Reisblog : Rondreis Thailand - Dag 3 - Ubon Ratchatthani - Surin - deel 2

May 15, 2008 - Permalink - Geen reacties

Zelfde tekst dan deel 1 - andere foto's

Na een heel lekker ontbijt tussen tropische planten in het Khong Jiam Resort, rijden we naar de Thai/Cambodjaanse grens voor een bezoek aan de Khao Phra Viham, een Khmer tempel uit de 11e eeuw.

De weg er naartoe doorkruist droge rijstvelden die voorbereid worden voor de komst van de moessonregens. Tijdens de moessonregens worden de rijstplanten in  de ondergelopen velden geplant om 6 maanden later geoogst te worden. Dit procedé dat al van oudsher wordt toegepast, levert veruit de beste rijst op. Eén van deze hoogwaardige kwaliteiten is de 'jasmijn rijst'. De oude manier van rijst planten en oogsten wordt geleidelijk aan verdrongen door rijstsoorten die 2 à 3 oogsten per jaar opleveren. In plaats van de moessonregens af te wachten gebruikt men vandaag meer en meer irrigatiewater.

Khao Phra Viham tempel
De Khao Phra Viham tempel komt in aanmerking voor erkenning als Unesco werelderfgoed. Er stelt zich evenwel een probleem omdat de grenszone door beide landen geclaimd wordt. Het geschil wordt nog op de spits gedreven doordat een unesco werelderfgoedsite een belangrijke stroom inkomsten zou opleveren voor de regio. 
De Thaise dienst voor toerisme probeert deze mooie regio voor het toerisme te ontsluiten.
We merken dat we temidden van de honderden Thai bijna de enige buitenlanders zijn.
De tempel bestaat uit 3 delen die met lange trappen met elkaar verbonden zijn. Vanaf het begin biedt een Khmer zich aan als spontane, goed Engels sprekende, gids. Onder het mom van wat sociaal gebabbel probeert hij mijn neutrale aandacht te vangen. Pas op het einde probeert hij zijn handelswaar te slijten (postkaarten en Pol Pot geld). Door mijn stoicijnse houding bekoeld de liefde voor het gesprek al snel en kleeft hij zich aan enkele andere mogelijke prooien.
Sommige gebouwen in de tempel zijn mooi gestaureerd. De stijle trappen naar de gebouwen zijn soms erg uitgesleten en zijn door hun onregelmatige hoogte bijzonder gevaarlijk.

Vermits de tempel in Cambodja in het grensgebeid met Thailand ligt hadden de Rode Kmers van weleer het gebied volgelegd met landmijnen. Heel wat mensen zijn na het verdrijven van het  Pol Pot regime, hun benen kwijtgeraakt door op de mijnen te trappen.
De eerste opdracht voor de internationale gemeenschap na het beëindigen an het wrede regime, was dan ook om de landmijnen onschadelijk te maken. Het doet plezier om te merken dat de EU en Frankrijk deze klus geklaard hebben. Het leveren van vrede spreekt mij in elk geval meer aan dat het uitdragen van haat en oorlog.

Aan de voet van de tempel staan tientallen kleine Cambodjaanse kraampjes die hun westerse namaakartikelen aan de bezoekers proberen te slijten. Dior, Ray Ban, Louis Vuitton, Diesel, enz kunnen voor 2 à 3 euro aangekocht worden. Wat mij nog meer stoort zijn te koop aangeboden ivoren olifanten slagtanden en huiden van wilde dieren. Ik hoop dat de mogelijke koper in zijn thuisland tegen de lamp loopt en zwaar zal moeten boeten voor zijn gruwelijke aankoop.

Als we de autocar bereiken staat de echtgenote van de chauffeur ons op te wachten met ijskoude handdoekjes en een fles gekoelmd mineraalwater. Leuk om zo terug aan de bus te komen. De chauffeur en zijn echtgenote zullen zich tijdens het verdere verloop van de reis steeds als vriendelijke behulpzame mensen gedragen. Bovendien hebben zij steeds een uitbundige glimlach die aanstekelijk werkt. Vooraan in de bus hebben ze een mandje staan met snoepjes waar we geregeld ééntje van meenemen. Fantastische mensen.

Elise breekt haar enkel
Even later bereikt ons het bericht dat Elise een trap van de tempel gemist heeft en zwaar ten val gekomen is. Onheilspellende berichten die evenwel onvoldoende gedetailleerd zijn om een goed beeld van de toestand te kunnen opmaken. Als we de ambulance naar Cambodja zien rijden ziet het er allemaal nog erger uit.
Even ziet het er zelfs naar uit dat haar rug geraakt zou zijn, maar gelukkig valt het allemaal nogal mee.
In elk geval kan Elise niet meer lopen. Achteraf blijkt dat ze haar enkel gebroken heeft. Ze wordt met de ambulance in het bijzijn van Joel en Romy naar een nabijgelegen ziekenhuis afgevoerd. Daar kan de arts bij gebrek aan het juiste materiaal niet veel meer doejn dan de voet te spalken. De pijn is bij momenten ondraaglijk.
Als we Elise tijdens de uitgelopen lunch samen met Joel en Romy zien terugkeren is dat een hele opluchting voor de groepsleden.

We rijden nog steeds door een ongewijzigd rijstvelden landschap.

Enkele tientallen km voor Surin bezoeken we een moderne boeddhistische tempel met er net naast een oude Khmer tempel.

Thong Tarin Hotel in Surin
Het is al donker als we in het Thong Tharin hotel in Surin toekomen. Het hotel heeft 4 sterren en het is een imposant bouwwerk met boven de ingangspoort een grote fel verlichte foto van de koning. Nadat de bus ons met onze bagage afgezet heeft voor het hotel, rijdt zij verder met Elise en Romy naar het stedelijk ziekenhuis. In dit ziekenhuis heeft men alles wat nodig is en na het nemen van de nodige radiografieën wordt de voet avn Elise in het gyps gelegd.

Het Thong Tarin hotel mag dan wel 4 sterren hebben, iedereen ervaart het hotel meer als een ziekenhuis. Saaie gemeenschappelijke ruimtes, een hotelkamer die eerder op een ziekenhuiskamer dan op een hotelkamer lijkt. Nergens in de kamer zijn er stopkontakten te vinden. Om mijn batterijen van GSM, laptop en fotomateriaal op te laden moeten we de TV stekker uittrekken.

De kwaliteit van het avondmaal ligt in de lijn van de hotelinfrastructuur, saai. Het avondmaal wordt opgeluisterd door 4 (lokale) karaoke zangeressen die het tegen mekaar opnemen om om ter valst te zingen. De klank staat zo luid dat ik nauwelijks mijn tafelbuur kan verstaan.
Als wij aan tafel zitten zien we dat Elise op een brancard het hotel binnengereden wordt. Gerlinde, haar kamergenote ontfermd zich met volle overgave over de onfortuinlijke.

Inmiddels is er een hels onweer losgebarsten en staan in de stad zelfs de straten onder water.

Rose Queen Massage
In het hotel is er ook een massage service : de Rose Queen Massage. Na wat zoeken vind ik de plaats waar de diensten aangeboden worden. Het is een grote zaal met zetels en tafels in gescheiden boots. Aan de ingang zitten 4 sip kijkende meisjes achter burelen. Een breed lachende playboy komt mij uitnodigen om in de grote quasi lege zaal plaats te nemen. Ik sommeer hem even te wachten en kijk ondertussen nog eens goed rond. Nu zie ik pas dat er vooraan in de zaal een tiental meisjes op barkrukken zitten. Ze zitten daar in badkledij en ik schat ze ergens tussen de 14 en de 20 jaar. Allemaal triestige voor zich heen uitkijkende meisjes. Dit is Matroesjkas in het echt. Ik keer onmiddellijk terug naar mijn ziekenhuiskamer.

Vindt u dit artikel de moeite? Voeg het toe: