Kenia - Tanzania - De trek van de gnoes - 29 november / 3 - reisblog
Deel 3 van 3 (zelfde tekst - andere foto's)
Lake Nakuru Nationaal Park - Lake Naivasha Nationaal Park
Dit gedeelte van mijn reisblog schrijf ik op het terras van Lake Nakuru lodge met een prachtig zicht op het Nakuru meer en honderden zwevende pelikanen.
Toen we gisterenavond terugkeerden op de kamer, slaakt Gerda een lichte kreet. Haar bed zit vol met mieren (achteraf blijken het vliegjes te zijn). Het blijkt al meteen dat er in de huidige situatie echt niet in te slapen is en Gerda gaat kordaat naar de receptie om naar een oplossing te vragen. 5 minuten later komt Gerda terug de kamer binnen met iemand van de receptie die de situatie verwonderd maar meteen met een brede glimlach beoordeelt.
Het zegt dat de lichten aangebleven moeten zijn in de kamer en dat door een opening in het gaas de vliegjes door de lamp aangetrokken moeten zijn.
Morgen, zegt hij, lossen we dit op door de deuren open te zetten en dan vliegen ze allemaal terug weer naar buiten. Geen pesticiden of vliegjesverdelgers, gewoon de natuur zijn gang laten gaan.
Met zoveel ecologisch verstand en zijn brede glimlach zijn we meteen gerustgesteld en nemen we onze intrek in een andere kamer.
Om 4u45 worden we gewekt door Joost.
Ballonvaart boven het Elementeita meer.
Steve, een lange zwarte helper van de Oostenrijkse ballonvaarder, komt ons aan het hotel ophalen op 5u30. Steve lijkt eerder op een astronaut dan op een normale sterveling. Hij draagt een koplamp, heeft een zware overjas aan en zijn broek steekt bijna tot tegen zijn knieën in zijn kousen. Later verduidelijkt Gunther, de Oostenrijkse ballonvaarder en zaakvoerder, dat de zwarte medemens van Kenia het niet begrepen heeft op frisse ochtenden. Bij 5 graden lijkt het alsof zij in Antarctica zitten.
We zijn ongeveer een 45 minuten onderweg naar de startplaats van de ballonvaart. Steve rijdt erg voorzichtig en moet zich met zijn minibus een weg banen door diepe putten en groeven.
De ballonvaart gebeurt op het privé eigendom (zo groot als de stad Antwerpen) van Lord Delemere, een naam met klank in de Keniaanse geschiedenis.
Naam met of zonder klank, onze vriend zit nu in de gevangenis voor de moord op een zwarte inbreker/bezoeker. De versie die het haalt zal bepalen of hij al dan niet gestraft wordt. Ondertussen zit hij al 1 jaar in voorhechtenis achter de tralies.
De hemel begint alle roodschakeringen te krijgen naarmate we ons doel naderen.
Daar ligt de ballon al half gevuld mat lucht op ons te wachten. Een zestal personeelsleden is in de weer om de laatste voorbereidingen te treffen.
Gunther, de Oostenrijkse piloot, vangt aan met zijn administratie. Betalen moeten we wel nog niet, maar elke passagier moet eigenhandig een document ondertekenen dat Gunther zijn bedrijf niet verantwoordelijk is voor mogelijke letsels of de dood die er zou op volgen. Een ongelooflijke opsteker om, als men al schrik zou hebben, comfortabel aan de ballonvaart te beginnen.
De volgende stap zijn de veiligheidsinstructies, een beetje te vergelijken met een vliegtuig, maar echte nooduitgangen heeft een ballon natuurlijk niet. Het belangrijkste item zijn de instructies voor de landing.
Als dat alles achter de rug is, gaat Gunther naar zijn ballon en schiet enkele salvo's vuur in de ballon die zich geleidelijk aan begint op te richten. De bedienden houden met touwen de ballon vast zodat hij zeker niet voortijdig kan gaan vliegen.
De rieten mand voor 9 passagiers komt horizontaal te liggen.
Tijd om in te stappen. De enen neemt al wat soepeler dan de andere in de mand plaats.
De brander gaat met een oorverdovend geluid en met een verschroeiende warmte luid te keer en de ballon begint geleidelijk aan licht te worden.
We gaan vertikaal naar omhoog en zien de bomen onder ons kleiner en kleiner worden. Binnen de korste keren zijn we 200 meter boven de grond. De ballon wil maar niet wegvliegen. Zo vroeg op de dag is het quasi windstil. Naarmate de ballon hoger gaat komt er toch wat wind opzetten en glijdt hij af naar het westen.
Jammer genoeg staat er te veel water in het meer door de hevige regenval van de laatste weken en is het zoutgehalte te laag voor de flamingo's. Waar er op andere ogenblikken van het jaar honderduizenden flamingo's in Lake Elementeita zijn, zien we er nu maar enkele honderden.
Enkele kliene eilandjes in het meer zien wit van de witte pilkanen. Duizenden pelikanen komen naar deze eilanden om te paren.
De ballon gaat op dezelfde plaats quasi continu op en neer . Na een tijdje begint hij dan toch een richting uit te vliegen. Naarmate hij lager daalt vrees ik op een ogenblik dat de mand in de bomen zal terecht komen, maar net op het goede moment begint hij terug te stijgen.
Vanaf nu wordt het een stuk boeiender en zien we onder ons gazellen, waterbokken, zebra's en grote buffelkudde's in formatie voorbijtrekken. De buffels krijgen het op een zeker ogenblik op hun heupen van ons vertoon en beginnen hard weg te lopen.
De show wordt evenwel gestolen door de giraffe's. Een tiental giraffe's kijken alert naar het monster boven hen en blijven zeer op hun hoede. Giraffe's zijn bangerds avant la lettre.
Gunther vertelde mij nadien dat toen hij met de ballonvaarten begon, bijna alle wild hard wegliep. Tegenwoordig blijven ze erg lang rustig, zelfs met het hels geluid van de brander.
Een uurtje later ziet Gunther een goede plaats om te landen en zien we in de verte zijn bedienden met de camion en de minibus naderen.
De mand zet zich superzacht op de grond en na enkele minuten wachten mogen we één per één de ballon verlaten.
Ik neem enkele foto's. Ik zie zie een vrij diepe put (van allicht een wrattenzwijn) en verwittig de anderen : 'opgepast - er zijn hier diepe pu..... '. Verder ben ik niet gekomen en met veel capriolen val ik in een andere met planten dichtgegroeide put. Uiteraard met heel veel leedvermaak van de anderen (na hun eerste bezorgde blikken).
De ballon wordt verder ingepakt door de medewerkers van Gunther en wij verdwijnen in de minibus richting ballonontbijt.
Na tien minuten rijden komen we aan in een klein bosje waar GOballooningkenya zijn ontbijtruimte heeft ingericht.
We beginnen met een glaasje champagne (omdat het een zoete demi-sec is het niet meteen aan mij besteed). Ik drink het glas leeg uit beleefdheid.
Twee in het hagelwit geklede zwarte medewerkers van Gunther maken lekkerij eieren à la carte klaar.
Met de frisse wind die door het struikgewas waait is het een zalig ontbijt. Geen mug of vlieg in de bush te bekennen!
Gunther vertelt breeduit over de voor- en nadelen van zijn Keniaans avontuur.
Na het ontvangen van een flamingobloem (door kinderen gemaakt uit flamingopluimen ) en een diploma + video stappen we omstreeks 9 uur in het busje en rijden we terug naar het hotel.
De ballooning trip kostte ons 250 euro per persoon voor een vlucht van 1 uur. Een beetje duurder dan in België, maar gezien het decor nog te verrechtvaardigen.
Uiteraard hebben we geen zin meer om in het hotel nog te ontbijten. We pakken onze bagage en willen ons laatste kwartier in de tuin met een pintje doorbrengen. Een medewerker van de lodge moet echter zonodig met zijn lawaaierige grasmaaier de gazon afrijden. Ter compensatie van 15 minuten rust mag ik getuige zijn van honderden pelikanen die hoog in de lucht rondzweven. Een ritueel waarvan ik de reden niet ken.
De 7 deelnemers die er voor gekozen hadden om niet met de ballon mee te gaan, hadden als alternatief aan een ochtendsafari deelgenomen. Fier toonden zij de prachtige beelden van de nog op ons lijstje ontbrekende nr 5 van de 'big five'.: het luipaard. Freddy en Marc hadden bijzonder scherpe beelden gemaakt van het dier dat met zijn prooi hoog in de boom gekropen was
Wat zeker evenveel indruk maakte op mij, waren de erg scherpe foto's van een arend en een hyena die met delen van een pas gedode flamingo aan de haal gingen.
Alhoewel Joost gepland had om om 10 uur door te rijden naar Lake Naivascha, besloot hij in extremis toch nog een safaridrive te maken naar de plaats waar de anderen tijdens de ochtend het luipaard gezien hadden. Helaas zonder resultaat, maar met toch weeral enkele andere boeiende ontdekkingen.
De weg naar Lake Naivascha
Onze chauffeur, Noor (een Keniaanse moslim), had er voor gekozen om een binnenweg te nemen ipv verder om te rijden via de nieuw aangelegde Europese Unie weg (de mooiste weg van Kenia gesubsidieerd door de Europese Unie).
Wat een superellende. Van de 13 dagen dat we nu al op vaak slechte wegen gereden hebben, was de weg van vandaag veruit de allerslechtste. Een super trilmassage met tegelijkertijd kilo's stof die de auto langs alle spleten binnendrong. De laatste 30 km was er af en toe wat soelaas, toen we toch nog van enkele stukken supercomfortabele Europese Unieweg mochten genieten.
Net voor de lodge waar we vandaag overnachten, staan grote oppervlaktes volgebouwd met serres voor snijbloemen. Ze zijn de eigendom van Nederlanders, die volgens Joost hier naartoe komen voor de veel lagere exploitatiekosten (lagere energiekosten en lagere lonen).
We verblijven in de Sopa Naivascha Lodge, een 5 sterren lodge met alle denkbaar comfort.
Snobistisch als we zijn vinden we na ons koninklijk verblijf in de Kenia Safari Club alles maar gewoontjes. Het eten is aanvaardbaar en de kamers zijn mooi, maar aan de inrichting van het restaurant kan toch nog één en ander verbeterd worden.
Bijna de ganse groep vinden de Serena Lodges van een gemiddeld betere kwaliteit dan de Sopa lodge waar we vandaag in verblijven.
Vannamiddag hebben we vrij, maar Joost kan het niet laten en geeft om 16u30 nog een roundup van alle vogels en zoogdieren die we gezien hebben tijdens onze trip.
Aandachtig zit de bijna totale groep (alleen Bart was een dissidente zonner) te luisteren naar de meest abstracte namen van vogels. Als Freddy even wil gaan gaan plassen wordt hij door Joost meteen ter orde geroepen (onder hilariteit van de anderen).
Een uur later is het de ondertussen gedaalde temperatuur die Joost zijn one man show doet stoppen.
Tijdens het avondmaal is er barbecue. Binnen in het restaurant staan ongeveer dezelfde gerechten dan tijdens het middagmaal, maar buiten op de barbecue worden vis en vlees klaargemaakt.
Het smaakt in elk geval erg lekker.
Na het avondmaal, wanneer Joost naar zijn kamer vertrokken is, neemt Freddy het woord en stelt aan de groep voor om éénzelfde bedrag opzij te leggen voor onze ongelooflijk gedreven gids Joost. Iedereen gaat meteen akkoord, alleen het bedrag moet nu nog bepaald worden. Ik kan gerust leven met het voorstel van Freddy, maar zie aan sommige mensen hun uitdrukking dat de lat misschien net iets te hoog ligt.
Al snel vinden wij een tusseninoplossing. Sommigen gaan voor een drink nog naar de bar, maar Gerda is moe en, alhoewel ik nog zin heb in een biertje, besluit ik dan maar om slaafs mijn echtgenote te volgen :-)
'De trek van de Gnoe' was een Anders dan Anders reis.
Vindt u dit artikel de moeite? Voeg het toe:
Crescent eiland
Elementeita meer