Foto's : Armand Vervaeck (arakea) en Evelyne Schwarzbich (E-travel)

Foto's deel 5 (einde) : Valetta, powerboating, diner in de haven, Mdyna, Xara Palace hotel en restaurant

Permalink | Comments

Foto's : Armand Vervaeck (arakea) en Evelyne Schwarzbich (E-travel)

Foto's deel 4 : Valetta (stad, Kathedraal, vesting)

Permalink | Comments

Foto's : Armand Vervaeck (arakea) en Evelyne Schwarzbich (E-travel)

Foto's deel 3 : Vlucht met watervliegtuig over Malta en Gozo

Permalink | Comments

Foto's : Armand Vervaeck (arakea) en Evelyne Schwarzbich (E-travel)

Foto's deel 2 : Valetta (Malta), Haven Valetta, watervliegtuig boven Malta

Permalink | Comments

Foto's : Armand Vervaeck (arakea) en Evelyne Schwarzbich (E-travel)

Foto's deel 1 : St. Julians : Intercontinental Malta, Paranga restaurant, strand St. Julians en powerboating op zee.

Permalink | Comments

De laatste dag van onze rondreis.
Om 10 uur moeten we onze kamer in het Sukhothai hotel verlaten.
Vermits onze vlucht pas om 03u00 morgenochtend vertrekt, moet men ons nog een tijdje bezig houden.
Romy en Willy zijn er gelukkig voor ons in geslaagd om in het Menam Riverside hotel ***** nog 2 kamers gedurende enkele uren te mogen bezetten, zodat we ons op het einde van een zweterige dag nog wat kunnen opfrissen.

Op het programma van vandaag staat : een bezoek aan het Jim Thompson Museum, een bezoek aan de bloemenmarkt, een tempel, een hotelbezoek aan het Marriott Resort & Spa en als top of the bill nog een Dinner River Cruise

Jim Thompson Museum
Ik had van deze man, die de kwaliteitszijde opnieuw op de Thaise kaart plaatste, nog nooit gehoord.
Het weer was broeierig heet en het bezoek was (niet alleen voor mij) een gedwongen nummer. De man had met zijn vele geld hier en daar wat oude mooie stukken bij mekaar verzameld, en had al deze stukken aan de Thaise staat overgelaten.
Na zijn dood (de man is tijdens een natuurwandeling aan de grens met Laos gewoon van de aardbodem verdwenen) heeft de Thaise staat er in hartje Bangkok een klein museum mee gebouwd.
Naarmate het museumbezoek vorderde begonnen we allemaal perpleks te staan van zo veel smaak en zo veel mooi's. De unieke stukken (vaak honderden jaren oud) werden prachtig geïntegreerd in de woning van Jim.
Deze excursie duurt maar een klein uurtje maar krijgt wegens zijn prachtige stukken een ***** mee.

Na het bezoek aan het museum reden we, door de Chinese wijk, naar de oever van de rivier. We lunchen er in een typisch toeristisch (lees industriëel) restaurant.
Er is een continu komen en gaan van toeristengroepen. De buffetlunch mag er best zijn, er zit heelwat lekkers tussen.
Het bier was mee van het duurste dat we in Thailand gedronken hebben (120 baht voor een klein biertje !).
Ik denk dat de lokale organisatie het eten gratis krijgt en dat dat alles bekostigd wordt door de drank :-)

Inmiddels was het miezerig beginnen regenen en werd het bezoek aan de tempel afgeblazen omdat de 350 trappen bij regenweer zeer gevaarlijk worden. We kunnen een tweede breuk missen als de pest.
Ook het bezoek aan de bloemenmarkt sneuvelde met het slechte weer.
De helft van de groep wilde nog wat inkopen doen in Siam Square, een indrukwekkend winkelkompleks in hartje Bangkok. De andere helft (waar ik bij hoorde) had diverse andere plannen.
Dan maar terug met de autocar naar het Menam Riverside hotel.

Ik had tijdens onze eerste rit naar het Menam Riverside Hotel, diverse massagesalons opgemerkt en wilde als afsluiter van de reis mijn voeten nog eens laten verwennen met een voetreflexologiemassage. In plaats van een mooi meisje had ik weeral geluk en werd mij een Kung Fu fighter ter beschikking gesteld :-).
De man deed echter schitterend zijn werk, en mijn voeten en benen stegen, bij zo veel verlichting, bijna ten hemel op .
Groot was mijn verbazing toen de masseur mij op een laag stoeltje liet zitten, om als toemaatje op de voetmassage, zowat alle andere onderdelen onder handen te kunnen nemen.
Hier achter mijn bureel in Mechelen geniet ik nog na van die harde knie in mijn rug. Blijkbaar moest alles eens goed op zijn plaats gezet worden :-).

Ook Sarah en Joël, die naast mij aan het genieten waren van hun voetreflexologie, ondergingen hetzelfde lot.

Nog even opfrissen in het Menam Riverside hotel en terug de autocar in voor een bezoek aan het Marriott Resort & Spa ***** en nadien voor een evening riviercruise.

Marriott Resort & Spa *****
Het Marriott Resort & Spa ligt langs de rivier en heeft in tegenstelling tot de meeste andere klassehotels slechts 5 verdiepingen. De 3 gebouwen zijn rondom een grote tropische tuin gebouwd, waar naast het mooie zwembad, ook een aantal restaurants te vinden zijn. De luxe kamers en/of junior suites met rivierzicht hebben mijn voorkeur. Ze zijn met zeer veel smaak ingericht.
De lobby is ruim en smaakvol ingericht met warme kleuren.
Ik vond de inrichting van de verschillende restaurants wat kitcherig. De te grote variatie aan stijlen had mijns inziens beter gekund.
Elke 20 minuten is er een pendelbootje dat de hotelgasten, in slechts 10 minuten, via de Chao Phraya rivier tot aan de skytrain brengt. De skytrain is een supercomfortabele trein (air conditioning), die op een snelle manier de belangrijkste plaatsen in de binnenstad verbindt.

Manohra Dinner Cruise
Als afsluiter op het programma is er nog een 'dinner cruise' voorzien op de Chao Phraya rivier.
De boot vertrekt aan de pier van het Marriott hotel, gaat daarna nog enkele mensen oppikken aan de Skytrain terminal, en vertrekt vervolgens voor zijn tocht op de rivier.
De kleine, intieme 40 plaatsen tellende boot, is gezellig ingericht met mooi gedekte tafels.
Het zicht vanuit de boot valt wat tegen, omdak de dakranden vrij laag komen. Onze gastvrouw (verkoopsmanager van het Marriott Resort) onderhoud ons met levendige verhalen.
Het eten is bijzonder lekker. Her en der zien we verlichtte bootjes (meestal overzetbootjes). De mooist verlichte gebouwen zijn het koninklijk paleis en de tempels van de Wat Arun (tempel van de dageraad).
Halfweg begint een indrukwekkend licht- en klankspel, een onweer. De regen valt met bakken uit de lucht en de doorschijnende plastieken regenbescherming wordt vanaf de dakrand neergelaten. We laten het evenwel niet aan ons hart komen en doen alsof dit onweer de doodnormaalste zaak van de wereld is.

Koriander
Voor mezelf wordt dit de laatste Thaise maaltijd en komt er een einde aan de 'koriander' verschrikking die ik 9 dagen lang heb moeten trotseren. Al bij al heb ik nog vrij goed kunnen genieten van de Thaise keuken (in het bijzonder van de zuur-zoet gerechten) maar moest ik veiligheidshalve toch altijd eerst even ruiken en proeven of mijn gehate kruid niet verwerkt was.

Na onze terugkeer in het Marriott hotel (waar iedereen in de weer was om water te ruimen) sloeg de vermoeidheid genadeloos toe. Ik was nog met moeite wakker te krijgen.

Vlucht naar Amsterdam
Op weg naar de luchthaven was het onweer nog bijzonder onheilspellend zijn flitsen aan het uitdelen. Zowat in elke richting werd de hemel fel opgelicht door de bliksem. Zeggen dat we binnen enkele uren de lucht in moeten ! Niet meteen iets om naar uit te kijken.

Bij de aankomst op de luchthaven krijgen we van de Thaise correspondent van 7plus een doos orchideeën cadeau. Gaan we thuis al dan niet vertellen dat we die cadeau gekregen hebben ?
Joël, de Eva Air verantwoordelijke, heeft voor Romy en Luc , en als dank voor hun inzet voor René, een business class ticket weten te versieren. We zijn  blij voor hen, en tegelijkertijd een beetje jaloers natuurlijk :-).

Joël heeft er ook voor gezorgd dat we tijdens onze wachttijd, net als in Amsterdam, van de business class lounge kunnen gebruik maken, iets wat normaal alleen weggelegd is voor de Business Class passagiers. De mooie rustige lounge is voor iedereen een aangename verademing.
Luc ontdekt in een zijruimte van de lounge 3 massagestoelen. Het blijken stuk voor stuk foltertuigen te zijn, maar ze masseren wel indrukwekkend.

Vooraan in het vliegtuig zitten alle gropesleden mooi 2 aan 2 naast mekaar. Willy en ikzelf zijn blijkbaar gestraft, want wij zitten op de binnenste zetels van een aaneengesloten rij van 4. Links naast mij zit een vriendelijk Chinees uitziende dame en rechts een wat minder gemanierde Nederlander. Hij slaagt er in om een gedeelte van zijn bierblikje op mijn deken, kussen en broek te morsen.
De passagiers die in de zetels voor mij zitten, laten hun stoel zo ver naar achter leunen dat ik mij nog nauwelijks kan bewegen. Op mijn laptop werken zit er ook al niet in. Gelukkig dat we in de Evergreen Deluxe Class voldoende beenruimte hebben om wat te kunnen bewegen en te slapen.
12 uur later kom ik opgelucht na evenveel uren lichte foltering in Schiphol toe.

Afscheid van de groep
Ik heb het geluk dat mijn bagage al snel op de band te voorschijn komt. Als ik snel genoeg ben, haal ik misschien nog de IC trein naar Brussel. Jammer genoeg kan ik door dit snelle vertrek geen afscheid nemen van de andere deelnemers en ga ik er als een dief in de nacht vandoor.

Als de trein het station binnenrijdt zie ik ook Willy op het perron te voorschijn komen. Om zijn trein te kunnen halen heeft hij zich noodgedwongen van de groep losgerukt. Verschillende mensen in de groep gingen er sowieso vanuit dat ze te laat waren voor deze trein, en gaven er de voorkeur aan om eerst een smakelijk sigaretje op te steken. 

Via deze weg wens ik dan ook alle deelnemers (Sarah, Joël, Romy, Gerlinde, Elise, Agnes, Barbara, Anne-Sofie, Venciane, Luc, René, Michael en Manu) te bedanken voor de fijne reis die we samen gehad hebben.

Willy en ikzelf hebben in de trein nog een 2-tal uur kunnen napraten over ons avontuur.

Einde

Permalink | Comments

Jim Thompson Museum
Ik had van deze man, die de kwaliteitszijde opnieuw op de Thaise kaart plaatste, nog nooit gehoord.
Het weer was broeierig heet en het bezoek was (niet alleen voor mij) een gedwongen nummer. De man had met zijn vele geld hier en daar wat oude mooie stukken bij mekaar verzameld, en had al deze stukken aan de Thaise staat overgelaten.
Na zijn dood (de man is tijdens een natuurwandeling aan de grens met Laos gewoon van de aardbodem verdwenen) heeft de Thaise staat er in hartje Bangkok een klein museum mee gebouwd.
Naarmate het museumbezoek vorderde begonnen we allemaal perpleks te staan van zo veel smaak en zo veel mooi's. De unieke stukken (vaak honderden jaren oud) werden prachtig geïntegreerd in de woning van Jim.
Deze excursie duurt maar een klein uurtje maar krijgt wegens zijn prachtige stukken een ***** mee.

Na het bezoek aan het museum reden we, door de Chinese wijk, naar de oever van de rivier. We lunchen er in een typisch toeristisch (lees industriëel) restaurant.
Er is een continu komen en gaan van toeristengroepen. De buffetlunch mag er best zijn, er zit heelwat lekkers tussen.
Het bier was mee van het duurste dat we in Thailand gedronken hebben (120 baht voor een klein biertje !).
Ik denk dat de lokale organisatie het eten gratis krijgt en dat dat alles bekostigd wordt door de drank :-)

Inmiddels was het miezerig beginnen regenen en werd het bezoek aan de tempel afgeblazen omdat de 350 trappen bij regenweer zeer gevaarlijk worden. We kunnen een tweede breuk missen als de pest.
Ook het bezoek aan de bloemenmarkt sneuvelde met het slechte weer.
De helft van de groep wilde nog wat inkopen doen in Siam Square, een indrukwekkend winkelkompleks in hartje Bangkok. De andere helft (waar ik bij hoorde) had diverse andere plannen.
Dan maar terug met de autocar naar het Menam Riverside hotel.

Ik had tijdens onze eerste rit naar het Menam Riverside Hotel, diverse massagesalons opgemerkt en wilde als afsluiter van de reis mijn voeten nog eens laten verwennen met een voetreflexologiemassage. In plaats van een mooi meisje had ik weeral geluk en werd mij een Kung Fu fighter ter beschikking gesteld :-).
De man deed echter schitterend zijn werk, en mijn voeten en benen stegen, bij zo veel verlichting, bijna ten hemel op .
Groot was mijn verbazing toen de masseur mij op een laag stoeltje liet zitten, om als toemaatje op de voetmassage, zowat alle andere onderdelen onder handen te kunnen nemen.
Hier achter mijn bureel in Mechelen geniet ik nog na van die harde knie in mijn rug. Blijkbaar moest alles eens goed op zijn plaats gezet worden :-).

Ook Sarah en Joël, die naast mij aan het genieten waren van hun voetreflexologie, ondergingen hetzelfde lot.

Nog even opfrissen in het Menam Riverside hotel en terug de autocar in voor een bezoek aan het Marriott Resort & Spa ***** en nadien voor een evening riviercruise.

Marriott Resort & Spa *****
Het Marriott Resort & Spa ligt langs de rivier en heeft in tegenstelling tot de meeste andere klassehotels slechts 5 verdiepingen. De 3 gebouwen zijn rondom een grote tropische tuin gebouwd, waar naast het mooie zwembad, ook een aantal restaurants te vinden zijn. De luxe kamers en/of junior suites met rivierzicht hebben mijn voorkeur. Ze zijn met zeer veel smaak ingericht.
De lobby is ruim en smaakvol ingericht met warme kleuren.
Ik vond de inrichting van de verschillende restaurants wat kitcherig. De te grote variatie aan stijlen had mijns inziens beter gekund.
Elke 20 minuten is er een pendelbootje dat de hotelgasten, in slechts 10 minuten, via de Chao Phraya rivier tot aan de skytrain brengt. De skytrain is een supercomfortabele trein (air conditioning), die op een snelle manier de belangrijkste plaatsen in de binnenstad verbindt.

Manohra Dinner Cruise
Als afsluiter op het programma is er nog een 'dinner cruise' voorzien op de Chao Phraya rivier.
De boot vertrekt aan de pier van het Marriott hotel, gaat daarna nog enkele mensen oppikken aan de Skytrain terminal, en vertrekt vervolgens voor zijn tocht op de rivier.
De kleine, intieme 40 plaatsen tellende boot, is gezellig ingericht met mooi gedekte tafels.
Het zicht vanuit de boot valt wat tegen, omdak de dakranden vrij laag komen. Onze gastvrouw (verkoopsmanager van het Marriott Resort) onderhoud ons met levendige verhalen.
Het eten is bijzonder lekker. Her en der zien we verlichtte bootjes (meestal overzetbootjes). De mooist verlichte gebouwen zijn het koninklijk paleis en de tempels van de Wat Arun (tempel van de dageraad).
Halfweg begint een indrukwekkend licht- en klankspel, een onweer. De regen valt met bakken uit de lucht en de doorschijnende plastieken regenbescherming wordt vanaf de dakrand neergelaten. We laten het evenwel niet aan ons hart komen en doen alsof dit onweer de doodnormaalste zaak van de wereld is.

Koriander
Voor mezelf wordt dit de laatste Thaise maaltijd en komt er een einde aan de 'koriander' verschrikking die ik 9 dagen lang heb moeten trotseren. Al bij al heb ik nog vrij goed kunnen genieten van de Thaise keuken (in het bijzonder van de zuur-zoet gerechten) maar moest ik veiligheidshalve toch altijd eerst even ruiken en proeven of mijn gehate kruid niet verwerkt was.

Na onze terugkeer in het Marriott hotel (waar iedereen in de weer was om water te ruimen) sloeg de vermoeidheid genadeloos toe. Ik was nog met moeite wakker te krijgen.

Vlucht naar Amsterdam
Op weg naar de luchthaven was het onweer nog bijzonder onheilspellend zijn flitsen aan het uitdelen. Zowat in elke richting werd de hemel fel opgelicht door de bliksem. Zeggen dat we binnen enkele uren de lucht in moeten ! Niet meteen iets om naar uit te kijken.

Bij de aankomst op de luchthaven krijgen we van de Thaise correspondent van 7plus een doos orchideeën cadeau. Gaan we thuis al dan niet vertellen dat we die cadeau gekregen hebben ?
Joël, de Eva Air verantwoordelijke, heeft voor Romy en Luc , en als dank voor hun inzet voor René, een business class ticket weten te versieren. We zijn  blij voor hen, en tegelijkertijd een beetje jaloers natuurlijk :-).

Joël heeft er ook voor gezorgd dat we tijdens onze wachttijd, net als in Amsterdam, van de business class lounge kunnen gebruik maken, iets wat normaal alleen weggelegd is voor de Business Class passagiers. De mooie rustige lounge is voor iedereen een aangename verademing.
Luc ontdekt in een zijruimte van de lounge 3 massagestoelen. Het blijken stuk voor stuk foltertuigen te zijn, maar ze masseren wel indrukwekkend.

In het vliegtuig zitten alle mensen van de groep mooi 2 aan 2 vooraan in het vliegtuig. Alleen Willy en ikzelf zijn blijkbaar gestraft, want wij krijgen de binnenste zetels op een rij van 4. Geen vluchten mogelijk. Links naast mij zit een vriendelijk Chinees uitziende dame en rechts van mij een wat minder gemanierde Nederlander. Hij slaagt er in om een gedeelte van de inhoud van zijn bierblikje op mijn deken, kussen en broek te storten.
De passagiers die voor mij zitten laten hun stoel zo ver zakken dat ik zelfs niet kan opstaan of op mijn laptop kan werken. Gelukkig dat we in de Evergreen Deluxe Class zitten, en ik ondanks dit alles, voldoende beenruimte heb om wat te kunnen slapen.
12 uur later kom ik opgelucht na evenveel uren lichte foltering in Schiphol toe.

Afscheid van de groep
Ik heb het geluk dat mijn bagage als één der eersten op de band toekomt. Als ik mij haast, kan ik enkele minuten later nog de trein naar Mechelen halen.
Helaas heb ik daardoor nog onvoldoende tijd om van de andere deelnemers afscheid te nemen en ga ik er als een dief in de nacht vandoor.

Ook Willy komt net bij de aankomst van de trein in het station, op het perron toe. Ook hij heeft even de asociale uitgehangen om zijn trein nog te kunnen halen. Hij had zich van de groep losgerukt omdat hij geen zin had om de rokers nog even te vergezellen en alzo zijn trein te missen.

Bij deze wens ik dan ook, via deze weg, alle deelnemers (Sarah, Joël, Romy, Gerlinde, Elise, Agnes, Barbara, Anne-Sofie, Venciane, Luc, René, Michael en Manu) te bedanken voor de fijne reis die we samen gehad hebben.

Willy en ikzelf hebben in de trein nog een 2-tal uur kunnen napraten over ons avontuur.

Einde

Permalink | Comments

Overgangsdag.
Om 10 uur moet iedereen gepakt en gezakt aan de receptie van het Alila Cha-Am hotel staan.
We moeten noodgedwongen afscheid nemen van dit fantastisch design hotel, maar doen dat niet, na eerst nog te genieten van een overheerlijk ontbijt.

We hebben een 3 uur durende terugrit naar Bangkok voor de boeg. Het verkeer is druk maar er kan toch goed doorgereden worden.

Als we in Bangkok toekomen is het tijd om te lunchen. De buffetlunch vindt plaats in het SD Avenue hotel, een vrij groot 3-sterren hotel in de buurt van de rivier. Omdat we hier nu toch zijn en de vergelijking willen maken tussen een *** en een ***** hotel vragen we om een korte rondleiding.

SD Avenue Hotel ***
Een hotel uit de lagere prijsklasse dat mij erg kon bekoren. Alhoewel het hotel maar 3 sterren heeft zou het mijns inziens gerust 4 sterren mogen hebben
Als u een kamer in dit hotel zou boeken, vraag dan wel naar de gerenoveerde kamers. Ze zijn smaakvol ingericht en zijn erg ruim.
Het hotel heeft een buffetluch en buffetontbijt met een grote variatie aan Thaise en westerse gerechten. Het zwembad bevindt zich op één van de bovenverdiepingen.
Avenue hotel heeft een fitnessruimte en een eigen Massage Spa, iets wat men doorgaans alleen in de duurdere hotels terugvindt. De prijzen van de verschillende type's behandelingen waren daarenboven zeer democratisch. Voor mensen die niet te veel willen uitgeven aan stadshotels maar toch wel luxe en comfort prefereren is dit hotel zeker een aanrader.

Het is inmiddels 15 uur en we rijden naar onze eindbestemming van de dag, het Sukhothai hotel *****.

De korte rit zou slechts 20 minuten mogen duren, maar duurt uiteindelijk bijna anderhalf uur. Het verkeer in Bangkok is een absolute hel. Iedereen wil met de auto zo diep mogelijk in de stad doordringen maar niemand geraakt er echt vooruit. We rijden lange tijd voetstaps in de dichtbevolkte en dichtbehuisde binnenstad.
Plotseling zien we mooiere gebouwen, meer groen, meer open ruimte. We zijn in het duurdere financiële gedeelte van de binnenstad aangekomen. Hier bevindt zich ook ons hotel.
Nadat de veiligheidscontrole het chassis van onze bus met spiegels gescreend heeft, mag hij verder rijden en kunnen we uitstappen.
We worden met open armen door de charmante enthousiaste sales manager ontvangen. Hij heeft naast een jasmijn armband, ook een drankje en versnaperingen voor ons klaar staan.
We laten onze bagage in de bar staan, en lopen achter hem aan voor een rondleiding van het hotel.

Het Sukothai hotel *****
Mijn absolute topper in Bangkok. Het slechts enkele verdiepingen tellende hotel ligt op een vrij groot terrein tussen de vele wolkenkrabbers van het financiële district van Bangkok.
Dit stoort geenszins, integendeel. Het geeft de met heel veel groen omringde gebouwen nog meer standing.
Vanaf het ogenblik dat men in het hotel aankomt, beseft men dat het zijn lidmaatschap van de 'Leading Hotels of the World' niet gestolen heeft. Alles ademt hier klasse uit.
De inrichting binnenin is strak. Door de vermenging met verfijnde kunst uit een ver glorierijk verleden, en het gebruik van materialen in warme kleuren, heeft het hotel nog meer uitstraling.
Garden Suites : Allicht duur maar subliem ingericht en prestigieus. De garden suites zijn het paradepaardje van het hotel. Beroemdheden van alle continenten (die niet op een euro kijken), verblijven in deze luxueuze kamers. Naast de inrichting die op zich al indrukwekkend is, kan de badkamer ook als een buitenbeentje beschouwd worden. Met spiegels tegen elke wand, kan je je op geen enkele manier aan het zicht onttrekken (of dit een voordeel is moet iedereen voor zichzelf uitmaken).
Onze luxekamers (goedkoopste type) zijn een miniatuurversie van de Garden Suites. Ze zijn erg ruim en hebben ook een spiegelbadkamer.
Bij een klassehotel hoort eveneens een klasse Spa. De behandelingen zijn niet goedkoop maar de 1 uur durende Aromatische massage mocht wat mij betreft 3 uur langer geduurd hebben. Zalig genieten in een perfecte atmosfeer en omringd door hemelse muziek en professionele masseuses die er tevens over waken dat de hemelse sfeer niet verbroken wordt door bv meer dan nodig te praten. Spa Botanica krijgt van mij de 5* status mee.
Fitnessclub, Zwembad en Michelin sterren restaurant ontbreken evenmin in dit prachtige hotel.
Luc, die in november met zijn echtgenote naar Thailand terugkeert heeft meteen zijn definitieve hotelkeuze gemaakt, het wordt in Bangkok zeker het Sukhothai hotel.

Als een herboren mens mij snel aangkleed voor het avondmaal.

De groep was, door toedoen van Joël, voor het diner door het management van het Banyon Tree hotel uitgenodigd. Het Banyon Tree hotel is een 5-sterren 'Leading hotels of the world' hotel. Het ligt net naast het Sukhothai hotel in een torengebouw.
Vooraleer we een rondleiding in het hotel aanvangen, wordt ons een aperitief aangeboden op de 60e verdieping van hotel !

The Banyan Tree hotel *****
Banyan Tree hotel behoort tot de Leading Hotels of the world en ligt in het financiële district van de stad. Patpong, de uitgangswijk van Bangkok ligt binnen wandelafstand.
Het bezet een groot aantal verdiepingen van een 200 meter hoge wolkenkrabber. De bovenste 10 verdiepingen zijn eveneens eigendom van het hotel.

Lounge en restaurant op het dak van het hotel.
Het aperitief werd ons aangeboden in de lounge bar van het restaurant op de dakverdieping.
Wauw, wat een belevenis!
200 meter boven de stad een cocktail drinken. De tropische temperatuur, zalige bries en het indrukwekkend uitzicht doen de rest.
Iets dergelijks zal ik niet gauw meer meemaken.
Het dakrestaurant is topklasse en de mooi gedekte tafels met intieme verlichting maken van deze wolkenkrabber-dakbelevenis een 'experience of a lifetime'.
Als u ooit eens in Bangkok komt en enkele honderden euro's aan een speciale gelegenheid wil besteden, reserveer dan tijdig een plaatsje in dit restaurant (ook als u niet in het hotel zou verblijven).
Wees evenwel verwittigd, op het vestimentaire wordt nauwlettend toegekeken. Met te sportief schoeisel en kleding komt u er niet in.

Rondleiding in het hotel
Verschillende kamertypes bezocht. De suites waren erg ruim en elegant ingericht. De luxekamers waren in vergelijking met enkele andere hotels wat soberder, maar uit het raam kijken vanuit een wolkenkrabber, is altijd een belevenis.
De gemeenschappelijke ruimtes (verschillende restaurants, fitness, spa enz) vond ik daarentegen niet zo best afgewerkt en eerder rommelig. Verschillende stijlen werden door mekaar geklutsts en de final touch ontbrak hier en daar.

Patpong en Sukhomvit
Na het diner wilden enkele groepsleden nog een stapje in de wereld zetten. Ik besloot even mijn dossiers en fototoestel weg te brengen naar het Sukhothai hotel en daar op de anderen te wachten. Helaas voor mij waren ze al onmiddellijk doorgegaan en bleef ik noodgedwongen op mijn honger zitten.
Mijn vrienden wisten mij wel te vertellen dat het vermaak in de Sukhomvit buurt wat verhevener was dan in Patpong.
Volledigheidshalve moet ik er bij vermelden dat de meesten erg brave jongens waren, en al vrij snel in het hotel terugkeerden. Ze waren vol lof over de lage prijs van de consumpties ...

Permalink | Comments

We hebben een 3 uur durende terugrit naar Bangkok voor de boeg. Het verkeer is druk maar er kan toch goed doorgereden worden.

Als we in Bangkok toekomen is het tijd om te lunchen. De buffetlunch vindt plaats in het SD Avenue hotel, een vrij groot 3-sterren hotel in de buurt van de rivier. Omdat we hier nu toch zijn en de vergelijking willen maken tussen een *** en een ***** hotel vragen we om een korte rondleiding.

SD Avenue Hotel ***
Een hotel uit de lagere prijsklasse dat mij erg kon bekoren. Alhoewel het hotel maar 3 sterren heeft zou het mijns inziens gerust 4 sterren mogen hebben
Als u een kamer in dit hotel zou boeken, vraag dan wel naar de gerenoveerde kamers. Ze zijn smaakvol ingericht en zijn erg ruim.
Het hotel heeft een buffetluch en buffetontbijt met een grote variatie aan Thaise en westerse gerechten. Het zwembad bevindt zich op één van de bovenverdiepingen.
Avenue hotel heeft een fitnessruimte en een eigen Massage Spa, iets wat men doorgaans alleen in de duurdere hotels terugvindt. De prijzen van de verschillende type's behandelingen waren daarenboven zeer democratisch. Voor mensen die niet te veel willen uitgeven aan stadshotels maar toch wel luxe en comfort prefereren is dit hotel zeker een aanrader.

Het is inmiddels 15 uur en we rijden naar onze eindbestemming van de dag, het Sukhothai hotel *****.

De korte rit zou slechts 20 minuten mogen duren, maar duurt uiteindelijk bijna anderhalf uur. Het verkeer in Bangkok is een absolute hel. Iedereen wil met de auto zo diep mogelijk in de stad doordringen maar niemand geraakt er echt vooruit. We rijden lange tijd voetstaps in de dichtbevolkte en dichtbehuisde binnenstad.
Plotseling zien we mooiere gebouwen, meer groen, meer open ruimte. We zijn in het duurdere financiële gedeelte van de binnenstad aangekomen. Hier bevindt zich ook ons hotel.
Nadat de veiligheidscontrole het chassis van onze bus met spiegels gescreend heeft, mag hij verder rijden en kunnen we uitstappen.
We worden met open armen door de charmante enthousiaste sales manager ontvangen. Hij heeft naast een jasmijn armband, ook een drankje en versnaperingen voor ons klaar staan.
We laten onze bagage in de bar staan, en lopen achter hem aan voor een rondleiding van het hotel.

Het Sukothai hotel *****
Mijn absolute topper in Bangkok. Het slechts enkele verdiepingen tellende hotel ligt op een vrij groot terrein tussen de vele wolkenkrabbers van het financiële district van Bangkok.
Dit stoort geenszins, integendeel. Het geeft de met heel veel groen omringde gebouwen nog meer standing.
Vanaf het ogenblik dat men in het hotel aankomt, beseft men dat het zijn lidmaatschap van de 'Leading Hotels of the World' niet gestolen heeft. Alles ademt hier klasse uit.
De inrichting binnenin is strak. Door de vermenging met verfijnde kunst uit een ver glorierijk verleden, en het gebruik van materialen in warme kleuren, heeft het hotel nog meer uitstraling.
Garden Suites : Allicht duur maar subliem ingericht en prestigieus. De garden suites zijn het paradepaardje van het hotel. Beroemdheden van alle continenten (die niet op een euro kijken), verblijven in deze luxueuze kamers. Naast de inrichting die op zich al indrukwekkend is, kan de badkamer ook als een buitenbeentje beschouwd worden. Met spiegels tegen elke wand, kan je je op geen enkele manier aan het zicht onttrekken (of dit een voordeel is moet iedereen voor zichzelf uitmaken).
Onze luxekamers (goedkoopste type) zijn een miniatuurversie van de Garden Suites. Ze zijn erg ruim en hebben ook een spiegelbadkamer.
Bij een klassehotel hoort eveneens een klasse Spa. De behandelingen zijn niet goedkoop maar de 1 uur durende Aromatische massage mocht wat mij betreft 3 uur langer geduurd hebben. Zalig genieten in een perfecte atmosfeer en omringd door hemelse muziek en professionele masseuses die er tevens over waken dat de hemelse sfeer niet verbroken wordt door bv meer dan nodig te praten. Spa Botanica krijgt van mij de 5* status mee.
Fitnessclub, Zwembad en Michelin sterren restaurant ontbreken evenmin in dit prachtige hotel.
Luc, die in november met zijn echtgenote naar Thailand terugkeert heeft meteen zijn definitieve hotelkeuze gemaakt, het wordt in Bangkok zeker het Sukhothai hotel.

Als een herboren mens mij snel aangkleed voor het avondmaal.

De groep was, door toedoen van Joël, voor het diner door het management van het Banyon Tree hotel uitgenodigd. Het Banyon Tree hotel is een 5-sterren 'Leading hotels of the world' hotel. Het ligt net naast het Sukhothai hotel in een torengebouw.
Vooraleer we een rondleiding in het hotel aanvangen, wordt ons een aperitief aangeboden op de 60e verdieping van hotel !

The Banyan Tree hotel *****
Banyan Tree hotel behoort tot de Leading Hotels of the world en ligt in het financiële district van de stad. Patpong, de uitgangswijk van Bangkok ligt binnen wandelafstand.
Het bezet een groot aantal verdiepingen van een 200 meter hoge wolkenkrabber. De bovenste 10 verdiepingen zijn eveneens eigendom van het hotel.

Lounge en restaurant op het dak van het hotel.
Het aperitief werd ons aangeboden in de lounge bar van het restaurant op de dakverdieping.
Wauw, wat een belevenis!
200 meter boven de stad een cocktail drinken. De tropische temperatuur, zalige bries en het indrukwekkend uitzicht doen de rest.
Iets dergelijks zal ik niet gauw meer meemaken.
Het dakrestaurant is topklasse en de mooi gedekte tafels met intieme verlichting maken van deze wolkenkrabber-dakbelevenis een 'experience of a lifetime'.
Als u ooit eens in Bangkok komt en enkele honderden euro's aan een speciale gelegenheid wil besteden, reserveer dan tijdig een plaatsje in dit restaurant (ook als u niet in het hotel zou verblijven).
Wees evenwel verwittigd, op het vestimentaire wordt nauwlettend toegekeken. Met te sportief schoeisel en kleding komt u er niet in.

Rondleiding in het hotel
Verschillende kamertypes bezocht. De suites waren erg ruim en elegant ingericht. De luxekamers waren in vergelijking met enkele andere hotels wat soberder, maar uit het raam kijken vanuit een wolkenkrabber, is altijd een belevenis.
De gemeenschappelijke ruimtes (verschillende restaurants, fitness, spa enz) vond ik daarentegen niet zo best afgewerkt en eerder rommelig. Verschillende stijlen werden door mekaar geklutsts en de final touch ontbrak hier en daar.

Patpong en Sukhomvit
Na het diner wilden enkele groepsleden nog een stapje in de wereld zetten. Ik besloot even mijn dossiers en fototoestel weg te brengen naar het Sukhothai hotel en daar op de anderen te wachten. Helaas voor mij waren ze al onmiddellijk doorgegaan en bleef ik noodgedwongen op mijn honger zitten.
Mijn vrienden wisten mij wel te vertellen dat het vermaak in de Sukhomvit buurt wat verhevener was dan in Patpong.
Volledigheidshalve moet ik er bij vermelden dat de meesten erg brave jongens waren, en al vrij snel in het hotel terugkeerden. Ze waren vol lof over de lage prijs van de consumpties ...

Permalink | Comments

De koning
Ik denk dat Thailand het laatste land op onze aardbol is, waar de koning en de koninklijke familie zo verheerlijkt worden.
Tijdens het doorkruisen ven het land zijn we honderden gigantische bilboards met de foto van de koning tegengekomen. Hij staat er afgebeeld als hij foto's neemt, aan zijn bureau werkt, mensen groet, enz. enz.
Over elke weg die een dorp, gemeente of stad binnenloopt staan er gigantische erebruggen/poorten met een groetende koning.
Tijdens onze 9-daagse reis zijn we de koning letterlijk duizenden keren tegengekomen (ik overdrijf niet).
Ik denk dat alleen Noord-Korea (wat een vergelijking) de Thaise koning op dat vlak nog zal kunnen verslaan.
Als ik Thai gidsen over deze adoratie aansprak, vertelden ze unaniem wat een goede mens de koning wel is en dat hij dat zeker verdient. Geen woordje relativering of kritiek ...

De Hotels
In het noord-oosten van het land van het Khong Jiam Resort *** een echte meevaller. Het was een kleinschalig hotel (20 kamers) dat verborgen lag in het groen en waar we het fantastisch hadden. De 3 sterren die het hotel officiëel telde, mochten er van alle groepsleden gerust 4 geweest zijn.
Absoluut dieptepunt van in Surin het Thong Tarin Hotel ****, allicht indrukwekkend toen het gebouwd werd, maar helaas niet meegegroeid met zijn tijd en er vandaag muf bijliggend.
Op alle andere plaatsen hebben wij het genoegen gehad om in mooie, tot zeer mooie, tot indrukwekkende hotels te mogen slapen.
Voor mezelf waren de Alila Cha-Am (design hotel) en de Sukhothai Bangkok (Leading hotels of the world) de absolute hoogvliegers. Er van uitgaande dat de perfectie niet bestaat, komen beide hotels toch kort in de buurt.
Alle andere hotels moesten voor de bovenstaande niet veel onderdoen (klik hier voor het overzicht en de hotelbesprekingen).
Een ander hoogtepunt van ons verblijf in Bangkok, was het aperitief op het dakrestaurant, bar, lounge van het Banyon Tree Hotel, 200 meter boven de begane grond. Op een dergelijke plaats kunnen genieten van een aperitiefje kan zelfs niet met superlatieven omschreven worden.

Het weer
Het regenseizoen begint eind mei/begin juni en duurt ongeveer 3 maanden.
De gevoelstemperatuur is zeer warm maar tegelijkertijd erg vochtig (er wordt wat afgezweet tijdens deze maanden).
De voorbije week hebben we weinig zon gezien, wel steeds erg zwoele temperaturen en slechts af en toe regen, meestal in de late namiddag.

De groep en de 7plus begeleiders
Onze groep bestond uit 12 reisagenten, 2 begeleiders van de reisorganisatie 7plus en 1 vertegenwoordiger van Eva Air.
10 nederlandstaligen en 5 franstaligen, ... en de voertaal was : frans.
Waarom : alle nederlandstaligen spraken een aardig mondje frans, en daarbovenop Engels met alle Thai.
De 5 franstaligen hebben tesamen tijdens de ganse reis geen 20 woorden nederlands gesproken !
Ondanks deze opmerking in de marge, was de sfeer ten allen tijde zeer goed. Er werd wat afgelachen en de interesse voor alles wat we zagen en meemaakten was altijd maximaal.

Willy, mijn kamergenoot en specialist op Thailand bij 7plus, was steeds de perfect 3-talige entertainer, die trouwens blijk gaf van een quasi onbeperkte interessse en kennis over van alles en nog wat (en dus niet alleen van Thailand). Met dergelijke mensen op reis gaan is al een verrijking op zich.

Romy, de verkoopsverantwoordelijke van 7plus heeft zich vooral als ziekenverzorgster ontpopt. Een late roeping misschien ?
Zij heeft zich het lot aangetrokken van Elise (gebroken enkel) en van René (geveld door een hartaanval). Zij zag er zo naar uit om in Cha-Am van Zon, Zee, Zand en luxe te genieten, maar in plaats daarvan waren er voor haar ziekenhuisbezoeken in Bangkok weggelegd.

Voor de rest kan ik nog opmerken dat de halstarrige rokersgewoonten van de meerderheid binnen de groep niet altijd leuk waren (de rokers zonderden zich te pas en te onpas van de rest van de groep af).
Het ratio rokers binnen het personeel van de reiswereld bereikt blijkbaar recordhoogten - zou het dan toch zo zijn dat het stressgehalte van het beroep zo hoog ligt ?).
Het moet voor hen een marteling geweest zijn om 11 uur lang in een vliegtuig niet te mogen roken.

Tot slot, de afvallers :

Elise, die zo onfortuinlijk was om al tijdens het bezoek aan de eerste tempel haar enkel te breken. Bovendien kon de bijstandsverzekeringsmaatschappij 'De Europese' slechts na enkele dagen een repatriëring regelen. Ondertussen werd Elise door de andere deelnemers door alle hindernissen geholpen. Bagagetrollies werden ingezet om Elise naar de kamer te vervoeren. Ondersteund door 4 of 5 mensen werd zij  uit of in de bus verplaatst. Eten werd op dienbladen aangevoerd. Kortom er werd, ondanks alles, het beste van gemaakt.  Een speciale dank van Elise voor Gerlinde, haar kamergenote, die zich werkelijk uitgesloofd heeft om het humeur van Elise op te krikken. Volledigheidshalve moet ik er aan toevoegen dat sommigen in de groep wat meer initiatief van de gekwetste verwacht hadden.

René, die ik een aangename rustige man vond, en die dan plots door een hartaanval geveld werd.
René is door het oog van de naald geglipt en heeft zijn leven te danken aan de goede zorgen van het ziekenhuis in Bangkok maar vooral aan de groepsleden Gerlinde, Luc en Manu die erbij waren om hem moed in te spreken, en vooral om de nodige diensten te alarmeren (niet evident in een ander land).
Voor de nazorg tekenen dan weer Romy en Luc die hem constant bezochten tijdens zijn verzorzing op intensieve zorgen.
Bij het schrijven van deze tekst (dus na onze thuiskomst) hing René nog altijd aan de observatiedraden van de afdeling intensieve zorgen van het behandelende ziekenhuis. Enkele dagen na het terugkeren van de groep zal Rene de toelating krijgen om terug te vliegen.

Update 1 : 21/05/08
Réne kan helaas op 21/05 nog niet naar huis komen. Er zijn ter elfder uren complicaties opgetreden zodat hij verder moet verzorgd en opgevolgd worden in het ziekenhuis te Bangkok

Update 2 : 22/05/08
René is aan de beterhand. Hij stelt het (volgens een Thaise dame die René in opdracht van 7plus geregeld bezoekt) relatief goed en ontving bloemen van Luc en zijn echtgenote (Luc was deelnemer aan de groep en ging René geregeld bezoeken in het ziekenhuis) en van zijn vrienden van Travelcoop.
Zijn ogen zullen binnen enkele dagen met een laser behandeld worden. Vooralsnog werd er geen terugkeerdatum vastgesteld.

Update 3 : 26/05/08
Goed nieuws ! : René heeft zondagnamiddag het ziekenhuis mogen verlaten en verblijft sindtsdien in het Menam Riverside Hotel te Bangkok. Hij heeft van de dokters de toelating verkregen om naar huis te vliegen. De terugvlucht is gepland voor woensdag 28/05 per KLM vlucht (vertrek 23:30 plaatselijke tijd).
In tegenspraak met eerdere berichten heeft René geen laserchirurgie aan de ogen ondergaan.

Update 3 : 26/05/08

Tot slot wil ik 7plus bedanken voor deze prachtige reis. Ook een dankwoord aan de verschillende groepsleden die bijgedragen hebben tot het welslagen van de reis.

Permalink | Comments

Yoga of ontbijt
Heb met Barbara en Gerlinde afgesproken om tegen 8 uur een yoga sessie in de Spa van het hotel te volgen. Stipt zoals we zijn, laten we ons om 7 uur wekken en gaan we om 7u30 ontbijten. Ik had evenwel geen rekening gehouden met een ***** à la carte ontbijt ! Wat normaal op een kwartiertje afgehaspeld is, duurde hier (met mijn instemming) ruim 45 minuten en ... omdat het zo lekker was, was ik ook niet van plan om mijn ontbijt zo maar op te geven voor wat Yoga oefeningen.

Onthaasten of Cultuur
Volgens het programma wordt het vandaag een dag van strandliggen en onthaasten.
Dat is evenwel buiten onze Thaise gids Pom gerekend. Zij is duidelijk geen strandligger of zonnebader en sommeert iedere cultuurfreak om omstreeks 11 uur aan de receptie te verzamelen.
Een bezoek aan Phetchaburi, een half uurtje rijden van Cha-Am, vind ze veel interessanter.
Ik beslis om aan deze toegevoegde uitstap deel te nemen (5 anderen ook). De rest prefereert de zon boven de cultuur.

Paleis van Rama VI - Phra Ram Ratchniwet
De eerste stop wordt een bezoek aan het paleis van Rama VI. Deze Thaise koning heeft zich in het begin van de 20e eeuw bijzonder populair gemaakt, door de Thaise feodale maatschappij een duw naar het modernisme te geven. Omdat hij het vochtige klimaat tijdens het regenseizoen in Bangkok beu was, liet hij een klein optrekje bouwen in Phetchaburi. Als belangrijkste reden gaf hij op dat het klimaat wat milder was en de mensen wat vriendelijker waren.

Hij gaf een Duitse architect, Karl Dohting, die al eerder in Birma projecten gerealiseerd had, de opdracht om een kasteel in westerse stijl te ontwerpen. Voor die periode moeten de bouwstijl en materialen revolutionair geweest zijn. Ik kan het gebouw maar matig appreciëren. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat er goede en fraaie elementen in verwerkt zijn.

Onze gids zegt dat op deze plaats niet mag gidsen (voor haar is het trouwens de eerste keer dat ze dit paleis bezoekt).
Ze laat de uitleg over aan een drietal jonge fiere Thaise meisjes over, die al het doen en laten van deze koning uit het hoofd geleerd hebben. Pom moest alleen nog vertalen. Zo weten wij nu alles over Rama VI.

Pom bleek zich ook als een echte royaliste te ontpoppen. Ze schonk bloemen aan Rama VI, haar geliefkoosde koning. Als reden gaf zij op dat Rama VI ongelooflijk veel gedaan had voor de vrouwenrechten.

Vervolgens rijden we naar een aftands hotel in Phetchabury voor onze lunch. Net voor ons is er een vrij grote groep Nederlanders gearriveerd. Eén van de Nederlandse deelnemers is jarig en hij wordt gefeteerd zoals Rama VI.
De sfeer in het hotel is communistisch. Een dame in wit verpleegsterplunje, staat dik tegen haar zin en futloos achter de grote potten met Thaise gerechten. Snel wegwezen.

Khao Bandai It
Na de lunch rijden we naar een heuvel waar men bovenaan toegang heeft tot een grot met reuzegrote Stalagmieten en stalagtieten. De weg naar de parking, halverwege de berg, wordt geblokkeerd door een open minivan, die blijkbaar in het achteruirijden met een wiel in de afgrond is gereden.
De inzittenden zijn er met de schrik vanaf gekomen, maar een vrij grote groep nieuwgierigen kijkt vol interesse naar het gebeuren. In de bomen links en rechts van de weg zitten tientallen makakken (apen). Ze kijken ons vol interesse aan en hopen dat wij één en ander eetbaars zullen achterlaten. Wat verderop hebben zij enkele voertuigen in beslag genomen en spelen naar hartelust met alles wat blinkt en beweegt.
We wandelen tot aan de ingang van de grot. De trap met tientallen treden gaat stijl naar beneden. Door de hoge temperatuur en vochtigheid houdt 50% van de groep het al snel voor bekeken. Ze zien er hoofdzakelijk tegenop om achteraf terug naar boven te klimmen. Bovendien lijkt het allemaal niet veel zaaks.
Ik zie dat er een grot doorgang naar achteren loopt en wil uit nieuwgierigheid toch maar even een kijkje gaan nemen.
Tot mijn grote verbazing is er na de eerste opening nog een tweede en een derde en een vierde grot waar een heleboel vergulde boeddha's in alle mogelijke houdingen opgesteld staan. Zo veel mooi's had ik h!ier niet verwacht. Wat een meevaller!
De luierikken hebben ongelijk.
De oorsprong van de grot met de boeddhabeelden gaan terug tot de Ayutthaya periode.

Wat Yai Suwannaram
We rijden terug naar het centrum van Phetchaburi om nog een boeddhistische tempel met een oud schrijn te bezoeken. Vermits het de eerste keer is dat onze gids hier naartoe komt, moet onze buschauffeur zeker 5 keer de weg vragen. Na een 10 tal minuten rondrijden in het centrum bereiken we de eindelijk de gezochte tempel. Het krioelt er van de straathonden, waarvan er enkele de onhebbelijke gewoonte hebben om met hun schurftige huid tegen ons aan te wrijven. Hier zie je direct wie er thuis een hond heeft. De bewakers van de tempel lopen met een rieten stok rond en te horen aan het gejank dat af en toe weerklinkt, gebruiken ze de stok niet alleen om matten uit te kloppen.
De tempel heeft mooi houtsnijwerk en enkele waardevolle boeddhabeelden. Barbara en Venciane wagen hun kans door met een groep stokjes in een koker lang genoeg te schudden tot er een stokje uitvalt. Op het uitgevallen stokje staat dan een nummer dat overeen komt met een blaadje waar je toekomst op voorspeld wordt. Een bijdrage voor dit alles wordt uiteraard op prijs gesteld.
Eén van de boeddhabeelden heeft 6 tenen. Mirakel of vergissing van de kunstenaar, we kunnen het hem niet meer vragen.
Alle gekheid op een stokje, iedereen (met inbegrip van onze gids Pom), was in zijn nopjes over dit bezoek aan deze waardevolle tempels.

Terug naar het hotel. Na een opfrisbeurt rijden we voor het avondmaal naar het 20 km verder gelegen Hua Hin.
Brede boulevards verbinden Cha-Am en Hua Hin met mekaar. Hotels met klinkende namen liggen over een km's lange kuststrook op grote domeinen uitgespreid. We gaan dineren in een lokaal visrestaurant dat langs het strand van Hua Hin ligt. Lekker eten in open lucht.

Om de avond te besluiten gaan alle deelnemers (behalve ik) nog een klein uur rondslenteren op de avondmarkt van Hua Hin.
Ik verkies om in de bus te blijven, aangezien ik dat marktslenteren vandaag toch niet zo fijn vind.

Permalink | Comments

Onthaasten of Cultuur
Volgens het programma wordt het vandaag een dag van strandliggen en onthaasten.
Dat is evenwel buiten onze Thaise gids Pom gerekend. Zij is duidelijk geen strandligger of zonnebader en sommeert iedere cultuurfreak om omstreeks 11 uur aan de receptie te verzamelen.
Een bezoek aan Phetchaburi, een half uurtje rijden van Cha-Am, vind ze veel interessanter.
Ik beslis om aan deze toegevoegde uitstap deel te nemen (5 anderen ook). De rest prefereert de zon boven de cultuur.

Paleis van Rama VI - Phra Ram Ratchniwet
De eerste stop wordt een bezoek aan het paleis van Rama VI. Deze Thaise koning heeft zich in het begin van de 20e eeuw bijzonder populair gemaakt, door de Thaise feodale maatschappij een duw naar het modernisme te geven. Omdat hij het vochtige klimaat tijdens het regenseizoen in Bangkok beu was, liet hij een klein optrekje bouwen in Phetchaburi. Als belangrijkste reden gaf hij op dat het klimaat wat milder was en de mensen wat vriendelijker waren.

Hij gaf een Duitse architect, Karl Dohting, die al eerder in Birma projecten gerealiseerd had, de opdracht om een kasteel in westerse stijl te ontwerpen. Voor die periode moeten de bouwstijl en materialen revolutionair geweest zijn. Ik kan het gebouw maar matig appreciëren. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat er goede en fraaie elementen in verwerkt zijn.

Onze gids zegt dat op deze plaats niet mag gidsen (voor haar is het trouwens de eerste keer dat ze dit paleis bezoekt).
Ze laat de uitleg over aan een drietal jonge fiere Thaise meisjes over, die al het doen en laten van deze koning uit het hoofd geleerd hebben. Pom moest alleen nog vertalen. Zo weten wij nu alles over Rama VI.

Pom bleek zich ook als een echte royaliste te ontpoppen. Ze schonk bloemen aan Rama VI, haar geliefkoosde koning. Als reden gaf zij op dat Rama VI ongelooflijk veel gedaan had voor de vrouwenrechten.

Vervolgens rijden we naar een aftands hotel in Phetchabury voor onze lunch. Net voor ons is er een vrij grote groep Nederlanders gearriveerd. Eén van de Nederlandse deelnemers is jarig en hij wordt gefeteerd zoals Rama VI.
De sfeer in het hotel is communistisch. Een dame in wit verpleegsterplunje, staat dik tegen haar zin en futloos achter de grote potten met Thaise gerechten. Snel wegwezen.

Khao Bandai It
Na de lunch rijden we naar een heuvel waar men bovenaan toegang heeft tot een grot met reuzegrote Stalagmieten en stalagtieten. De weg naar de parking, halverwege de berg, wordt geblokkeerd door een open minivan, die blijkbaar in het achteruirijden met een wiel in de afgrond is gereden.
De inzittenden zijn er met de schrik vanaf gekomen, maar een vrij grote groep nieuwgierigen kijkt vol interesse naar het gebeuren. In de bomen links en rechts van de weg zitten tientallen makakken (apen). Ze kijken ons vol interesse aan en hopen dat wij één en ander eetbaars zullen achterlaten. Wat verderop hebben zij enkele voertuigen in beslag genomen en spelen naar hartelust met alles wat blinkt en beweegt.
We wandelen tot aan de ingang van de grot. De trap met tientallen treden gaat stijl naar beneden. Door de hoge temperatuur en vochtigheid houdt 50% van de groep het al snel voor bekeken. Ze zien er hoofdzakelijk tegenop om achteraf terug naar boven te klimmen. Bovendien lijkt het allemaal niet veel zaaks.
Ik zie dat er een grot doorgang naar achteren loopt en wil uit nieuwgierigheid toch maar even een kijkje gaan nemen.
Tot mijn grote verbazing is er na de eerste opening nog een tweede en een derde en een vierde grot waar een heleboel vergulde boeddha's in alle mogelijke houdingen opgesteld staan. Zo veel mooi's had ik h!ier niet verwacht. Wat een meevaller!
De luierikken hebben ongelijk.
De oorsprong van de grot met de boeddhabeelden gaan terug tot de Ayutthaya periode.

Wat Yai Suwannaram
We rijden terug naar het centrum van Phetchaburi om nog een boeddhistische tempel met een oud schrijn te bezoeken. Vermits het de eerste keer is dat onze gids hier naartoe komt, moet onze buschauffeur zeker 5 keer de weg vragen. Na een 10 tal minuten rondrijden in het centrum bereiken we de eindelijk de gezochte tempel. Het krioelt er van de straathonden, waarvan er enkele de onhebbelijke gewoonte hebben om met hun schurftige huid tegen ons aan te wrijven. Hier zie je direct wie er thuis een hond heeft. De bewakers van de tempel lopen met een rieten stok rond en te horen aan het gejank dat af en toe weerklinkt, gebruiken ze de stok niet alleen om matten uit te kloppen.
De tempel heeft mooi houtsnijwerk en enkele waardevolle boeddhabeelden. Barbara en Venciane wagen hun kans door met een groep stokjes in een koker lang genoeg te schudden tot er een stokje uitvalt. Op het uitgevallen stokje staat dan een nummer dat overeen komt met een blaadje waar je toekomst op voorspeld wordt. Een bijdrage voor dit alles wordt uiteraard op prijs gesteld.
Eén van de boeddhabeelden heeft 6 tenen. Mirakel of vergissing van de kunstenaar, we kunnen het hem niet meer vragen.
Alle gekheid op een stokje, iedereen (met inbegrip van onze gids Pom), was in zijn nopjes over dit bezoek aan deze waardevolle tempels.

Terug naar het hotel. Na een opfrisbeurt rijden we voor het avondmaal naar het 20 km verder gelegen Hua Hin.
Brede boulevards verbinden Cha-Am en Hua Hin met mekaar. Hotels met klinkende namen liggen over een km's lange kuststrook op grote domeinen uitgespreid. We gaan dineren in een lokaal visrestaurant dat langs het strand van Hua Hin ligt. Lekker eten in open lucht.

Om de avond te besluiten gaan alle deelnemers (behalve ik) nog een klein uur rondslenteren op de avondmarkt van Hua Hin.
Ik verkies om in de bus te blijven, aangezien ik dat marktslenteren vandaag toch niet zo fijn vind.

Permalink | Comments

Ontbijt in het Shangri La hotel en onheilspellend nieuws
Na een nachtje slapen in het Shangri La hotel kijk ik al uit naar het lekkere ontbijt dat ons te wachten staat. Ben benieuwd.
De eerste ontmoeting met een groepslid spreekt boekdelen : Weet je het dan nog niet ?
René Coppieters is vannacht door een hartaanval getroffen en ligt op de afdeling intensieve zorgen van een ziekenhuis in Bangkok. Hij zou buiten levensgevaar zijn, maar indien de interventie wat langer zou geduurd hebben had hij het allicht niet gehaald. Een geluk met een ongeluk dat hem dit net in Bangkok moet overkomen. Romy is na het aanhoren van deze nieuwe ellende, de instorting nabij. Ze is ook boos omdat men haar dit pas later vannacht heeft meegedeeld en omdat ze René niet naar het ziekenhuis kon vegezellen. Als ze het thuisfront (haar baas) inlicht over het gebeuren, wordt het nog erger, want hij vraagt haar lakoniek waarom ze niet in het ziekenhuis is maar wel in het hotel.
Altijd gevaarlijk om meteen conclusies te trekken als men de totale context niet kent.
Je zou voor minder je ontbijt laten staan.
Iedereen duimt uiteraard voor René. Ik zou hem een bezoek willen brengen, maar ziet meteen in dat dit op dit ogenblik ongewenst is (ook het ziekenhuis laat dit niet toe).
De sfeer vanochtend zit in een dieptepunt.

Het (weliswaar lekkere) ontbijt smaakt op die manier een pak minder.

Romy, de 7plus reisbegeleidster draagt haar taak over aan mijn kamergenoot Willy, en besluit om in Bangkok bij René en Elise achter te blijven. De enkelbreuk van Elise wordt door de gebeurtenissen met René plots een fait divers. De aandacht die zij vraagt en krijgt, staat plots in geen verhouding meer tot de andere gebeurtenis.
Voor Elise is er inmiddels goed nieuws. Ze mag de volgende nacht met een KLM vlucht (gereserveerd door haar bijstandsverzekering) naar huis terugvliegen. Dat was het positieve nieuws. Het negatieve nieuws is dat ze a) naar het Menam Riverside Hotel zal overgebracht worden (het standaard hotel van 7plus in deze stad) en b) zich een tijdje zelf zal moeten beredderen. Romy kan immers niet overal tegelijkertijd zijn.

We zullen de volgende uren en dagen door Romy op de hoogte gehouden worden.

Wij moeten verder. Vandaag gaat de rit (ongeveer 3 uur) naar de kustplaats Cha-Am.

In decantiebekkens wordt zout geoogst. Het zout wordt in grote zakken langs de kant van de weg verkocht.

Vlottende markt / vast markt
Ongeveer halfweg bevindt zich de 'Vlottende markt'. De autocar zet ons af bij de bootjes die ons tot aan de markt zullen brengen.
Aan de lopende band meren boten aan en af en varen met busladingen naar de vlottende markt.
De grote kano's zijn uitgerust van sterke luidruchtige buitenboord motoren die een schroef op een lange stang aandrijven. Afhankelijk van de diepte van het kanaal wordt de diepgang van de stang continu bijgesteld.
De tocht tot aan de vlottende markt duurt een 15-tal minuten. Leuke vaart. Een afdak boven ons hoofd houdt de verschroeiende zonnestralen weg van onze huid. Aan de toegnomen activiteit kunnen we zien dat we de vlottende markt bereikt hebben.
In vergelijking mer 20 jaar geleden is er van de vlottende markt nagenoeg niets meer overgebleven. Er liggen nog enkele bootjes met fruit en wat namaakartikelen, maar quasi de volledige markt is nu ipv vlottend, vast geworden. In de grote winkelgalerijen links en rechts van de kanalen lopen toeristen die niets anders te doen hebben dan overbodige dingen te kopen.
De organisatoren hebben het alles tot in de puntjes bestudeerd en de bootjes zetten de toeristen beurtelings links en rechts van het kanaal af. Op die manier is er geen verzadiging van de winkelgalerijen. Ik geraak maar niet uitgekeken op zo veel spitsvondige toeristenexploitatie.
Ik kan echt veel verdragen in deze sector, maar zo veel nepexcursie heb ik in lange tijd niet meer meegemaakt. En zeggen dat mensen behoorlijk wat geld moeten betalen om een dergelijke uitstap te maken. De organisatoren zouden de toeristen moeten betalen om dit te ondergaan.

Reisorganisatoren die zichzelf respecteren moeten dringend naar een minder commerciële vottende markt uitkijken. Ik heb in elk geval als protest tegen dit soort toeristenverlakkerij geen baht uitgegeven.
Agnes daarentegen heeft een missie van thuis uit meegekregen. Voor de ganse familie moet ze Tiger Balsem meebrengen. Ze is al enkele dagen op zoek naar het heilzaam product, maar het wil maar niet lukken. De vlottende markt brengt soelaas.

Op de afgesproken tijd begeef ik mij terug naar de pier waar we met de kano afgezet waren om de terugvaart aan te vatten. Willy roept mij tot de orde, we varen immers niet terug, we wandelen terug. Mijn verbijstering wordt er alleen maar groter door. Een lange overdekte 100 meter smalle gang (ze hebben aan alles gedacht - noch zon, noch regen mogen het winkelproces hinderen), leidt naar de parking van de autocar. De gang is aan weerszijden tot de nok gevuld met souveniers. Boeddha, verlos ons !

We zetten onze weg naar Cha-Am verder. Inmiddels is het middag geworden en begint Agnes mysterieuze afgebroken sms'jes te ontvangen van haar dochter Veerle. Agnes vindt dit bijzonder abnormaal omdat het nog zo vroeg op de ochtend is (7u30). Zo abnormaal lijkt mij dit nu ook niet, maar moeders kennen hun dochters beter dan anderen.
Mij lijkt dit communicatietoeval, niets meer niets minder.

Inmiddels zijn we in het Holiday Inn Resort Cha-Am aangekomen voor een hotelbezoek. De directie staat ons al op te wachten en na een verfrissend drankje, bezoeken we enkele kamertypes en gemeenschappelijke delen van het hotel.
Als afsluiter krijgen we een lekkere lunch aangeboden in een restaurant, dat normaal op deze tijd van de dag gesloten is. Alsof die lekkere lunch ons oordeel zou beinvloeden :-).

Agnes slaagt er maar niet in om contact te leggen met het thuisfront. Haar GSM geeft volle ontvangst maar desondanks is er geen verbinding mogelijk. Ik probeer het ook even, maar ook ik ontvang  geen retourberichten. Agnes is er niet gerust in. Omdat de sms'jes van haar dochter afkomstig zijn, denkt Agnes dat er iets mis is met haar zwangere dochter. Ze wordt er met de minuut ambetanter door.

Het eerste gedeelte van het bezoek vindt ik in het zonnetje plaats. Gaandeweg wordt de lucht donkerder en vervolgens valt de regen met bakken uit de lucht. De behulpzame hotelbedienden redden ons met hun grote paraplu's.
De naweeën van de grote depressie, die ook de storm in Myanmar tot gevolg had, grijpen langer om zich heen dan gepland.

Holiday Inn Regent Cha-Am ****
Een 4 sterren resort hotel dat verschillende gebouwen telt en uitespreid ligt over een grote oppervlakte. De kamers zijn recentelijk allemaal vernieuwd.
Blijkbaar had men niet genoeg geld uitgetrokken voor de renovatie, want enkele details zoals deuren en kasten heeft men over het hoofd gezien. Niet echt storend, maar wel de opmerking waard. Het resort telt verschillende restaurants. Eéntje is zelfs 24 uur per dag open. Tijdens de middag, toen wij het hotel bezochten, waren de restaurants die deel uitmaakten van het vol pension of half pension arrangement, nokvol.
Sommige kamers hadden communicerende deuren met de er naast gelegen kamers voor kinderen (sommigen kamers voor kinderen hebben leuk aangepast meubilair). De meeste kamers waren erg ruim en voorzien van de laatste snufjes. Kabelinternet was aanwezig op elke kamer (tegen betaling). Men moet wel zijn eigen laptop meebrengen.
De alleenstaande bungalows zijn veruit de mooiste kamers. Ze worden vaak geboekt voor huwelijksreizen. Gezellig ingericht en uitgerust met een prachtige badkamer.
Het hotel heeft mooie tuinen en een open architectuur.
Zeker een aanrader in zijn prijsklasse.

We verlaten het Holiday Inn hotel in het hevigst van de stortvloed.

Op naar ons verblijfshotel, het Alila Cha-Am hotel. Nog steeds in de regen wordt de bagage uit de bus geladen en worden we via de dienstengang (achteraf bleek dat een normale gang te zijn) naar onze kamers geleid.
In een dergelijk hotel is het even aanpassen omdat ipv mooie afgewerkte gladde materialen, ruwe basismaterialen gebruikt worden.
De nieuwe constructie (openingsdatum was 1 februari 2008) heeft nog wat kinderziektes, want het regenwater vindt overal wegen die de architrecten niet voorzien hadden.

Ook Agnes krijgt onheilsberichten + 'lang leve Europ Assistance'
Net als we op het punt staan om onze kamers te betreden komt er een 'volledige' SMS bij Agnes binnen. Haar vader is onverwacht overleden. De ongerustheid bij Agnes was gans die tijd terecht geweest ! Consternatie en emotie in de ogen van Agnes.
Luk, de echtgenoot van Agnes, heeft al zelf voor een herboeking van haar vlucht bij Eva Air gezorgd, zodat ze morgennacht naar huis kan vertrekken. Het gezin heeft een familiepolis lopen bij Europ Assistance. Haar man zal ook daar nog eens informeren of er niet eerder iets kan gedaan worden.
Gezien eigen eerdere ervaringen met Europ Assistance denk ik dat er een snelle oplossing uit de bus zal komen.
En ... ja hoor, binnen het uur wordt meegedeeld dat Agnes nog diezelfde avond om 23 uur vanuit Bangkok via Wenen naar Brussel kan terugvliegen.
Om het met de woorden van Agnes te zeggen LANG LEVE EUROP ASSISTANCE.
Omdat alles een beetje buiten ons medeweten geregeld wordt (door de bereidwillige medewerking van Luc en Gerlinde) zijn Willy in ikzelf behoorlijk verrast dat, als we zelf even aan Agnes haar kamerdeur gaan kloppen, ze 2 minuten later al ribbedebie is. Ze zal met een limousine van het Alila hotel naar Bangkok gereden worden.
Verdomme, weeral iemand minder in de groep. Niet zo maar een deelnemer maar een boeiende vrouw met een zwak voor Range-Rover's.

We zijn voor het diner uitgenodigd door Urs, de manager van het Alila hotel. Eerst een aperitiefje (met bijbehorende hapjes) in de prachtige lounge zetels van het dakrestaurant.
Urs denkt (terecht) dat we al de ganse reis Thai schotels gegeten hebben, en heeft voor vanavond westers geïnspireerd eten voorzien.
Hij heeft een Australische kok die onze schotels met liefde zal klaarmaken. En wat voor schotels. Dit is culinaire ***** topkookkunst. Laat Mr. Michelin hier maar eens langskomen. Proficiat aan zo veel kunnen voor het Alila hotel.

We zakken nog even af naar de Red bar (zie foto's) om nog wat na te kaarten over de bewogen dingen van de dag.

Permalink | Comments

Het (weliswaar lekkere) ontbijt smaakt op die manier een pak minder.

Romy, de 7plus reisbegeleidster draagt haar taak over aan mijn kamergenoot Willy, en besluit om in Bangkok bij René en Elise achter te blijven. De enkelbreuk van Elise wordt door de gebeurtenissen met René plots een fait divers. De aandacht die zij vraagt en krijgt, staat plots in geen verhouding meer tot de andere gebeurtenis.
Voor Elise is er inmiddels goed nieuws. Ze mag de volgende nacht met een KLM vlucht (gereserveerd door haar bijstandsverzekering) naar huis terugvliegen. Dat was het positieve nieuws. Het negatieve nieuws is dat ze a) naar het Menam Riverside Hotel zal overgebracht worden (het standaard hotel van 7plus in deze stad) en b) zich een tijdje zelf zal moeten beredderen. Romy kan immers niet overal tegelijkertijd zijn.

We zullen de volgende uren en dagen door Romy op de hoogte gehouden worden.

Wij moeten verder. Vandaag gaat de rit (ongeveer 3 uur) naar de kustplaats Cha-Am.

In decantiebekkens wordt zout geoogst. Het zout wordt in grote zakken langs de kant van de weg verkocht.

Vlottende markt / vast markt
Ongeveer halfweg bevindt zich de 'Vlottende markt'. De autocar zet ons af bij de bootjes die ons tot aan de markt zullen brengen.
Aan de lopende band meren boten aan en af en varen met busladingen naar de vlottende markt.
De grote kano's zijn uitgerust van sterke luidruchtige buitenboord motoren die een schroef op een lange stang aandrijven. Afhankelijk van de diepte van het kanaal wordt de diepgang van de stang continu bijgesteld.
De tocht tot aan de vlottende markt duurt een 15-tal minuten. Leuke vaart. Een afdak boven ons hoofd houdt de verschroeiende zonnestralen weg van onze huid. Aan de toegnomen activiteit kunnen we zien dat we de vlottende markt bereikt hebben.
In vergelijking mer 20 jaar geleden is er van de vlottende markt nagenoeg niets meer overgebleven. Er liggen nog enkele bootjes met fruit en wat namaakartikelen, maar quasi de volledige markt is nu ipv vlottend, vast geworden. In de grote winkelgalerijen links en rechts van de kanalen lopen toeristen die niets anders te doen hebben dan overbodige dingen te kopen.
De organisatoren hebben het alles tot in de puntjes bestudeerd en de bootjes zetten de toeristen beurtelings links en rechts van het kanaal af. Op die manier is er geen verzadiging van de winkelgalerijen. Ik geraak maar niet uitgekeken op zo veel spitsvondige toeristenexploitatie.
Ik kan echt veel verdragen in deze sector, maar zo veel nepexcursie heb ik in lange tijd niet meer meegemaakt. En zeggen dat mensen behoorlijk wat geld moeten betalen om een dergelijke uitstap te maken. De organisatoren zouden de toeristen moeten betalen om dit te ondergaan.

Reisorganisatoren die zichzelf respecteren moeten dringend naar een minder commerciële vottende markt uitkijken. Ik heb in elk geval als protest tegen dit soort toeristenverlakkerij geen baht uitgegeven.
Agnes daarentegen heeft een missie van thuis uit meegekregen. Voor de ganse familie moet ze Tiger Balsem meebrengen. Ze is al enkele dagen op zoek naar het heilzaam product, maar het wil maar niet lukken. De vlottende markt brengt soelaas.

Op de afgesproken tijd begeef ik mij terug naar de pier waar we met de kano afgezet waren om de terugvaart aan te vatten. Willy roept mij tot de orde, we varen immers niet terug, we wandelen terug. Mijn verbijstering wordt er alleen maar groter door. Een lange overdekte 100 meter smalle gang (ze hebben aan alles gedacht - noch zon, noch regen mogen het winkelproces hinderen), leidt naar de parking van de autocar. De gang is aan weerszijden tot de nok gevuld met souveniers. Boeddha, verlos ons !

We zetten onze weg naar Cha-Am verder. Inmiddels is het middag geworden en begint Agnes mysterieuze afgebroken sms'jes te ontvangen van haar dochter Veerle. Agnes vindt dit bijzonder abnormaal omdat het nog zo vroeg op de ochtend is (7u30). Zo abnormaal lijkt mij dit nu ook niet, maar moeders kennen hun dochters beter dan anderen.
Mij lijkt dit communicatietoeval, niets meer niets minder.

Inmiddels zijn we in het Holiday Inn Resort Cha-Am aangekomen voor een hotelbezoek. De directie staat ons al op te wachten en na een verfrissend drankje, bezoeken we enkele kamertypes en gemeenschappelijke delen van het hotel.
Als afsluiter krijgen we een lekkere lunch aangeboden in een restaurant, dat normaal op deze tijd van de dag gesloten is. Alsof die lekkere lunch ons oordeel zou beinvloeden :-).

Agnes slaagt er maar niet in om contact te leggen met het thuisfront. Haar GSM geeft volle ontvangst maar desondanks is er geen verbinding mogelijk. Ik probeer het ook even, maar ook ik ontvang  geen retourberichten. Agnes is er niet gerust in. Omdat de sms'jes van haar dochter afkomstig zijn, denkt Agnes dat er iets mis is met haar zwangere dochter. Ze wordt er met de minuut ambetanter door.

Het eerste gedeelte van het bezoek vindt ik in het zonnetje plaats. Gaandeweg wordt de lucht donkerder en vervolgens valt de regen met bakken uit de lucht. De behulpzame hotelbedienden redden ons met hun grote paraplu's.
De naweeën van de grote depressie, die ook de storm in Myanmar tot gevolg had, grijpen langer om zich heen dan gepland.

Holiday Inn Regent Cha-Am ****
Een 4 sterren resort hotel dat verschillende gebouwen telt en uitespreid ligt over een grote oppervlakte. De kamers zijn recentelijk allemaal vernieuwd.
Blijkbaar had men niet genoeg geld uitgetrokken voor de renovatie, want enkele details zoals deuren en kasten heeft men over het hoofd gezien. Niet echt storend, maar wel de opmerking waard. Het resort telt verschillende restaurants. Eéntje is zelfs 24 uur per dag open. Tijdens de middag, toen wij het hotel bezochten, waren de restaurants die deel uitmaakten van het vol pension of half pension arrangement, nokvol.
Sommige kamers hadden communicerende deuren met de er naast gelegen kamers voor kinderen (sommigen kamers voor kinderen hebben leuk aangepast meubilair). De meeste kamers waren erg ruim en voorzien van de laatste snufjes. Kabelinternet was aanwezig op elke kamer (tegen betaling). Men moet wel zijn eigen laptop meebrengen.
De alleenstaande bungalows zijn veruit de mooiste kamers. Ze worden vaak geboekt voor huwelijksreizen. Gezellig ingericht en uitgerust met een prachtige badkamer.
Het hotel heeft mooie tuinen en een open architectuur.
Zeker een aanrader in zijn prijsklasse.

We verlaten het Holiday Inn hotel in het hevigst van de stortvloed.

Op naar ons verblijfshotel, het Alila Cha-Am hotel. Nog steeds in de regen wordt de bagage uit de bus geladen en worden we via de dienstengang (achteraf bleek dat een normale gang te zijn) naar onze kamers geleid.
In een dergelijk hotel is het even aanpassen omdat ipv mooie afgewerkte gladde materialen, ruwe basismaterialen gebruikt worden.
De nieuwe constructie (openingsdatum was 1 februari 2008) heeft nog wat kinderziektes, want het regenwater vindt overal wegen die de architrecten niet voorzien hadden.

Ook Agnes krijgt onheilsberichten + 'lang leve Europ Assistance'
Net als we op het punt staan om onze kamers te betreden komt er een 'volledige' SMS bij Agnes binnen. Haar vader is onverwacht overleden. De ongerustheid bij Agnes was gans die tijd terecht geweest ! Consternatie en emotie in de ogen van Agnes.
Luk, de echtgenoot van Agnes, heeft al zelf voor een herboeking van haar vlucht bij Eva Air gezorgd, zodat ze morgennacht naar huis kan vertrekken. Het gezin heeft een familiepolis lopen bij Europ Assistance. Haar man zal ook daar nog eens informeren of er niet eerder iets kan gedaan worden.
Gezien eigen eerdere ervaringen met Europ Assistance denk ik dat er een snelle oplossing uit de bus zal komen.
En ... ja hoor, binnen het uur wordt meegedeeld dat Agnes nog diezelfde avond om 23 uur vanuit Bangkok via Wenen naar Brussel kan terugvliegen.
Om het met de woorden van Agnes te zeggen LANG LEVE EUROP ASSISTANCE.
Omdat alles een beetje buiten ons medeweten geregeld wordt (door de bereidwillige medewerking van Luc en Gerlinde) zijn Willy in ikzelf behoorlijk verrast dat, als we zelf even aan Agnes haar kamerdeur gaan kloppen, ze 2 minuten later al ribbedebie is. Ze zal met een limousine van het Alila hotel naar Bangkok gereden worden.
Verdomme, weeral iemand minder in de groep. Niet zo maar een deelnemer maar een boeiende vrouw met een zwak voor Range-Rover's.

We zijn voor het diner uitgenodigd door Urs, de manager van het Alila hotel. Eerst een aperitiefje (met bijbehorende hapjes) in de prachtige lounge zetels van het dakrestaurant.
Urs denkt (terecht) dat we al de ganse reis Thai schotels gegeten hebben, en heeft voor vanavond westers geïnspireerd eten voorzien.
Hij heeft een Australische kok die onze schotels met liefde zal klaarmaken. En wat voor schotels. Dit is culinaire ***** topkookkunst. Laat Mr. Michelin hier maar eens langskomen. Proficiat aan zo veel kunnen voor het Alila hotel.

We zakken nog even af naar de Red bar (zie foto's) om nog wat na te kaarten over de bewogen dingen van de dag.

Permalink | Comments

Slecht ontbijt in het Woraburi hotel. Slechte, bijna niet drinkbare koffie en weinig hartelijke ingredienten.

Vanmorgen gaan we eerst 2 belangrijke Khmer tempels bezoeken (1 er van is Unesco werelderfgoed).
De tempels zijn gaandeweg indrukwekkender geworden en die vandaag betekenen de bekroning van de khmer kunst.

Vannamiddag staat er een bezoek aan het koninklijk paleis te Bangkok op het programma. Zo veel glitterplaatsen (letterlijk), komen er maar weinig voor op deze aardbol. Indrukwekkend mooie gebouwen die de tand des tijds hebben overleefd en waar nog dagelijks aan gewerkt wordt. Levende cultuur.

's Avonds gaan we overanchten in het Shangri La hotel *****.
Een mooie kamer en in de gangen vast tapijt waar je diep inzakt (steeds een voorteken van kwaliteit). 

Voor het avondmaal zakken we af naar het Menam Riverside Hotel *****. Het is een erg lekker buffet. Iedereen blijft maar keer op keer terugkeren naar de talrijke lekkere schotels. Naast de flamboyante goedlachse manager van het hotel zit ook de lokale correspondent van 7plus mee aan tafel.

Nadien zakken er enkele mensen af naar Patpong en gaan enkele anderen hun voeten laten masseren in de buurt van het hotel.

Shangri La Hotel Bangkok *****
Shangri La hotel ligt aan de rivier (eigen riviercruiseboot) in het hartje van de juwelierswijk.
Hotel heeft imposante en sfeervolle lobby. De kamers liggen vol 5 sterrenhotels attributen. Hier kijkt men duidelijk niet op 100 baht om zich te profileren.
Zoals gewoonlijk hebben we helaas te weinig tijd om van de meeste hotelfaciliteiten te genieten. Een half uurtje na het inchecken moeten we alweer beneden in de lobby staan.
Jacuzzi, fitness room, zwembad, Chi spa enz zullen voor een andere keer zijn.
Zeer lekker ontbijt met een indrukwekkende keuze aan ingrediënten uit alle streken ter wereld.
Minpuntje : geen vers 100% vers fruitsap en ook geen 'french toast'.

Menam Riverside Bangkok *****
Het hotel ligt in de zuidelijke wijk van Bangkok langs de rivier. Zee lekker eten in het restaurant.
Het restaurant werd in 2007/2008 volledig gerenoveerd en de kamers zijn in een eigentijds warm interieur restyled

Permalink | Comments

Slecht ontbijt in het Woraburi hotel. Slechte, bijna niet drinkbare koffie en weinig hartelijke ingredienten.

Vanmorgen gaan we eerst 2 belangrijke Khmer tempels bezoeken (1 er van is Unesco werelderfgoed).
De tempels zijn gaandeweg indrukwekkender geworden en die vandaag betekenen de bekroning van de khmer kunst.

Vannamiddag staat er een bezoek aan het koninklijk paleis te Bangkok op het programma. Zo veel glitterplaatsen (letterlijk), komen er maar weinig voor op deze aardbol. Indrukwekkend mooie gebouwen die de tand des tijds hebben overleefd en waar nog dagelijks aan gewerkt wordt. Levende cultuur.

's Avonds gaan we overanchten in het Shangri La hotel *****.
Een mooie kamer en in de gangen vast tapijt waar je diep inzakt (steeds een voorteken van kwaliteit). 

Voor het avondmaal zakken we af naar het Menam Riverside Hotel *****. Het is een erg lekker buffet. Iedereen blijft maar keer op keer terugkeren naar de talrijke lekkere schotels. Naast de flamboyante goedlachse manager van het hotel zit ook de lokale correspondent van 7plus mee aan tafel.

Nadien zakken er enkele mensen af naar Patpong en gaan enkele anderen hun voeten laten masseren in de buurt van het hotel.

Shangri La Hotel Bangkok *****
Shangri La hotel ligt aan de rivier (eigen riviercruiseboot) in het hartje van de juwelierswijk.
Hotel heeft imposante en sfeervolle lobby. De kamers liggen vol 5 sterrenhotels attributen. Hier kijkt men duidelijk niet op 100 baht om zich te profileren.
Zoals gewoonlijk hebben we helaas te weinig tijd om van de meeste hotelfaciliteiten te genieten. Een half uurtje na het inchecken moeten we alweer beneden in de lobby staan.
Jacuzzi, fitness room, zwembad, Chi spa enz zullen voor een andere keer zijn.
Zeer lekker ontbijt met een indrukwekkende keuze aan ingrediënten uit alle streken ter wereld.
Minpuntje : geen vers 100% vers fruitsap en ook geen 'french toast'.

Menam Riverside Bangkok *****
Het hotel ligt in de zuidelijke wijk van Bangkok langs de rivier. Zee lekker eten in het restaurant.
Het restaurant werd in 2007/2008 volledig gerenoveerd en de kamers zijn in een eigentijds warm interieur restyled

Permalink | Comments

Slecht ontbijt in het Woraburi hotel. Slechte, bijna niet drinkbare koffie en weinig hartelijke ingredienten.

Vanmorgen gaan we eerst 2 belangrijke Khmer tempels bezoeken (1 er van is Unesco werelderfgoed).
De tempels zijn gaandeweg indrukwekkender geworden en die vandaag betekenen de bekroning van de khmer kunst.

Vannamiddag staat er een bezoek aan het koninklijk paleis te Bangkok op het programma. Zo veel glitterplaatsen (letterlijk), komen er maar weinig voor op deze aardbol. Indrukwekkend mooie gebouwen die de tand des tijds hebben overleefd en waar nog dagelijks aan gewerkt wordt. Levende cultuur.

's Avonds gaan we overanchten in het Shangri La hotel *****.
Een mooie kamer en in de gangen vast tapijt waar je diep inzakt (steeds een voorteken van kwaliteit). 

Voor het avondmaal zakken we af naar het Menam Riverside Hotel *****. Het is een erg lekker buffet. Iedereen blijft maar keer op keer terugkeren naar de talrijke lekkere schotels. Naast de flamboyante goedlachse manager van het hotel zit ook de lokale correspondent van 7plus mee aan tafel.

Nadien zakken er enkele mensen af naar Patpong en gaan enkele anderen hun voeten laten masseren in de buurt van het hotel.

Shangri La Hotel Bangkok *****
Shangri La hotel ligt aan de rivier (eigen riviercruiseboot) in het hartje van de juwelierswijk.
Hotel heeft imposante en sfeervolle lobby. De kamers liggen vol 5 sterrenhotels attributen. Hier kijkt men duidelijk niet op 100 baht om zich te profileren.
Zoals gewoonlijk hebben we helaas te weinig tijd om van de meeste hotelfaciliteiten te genieten. Een half uurtje na het inchecken moeten we alweer beneden in de lobby staan.
Jacuzzi, fitness room, zwembad, Chi spa enz zullen voor een andere keer zijn.
Zeer lekker ontbijt met een indrukwekkende keuze aan ingrediënten uit alle streken ter wereld.
Minpuntje : geen vers 100% vers fruitsap en ook geen 'french toast'.

Menam Riverside Bangkok *****
Het hotel ligt in de zuidelijke wijk van Bangkok langs de rivier. Zee lekker eten in het restaurant.
Het restaurant werd in 2007/2008 volledig gerenoveerd en de kamers zijn in een eigentijds warm interieur restyled

Permalink | Comments

Vanmorgen gaan we eerst 2 belangrijke Khmer tempels bezoeken (1 er van is Unesco werelderfgoed).
De tempels zijn gaandeweg indrukwekkender geworden en die vandaag betekenen de bekroning van de khmer kunst.

Vannamiddag staat er een bezoek aan het koninklijk paleis te Bangkok op het programma. Zo veel glitterplaatsen (letterlijk), komen er maar weinig voor op deze aardbol. Indrukwekkend mooie gebouwen die de tand des tijds hebben overleefd en waar nog dagelijks aan gewerkt wordt. Levende cultuur.

's Avonds gaan we overanchten in het Shangri La hotel *****.
Een mooie kamer en in de gangen vast tapijt waar je diep inzakt (steeds een voorteken van kwaliteit). 

Voor het avondmaal zakken we af naar het Menam Riverside Hotel *****. Het is een erg lekker buffet. Iedereen blijft maar keer op keer terugkeren naar de talrijke lekkere schotels. Naast de flamboyante goedlachse manager van het hotel zit ook de lokale correspondent van 7plus mee aan tafel.

Nadien zakken er enkele mensen af naar Patpong en gaan enkele anderen hun voeten laten masseren in de buurt van het hotel.

Shangri La Hotel Bangkok *****
Shangri La hotel ligt aan de rivier (eigen riviercruiseboot) in het hartje van de juwelierswijk.
Hotel heeft imposante en sfeervolle lobby. De kamers liggen vol 5 sterrenhotels attributen. Hier kijkt men duidelijk niet op 100 baht om zich te profileren.
Zoals gewoonlijk hebben we helaas te weinig tijd om van de meeste hotelfaciliteiten te genieten. Een half uurtje na het inchecken moeten we alweer beneden in de lobby staan.
Jacuzzi, fitness room, zwembad, Chi spa enz zullen voor een andere keer zijn.
Zeer lekker ontbijt met een indrukwekkende keuze aan ingrediënten uit alle streken ter wereld.
Minpuntje : geen vers 100% vers fruitsap en ook geen 'french toast'.

Menam Riverside Bangkok *****
Het hotel ligt in de zuidelijke wijk van Bangkok langs de rivier. Zee lekker eten in het restaurant.
Het restaurant werd in 2007/2008 volledig gerenoveerd en de kamers zijn in een eigentijds warm interieur restyled

Permalink | Comments

Vandaag rijden we naar de oude hoofdstad Ayutthaya.

Het ontbijtbuffet in het Thong Tharin hotel is wel groot, maar verschrikkellijk slecht. Naar weterse normen is er nauwelijks iets eetbaarbij. In een 4 sterrenhotel zou je wel wat meer mogen verwachten.
Willy van 7plus is er ook niet over te spreken. Hij beklemtoont dat zij hun klanten normaal in Hotel Majestic logeren, maar dat dit hotel helaas volgeboekt was. Kan gebeuren natuurlijk.
Tijdens het ontbijt zien we enkele Thais/Europese koppeltjes in de ontbijtzaal zitten. Blijkbaar is Surin een bakermat van koppelarij.
Een van de Thaise dames heeft naast haar moeder, ook haar zus meegebracht. De duitssprekende vriend/echtgenoot overlaadt de dames met bloemen, cocktails, enz. In feite heb ik er geen uitgesproken mening over (misschien zijn alle partijen hier gelukkig mee), maar opvallen doen ze zeker.

Elise wordt door de goede zorgen van Gerlinde, enkele deelnemers en de hotelstaff op een bagagetrolley naar de bus gereden (een efficiënt systeem dat zich de volgende dagen geregeld zal herhalen).

De bijstandsverzekering van Elise, 'De Europese', werd gisteren op de hoogte gebracht en ze beloven er werk te zullen van maken. De eerste vraag die de verzekeringsmaatschappij stelde was evenwel niet erg hoopgevend. Ze vroegen of Elise de reis niet gewoon kon verderzetten met de groep. Vermits haar mobiliteit nagenoeg 0 was, werd deze optie door de reisleiding en Elise meteen van de hand gewezen. Vervolgens werd aan Eva Air gevraagd of zij op één van hun volgende vluchten geen plaats hadden (het herboeken van het bestaande ticket zou allicht de goedkoopste oplossing geweest zijn). Helaas, ook deze optie was onmogelijk. De verzekeringsmaatschappij moest dus noodgedwongen op zoek naar een andere vlucht om Elise te repatriëren.

Vanochtend staan er 2 gerestaureerde Khmer tempels op het programma

Prasat Mueang Tam
De tempel werd gebouwd in de 11e eeuw en werd opgedragen aan de hindoegod Shiva. Dit kan men afleiden uit de lingam die in het kompleks werd teruggevonden. Door de verschillende religieuse stromingen bij de Khmer dynastieën, geraakte hij in de 13e eeuw uit de belangstelling en werd het tempelgebied geleidelijk verlaten.
De tempel werd 60 jaar geleden herontdekt door nieuwe settlers.

Prasat Phnom Rung
Niet ver van de Prasat Mueang Tam ligt, bovenop een uitgedoofde vulkaanheuvel, het gerestaureerde Khmer tempelkompleks van Prasat Phnom Rung. De naam van de tempel refereert naar de naam van de vulkaan (900000 jaar gelden in slaap gevallen en vervolgens uitgedoofd). De tempel is een combinatie van een 4-tal stijlen, die het gevolg zijn van 2 eeuwen khmer bewind. De tempel is opgedragen aan de hindoegod Shiva. Hij staat, naar analogie met de berg Kailash (de woonplaats van de oppergod Shiva), op de top van de vulkaan.

De lunchuren durven al wel eens uit te lopen. Vanmiddag wordt er slechts om 15 uur geluncht. Het visrestaurant ligt aan de oever van een kleine rivier. In de verschillende aquariums zitten vissen die op hun laatste bestemming wachten (ik heb het er nog steeds lastig mee om mijn maaltijd in de ogen te zien).
In landen met andere eetgewoonten worden de vissen meestal met graat en al opgediend. In onze westerse maatschappij ervaren we visfilets als een evidentie. In elk geval heeft dit restaurant lekker eten bereid en kunnen we er in open lucht van genieten (meestal wordt er opgediend in air-conditioned ruimtes).
Gerlinde zorgt er voor dat Elise niets tekort komt en pendelt tussen onze tafels en de autocar.

Na de late lunch moeten we nog enkele uren naar Ayuthaya rijden. Het verkeer wordt alsmaar drukker en de kleinere wegen maken plaats voor brede autostrades. We komen dichter en dichter bij Bangkok, en dat laat zich duidelijk zien aan het verkeer.
Net zoals de vorige dagen begint het in de late namiddag te regenen en vervolgens te stortregenen. Binnen de kortste keren staan sommige straten tot 1 meter onder water. Als dit in België zou gebeuren waren er al 7 TV-stations als de kippen bij om bewoners hun leed te laten uitschreeuwen. In Thailand lijkt dit de doodgewoonste zaak van de wereld te zijn.

Het is al donker als we in het Hotel Woraburi aankomen. Gelukkig zijn alle hotels goed ingespeeld op groepen en zijn de incheckformaliteiten op enkele minuten geregeld. Wij krijgen de achterste kamer van het open gebouw en hebben het voorrecht om dichtbij de spoorweg te slapen. Om de haverklap komt er een goederentrein daverend voorbij gereden. Al een geluk dat zowel Willy als ikzelf meestal in één roes de ochtend bereiken.

Het hotel ligt aan de oever van de Chao Phraya rivier, maar met dit regenweer is daar uiteraard weinig van te genieten.
Ook hier heerst er karaoke terreur. In een naburige zaal hebben enkele tientallen deelnemers aan een conferentie er niets beters op gevonden dan mekaar te entertainen met valse gezangen. Gelukkig voor ons worden ze blijkbaar snel zelf moe van al die ellende en besluiten ze om er sneller dan gepland een einde aan te maken.
Elise komt voor de eerste keer terug op het toneel en neemt deel aan het diner.

Wat hoe langer hoe meer opvalt is dat de tweedeling tussen nederlandstaligen en franstaligen op een automatische manier tot een tweedeling aan de tafels lijdt. Het is voor beide groepen wat aangenamer om zich tijdens een maaltijd in de eigen taal te kunnen uitdrukken. Ik zelf heb er niet meteen moeite mee om tussen de franstaligen plaats te nemen. Ik vind het ook best aardige mensen die heel veel levenvreugde uitstralen.
Na nog een paar pinten zoeken we onze kamers op. Plots geklop op mijn kamerdeur. Een mooi Thai meisje excuseert zich beleefd, maar sommeert mij met aandrang om mijn cola te betalen. Door een communicatiefout was mijn cola door de mazen van het rekeningennet geglipt. Sorry lieve juffrouw.

Woraburi Hotel ****
Woraburi is een goed 4-sterrenhotel. De kamers zijn gezellig eigentijds ingericht en er zijn een groot aantal stopkontakten aanwezig (geen overbodige luxe vandaag).
Indien u hier zou logeren, vraag dan een kamer aan de rivierkant. Aan de andere zijde (waar ik sliep) passeerde af en toe een zware goederentrein.
Het diner was erg lekker, het ontbijt daarentegen had te weinig westerse ingredienten om smakelijk te zijn.

Permalink | Comments

Het ontbijtbuffet in het Thong Tharin hotel is wel groot, maar verschrikkellijk slecht. Naar weterse normen is er nauwelijks iets eetbaarbij. In een 4 sterrenhotel zou je wel wat meer mogen verwachten.
Willy van 7plus is er ook niet over te spreken. Hij beklemtoont dat zij hun klanten normaal in Hotel Majestic logeren, maar dat dit hotel helaas volgeboekt was. Kan gebeuren natuurlijk.
Tijdens het ontbijt zien we enkele Thais/Europese koppeltjes in de ontbijtzaal zitten. Blijkbaar is Surin een bakermat van koppelarij.
Een van de Thaise dames heeft naast haar moeder, ook haar zus meegebracht. De duitssprekende vriend/echtgenoot overlaadt de dames met bloemen, cocktails, enz. In feite heb ik er geen uitgesproken mening over (misschien zijn alle partijen hier gelukkig mee), maar opvallen doen ze zeker.

Elise wordt door de goede zorgen van Gerlinde, enkele deelnemers en de hotelstaff op een bagagetrolley naar de bus gereden (een efficiënt systeem dat zich de volgende dagen geregeld zal herhalen).

De bijstandsverzekering van Elise, 'De Europese', werd gisteren op de hoogte gebracht en ze beloven er werk te zullen van maken. De eerste vraag die de verzekeringsmaatschappij stelde was evenwel niet erg hoopgevend. Ze vroegen of Elise de reis niet gewoon kon verderzetten met de groep. Vermits haar mobiliteit nagenoeg 0 was, werd deze optie door de reisleiding en Elise meteen van de hand gewezen. Vervolgens werd aan Eva Air gevraagd of zij op één van hun volgende vluchten geen plaats hadden (het herboeken van het bestaande ticket zou allicht de goedkoopste oplossing geweest zijn). Helaas, ook deze optie was onmogelijk. De verzekeringsmaatschappij moest dus noodgedwongen op zoek naar een andere vlucht om Elise te repatriëren.

Vanochtend staan er 2 gerestaureerde Khmer tempels op het programma

Prasat Mueang Tam
De tempel werd gebouwd in de 11e eeuw en werd opgedragen aan de hindoegod Shiva. Dit kan men afleiden uit de lingam die in het kompleks werd teruggevonden. Door de verschillende religieuse stromingen bij de Khmer dynastieën, geraakte hij in de 13e eeuw uit de belangstelling en werd het tempelgebied geleidelijk verlaten.
De tempel werd 60 jaar geleden herontdekt door nieuwe settlers.

Prasat Phnom Rung
Niet ver van de Prasat Mueang Tam ligt, bovenop een uitgedoofde vulkaanheuvel, het gerestaureerde Khmer tempelkompleks van Prasat Phnom Rung. De naam van de tempel refereert naar de naam van de vulkaan (900000 jaar gelden in slaap gevallen en vervolgens uitgedoofd). De tempel is een combinatie van een 4-tal stijlen, die het gevolg zijn van 2 eeuwen khmer bewind. De tempel is opgedragen aan de hindoegod Shiva. Hij staat, naar analogie met de berg Kailash (de woonplaats van de oppergod Shiva), op de top van de vulkaan.

De lunchuren durven al wel eens uit te lopen. Vanmiddag wordt er slechts om 15 uur geluncht. Het visrestaurant ligt aan de oever van een kleine rivier. In de verschillende aquariums zitten vissen die op hun laatste bestemming wachten (ik heb het er nog steeds lastig mee om mijn maaltijd in de ogen te zien).
In landen met andere eetgewoonten worden de vissen meestal met graat en al opgediend. In onze westerse maatschappij ervaren we visfilets als een evidentie. In elk geval heeft dit restaurant lekker eten bereid en kunnen we er in open lucht van genieten (meestal wordt er opgediend in air-conditioned ruimtes).
Gerlinde zorgt er voor dat Elise niets tekort komt en pendelt tussen onze tafels en de autocar.

Na de late lunch moeten we nog enkele uren naar Ayuthaya rijden. Het verkeer wordt alsmaar drukker en de kleinere wegen maken plaats voor brede autostrades. We komen dichter en dichter bij Bangkok, en dat laat zich duidelijk zien aan het verkeer.
Net zoals de vorige dagen begint het in de late namiddag te regenen en vervolgens te stortregenen. Binnen de kortste keren staan sommige straten tot 1 meter onder water. Als dit in België zou gebeuren waren er al 7 TV-stations als de kippen bij om bewoners hun leed te laten uitschreeuwen. In Thailand lijkt dit de doodgewoonste zaak van de wereld te zijn.

Het is al donker als we in het Hotel Woraburi aankomen. Gelukkig zijn alle hotels goed ingespeeld op groepen en zijn de incheckformaliteiten op enkele minuten geregeld. Wij krijgen de achterste kamer van het open gebouw en hebben het voorrecht om dichtbij de spoorweg te slapen. Om de haverklap komt er een goederentrein daverend voorbij gereden. Al een geluk dat zowel Willy als ikzelf meestal in één roes de ochtend bereiken.

Het hotel ligt aan de oever van de Chao Phraya rivier, maar met dit regenweer is daar uiteraard weinig van te genieten.
Ook hier heerst er karaoke terreur. In een naburige zaal hebben enkele tientallen deelnemers aan een conferentie er niets beters op gevonden dan mekaar te entertainen met valse gezangen. Gelukkig voor ons worden ze blijkbaar snel zelf moe van al die ellende en besluiten ze om er sneller dan gepland een einde aan te maken.
Elise komt voor de eerste keer terug op het toneel en neemt deel aan het diner.

Wat hoe langer hoe meer opvalt is dat de tweedeling tussen nederlandstaligen en franstaligen op een automatische manier tot een tweedeling aan de tafels lijdt. Het is voor beide groepen wat aangenamer om zich tijdens een maaltijd in de eigen taal te kunnen uitdrukken. Ik zelf heb er niet meteen moeite mee om tussen de franstaligen plaats te nemen. Ik vind het ook best aardige mensen die heel veel levenvreugde uitstralen.
Na nog een paar pinten zoeken we onze kamers op. Plots geklop op mijn kamerdeur. Een mooi Thai meisje excuseert zich beleefd, maar sommeert mij met aandrang om mijn cola te betalen. Door een communicatiefout was mijn cola door de mazen van het rekeningennet geglipt. Sorry lieve juffrouw.

Woraburi Hotel ****
Woraburi is een goed 4-sterrenhotel. De kamers zijn gezellig eigentijds ingericht en er zijn een groot aantal stopkontakten aanwezig (geen overbodige luxe vandaag).
Indien u hier zou logeren, vraag dan een kamer aan de rivierkant. Aan de andere zijde (waar ik sliep) passeerde af en toe een zware goederentrein.
Het diner was erg lekker, het ontbijt daarentegen had te weinig westerse ingredienten om smakelijk te zijn.

Permalink | Comments

Na een heel lekker ontbijt tussen tropische planten in het Khong Jiam Resort, rijden we naar de Thai/Cambodjaanse grens voor een bezoek aan de Khao Phra Viham, een Khmer tempel uit de 11e eeuw.

De weg er naartoe doorkruist droge rijstvelden die voorbereid worden voor de komst van de moessonregens. Tijdens de moessonregens worden de rijstplanten in  de ondergelopen velden geplant om 6 maanden later geoogst te worden. Dit procedé dat al van oudsher wordt toegepast, levert veruit de beste rijst op. Eén van deze hoogwaardige kwaliteiten is de 'jasmijn rijst'. De oude manier van rijst planten en oogsten wordt geleidelijk aan verdrongen door rijstsoorten die 2 à 3 oogsten per jaar opleveren. In plaats van de moessonregens af te wachten gebruikt men vandaag meer en meer irrigatiewater.

Khao Phra Viham tempel
De Khao Phra Viham tempel komt in aanmerking voor erkenning als Unesco werelderfgoed. Er stelt zich evenwel een probleem omdat de grenszone door beide landen geclaimd wordt. Het geschil wordt nog op de spits gedreven doordat een unesco werelderfgoedsite een belangrijke stroom inkomsten zou opleveren voor de regio. 
De Thaise dienst voor toerisme probeert deze mooie regio voor het toerisme te ontsluiten.
We merken dat we temidden van de honderden Thai bijna de enige buitenlanders zijn.
De tempel bestaat uit 3 delen die met lange trappen met elkaar verbonden zijn. Vanaf het begin biedt een Khmer zich aan als spontane, goed Engels sprekende, gids. Onder het mom van wat sociaal gebabbel probeert hij mijn neutrale aandacht te vangen. Pas op het einde probeert hij zijn handelswaar te slijten (postkaarten en Pol Pot geld). Door mijn stoicijnse houding bekoeld de liefde voor het gesprek al snel en kleeft hij zich aan enkele andere mogelijke prooien.
Sommige gebouwen in de tempel zijn mooi gestaureerd. De stijle trappen naar de gebouwen zijn soms erg uitgesleten en zijn door hun onregelmatige hoogte bijzonder gevaarlijk.

Vermits de tempel in Cambodja in het grensgebeid met Thailand ligt hadden de Rode Kmers van weleer het gebied volgelegd met landmijnen. Heel wat mensen zijn na het verdrijven van het  Pol Pot regime, hun benen kwijtgeraakt door op de mijnen te trappen.
De eerste opdracht voor de internationale gemeenschap na het beëindigen an het wrede regime, was dan ook om de landmijnen onschadelijk te maken. Het doet plezier om te merken dat de EU en Frankrijk deze klus geklaard hebben. Het leveren van vrede spreekt mij in elk geval meer aan dat het uitdragen van haat en oorlog.

Aan de voet van de tempel staan tientallen kleine Cambodjaanse kraampjes die hun westerse namaakartikelen aan de bezoekers proberen te slijten. Dior, Ray Ban, Louis Vuitton, Diesel, enz kunnen voor 2 à 3 euro aangekocht worden. Wat mij nog meer stoort zijn te koop aangeboden ivoren olifanten slagtanden en huiden van wilde dieren. Ik hoop dat de mogelijke koper in zijn thuisland tegen de lamp loopt en zwaar zal moeten boeten voor zijn gruwelijke aankoop.

Als we de autocar bereiken staat de echtgenote van de chauffeur ons op te wachten met ijskoude handdoekjes en een fles gekoelmd mineraalwater. Leuk om zo terug aan de bus te komen. De chauffeur en zijn echtgenote zullen zich tijdens het verdere verloop van de reis steeds als vriendelijke behulpzame mensen gedragen. Bovendien hebben zij steeds een uitbundige glimlach die aanstekelijk werkt. Vooraan in de bus hebben ze een mandje staan met snoepjes waar we geregeld ééntje van meenemen. Fantastische mensen.

Elise breekt haar enkel
Even later bereikt ons het bericht dat Elise een trap van de tempel gemist heeft en zwaar ten val gekomen is. Onheilspellende berichten die evenwel onvoldoende gedetailleerd zijn om een goed beeld van de toestand te kunnen opmaken. Als we de ambulance naar Cambodja zien rijden ziet het er allemaal nog erger uit.
Even ziet het er zelfs naar uit dat haar rug geraakt zou zijn, maar gelukkig valt het allemaal nogal mee.
In elk geval kan Elise niet meer lopen. Achteraf blijkt dat ze haar enkel gebroken heeft. Ze wordt met de ambulance in het bijzijn van Joel en Romy naar een nabijgelegen ziekenhuis afgevoerd. Daar kan de arts bij gebrek aan het juiste materiaal niet veel meer doejn dan de voet te spalken. De pijn is bij momenten ondraaglijk.
Als we Elise tijdens de uitgelopen lunch samen met Joel en Romy zien terugkeren is dat een hele opluchting voor de groepsleden.

We rijden nog steeds door een ongewijzigd rijstvelden landschap.

Enkele tientallen km voor Surin bezoeken we een moderne boeddhistische tempel met er net naast een oude Khmer tempel.

Thong Tarin Hotel in Surin
Het is al donker als we in het Thong Tharin hotel in Surin toekomen. Het hotel heeft 4 sterren en het is een imposant bouwwerk met boven de ingangspoort een grote fel verlichte foto van de koning. Nadat de bus ons met onze bagage afgezet heeft voor het hotel, rijdt zij verder met Elise en Romy naar het stedelijk ziekenhuis. In dit ziekenhuis heeft men alles wat nodig is en na het nemen van de nodige radiografieën wordt de voet avn Elise in het gyps gelegd.

Het Thong Tarin hotel mag dan wel 4 sterren hebben, iedereen ervaart het hotel meer als een ziekenhuis. Saaie gemeenschappelijke ruimtes, een hotelkamer die eerder op een ziekenhuiskamer dan op een hotelkamer lijkt. Nergens in de kamer zijn er stopkontakten te vinden. Om mijn batterijen van GSM, laptop en fotomateriaal op te laden moeten we de TV stekker uittrekken.

De kwaliteit van het avondmaal ligt in de lijn van de hotelinfrastructuur, saai. Het avondmaal wordt opgeluisterd door 4 (lokale) karaoke zangeressen die het tegen mekaar opnemen om om ter valst te zingen. De klank staat zo luid dat ik nauwelijks mijn tafelbuur kan verstaan.
Als wij aan tafel zitten zien we dat Elise op een brancard het hotel binnengereden wordt. Gerlinde, haar kamergenote ontfermd zich met volle overgave over de onfortuinlijke.

Inmiddels is er een hels onweer losgebarsten en staan in de stad zelfs de straten onder water.

Rose Queen Massage
In het hotel is er ook een massage service : de Rose Queen Massage. Na wat zoeken vind ik de plaats waar de diensten aangeboden worden. Het is een grote zaal met zetels en tafels in gescheiden boots. Aan de ingang zitten 4 sip kijkende meisjes achter burelen. Een breed lachende playboy komt mij uitnodigen om in de grote quasi lege zaal plaats te nemen. Ik sommeer hem even te wachten en kijk ondertussen nog eens goed rond. Nu zie ik pas dat er vooraan in de zaal een tiental meisjes op barkrukken zitten. Ze zitten daar in badkledij en ik schat ze ergens tussen de 14 en de 20 jaar. Allemaal triestige voor zich heen uitkijkende meisjes. Dit is Matroesjkas in het echt. Ik keer onmiddellijk terug naar mijn ziekenhuiskamer.

Permalink | Comments

De weg er naartoe doorkruist droge rijstvelden die voorbereid worden voor de komst van de moessonregens. Tijdens de moessonregens worden de rijstplanten in  de ondergelopen velden geplant om 6 maanden later geoogst te worden. Dit procedé dat al van oudsher wordt toegepast, levert veruit de beste rijst op. Eén van deze hoogwaardige kwaliteiten is de 'jasmijn rijst'. De oude manier van rijst planten en oogsten wordt geleidelijk aan verdrongen door rijstsoorten die 2 à 3 oogsten per jaar opleveren. In plaats van de moessonregens af te wachten gebruikt men vandaag meer en meer irrigatiewater.

Khao Phra Viham tempel
De Khao Phra Viham tempel komt in aanmerking voor erkenning als Unesco werelderfgoed. Er stelt zich evenwel een probleem omdat de grenszone door beide landen geclaimd wordt. Het geschil wordt nog op de spits gedreven doordat een unesco werelderfgoedsite een belangrijke stroom inkomsten zou opleveren voor de regio. 
De Thaise dienst voor toerisme probeert deze mooie regio voor het toerisme te ontsluiten.
We merken dat we temidden van de honderden Thai bijna de enige buitenlanders zijn.
De tempel bestaat uit 3 delen die met lange trappen met elkaar verbonden zijn. Vanaf het begin biedt een Khmer zich aan als spontane, goed Engels sprekende, gids. Onder het mom van wat sociaal gebabbel probeert hij mijn neutrale aandacht te vangen. Pas op het einde probeert hij zijn handelswaar te slijten (postkaarten en Pol Pot geld). Door mijn stoicijnse houding bekoeld de liefde voor het gesprek al snel en kleeft hij zich aan enkele andere mogelijke prooien.
Sommige gebouwen in de tempel zijn mooi gestaureerd. De stijle trappen naar de gebouwen zijn soms erg uitgesleten en zijn door hun onregelmatige hoogte bijzonder gevaarlijk.

Vermits de tempel in Cambodja in het grensgebeid met Thailand ligt hadden de Rode Kmers van weleer het gebied volgelegd met landmijnen. Heel wat mensen zijn na het verdrijven van het  Pol Pot regime, hun benen kwijtgeraakt door op de mijnen te trappen.
De eerste opdracht voor de internationale gemeenschap na het beëindigen an het wrede regime, was dan ook om de landmijnen onschadelijk te maken. Het doet plezier om te merken dat de EU en Frankrijk deze klus geklaard hebben. Het leveren van vrede spreekt mij in elk geval meer aan dat het uitdragen van haat en oorlog.

Aan de voet van de tempel staan tientallen kleine Cambodjaanse kraampjes die hun westerse namaakartikelen aan de bezoekers proberen te slijten. Dior, Ray Ban, Louis Vuitton, Diesel, enz kunnen voor 2 à 3 euro aangekocht worden. Wat mij nog meer stoort zijn te koop aangeboden ivoren olifanten slagtanden en huiden van wilde dieren. Ik hoop dat de mogelijke koper in zijn thuisland tegen de lamp loopt en zwaar zal moeten boeten voor zijn gruwelijke aankoop.

Als we de autocar bereiken staat de echtgenote van de chauffeur ons op te wachten met ijskoude handdoekjes en een fles gekoelmd mineraalwater. Leuk om zo terug aan de bus te komen. De chauffeur en zijn echtgenote zullen zich tijdens het verdere verloop van de reis steeds als vriendelijke behulpzame mensen gedragen. Bovendien hebben zij steeds een uitbundige glimlach die aanstekelijk werkt. Vooraan in de bus hebben ze een mandje staan met snoepjes waar we geregeld ééntje van meenemen. Fantastische mensen.

Elise breekt haar enkel
Even later bereikt ons het bericht dat Elise een trap van de tempel gemist heeft en zwaar ten val gekomen is. Onheilspellende berichten die evenwel onvoldoende gedetailleerd zijn om een goed beeld van de toestand te kunnen opmaken. Als we de ambulance naar Cambodja zien rijden ziet het er allemaal nog erger uit.
Even ziet het er zelfs naar uit dat haar rug geraakt zou zijn, maar gelukkig valt het allemaal nogal mee.
In elk geval kan Elise niet meer lopen. Achteraf blijkt dat ze haar enkel gebroken heeft. Ze wordt met de ambulance in