekker ontbijt in het Norfolk hotel, gaat het naar Mount Kenya. Het wordt maar een halve dag rijden.

Als we de stad buitenrijden zien we dat het binnenkomende verkeer kms en kms in de file quasi stilstaat. Dit lijkt nog erger dan Brussel, daar rijdt men af en toe toch nog een beetje !

De rit gaat door het vruchtbaarste gebied van Kenya, Kikoyu land.

Dit lijkt wel één groot landbouwveld te zijn. De vruchtbare aarde wordt intensief bewerkt en langs de kant van de weg worden de geoogste vruchten te koop aangeboden.

Wat een verschil met de droge onvruchtbare vlaktes aan de grens met Tanzania.

De weg is van Keniaanse makelij en erg goed. Alleen in het laatste gedeelte, als we Mount Kenia naderen, begint hij de traditionele kwaliteit aan te nemen.

In de verte zien we de top van Mount Kenya uit de bewolking opduiken.

Mount Kenia is een vrij onopvallende vulkaan die niets indrukwekkends heeft maar met zijn 5119 meter wel de tweede hoogste top van Afrika is en sowieso het landschap domineert.

We logeren vandaag in de Mount Kenya Safari Club.

Er zijn verbouwingswerken aan de gang (renovatie van het hoofdgebouw en de kamers) en we worden ontvangen in tenten waar men luxueuze salons heeft in geplaatst.

Als we een kwartiertje nadien de gewezen ballroom, nu voor de gelegenheid herschapen tot restaurant, binnengaan, zien we pas de grandeur van dit hotel.

Aan de steunbalken hangen mooi opgezette jachttrofeën van vervlogen jaren (de Britten waren tijdens de kolonisatie en lang daarna  nog erg verwoede jagers).

Ook filmacteur William Holden, één van de eigenaars van dit hotel, was een jager die zich in zijn later leven bekeerde en 100% ecologist werd.

Een beetje ter compensatie van zijn gruwelijk verleden stichtte hij naast het hotel de wildlife orphenage, een wezenasiel voor gevonden dieren. Dat gaan we na het middagmaal bezoeken.

Het eten is veruit het fijnste wat we tot hiertoe gegeten hebben.

Onze groep is vandaag alleen in het hotel.

Na het middagmaal worden we naar de kamers begeleid door Joost. Het is een hele afstand, maar nu wordt pas duidelijk in wat voor een uniek domein we hier terechtgekomen zijn.

Grote meticuleus afgereden gazons, vijvertjes, een zwembad, dit alles met Mount Kenia op de achtergrond. Hij zit ondertussen evenwel in de wolken.

Als we in onze kamers aankomen, vallen we nogmaals om van verbazing. Een kamer met een groot salon en een tweede kamer met ingericht als slaapkamer.
Tussen beide kamers in een imposante open haard.

Dit is een uniek hotel. Iedereen is vol lof over zo veel unieke schoonheid.

De resterende uren van de dag neemt Joost ons mee voor een bezoek aan de wildlife orphanage, het dierenwezenasiel. Van cheetahs tot bongos, struisvogels, 2 rhinos, zebrapaarden, apen, enz. Een beetje een zoo voor een goed doel.

De dieren kunnen van erg kortbij geobserveerd worden. Als men in de buurt van de Mount Kenya is, kan ik een bezoek erg warm aanbevelen (de orphanage kan ook bezocht worden door niet-hotelgasten).

's Avonds worden er regelingen gemaakt voor de volgende dag. Volgens het programma mag men kiezen uit 2 mogelijkheden :

a) een wandeling in het Nationaal Park met gewapende rangers +  een rit tot op 3000 meter met de wagen

of b) een bezoek aan de orphanage

a) is grotendeels in het water gevallen omdat de rit met de auto onmogelijk is wegens de te zware regenval aan de andere kant van de berg. De auto's geraken door het slijk niet naar omhoog. Deze activiteit wordt vervangen door een wandeling begeleidt door gewapende rangers met vertrek vanuit het hotel.

Om tijdens de koele ochtenduren te kunnen wandelen moeten de wandelaars opstaan 5u30.

Gerda en ik zien dat evenwel niet zitten en verkiezen om de ganse dag in de tuin van dit prachtige kompleks te blijven rondhangen.

'De trek van de Gnoe' was een Anders dan Anders reis.

Permalink | Comments

Voor de afwisseling vandaag nog eens vroeg uit de veren. Om 6 uur worden we gewekt en om 7u30 zet de karavaan zich in beweging.

Bezoek aan een Masaï dorp

De eerste activiteit van de dag wordt een bezoek aan een Masai dorp in de buurt van het hotel. Als we toekomen staat Joel, de jonge dorpsoverste (28 jaar) ons op te wachten.

We worden meteen vergast op een ontvangstritueel. De gezangen zijn erg mooi en de sieraden van de vrouwen nog mooier.
Na de openingsdans worden we verzocht binnen de omheining te komen (Masai dorpen zijn omheind met hagen van doornstruiken om te vermijden dat wilde dieren op het idee zouden komen om hun vee te stelen). Daar volgt de typische Masai dans waarbij de mannen telkens om ter hoogst in de lucht te springen. Een vreemd maar wel mooi ritueel.
Joel vertelt ons dat enkele jaren geleden de meeste van hun koeien zijn omgekomen door de droogte en dat zij er nu nog 70 hebben. De dorpsgemeenschap bestaat uit 170 zielen en de mannen hebben meestal meer dan 1 vrouw.
De Masai tonen ons hoe er met enkele stokjes vuur kan gemaakt worden (supersnel). Vervolgens wordt de groep in 3 verdeeld en wordt elk groepje onder begeleiding van een Masai een woonhut binnengeleid. Binnenin is het erg klein, maar toch nog best gezellig. Kinderen en ouders hebben een aparte slaapkamer (lees tussenschot).
Na het bezoek aan de woning worden we door Joel meegetroond achter de kraal waar in een halve cirkel alle volwassenen van het dorp winkeltjes met sieraden opgezet hebben. Ik vind niet meteen mijn gading en laat het kiezen aan Gerda over.
Door wat af te bieden was de oorspronkelijke vraagprijs van 5000 shilling al snel gezakt to 2000 shilling.

Nog een Masai dans voor het afscheid en we zijn klaar om richting Mananga te rijden.

Onze gids Joost is evenwel te weten gekomen dat een Masai aan Bart een echte leeuwenpoot heeft aangeboden. Joost is woedend en gaat meteen de Masai - chef interpelleren. Die beweerd dat het een zeer oude leeuwenpoot is, maar Joost gelooft er niets van en is er zeker van dat men stroopt.

Joost zegt hem dat hij niet meer komt met zijn groepen als hij dat nog 1 keer meemaakt.

Dit is niet gespeelde woede; Joost en de meeste van onze groep zijn echt verbolgen.

De leeuwenstand gaat al achteruit en stroperij zou daar wel eens de reden kunnen van zijn.

Met gemengde gevoelens verlaten wij de Masai gemeenschap. Deze gemeenschap die ons aanvankelijk untouched leek blijkt dan toch niet zo heilig te zijn. Naïeve toeristen ?

We rijden via een totaal andere weg, via de grenzen van het park (niet zo ver van de weg leven een aantal Masai gemeenschappen) richting Mananga (de grenspost met Tanzania).

Het landschap wordt mooier en mooier. Ik sta recht in de auto en blijf verder spotten naar wilde dieren. Geleidelijk aan komen er meer en meer gazellen in zicht. Het landschap is er één van stukken kort gras meet hoge struiken en enkele bomen. Vermits leeuwen meestal rond deze tijd van de dag in de schaduw onder de bomen liggen, kijk ik vooral naar beweging onder de bomen (de leeuwen hebben de kleur van het gras en als ze stilstaan zijn ze verdomd moeilijk te herkennen).

Cheetah op jacht

Plots zien we in de verte een giraf en het worden er snel een vijftal. Onze aandacht gaat volledig naar de mooi giraffe's, maar Noor, onze chauffeur, roept luid 'Cheetah at 2' en remt hard. Nog geen 20 meter rechts van de minibus staat een Cheetah (jachtluipaard) rechtop. Hij heeft absoluut geen aandacht voor ons en we zien aan de alertheid waarmee hij zijn hoofd draait dat hij agressief naar iets zoekt. Zijn ogen puilen bijna uit zijn hoofd. De Cheetah voert iets in zijn schild, zo veel is zeker.

Noor wil, tot onze ergernis, steeds maar verder rijden. Even waren we vergeten dat hij allicht meer ervaring in dit soort zaken heeft dan wij. Tegen onze zin rijdt hij verder en via radio verwittigd hij opgewonden de 2 andere busjes die snel onze richting uitkomen. Hij stopt en we zien de Cheetah geleidelijk aan onze richting uitkomen. Zijn hoofd verraadt nog steeds aanvalsdrift. Gelukkig kan ik één en ander goed filmen.

Ongeveer 100 meter verderop zien we een groep gazellen rustig staan grazen en ik en de anderen denken dat hij één van deze gazellen als zijn ochtendgerecht aanschouwt.

Plots versnelt hij en met een schicht schiet hij het struikgewas in.

Niet de groep gazellen die wij dachten , maar een alleengrazende gazelle die een 30 meter verder achter een struik stond was zijn doelwit. We zien een voor zijn leven rennende gazelle van achter de struiken tevoorschijn komen met een 20 meter erachter de cheetah, die het onmiddellijk voor bekeken houdt. Wat een belevenis, en wat mij betreft gelukkig met een goede afloop. Cheetahs kunnen gedurende enkele seconden een snelheid van 80 à 100 km per uur aanhouden, maar geraken snel uitgeput.

Als de gazelle in voorwaartse richting zou weggerend zijn, had de Cheetah hem zeker ingehaald. Verrassend was de gazelle met een schijnbeweging evenwel de richting van de aanstormende cheetah uitgelopen zodat de cheetah eerst 180 graden moest draaien om dan terug de achtervolging in te zetten. Hij zag al snel in dat het hopeloos was.

Getuige zijn van een dergelijke aanval komt maar zelden voor. Joost onze gids had dit in zijn lange Afrika-safari leven nog maar één keer meegemaakt (tijdens een vrijwilligersproject in de CCT (Cheetah Conservation Trust)).

Meestal ziet men roofdieren bezig aan het verorberen van hun prooi, maar een aanval meemaken komt maar zelden voor.

Nog druk napratend rijden we verder door een uitgedroogd zoutmeer dat geleidelijk overgaat in een halfwoestijn met grote uitgedoofde en slapende vulkanen op de achtergrond en restrotsen van gestolde lava op de voorgrond. De bodem vertoond een uiteengebarsten korst die mij het meeste aan de beelden van de Sahel doet denken.

Indrukwekkend landschap dat erg veel van Namibische landschappen wegheeft.

We danken Noor voor zijn idee en initiatief.

Na de semi-woestijn komen we in een dor woud met vele uitgedroogde bomen en gras. Noor slalomt zich rijdend met één hand en met de andere zijn radio bedienend over de smalle wegen vol met putten. Dit is duidelijk iets waar hij met volle teugen van geniet.

Na een boeiende rit komen we rond de middag aan in Mananga waar we ons lunchpakket in een wat aan Europese standaarden aangepast winkel-café-restaurant gaan verwerken.

De weg naar Nairobi

Na de lunch rijden we richting Nairobi. Joost verwittigd ons dat deze rit normaal een 3-tal uren zal duren, maar dat het er evengoed 7 kunnen worden. Het verkeer naar Nairobi zit af en toe compleet vast. Het is zondag vandaag en allicht zal dat in ons voordeel zijn.

Na een tweetal uren zie ik Noor af en toe aan zijn ogen komen en signalen beginnen te vertonen die mij vermoeidheid doen vermoeden.

Ik zeg hem dan ook dat ik dringend moet gaan plassen, zo kan hij even uitrusten.

Hij stopt aan een Yukos benzinestation met winkeltjes, restaurant enz. Er staan een heleboel dure wagens geparkeerd. Noor en Joost vertellen ons dat het bezoeken van een baanstation (te vergelijken met de tankstations bij ons op de autostrades), een favoriete bezigheid is van de rijke klasse van Nairobi. Vreemde gebruiken ...

En... inderdaad, nog geen 20 minuten verder vervoegen wij de weg die van Mombasa komt. Een absolute chaos. Dit soort chaotisch (en gevaarlijk) verkeer heb ik nog nooit in mijn leven meegemaakt.

Levengevaarlijke toestanden.

Autos halen links en rechts in, shieten op de zijkant van de weg, ontsnappen ternauwernood aan frontale botsingen. Om het allemaal nog wat indrukwekkender te maken horen we oorverdovend geluid van oude porches en andere sportwagens die zonodig nog meer ellende en gevaarlijke toestanden creëren. Het zijn natuurlijk Europeanen die hier wat komen spelen met hun oude rallyautos en dat temidden van het gewoon verkeer. Aan de snelheid te zien zijn ze duidelijk aan het koersen.

Wat verderop zien we een rallyauto langs de weg staan en de (westerse) chauffeur stampt woedend tegen de autoband. Een panne op enkele kilometers van Nairobi.

We vervoegen nu de nieuwe autoweg naar de luchthaven waar er per rijrichting 2 baanvakken zijn. Nu gaat het plots een stuk sneller en 15 minuten later staan we in de lobby van het Norfolk hotel.

Joost heeft van de directie gedaan gekregen dat we nu business kamers krijgen (de eerste keer hadden we standaard kamers).

De business kamers (net gerenoveerd) zijn erg ruim en hebben alle comfort.

Tesamen met Patrick, Magda en Marc heb ik nog een kleine stadsrondrit voor de boeg.

We rijden met een oude engelse taxi langs wat regeringsgebouwen, het memorial voor de aanslag op de Amerikaanse ambassade, het oude spoorwegstation en we beeindigen onze stadsrondrit bovenop een heuvel met uitzicht over de stad, waar juist een verkiezingsmeeting van de regeringspartij plaatsvind.

Nairobi heeft zelfs met veel goede wil niets aantrekkelijks te bieden. Eén van de lelijkste hoofdsteden die ik ooit bezocht heb.

'De trek van de Gnoe' was een Anders dan Anders reis.

Permalink | Comments

Vandaag staat alles in het teken van de 'game drive's'. Er zijn er liefst 3 geprogrammeerd, met daartussenin nog 2 lezingen.

Om 5u30 worden we gewekt en om 6 uur is er de mogelijkheid voor een klein ontbijt, koffie of Thee en een cake.

Nog met een halve slaapkop neem ik een bord met een drietal cakejes. Ik zit nog maar net neer of een meerkat graait mijn 2 resterende cakes van mijn bord en verdwijnt er mee hoog in de boom. Uiteraard had Joost ons verwittigd dat dit kon gebeuren, maar ja ...

Op weg voor onze eerste safaririt. Ik hoor in ons busje de eerste opmerkingen dat Joost, wiens aanwezigheid en gidsing toch wel erg geappreciëerd wordt, in ons busje quasi nooit terug te vinden is. Ik ga hem dit straks zeker zeggen.

De top van Mount Kilimandjaro is helaas al gesluierd met wolken. In de verte en hoog boven de vlakte zien we de Amboseli Ballon boven de flanken van de berg zweven.

De 'early morning' game drive vertrekt in de quasi duisternis wat fotograferen uiteraard bijzonder moeilijk maakt. We zien de eerste olifanten en ééntje komt op enkele meters voor ons busje postvatten om zijn palmtakkenontbijt naar binnen te slaan. Prachtig.

Eens te meer omdat we tijdens de safari's in Tanzania nog bijna geen olifanten gezien hebben.

Wat later op de ochtend hebben we er nog tientallen gezien. Amboseli is dan ook bekend voor zijn grote olifantenpopulatie.

Diezelfde ochtendrive zien we nog een drietal leeuwinnen die onder de bewolkte hemel liggen te luieren. De drive was alweer geslaagd omdat er nu zo veel olifanten te zien waren. De majestueuze dieren leven vaak in groep en de babyolifanten die rollebollen en spelen met de moeders en tantes leveren steeds oohs en aahs op bij de inzittenden.

We rijden terug naar het hotel om uitgebreid te ontbijten en een half uurtje later geeft Joost op het viewterras van het hotel een lezing over olifanten. Een bijzonder boeiende uiteenzetting over letterlijk alle aspecten van het olifantenleven.

Niemand kan ons nu nog iets wijsmaken.

Om 11 uur staat de volgende gamedrive op het programma. Joost, die zonder dat ik enige opmerking gemaakt heb, plots zegt dat hij nu in ons busje komt postvatten wil dat we naar waterrijke plaatsen zouden gaan om oa ook vogels te spotten.

We rijden naar een moerassig gebied waar de olifanten tot aan hun middel genieten van het frisse Kilimandjaro water en het slijk. Anderhalf uur lang zien we steeds nieuwe dieren en in het bijzonder vogels in het moerasgebied. Met Joost bij ons die zelfs de nederlandstalige en engelse naam kent van de kleinste diertjes is het fantastisch om rond te rijden in het park.

Lunch en om 15u30 staat er een nieuwe lezing op het programma. Deze keer over de Masai.

Ook deze keer is het een bijzonder boeiende lezing.

Op een dergelijke manier door een land reizen is adembenemend interessant. Anders dan anders begint mij meer en meer te overtuigen van hun meerwaarde. De begeestering en vertelkunst van onze begeleider en gids is bewonderenswaardig.

'De trek van de Gnoe' was een Anders dan Anders reis.

Permalink | Comments

Gisterenavond na het avondmaal werd Marleen als beeindiging van haar verjaardag nog verrast door een verjaardagscake die begeleid werd door een Happy Birthsday gezang van de volledige restauratiestaf van het hotel. Happy Birthday op zijn afrikaans klinkt indrukwekkend rytmisch. Knap.

Vandaag weer om 6 uur op.

Gisterenavond had ik opnieuw al wat zin in eten en vandaag ben ik weer de oude.

Tijdens het ontbijt worden we links en rechts geflankeerd door wulps geklede Russische dames en enkel Engelse meisjes die een zo diepe decollete hebben dat er niets aan de verbeelding overgelaten wordt.

Als zowel de Russinen als de Engelsen al zo een indruk op ons maken, wat moet dat dan niet bij de Tanziniaanse mannen teweegbrengen.

Wat meer terughoudendheid zou hier zeker op zijn plaats zijn.

Om 8 uur rijden we terug via de Ngorongoro kraterrim richting Maniara en Arusha. We zijn nog maar net op weg als 2 olifanten zich op een kam en met alleen de hemel achter zich fotogeniek gepositioneerd hebben.

Wat verderop stoppen we voor het monument van vader en zoon Drzymek, 2 Duitsers die hier begraven liggen. Vader Drzymek was de man die Julius Nyerere ertoe heeft kunnen overhalen om van de Serengeti vlakte een Nationaal Park te maken.

Zoon Drzymek was zijn vader gevolgd naar Tanzania, maar crashte met zijn vliegtuig tegen de flanken van de Ngorongoro krater.

Ze moesten vader Drzymek postuum een nobelprijs van natuurkunde geven.

Eens uit de krater, rijden we op de door de Japanners aangelegde weg richting Maniara. Het valt ons weeral op hoe netjes de straten, de voetpaden en de voortuintjes van de huizen erbij liggen.

Halfweg stoppen we aan een curio shop met honderden houten Afrikaanse beelden, schilderijen en sieraden in Tanzanite, een halfedelsteen uit de streek.

We lunchen in het New Arusha Hotel, een mooi hotel waar we eveneens tijdend de heenreis geluncht hebben. Het valt mij op dat het restaurant bevolkt wordt door veel mensen in maatpak, zowel blank als zwart. Ik meen zelfs een Tutsi te zien.

Het Arusha tribunaal dat wat verderop zijn zittingen heeft zal daar zeker niet vreemd aan zijn. Het Arusha tribunaal is de UNO rechtbank die de schuldigen van het Rwanda genocide moet berechten.

Tussen Arusha en de grens komen we te weten dat Gaston en Therese net na hun huwselijk voor enkele jaren geimmigreerd zijn naar Zuid-Afrika. Er ontspint zich een pittige maar korrekte discussie tussen een Mandela aanhanger en een gematigd apartheidsaanhanger.

Voor het eerst in mijn leven hoor ik een nieuwe invalshoek. Pro apartheid maar tegen racisme. Gaston vind namelijk dat het moet mogelijk zijn dat aparte gemeenschappen zich ook apart organiseren en samenleven en dat met respect voor mekaar moeten doen. In Zuid-Afrika was dat laatste natuurlijk ver te zoeken.Vervolgens richting Tanziniaans/Keniaanse grens tot in het plaatsje Mananga.

Hier nemen we afscheid van onze Toyota Land Cruiser jeeps en onze chauffeeur Eustace waar we ondertussen aan vertrouwd geraakt waren.De Toyota Hiace minibussen van de Keniaanse agent staan ons reeds op te wachten, en na de gebruikelijke grensformailiteiten stappen we over in de minubusjes.

Onze chauffeur voor de volgende week is Noor, een lange Keniaans met een karaktervolle kop. De groepjes blijven zoals ze waren.

De middenste rij in de minibusjes heeft veel minder plaats dat in de jeeps en Gerda en Magda sakkeren dan ook terecht. Gaston sakkert op zijn venster die al na 1 minuut kapot is. Ik mag op de eerste rij plaatsnemen en heb daar zelfs meer plaats dan in de jeeps.

Joost had ons verwittigd dat het een koude douche zou worden, maar voor mij is het alvast een meevaller.

De weg is dat niet. Gedurende 70 km wordt het een rotslechte weg met diepe groeven die ons busje bijna uiteen doet rammelen.

Na een uur rijden bereiken we de toegangspoort tot het Amboseli Nationaal Park. Aan de ingang staan een 20-tal Masai hun waren aan te prijzen. Als ze zien dat we niet direct geinteresseerd zijn, proberen ze om Euro's die ze als fooi gekregen hebben, om te wisselen naar Kaneiaanse shilling. Niet zonder succes want Therese koopt een euro terug aan een bijzonder slechte koers, maar voor het goede doel.

De weg in het park is nog slechter als naar het park. Gedurende enkele kilometers rijden we konfortabel door een uitgedroogd zoutmeer.

Al een tijdje zien we langs links en rechts de lage hellingen van de Kilimandjaro die aan het Amboseli park grenst. De rest van de 5900 meter hoge uitgedoofde vulkaan zit helaas in de wolken.

Gaandeweg verdwijnen de wolken en bij zonsondergang komt de berg quasi volledig vrij. Helaas hebben onze chauffeurs opdracht gekregen om zich te haasten naar de lodge die aan de voet van de berg ligt.

We komen aan in het Serena Amboseli hotel als het net donker is.

Het Serena Amboseli hotel is het charmantste waar we tot hiertoe in verbleven hebben.

Het is één van de eerste Serena hotels en werd opgetrokken in de typische Masai stijl.

's Avonds vertelt Joost ons dat wie dat zou wensen tegen 390 US$ per persoon een ballonvlucht over een gedeelte van het Amboseli park kan maken.

We hebben nog wat tijd om er over na te denken.

Het eten is zoals steeds aanvaardbaar lekker. Omdat het meestal buffetten zijn kan iedereen in het grote aanbod zeker iets naar zijn smaak vinden.

De Serena Amboseli Lodge is de eerste lodge die WIFI op de kamer aanbiedt.

Het etrras van de lodge geeft uit op het wildpark en in de matig verlichte omgeving zien we geregeld kleinere dieren verschijnen.

'De trek van de Gnoe' was een Anders dan Anders reis.

Permalink | Comments

Afdaling in de Ngorongoro krater

In de loop van de nacht voel ik mij niet zo best en heb ik het overal koud.

Als ik 's morgens naar het toilet ga ken ik meteen de oorzaak, diarhee! Het blijven eten van sla en tomaten wordt mij voor de zoveelste keer duur aangerekend.

Onmiddellijk Imodium Instant als ultieme oplossing.

Bij het ontbijt blijkt dat in nauwelijks eten binnenkrijg, alle lekkere versnaperingen ten spijt. Zelfs een glas schuimwijn tere ere van Marleen die vandaag jarig is , maar weigert haar leeftijd te verklappen kan er niet volledig in.

Het lijkt mij belange niet zoals bij Gaston, maar je niet kiplekker voelen tijdens een safari is verre van comfortabel.

Om 8u30 zijn we op weg van de kraterrand naar de bodem van de krater. De weg is in een embarmelijke staat en de jeep moet op 4-WD overgechakeld worden.

Halverwege de afdaling komen we Masai met veekudde's tegen die eveneens aan de afdaling bezig zijn. Op het einde van het droge seizoen mogen zij hun kuddes in de krater laten drinken, maar moeten nadien terug naar boven omdat ze er niet mogen grazen. Ook komen we enkele Masai tegen die ezelskaravanen begeleiden. Zij gaan in het zoutmeer zout ophalen.

Langs de weg staan enkele mooie Candalabra bomen, die erg veel op kaktussen lijken.

Beneden aangekomen zitten we plots tussen duizenden wildebeesten die voortdurend grazen, rennen, springen, drinken. Een losgeslagen boel. In de krater zitten er naar schatting 8000 wildebeesten (gnoes). We zien meteen ook een 6-tal hyenas lopen alsof hun leven ervan afhangt. Dit is een spektakel waar ik en de andere inzittenden van onze jeep maar niet op uitgekeken geraken.

Ik heb mijn statief vergeten en moet noodgedwongen manueel en allicht al schokkend met de grote zoom omgaan. De resultaten zullen navenant zijn. Jammer.

Op enkele steenhopen (voor de wegverbetering) ziet onze gids 3 killerbij nesten.

Aan het strand zien we meer en meer details van de naar schatting enkele honderdduizenden flamingo's. Op het strand voor de flamingo's liggen geduldig enkele jackhalzen en een hyena op hun prooi te wachten.

De 'lesser flamingo' (meest roze flamingo) voedt zich met algen. De 'greater flamingo' met kleine schelpdieren.

We kunnen jammer genoeg de flamingo's maar vanop 150 meter benaderen, zodat het detail tot de verrekijker beperkt blijft.

Van verrekijkers gesproken. Toen mijn schoonbroer Dirk mij aanbood om zijn verrekijker mee te nemen wilde ik bijna hooghartig 'hoeft niet' zeggen. Gelukkig heb ik dat niet gedaan. De LEICA 8x32 is een juweeltje van een verrekijker met een voor ons tot dusverre ongekende helderheid. Dank u Dirk !

Onze chauffeur Eustace heeft wat verderop een cheetah in het struikgewas gezien. Het duurt meestal 15 tot 30 seconden langer alvorens we mee zijn. We gebruiken voor het aanduiden het klokstelsel, zoals 9 uur, 11 uur, 3 uur enz

De sierlijke cheetah loopt 200 meter verderop in het gras op zoek naar iets dat niet duidelijk is.

Opnieuw een hyena in het vizier, het blijkt hier vandaag wel te krioelen van de hyena's. Vermits hyena's nachtroofdieren zijn is het zeker verwonderlijk er overdag zo veel te zien.

De volgende stop is aan de 'hippo pool', een kleine zoetwatervijver  waar op een kleine oppervlakte zeker 20 nijlpaarden rondzwemmen. Bovendien zitten er zeker 10 à 15 vogelsoorten in en rondom de waterpoel.

Dit is een plaats om uren te blijven staan, maar na een half uurtje moeten we helaas verder.

Nog geen 5 minuten later zie ik aan de rand van een kleine vijver die door de rivier gevormd wordt, 2 hyenas liggen. Het blijken er uiteindelijk meer dan 20 te zijn, en dat allemaal op nauwelijks 300 vierkante meter. Zij liggen allemaal te rusten of zoeken een goeie plaats om te gaan rusten. Wat een schouwspel.

Nog wat verder zien we een zwarte neushoorn lopen, maar hij is behoorlijk ver en we kun nen er niet echt een foto van nemen. Ook een eenzame olifant loopt in het struikgewas, maar als we nadien terug kijken is hij plots niet meer te zien. Hij was uiteindelijk op zijn zij gaan lkiggen in het hoge gras.

Langs de weg zien we op nauwelijks 5 meter van de jeep een hyena zijn toilet maken. Alhoewel het wrede dieren zijn, begin ik meer en meer sympathie voor deze beesten te krijgen.

Plots zien we in de verte een concentratie van safarijeeps staan. Dat moeten leeuwen zijn dacht ik. En .. inderdaad een drietal leeuwinnen hadden blijkbaar in de loop van de ochtend een zwangere buffel gedood en waren hem met veel getrek uiteen aan het rijten. Het spektakel speelde zich af in het hoge gras en ook daar was de zichtbaarheid beperkt.

Joost kwam nadien met het lugubere detail op de pinnen dat hij gezien had dat een leeuwin de foetus van de zwangere buffel uit het kadaver aan het trekken was. En die smakelijke details juist voor de lunch.

Lunchen doen we aan de rand van een zoetwater moerasgebeid waar een klein aantal nijlpaarden in zwemmen. Mooi hoog moerasgras en riet verbergen allicht massa's leven.

Op onze picknickplaats cirkelen een 20-tal zwarte wouwen op zoek naar eten rondom de jeeps . Dat het hen menens is zien we even later als een zwarte wouw in een duikvlucht een stuk van de lunchbox van een Amerikaanse toerist plundert.

Ook de verschillende soorten wevervogels houden zich met hetzelfde ritueel bezig (schooien en proberen te stelen).

Na de lunch trekken we verder naar de éénrichtingsuitgang van de krater en zien we nog ; een leeuwin met 2 kleine welpen, olifanten en een aantal sierlijke vogels.

Wat we in de krater zeker niet konden tegenkomen waren krokodillen (te koud water) en giraffe's (die hun geliefkoosde bomen hier niet terugvinden)

Via een al even slechte weg rijden we uit de krater aan de andere zijde.

De krater is 19 km doormeter en werd enkele miljoenen jaren geleden gevormd door een gigantische uitbarsting/ontploffing. De zijwanden van de krater zijn vervolgens ingestort en hebben de huidige krater geboetseerd.

Na de lunch begon ik mij geleidelijk aan minder goed te voelen en was er de pret voor mij ook grotendeels af.

Al bij al vond ik het een mooie dag met een boeiende wildstand en een pluim voor de hyena's die ons een zo goede inkijk gaven in hun gewoonten.

Vanavond worden we in de bar van het hotel getrakteerd op een Tanzaniaans orkest met akrobatische oefeningen. Een indrukwekkende vertoning. De artiesten zouden zeker niet misstaan als attractie bij Cirque du Soleil. En dat met heel beperkte middelen.

Hopelijk heeft imodium zijn werk goed gedaan en ben ik morgen weer de oude.

'De trek van de Gnoe' was een Anders dan Anders reis.

Permalink | Comments

Serengeti Nationaal Park - Ngorongoro krater Conservation Area.

Om 6u30 gewekt om om 8 uur te vertrekken.

Met Gaston gaat het nog altijd barslecht en vandaag kan hij niet op zijn bed blijven liggen. Hij moet mee naar het volgende hotel.

Bleekjes en met een gemis aan gevoel voor humor (waar hij anders onuitputtelijke voorraden van heeft) neemt hij plaats in het busje met een plastic zakje binnen handbereik. Er is immers nog niet veel binnengebleven.

Therese, zijn vrouw, kijkt voortdurend met een zorgelijke blik naar zijn toestand en geraakt zelfs licht geïrriteerd als wij maar voortdurend vragen om te stoppen om vogeltjes te fotograferen.

Zij wil in feite niet liever dan al in het volgende hotel zijn.

Tot de middag rijden we met het safaridak open en spotten we allerlei dieren. Wij rijden door open savanne waar hier en daar bomen in staan. Tot 3 maal toe treffen we onder schaduwrijke bomen leeuwen aan.

Sommigen zitten echter zo goed verstopt dat het bijna onmogelijk is om ze te fotograferen. De foto's lijken eerder op een abstract schilderij dan op een foto met een leeuw.

In de late voormiddag zien we gieren boven de vlakte zweven en één voor één sluiten ze aan bij een andere groep gieren die al op de grond postgevat hebben. Allemaal kijken ze aandachtig in één richting. Een 50-tal meter verderop zien we eerst één jakhals en vervolgens nog een jakhals. Hier moet duidelijk iets aan de hand zijn met zo veel geinteresseerde toeschouwers. Nog 30 meter verder staat een ander type gier in het gras. Dan ziet Eustace wat er aan de hand is. 2 luipaarden hadden net daarvoor een gazelle van het leven beroofd en waren duchtig het karkas aan hetuiteenrijten. Door het hoge struikgewas was het moeilijk te zien, maar het ene ogenblik zangen we het schommelend achterwerk uit het gras komen terwijl het dier met rukken aan het trekken was en het volgende ogenblik kwam zijn hoofd eens kijken of er nog geen belagers waren. Gedurende ruim 20 minuten hebben we de pikorde en het spektakel gadegeslaan. De natuur op zijn gruwelijkst en tegelijkertijd op zijn mooist.

Het safaridak wordt gesloten om niet te veel stof in de auto te krijgen en we rijden aan hogere snelheid verder naar onze luchplaats, tevens de ingang van het Nationaal Park. We zijn er niet alleen, bijna iedereen die verder het park inrijdt of er van terugkeert schijnt hier te lunchen.

Onze middagmaaltijd wordt zeer aandachtig gadegeslagen door een horde verschillende vogels, maar ook door ratten en leguanen. Ze zijn de opruimers van de minuskule restjes van onze maaltijd. We nemen immers alle afval terug mee met de jeep, zodat het voor de lokale dieren maar kleine overschotjes zijn die overblijven.

Ondertussen heb ik bij Gaston al een lichte verbetering genoteerd. Hij begint zelfs al opmerkingen te maken en slaapt al een pak minder dan voorheen.

Ik denk dat hij vanavond al voorzichtig een aantal kleinigheden zal proberen te eten.

Een uurtje verder stoppen we voor een klein uurtje aan de Oldupai kloof, waar Mary Leaky in 1976 werelberoemd werd door de 3,6 miljoen oude voetstappen van de mensapen te ontdekken. De laag waarin de voetstappen teruggevonden werden was geanaliseerd met de koolstofmethode en dus wetenschappellijk bewezen.

Joost gad hier weeral eens een staaltje weg van begrijpelijke wetenschappelijke uitleg. Geen mens van de groep die nu nog vragen heeft bij het ontstaan van onze mensensoort ...

Om 18u30 worden we met het gebruikelijke drankje verwelkomt in ons volgend hotel, het Ngorongoro Serena Hotel ****, waar we 2 nachten zullen verblijven.

Nu moet ik mij haasten want binnen 10 minuten zijn er een enkele Masai dansen te bekijken in de bar van het hotel.

'De trek van de Gnoe' was een Anders dan Anders reis.

Permalink | Comments

Ganse dag in het Serengeti National Park

Joost meldde gisterenavond dat we vandaag konden uitslapen. We zouden immers maar om 6u30 gewekt worden !

Na een riant ontbijtbuffet (Serena lodges hebben ons tot hiertoe verwend) staan we om 8 uur bijna allemaal paraat voor onze game drive.

Gaston, een brabander en tevens onze jeepgenoot, ligt met koorts, diarrhee en heel veel miserie in zijn bed.

Hij kan echt niet mee met de groep en heeft zijn filmkamera vergezeld met een pak instructies doorgegeven aan zijn vrouw Thérese. Iedereen is bezorgd en heeft zo zijn eigen theorie over de oorsprong van de ziekte.

De meerderheid denkt dat het van de rauwkost is, die als voorgerecht geserveerd wordt. Quasi unaniem (op mijn dissente stem na) wordt beslist om voorlopig geen sla, tomaten enz meer te eten.

Iedereen hoopt dat Gaston na een dagje rusten terug de oude zal zijn.

Joost, onze geëngageerde AdA gids, heeft het programma vandaag omgegooid en in plaats van 2 safariritten te maken in de nabijheid van de lodge, gaat hij met ons een dagrit maken naar een uithoek van het park. Reden : er is aan zijn oren gekomen dat de trek van de gnoes eerder dan andere jaren al op gang is gekomen en dat we daar een kans zouden hebben om een grote groep gnoes te zien. De trek van de gnoes is immers een heel speciaal jaarlijks terugkerend fenomeen en is een detour zeker waard.

Voorts verteld Joost dat wij een dubbele laag over onze huid moeten smeren. Enerzijds Muggenmelk of een ander middel tegen de Tse Tse vlieg die in sommige vegetatie's in grote hoeveelheden voorkomt en anderzijds zonnebeschermingscrème tegen de hard brandende zon..

De tse tse vlieg veroorzaakt in Tanzania evenwel geen slaapziekte, maar kan bij gevoelige mensen tot heelwat allergische reacties aanleiding geven. Als zijn brave en volgzame kroost volgen we de bevelen klakkeloos op.

Joost zit vanmorgen in onze jeep en verteld honderduit over alle dieren die hij ziet en wat hun gewoonten zijn. Zo zijn de impala vrijgezellen voor ons geen geheim meer. Niets is Joost te veel. Elke vraag beantwoord hij erg uitgebreid en vertelt hij vol passie over zijn dieren.

Ik heb in mijn al lange reiservaring zelden zo een gedreven gids tegengekomen. Proficiat Joost.

Joost is voor de reizen die hij begeleidt een wandelende encyclopedie.

Na het gevreesde Tse Tse territorium zonder kleerscheuren doorgekomen te zijn, beginnen we geleidelijk aan meer en meer dieren te zien.

Het gedetailleerd omschrijven van de route zou ons te ver leiden, maar enkele highlights wil ik jullie zeker niet onthouden.

- Vandaag hebben we onze eerste leeuwen gezien. Onder 2 lommerrijke bomen. De mooiste boom was voor de mannellijke leeuw. Onder de minder mooie boom lagen 3 leeuwinnen en een aantal welpen. Ze genoten kennelijk met volle teugen van hun siesta.

- Iets verderop kwamen we aan een rivier, tevens de oversteekplaats van Gnoes. Het water ligt er vol krokodillen, die er in gespecialiseerd zijn om de slecht zwemmende gnoes naar onder te trekken en ze zo te verdrinken en vervolgens op te peuzelen. Aan de grootte en de dikte van enkele krokodillen schijnt de vangst geregeld rijkelijk te zijn.

- In een dieper gedeelte van dezelde rivier zitten enkele nijlpaarden

- Een vrij vers kadaver van een gnoe, waar met hun hoofd diep in het rottend kadaver, 2 verschillende soorten gieren van aan het smullen zijn

- grote groepen trekkende gnoes en uitgestrekte weiden met duizenden gnoes. Een indrukwekkend zicht.

Omstreeks 17 uur komen we terug aan in de lodge.

Om 18 uur geeft Joost nog een overzicht geven over onze tocht en meer toelichting over de trek van de gnoes.

Mooie dag

'De trek van de Gnoe' was een Anders dan Anders reis.

Permalink | Comments

Maniara Nationaal Park - Serengeti Nationaal Park

Opnieuw vroeg uit de veren. Gewekt om 6 uur, ontbijt om 6u30 en om 7u30 gepakt en gezakt op weg voor a) onze eerste 'game drive' en b) voor een 250 km lange rit naar het Serengeti Nationaal Park.

De start laat al wat te wensen over, want als onze Land Cruisers zich in beweging zetten begint het al te regenen uit de zwaar bewolkte hemel.

Eustace, onze chauffeur, had het safari dak al geopend en binnen de kortste keren moesten we het safaridak alweer sluiten. Joost beweert evnwel dat het maar een korte bui zal zijn.

Vandaag stat ook onze eerste safaririt op het programma. Een minder gekend gedeelte voor de leken, het Maniara Nationaal Park. Het park wordt gevormd door een zoutwatermeer, een zoetwaterbassin en de hellingen van de westelijke slenk.

Het was al meteen een enorme verassing. Na een uitvoerige geologische briefing door Joost trekken we het park in en zien we meteen al een drietal verschillende soorten apen. Naarmate we verder het park in rijden zien we nog een heleboel kleurige vogelsoorten, zebra's, olifanten, enkele wildebeesten, nijlpaarden, grote groepen pelikanen en enkele leeuwen die hangend in een boom aan het rusten zijn (Maniara Nationaal Park is get enige park waar leeuwen hangend op de takken van de bomen uitrusten.

Na de safari die een drietal uren geduurd heeft, rijden we (op de mooiste weg die we tot dusverre zijn tegengekomen en die door de Japanners aangelegd werd) naar de Ngorongoro krater waar we zullen lunchen.

Het valt ons op dat in Tanzania alles een stuk netter en properder is dan in Kenia.

Net voor de klim rijden we het Ngorongoro park binnen. Aan de ingang is een klein visitor center. Naarmate we de krater opklimmen beginnen de flanken begroeid te zijn met grote bomen. Daartussenin alle soorten tropische en subtropische planten. De weg wordt met de minuut erbarmelijker en we worden in de jeeps van links naar rechts en van voor naar achteren gegooid.

Boven op de kraterrand is er een prachtig panorama van het 600 meter dieper liggende kraterdal.

Van boven op de kraterrand lijkt er beneden nauwelijks leven te zijn. We hebben het dus moeilijk om Joost te geloven die ons zegt dat het beneden in het kraterdal het aardsparadijs is. Op krokodillen en giraffen na vindt men er alle diersoorten die Oostelijk Afrika rijk is. Slechts een zeer beperkt aantal diersoorten verlaten de krater omdat in de krater letterlijk alles aanwezig is wat ze nodig hebben.

Ons Lunchhotel, waar we binnen 3 nachten gaan slapen ligt een tiental km verder op de kraterrand.

We zijn nog niet ver weg, of door wegeniswerken is alle verkeer plots een absolute chaos geworden. De weg is maar half zo breed omdat er aan één zijde hopen stenen en aarde liggen en er plots een grote groep tegenliggers afkomt. Wij en een tiental andere voertuigen moet aan de kant gaan staan, maar omdat er quasi geen kant is, moeten we onze jeeps net naast de diepe afgrond gaan parkeren.

Vermits ik mijn leven niet wil beëindigen in een vulkaankrater besluit ik om de jeep voortijdig te verlaten.

Onze chauffeurs slagen er nochtans in om de klus te klaren.

De schraapmachine komt dan tergend traag langs met een karavaan voertuigen er achteraan. Na een half uur Afrikaanse chaos is de baan opnieuw vrij en tien minuten later schuiven we aan het buffet aan van het Serena Ngorongoro Hotel met uitzicht op het paradijs (volgens Joost).

Om 15 uur rijden we verder voor een 153 km lange tocht naar het Serengeti Serena Hotel. Het is een verharde weg vol met diepe sporen en ontelbare putten. Alle chauffeurs hebben van onze gids de opdracht gekregen om niet te stoppen om wild te bekijken want anders zou de rit zeker 5 uur duren.

Bij het naar beneden rijden vanuit de krater zien we de onmetelijke Serengeti vlakte onder ons liggen. Imposant.

Onderweg waren er ook wegenwerken bezig met grote hopen stenen en zand langs de een kant van de weg. Net op die plaats was een lokale jeep stilgevallen. Niemand kon nog voor of achteruit.

Eustace, onze chauffeur, had zich al gedraait om de hoge kant op te rijden, toen hij op het idee kwam om de jeep in achteruit vooruit te duwen. Enkele minuten later was de motor van het stilstaande voortuig op gang gekomen. Eustace was de redder in nood voor deze mensen die hier anders allicht nog uren en uren op hulp hadden moeten wachten. Afrikaanse solidariteit.

Langs de weg stonden er honderden en honderden gazellen verspreid in kleinere en grotere groepen.

Na een helse rit tegen gemiddeld 70 à 80 per uur komen we net tijdens zonsondergang toe in het Serengeti Serena Hotel.

'De trek van de Gnoe' was een Anders dan Anders reis.

Permalink | Comments

Het is zondag en het chaotische verkeer van de weekdagen is vandaag gelukkig wat rustiger. In de bomen langsheen de brede boulevards zitten Maraboes te wachten tot mensen wat lekkers weggoien. Maraboes zijn wat greiezelige imposante vogels die verwant zijn aan de ooievaars.

Even buiten Nairobi komen we een Road Block tegen en plots besef ik dat ik mijn paspoort in het Norfolk hotel is achtergebleven. Vermits we de grens met Taznzania over moeten zit er niets anders op dan met hangende pootjes aan Joost te vertellen dat we op onze stappen moeten terugkeren om het paspoort te gaan ophalen. Deze onverwachte gebeurtenis kost ons zeker 1 uur vertraging en alles was vandaag al samengepakt. Als ik ,mijn medegroepsleden dit bericht meedeelde zag ik sommigen al denken, 't'is toch niet waar zeker'.Een uur later zijn we terug op de plaats waar we een uur eerder waren en dat alles dank zij mijn stommiteit. Ik vraag mij nog altijd af wat er had moeten gebeuren als ik aan de grens pas tot de bevinding zou gekomen zijn dat ik mijn paspoort niet bijhad ...Op de weg naar de grens (toch meer dan 100 km) valt er niet veel te beleven. Tijdens de lange rit onderhoud Joost (onze gids) ons met verhalen over politiek, economie, stammen, enz. De volgende 4 weken staat alles in Kenia in het teken van de verkiezingen. De huidige President Kibaki zal het volgens Joost hard te verduren krijgen van de oppositie, waar men geneigd is de krachten te bundelen. Odinga lijkt het meeste kans te maken om de huidige president op te volgen.Enkele uren later en 1384 putten verder komen we aan in de grensstad Namanga. Joost gaat met de groep nog even op een rustige plaats alle formulieren verdelen en begeleidt iedereen in het invullen van de formulieren. Hij wil niets aan het toeval overlaten en wil geen nodelooos en overloos gezwam met de grensbureaukraten over niet juist ingevulde formulieren. Volgens hem kennen ze er hiet wat van om de mensen te ergeren.Even later zijn we weer op weg en moeten we één voor één een vriendelijke Keniaanse loketbediende ons formulier overhandigen (ook even het land verlaten moet in al zijn details geregistreerd worden. Na een stukje niemandsland komen we aan bij de Tanzaniaanse autoriteiten. Joost waagt het er op en gaat met onze Abraham en met alle paspoorten en nog eens andere formulieren de geplogenheden trotseren. Na een tiental minuten schijnt alles OK te zijn en kunnen we onze weg vervolgen richting Arusha.

Aan de Tanziniaanse kant duikt er onder het wolkendek de flanken op van Mount Meru, een slapende vulkaan. Gedurende de volgende uren zal hij in meer of mindere mate (af en toe komt er van de vulkaan wat meer bloot) onze metgezel zijn.

We bevinden ons nu al een tijdje in het gebied van de Masai, in hoofdzaak veehoeders. De Masqi leven hoofdzakelijk in het grensgebied van Kania en Tanzania. Ze zijn erg kleurig gekleed en de mannellijke Masai hebben steeds een stok in hun hand (allicht om op het vee te slagen als ze niet snel genoeg gehoorzamen). Voorde rest staan de Masai er voor bekend om vrij veel geld te vragen als men van hen een foto neemt. Joost vertelde ons van een onlangs gebeurd geval waar toeristen ongewild foto's van Masai genomen hadden. Zij zaten immers veilig in de jeep en er kon hen toch niets gebeuren. Via een vernuftig singalensysteem was de weg wat verderop geblokkeerd door agressieve Masai die er mee dreigden om de banden van de landroover stuk te snijden als de toeristen niet zouden betalen. Het is gelukkig allemaal goed afgelopen maar ze hebben serieus moeten afdokken. Een verwittigd mens is er 2 waard.

In Tanzania wordt nhet landschap mooier en mooier en ook wijdser. Waar in Kenia Bekaert nog aardig wat geld moet verdiend hebben met zijn afspanningen, blijkt er in Tanzania veel meer ruimtevrijheid te bestaan. Dieren kunnen zich zonder al te veel problemen vrij bewegen buiten de Nationale Parken die immers niet omheind zijn.

De omgeving wordt ook alsmaar groener naarmate we Arusha naderen. Plots komt uit de wolken de besneeuwde top van Mount Meru te vootschijn (maar liefst 4560 meter hoog). Indrukwekkend. Een vrij groot aantal nomadische Masai hebben zich de voorbije tientallen jaren, al dan niet onder druk, bekeerd tot de semi- sedantaire leven. De buurt van Mount Meru en Arusha is immers zo vruchtbaar dat de veekuddes zich niet zo ver hoeven te verplaatsen om goed gevoed te worden. Deze bekeerde Masai noemt men de Wameru. De streek is ook bekend voor Arabica koffieplantages. In Arusha wordt er geluncht. Onderweg komen we het gebouw van het International Congress Center tegen waar het Rwanda Arusha tribunaal plaatsvindt. Arusha heeft naast het Rwanda tribunaal ook bekendheid wegens de verklaring van Arusha door de vroegere president Nyerere. Voor de toeristen staat Arusha evenwel bekend als uitvalsbasis van de talrijke safari- en trekking bestemmingen zoals Mt. Meru, Mt Kilemandjaru.

Tond 2 uur kunnen we eindelijk aan tafel schuiven voor de luch in het mooie koloniale Arusha hotel. Net zoals het Norfolk hotel ,in Nairobi hangt hier de sfeer van de grote koloniale tijden.

Na de lekkere buffetlunch ruilen we onze oncortabele 22 seater voor 3 safari land Cruisqers. De groep wordt opgedeeld in 3 stukken en ik ben weeral eens bij de laatste groep die niet meer te kiezen had (niet dat ik het anders zou gewild hebben, maar ik kom op dergelijke gelegenheden steeds te laat ...). In onze auto zal Eustace de volgende dagen onze gids en driver zijn.

De busjes zijn voor mij niet echt comfortabel te noemen. Mijn lange benen hebben net voldoende ruimte en ik voel in mijn achteste de druk van de veren van miojn stoel. Eustace blijkt een vriendelijke man te zijn.

Zowat anderhalf uur later komen we in de buurt van het Manyara lake. Op de achtergond tekenen zich de contouren af van de westelijke kant van de grote slenk (het door het geschuif van de tectonische platen ingestorte gedeelte). Langs de weg zien we voortdurend Masai veehoeders. Omstreeks 17 uur komen we aan op onze eindbestemming, de Lake Manyara Serena Lodge. De stijl van de lodge en de vriendelijkheid van de staff bevalt ons meteen. De lodge is gebouwd op de top van de grote slenk keten en overziet het Manyara meer diep onder ons. Net als we van plan zijn om nog even een duik te nemen in het zwembad begint het te regenen. Sommigen trotseren de regen en doen toch nog een duik in het frisse water. Gerda en ik verkiezen een frisse pint onder het afdak van de bar van het zwembad.

Vervolgens briefing, aperitief en Swahili buffet en nog wat napraten over de dag van vandaag.

AQls ik in de kamer kom zit er een middelgrote spin tegen het anti muggen gaas. Gerda staat er op dat ik de spin vastneem en buiten zet of dat ik ze gewoon dood doe. Het tweede voorstel vind ik al sowieso verwerpelijk en ook voor het eerste voorstel voel ik weinig, Afrikaanse spinnen zijn evenwel andere koek en sommige exeplaren zijn uiterst giftig.

Er ontspint zich een vinnige discussie omdat ik dan maar voorstel oml de receptie in te lichten en de spin door een deskundige zwarte medemens te laten verwijderen. Gerda weigert (allicht omdat ze zichzelf niet belachelijk wil maken in de ogen van het peroneel). Ze blijft erbij dat ik zelf de klus moet klaren. Ik vind een oplossing door het lieve beestje in een glas te vangen en het buiten in de natuur vrij te laten. Eind goed al goed. Het is ondertussen middernacht geworden en ik ga mijn bed opzoeken want morgen moeten we er om 6 uur weeral uit.

'De trek van de Gnoe' was een Anders dan Anders reis.

Permalink | Comments

Marleen van touroperator 'Anders dan Anders' (voortaan zullen we dit voor de gemakkelijkheid afkorten tot AdA) staat de groep (16 deelnemers) op te wachten en overhandigt paspoorten (met visa) en het vluchtenschema.

Eén van de boeiendste momenten van een groepsreis is de samenkomst. Er ontwikkelt zich vervolgens een boeiend onbewust spektakel. In ons geval was het vrij onduidelijk waar de groepsmensen zich precies bevonden en een mens begint dan alert uit te kijken naar uiterlijke kenmerken zoals : type koffers, type kleding, type mens, labels, enz. Tegelijkertijd begint hij (toch in mijn geval) steeds mensen te zien die hij 'graag zou hebben', die erbij horen, om dan ontgoocheld geleidelijk aan te moeten vaststellen dat het fout zit. Uiteindelijk vinden we dan toch telkens de groep en dan begint het proces opnieuw van voor af aan.
Nog steeds onbewust gaat men vervolgens de mensen van de groep beginnen screenen en typeren. Hoe praten mensen met mekaar, hoe zien ze eruit, lachen ze graag, hoe snel leggen ze kontakt met andere mensen, enz. In deze fase die enkele minuten duurt, gebeurd een eerste shifting. Weirdo's worden meteen ontmaskerd en de anderen worden in het onderbewustzijn reeds in enkele hoofdgroepen ingedeeld. Gelukkig zijn in onze groep de nuance's miniem en typering op dit ogenblik zou al vrij arrogant overkomen.
Benieuwd of mijn onderbewuste groepsindeling de volgende dagen zal bevestigd worden. Wat in elk geval al erg fijn is, is dat de groep een aangename mix van alle leeftijden en geslachten kent.
Eens iedereen op post is (behoorlijk op tijd) begeleidt Marleen ons naar de incheckbalie van SN Brussels in de oude pier van de luchthaven.

Gerda en mezelf blijken de enige 2 van de groep die voor een Business Class geopteerd hebben en worden vakkundig en snel naar de juiste balie verwezen.
Bij het labellen van de bagage ontstaat plots een probleem. Mijn handbagage (een vrij kleine Samsonite trolley) is enkele kilo's te zwaar en de baliebedienden zijn, ondanks al mijn krachtige argumenten, niet van plan om ze door te laten.
De discussie gebeurd in een ontspannen sfeer en het komt al snel tot een akkoord. Ik laadt een aantal boeken, die ik toch niet zou lezen, in de hoofdbagage en we zijn klaar om naar pier B te gaan. Ook de rest van de groep is snel door de incheckgeplogendheden, en met nog enkele laatste woordjes omlijsting van Marleen vertrekken we richting vliegtuig.

Als een mens een pak meer betaalt voor zijn business Class ticket (later meer daarover) gaat hij uiteraard ook ten volle alle voordelen van een dergelijk ticket uitputten.
Het begint al bij de veiligheidscontrole - voor BC passagiers heeft men een FAST LANE uitgevonden. Terwijl in de rijen rechts van ons de mensen in lange rijen de steeds intensievere (en meer en meer nutteloze) controles ondergaan, kunnen wij quasi onmiddellijk door. Tijdswinst 5 minuten !
Vervolgens naar de SN lounge die ons het wachten wat aangenamer moet maken. Echt comfortabel kan je deze lounge zeker niet noemen, daarvoor is het assortiment versnaperingen en de ruimte tussen de stoelen veel te beperkt. De mensen die reeds met VIP of Pegase gereisd hebben en daar van de lounge  gebruik gemaakt hebben, weten dus dat in de SN lounge zeker niet meer moeten verwachten.

Tijd om in te stappen. Hetgene mij meteen verwonderde in de B pier was de grote drukte, zelfs een stuk drukker dan in de A (intra Schengen) pier, en het grote aantal mensen met een Indiaa's, voortdurend nee knikkend, uiterlijk. Al meteen zie ik wat er aan de hand is. 3 jumbo vliegtuigen van het Indische Jet Airways staan aan de pieren geparkeerd. Voor Zaventem moet Jet Airways een indrukwekkende dynamiek teweegbrengen.

Aan Gate 10 staan lange rijen wachtenden voor de instapkaart- en paspoortcontrole. Ik sluit achteraan in de file aan, maar Gerda begint mij meteen te zeggen dat dat zeker niet de juiste plaats is voor BC passagiers. Voor mij maakt het niet echt uit en ik wil graag voetje bij voetje verder aanschuiven. Gerda neemt geen vrede met mijn geduld en gaat prompt aan de balie vragen of wij echt in die lange rij moeten gaan staan. Fel gesticulerend sommeert ze mij meteen daarna om haar richting uit te gaan. We mogen voor onze beurt spelen (5 minuten gewonnen).
We gaan richting vliegtuig en plots voel ik, dat ik in de lounge een plastic zak met mijn tax free aankopen vergeten ben. Ik besluit mijn pas aangekochte goederen toch nog te gaan ophalen in de BC lounge (er van uitgaant dat BC passagiers eerlijke mensen zijn, die het nooit in hun hoofd zouden halen om iets van iemand anders af te pakken). En het klopt nog ook. Het loungepersoneel had mijn 2 pas gekochte polo's van de eerlijke vinder ontvangen en ze meteen naar Kinshasa gestuurd. Wel een probleem want ik vloog naar Kigali. Na wat heen en weer gebel kon ik uiteindelijk mijn recente aankoop in Kinshasa (de balie toch) gaan afhalen.

Aan boord.
Het toestel is een pas gerenoveerde airbus 330 worden we in de BC sectie meteen getrakteerd op een drankje. we hebben de keuze uit een kirr royal, een fruitsap of mineraal water.

De zetels zijn erg comfortabel. Met een indrukwekkend aantal knopjes kan je de zetel in alle mogelijke positie's maneuvreren, tot zelfs in een 'geinclineerde slaapstand' toe. Eens opgestegen worden we gedurende anderhalf tot 2 uur bezig gehouden met restauratie (drank en eten). Vriendelijk en attent boordpersoneel doet ons ons meteen thuisvoelen. De Business Class (net zoals de rest van het toestel) zit volledig vol. Nu zie ik eens met mijn eigen ogen waarom SN zijn Afrika lijnen alsmaar verder uitbouwt.
Eten en drank :
het belangrijkste verschil tussen het eten in Business Class en in Economy is het servies, de ruimte van de tafel, de dranken en de meer persoonlijke bediening. Het eten zelf is wel wat beter dan in economy en zeker en vast verzorgder, maar het blijven uiteindelijk microgolfmaaltijden. Eén ding is zeker - als we uitstappen zullen we zeker geen honger of dorst lijden.

Waarom heb ik deze keer Business Class gekozen?
Omdat ik het gewoon beu was om gedurende meer dan 7 uur zoals een sardien in een blik gestopt te worden. Meer en meer begon het vliegen op mijn heupen te werken, hoofdzakelijk omdat vliegen voor mij een fysische marteling was en is.
Met mijn 1m94 geraak ik nog met moeite in een vliegtuigzetel (de plaats, zelfs op lange vluchten, wordt steeds verder ingeperkt).Waar we vroeger als lange mensen nog meestal een 'exit seat' toegewezen kregen, worden vandaag deze stoelen met meer ruimte, meer en meer aan loyaliteitsklanten gegeven. Resultaat : iemand van 1m50 zwemt op een dergelijke plaats in de ruimte en wij verkommeren verder geklemd tussen 2 stoelen. Recentelijk heb ik beslist om in de mate van het mogelijke voor lange afstandsvluchten voor BC te kiezen. Indien onze financiële toestand verslechtert kan ik in een eerste fase nog altijd Gerda naar Economy sturen ;-), zij is tenslotte maar 1m60 groot. De ellende van de buitenissig hoge tarieven (die in feite rationeel niet te verantwoorden zijn) neem ik er noodgedongen bij.

De vlucht zelf verloopt erg vlot. We vliegen eerst boven de alpen en via Italië steken we de Middellandse zee over. Het gaat verder via Libië naar het grensgebied tussen Soudan en Tjaad. Al vanaf Bengazi ben ik in dromenland beland (de vele wijn voor, tijdens en na het eten is daar niet vreemd aan). Ik wordt wakker mer rechts van mij de Darfur Mountain Range. Terwijl ik hier op 11000 meter hoogte in luxe baadt, gebeuren onder mij de verschrikkelijkste dingen en zitten mensen opeengepakt in vluchtelingenkampen. Wat een verderfelijke tegenstelling.
Ik probeer de gedachte uit mijn hoofd te bannen (ik kan er tenslotte toch niets aan doen) maar gedurende enkele uren  blijft het nazinderen. De woestijn in de driehoek Tsjaad, Soedan en Libië lijkt indrukwekkend mooi te zijn. Temidden van de zandvakte profileren zich grillige rotsformaties die af en toe zelfs uitgroeien tot heuse bergketens (lijkt vanop 11000 meter erg Wadi Rum achtig te zijn). Helaas is de pret nu voorbij, want de duisternis valt op nauwelijks een tiental minuten aan onze kant van het vliegtuig. Tijd om deze blogtekst te schrijven.

We naderen geleidelijk aan onze tussenstop bestemming Kigali. Ondertussen zien we bekende namen op de vliegkaart passeren zoals oa Entebbe, Arusha, Kilimandjaro. 

Bij het uitstappen van de Kigali passagiers, merk ik dat in de zetel voor mij Anne Van Lancker (SP.A) zat. Allicht komt zij hier naartoe voor één of ander initiatief van de Europese Unie. Jammer dat ik dit pas nu merk. Ik had het met haar eens graag over haar prestaties in het Europees parlement gehad. In mijn ogen is zij altijd een zeer gemotiveerd en hardwerkend europarlementslid geweest.
Vermits ik erg geloof in de Europese unie, was dit zeker een gemiste kans.
In Kigali stroomt het vliegtuig bijna leeg. Wat komen al die mensen (ook veel blanken) in godsnaam in Kigali doen ?

Na Kigali volgt er nog een korte vlucht vam 1 uur naar Nairobi

Omstreeks 23u30 transfert naar het centrum van Nairobi voor een korte nacht in het Norfolk hotel *****

'De trek van de Gnoe' was een Anders dan Anders reis.

Permalink | Comments

Our city is only a 30 minutes drive from the heart of Brussels and Antwerp and only 20 minutes away from the Brussels fairgrounds.
The airport is only 15 minutes away.

We have Holiday Inn Express and Novotel and a number of other hotels in medieval heart of the city.

So, please, please, whenever you come to Belgium try Mechelen and stay overnight.

We have very good restaurants and the medieval buildings are beautifully lighted.

Especially the Grand Place (Grote Markt or Market Place) and the cathedral are juwels in the crown of our city.

I hope you will enjoy Mechelen as i do living here from the very beginning -)

Footnote : Most of the medieval buildings arae from the 16th century, when Mechelen was the capital of the combination of todays Holland and Belgium.

The restaurant on the picture is de delicious 'De Witte Vos' on the market place.

Permalink | Comments

Part 3 describes some more waks and a couple of pictures from Colter Bay Village Lodge and surroundings.

The lodge is expensive but far from luxurous, and the food in the restaurant is not good at all.

The lodge terrace (view overlooking the vast plain and fantastic Grand Tetons mountain range) and huge open fireplace are great however.

Grand Teton means in fact 'Big Breasts' in Franch.
The name was given by a trapper who was certainly a long time away from his wife.

-------

Common text with part 1 and 2

We did a couple of walks from 2 tot 4 hours and enjoyed the scenery and especially the wildlife.

Beautiful birds, deer, moose, chipmunks, otters, etc etc - wildlife in abundance.

We travelled in the second half of September. During the daytime the temperature was pretty warm, but with an open sky at night everything cooled down under zero centigrade.

Belive me, Grand Teton National Park is one of the finest National Parks in the US.

Hope you agree.

Permalink | Comments

Part 2 of rge Grand Teton series shows pictures of the scenary while walking on the park trails.

-------

Common text with part 1 and 3

We did a couple of walks from 2 tot 4 hours and enjoyed the scenery and especially the wildlife.

Beautiful birds, deer, moose, chipmunks, otters, etc etc - wildlife in abundance.

We travelled in the second half of September. During the daytime the temperature was pretty warm, but with an open sky at night everything cooled down under zero centigrade.

Belive me, Grand Teton National Park is one of the finest National Parks in the US.

Hope you agree.

Permalink | Comments

Our international flight went to Denver. From there on we had a regular flight in a small plane to Jackson Hole, where our rented car was ready to be picked up.

Jackson Hole, was a nice place to stay overnight and is probably the best gateway to Grand Teton National Park.

The weather was nice (blue skies) so Grand Teton was fantastic to enjoy.

We did a couple of walks from 2 tot 4 hours and enjoyed the scenery and especially the wildlife.

Beautiful birds, deer, moose, chipmunks, otters, etc etc - wildlife in abundance.

We travelled in the second half of September. During the daytime the temperature was pretty warm, but with an open sky at night everything cooled down under zero centigrade.

Belive me, Grand Teton National Park is one of the finest National Parks in the US.

Hope you agree.

Permalink | Comments

Even after seen so many geyser areas in the world like Iceland and New Zealand, i was really impressed with the power and beauty of the Old Faithfull Geyser.

I can advise to every Yellowstone tourist to walk the boardwalk at Old Faithfull completely. It is worthwhile walking it completely, because next to Ols Faithfull, so many other geysers and thermal fenomens are present in this area.

As usual the National Park Service makes Amaericans proud to be American.

These people are helpfull, informative, and are an example how to behave and to serve the tourists, animals and nature in the park.

Congratulations to the National Park Service personnel.

Permalink | Comments

Nature, nature and again nature, places on the earth who are getting more and more sparcely.

The pictures shown are from the entering of the park, the first thermal areas  and the crossing of the continental divide.

Thermal area's are colorful, spectacular, etc.
Most of the Colorful pictures are from the West Thumb thermal area at the southern edge of Yellowstone Lake

Permalink | Comments

They came immediatly to the place and blocked all traffic, kept the visitors on a safe distance, so that the black bear and his cute puppy could cross the street.

It took about 20 minutes before the bear crossed the street. They took all the time they needed !

Nature at its best !

Permalink | Comments

Wow, such a nice area.

Here you have the combination of a beautiful landscape as in the Provence + the sea, the port, the beaches, etc.

A scooter is the ideal way of touring in and around the villages.

Permalink | Comments

Wow, such a nice area.

Here you have the combination of a beautiful landscape as in the Provence + the sea, the port, the beaches, etc.

A scooter is the ideal way of touring in and around the villages.

Permalink | Comments

Wow, such a nice area.

Here you have the combination of a beautiful landscape as in the Provence + the sea, the port, the beaches, etc.

A scooter is the ideal way of touring in and around the villages.

Permalink | Comments

The hotel is not located at the sea, but in the middle of the vinyards.
It has all the service and comfort a resort hotel should offer.

The group members are travel agents from Belgium.
Tha happening was a annual discussion forum in between travel agents and a major touroperator. An initiative and thinktank the travel agents really appreciate.

---------------------------------------------

Tijdens een Travel Board vergadering tussen een aantal reisagenten enerzijds en een belangrijke touroperator anderzijds, werd er in Hotel La Frégate te Bandol (een **** Pegase hotel) gedurende enkele dagen gediscussieerd over de relatie tussen de touroperator en de reisagenten die hun producten verkopen.

Een initiatief dat erg geappreciëerd wordt door de reisagenten. Met wederzijds respect en in volle openheid worden alle gevoelige thema's aangesneden. 

Permalink | Comments

Our flight landed in Marseille. We boarded a transfer coach to our hotels, but the instead of driving to the hotel, the bus left us at the helicopter terminal of the Marseille airport.

What a surprise.

I have dome more helecopter flights in my life, but this one was not only a surprise, but also an exciting experience.

We flew about half en hour over the coastal islands and the coast itself. This is by far the nicest coastline of Southern France. Simply beautiful.

Finally we landed with the helicopter next de the golf course and the swimming pool of the hotel !

Enjoy the pictures i have taken during the trip.

Permalink | Comments

It is well knowed for 2 main reasons :
a) the Roman ruins in the center of the City
b) the cute old village center on the hill slopes next to the river.

A flash flood caused many dead people 20 years ago when the turbulent water had to go though the narrow village gorge and went even over the bridge!

Permalink | Comments

We were very surprised hearing that he planned to climb Mont Ventoux with inline skates.

He carefully prepared his climb with a tight training plan in the Belgian and Holland Ardennes !

We whitnessed his amazing climb and even saw that he was passing cyclists.
Wat an impressing effort.

While searching the internet i did not find any other inline skater who did it before him.

If someone would know about this, please write me a comment - i will hand it over to him.

Permalink | Comments

What a pleasure to see the sweating cyclers trying to beat their personal records.
We went up the steep side and came back the less steeper site.
We started in Bédouin and returned to Sault.

It took us several hours to climb the desertlike mountain. Not because our car could not make it faster, but we liked to look at the continuing chain of cyclers trying to overcome their fysical limits.

The mountain itself is very special and very beautiful. The upper part of the mountain has no trees, stunning breathtaking views of the plains and the Alps.
One of the main attractions is the summit. Every cycler is trying to get there and is pushing their fysical strenght to the limit.

A short distance from the summit one has certainly to stop for the Memorial monument of Tom Simpson, an english cycler who died after an overdose of doping.

The car is far less fatigueing!

Permalink | Comments

One of the hightlights of this barren place is a quite important penguin colony of Maghellan Penguins nesting there for severeal months per year.

This was our first meeting with penguins on this trip. A warming up of what had to come.

The excat location of the colony is the Otway Sound, about 1 hour driving from Punta Arenas.

Contrary to the habbits of Antarctica penguins, the Meghellan Penguins have their nest in dug outs in the earth.

Permalink | Comments

The 700 passengers ship does aloow only 350 passengers for these expedition cruises.

The ship is not as comfortable as other cruise ships (because it is mainly used in Norway as a Hurtigruten ferry ship who is carrying tourists and ferry passengers alike).

We loved this ship for the Anatarctica cruise because there were a number of lecturers aboard giving lectures about birds, geography, explorers, etc etc. These lectures where given in 3 languages (English, German and Spanish).

Zodiac trips are alternate in groups. Everybody has to wait for his turn.

Restaurant is OK, but not gourmet.

In 2008 we will go back to Anatrctica and we think we will use the same ships as it gives the perfect balance between lush seating, big windows (while reading looking and gazing at the icebergs!) and an acceptable mobility.

Smaller shiips are more mobile to get everybody on the shore but have lesser comfort.

+ the expedition crew leaded by an Argentinian Antarctic explorer, was simply the best !

All the pictures have been taken during my Antarctica cruise

Permalink | Comments

The wooden churches if Chiloé are listed in the Unesco World Heritage sites list.

We started our sightseeing in the port of Castro.

The biggest economic activity of the islanders is salmon farming.

This was the second time i have been in Chiloé (the first time i took the ferry to Ancud).

You can visit the islands also with a ferry from Puerto Montt or from another shorter point more to the south.

Permalink | Comments

We used LAN Chile for this flight. Very modern airplanes and perfect service (2006)

Permalink | Comments

In between embarkation and arrival at the airport, we had about 5 hours which we could use for sightseeing.

The dsighseeing went to Puerto Varas (at the border of a lake), the Petrohue falls and the spectacular, still active Osorno volcano.

The distance is not that much and the weather was beautiful. What did we need more ?

Permalink | Comments

Although almost completely reconstructed after the war, it is still very cozy and if noone would tell you what happened, you would believe all the houses are several hunderd years old.

Permalink | Comments

Huge tabular icebergs as big as 2 football fields where floating in the ocean.

Although the captain tried to go in between the icebergs, his channel was on a certain moment completely blocked by tabular icebergs (cut off from the main glaciers and thousands of years old) and we had to return.

These huge icebergs (and we have only seen little ones) are amongst the most special and fascinating elements of nature i have ever seen.

Permalink | Comments

To commemorate this important geographical point in the world, the Ecuadorian government has erected a huge monument many years ago.

It was initially Pierre Bouger, a geographer, who started a geographical mission to calculate the exact ecuator in 1736.

Since a couple of years, the monument has been upgraded (or downgraded as seen bu others) with a museum, shops, theatre etc. You can easily stay a couple of hours in this location. I liked it anyway.

Mitad del Mundo or Middle of the world is a popular half day sightseeing trip for people staying overnight in Quito.

Permalink | Comments

The city itself has a hilly historic center and is lovely to visit.
It has been declared Unesco World Heritage site and with reason. Beautiful monastieries, churches and cathedrals ans cozy streets and squares with merchants.

Be careful for the thin air. It is not unusual to suffer from a headache if you make a walk soon after the landing.

On a small distance from the city is Mitad del Mundo, the middle of the world. A monument and a small village are amongst the things to do there.

Quito is also surrounded by active volcanos. A couple of years ago the Pichincha volcano has covered Quito with a thick layer of ash.

Permalink | Comments

----------

Our cruise itinerary - Onze reisweg : Civitavechia (Rome), Sorrento, Naxos (Taormina), La Valetta (Malta), Sousse (Tunesia), at sea, Nice and Monaco.

Ship : Seabourn Legend
Chef cuisine : Willy Moors *****

Permalink | Comments

Journyl.com is a brand new site which has gone live today.
It is far from complete, but new entry blogs about travel related items are really welcome.

Enjoy the freedom of reporting your travel adventures in this site.

From next week on, you can create your photo album in this site.

Journyl.com

Permalink | Comments

We started in Puerto Mont Chile and continued to Punta Arenas.
The trip through the Chilean Fjords was beautiful, but the weather was quit grey. As an introduction to Anatrctica it could count.

After a bit of stormy weather near Punta Arenas we could sea the first penguins of our trip, the Magehelan Pinguins. 

Further we crossed the Drake street, as it may be expected, in heavy weather. The ships stabilizers where really necessary to avaoid everybody being seasick.

But the second day after sea viewing for hours finally the first iceberg was appearing.

The next day we arrived in Antarctica, the most virgin and beautiful place on aerth. Such beautiful nature and thousands of penguins. Simply the best. Look at some pictures to see what i mean.

Everybody who did visit Antarctica becomes a member of the Antarctica Club. We simply do not want that this beautiful place will be exploited by people.
Please leave it to the local birds and fish and hopefully gebnerations later will still enjoy the beauty of this continent.

Permalink | Comments

We stayed in a 'Chambre d'Hotes' near Carpentras. The chambre d'hôtes was a beautiful place. The Belgian owners do rent 3 beautifully decorated rooms in a typical house. The max. 6 guests do have a nice swimming pool to enjoy the cool water after a day of terrific excursions in the area.

If the guest do appreciate it, the host will cook delicious dishes with only local products. We loved her plates.

Mont Ventoux is only 10 km's away from the property which make the chambre d'hôtes an ideal place to stay if one wants to climb this great mountain so famouw by cyclists.

Other places we have visited during our stay where :
Vaison La Romaine, Avignon, Chateauneuf du Pape, Carpentras (with is Saturday market), Cassis (côte d'azur), Malaucene, Bédouin, Beames-de-Venise, Caromb, Sault, Pernes-les-Fontaines, Gordes

We enjoyed our stay during the second part of May and will certeinly go back to this beautiful region in France.

Their website is in dutch only, but the hosts will reply in whatever language necessary.
http://www.domainedesecureuils.com/welkom.htm

Permalink | Comments

As part of the Franch Overseas Area's it makes part of France.
People spreak franch and the Euro is the money used.

The most important economic activity was untill recently 'sugar cane'. Like in so ,many other island, the slopes are completely covered with sugar cane.

The recent years tourism becomes more and more important for this island.

• The highlights of the island are :
  La fournaise, an active volcano spouting every couple of years magma in the air - helicopters fly for a limited price over the active volcano
• The impressive once volcanic highland area, which is famous for its beautiful walks
• the surf coast (known as one of the best in the world)
• the cristal blue lagoon with its coloful tropical fish
• Reunion is also famous for all kinds of adventurous sports like kayaking, climbing, ULL flights, rafting, canyoning, etc
• the Cilaos and Mafate area, very popular for trekking and especially for canyoning

Réunion is one of my favourite destinations in the world.

Permalink | Comments