Kenia - Tanzania - De trek van de gnoes - 28 november - reisblog
Mount Kenya - Lake Nakuru
Deel 1 van 2 (zelfde tekst - andere foto's)
Rond 8u30 vertrekken we naar onze volgende bestemming.
Joost heeft een bezoek aan een lager onderwijs schooltje kunnen regelen.
We worden door een 'juffrouw' eerst begeleid naar de kleuterklas. De kindjes turnen, spelen en dansen. Voor de bezoekers willen zij graag enkele dansjes doen. De juf van deze klas heeft 102 leerlingen te temmen,
Vervolgens gaan we naar een klasje van het 1e en 2e studiejaar. De tafel van vermenigvuldiging hangt tegen het bord. Een meisje draagt speciaal voor ons een treurig gedicht op ter ere van aids wezen, een zeer actueel thema in Afrika.
Vervolgens naar de oudsten van de lagere school. Zij zijn wat verlegen door al onze aandacht maar zingen uit volle borst een erg mooi liedje.
Wij op onze beurt, zingen ook een liedje voor hen.
Noor wil 40 km uitsparen en neemt een binnenweg die alleen te berijden is als het droog is. We hebben geluk want de weg ligt er kurkdroog en stoffig bij.
Wij rijden door uitgestrekte weidevlaktes waar zowel vee als kleiner wild op grazen. Op de achtergrond domineren de Aberdere Mountains (van het gelijknamige Nationaal Park) de einder.
Een grote steppearend zit doodkalm op een afrasteringpaal op nauwelijks 10 meter van de auto en is zeker niet van plan om weg te vliegen. Dit is duidelijk zijn biotoop en niet de onze.
Na een uurtje komen we terug op het asfalt, maar diepe kraters in de weg doen Noor naar hartelust zigzaggen alsof hij stomdronken is.
Dat ze tijdens zo een fase 1 minuut aan de verkeerde kant van de weg moeten rijden is in de ogen van de Keniaanse chauffeurs de doodnormaalste zaak van de wereld.
Even misschat Noor zich en wil de tegenligger zijn deel van de weg niet opgeven. Finaal remmen ze allebei staalhard en al schuivend in het stof wordt ternauwernood een frontale botsing vermeden.
Uiteraard is volgens Noor de andere de schuldige idioot, maar de volgende periode is hij toch plots wat zuiniger gaan rijden.
Het landschap wordt groener en groener en vruchtbaarder en vruchtbaarder.
Rond de middag komen we aan bij de watervallen van 'Thomson Falls'. Een relatief klein riviertje valt er 97 meter naar beneden. Mooi maar niet echt indrukwekkend.
De beschilderde Kikoyu vroudvrouw, medicijnvrouw en besnijder laten zich voor 100 KSH fotograferen en filmen zo veel men wil. Alhoewel ik tegen dit soort betaalde verkleedpartijen ben moet ik toegeven dat ze indruk maakten. Als toemaatje slaagt Joost erin om ze ook nog te laten zingen en dansen.
De streek staat bekend voor zijn kameleons. Ze zijn vaak op planten terug te vinden.
Patrick meldt aan Joost dat er iemand aan de watervallen stond met 2 kameleons die voor 'slechts' 50 KSH te fotograferebn waren. Joost vond dit (terecht) een ingreep op de natuur want de lokale bevolking staat er niet voor bekend om dieren korrekt te behandelen.
In de plantentuin van het restaurant waar we lunchten kropen 2 mooie kameleons in een klein tuintje. Ik kon ze jammer genoeg niet scherp fotograferen. Plots wilde Joost voortijdig richting Nakuru meer vertrekken en werd ik aangemaand om mijn kameleon fotografie stop te zetten. Een half uur daarna was ik nog steeds geërgerd. Verwoede pogingen om bij de eerstvolgende stop nog kameleons te vinden leden tot niets.
We rijden door een zeer vruchtbare streek en zien plantages met koffie en thee en velden met mais. 10 km verder wordt er gestopt bij enkele stalletjes die de 'rift valley' aangeven. We bevinden ons hier op de oostelijke oever van de oostelijke rift vallei.
De rift vallei is hier ruim 100 km breed. Door de slechte zichtbaarheid kunnen we de westelijke oever nauwelijks herkennen.
Naast de stalletjes met opdringerige verkopers kan men via een wankel houten staketsel dat boven de afgrond gebouwd is, over de rift vallei uitkijken. Als men deze konstruktie niet snel verbeterd gaan er zeker nog ongelukken gebeuren.
Nog 40 km tot het Nakuru nationaal park. Net voor de parkingang moeten we nog een klein stukje over de hoofdweg die vanuit Nairobi naar Rwanda, Burundi, Oeganda en Congo loopt. Kenia is een echte doorgangspoort voor goederen (hoofdzakelijk containers) die van aan de kust naar het Afrikaans binnenland getransporteerd moeten worden.
Eindelijk arriveren we aan de toegangspoort van het Nakuru Nationaal Park.
Joost deelt ons mee dat Anders dan Anders het 15-daags Kenia programma afvoert omdat vanaf 2008 de toegangsprijzen in de Nationale Parken simpelweg verdubbeld worden. Nakuro wordt bv 80 US$ ipv 40 nu.
Wat mij een beetje tegensteekt aan dit park is de nabijheid van één van Kenia's grotere steden 'Nakuru'. Achteraf moet ik toegeven dat de impact op het park vandaag nog beperkt is, maar het is een uitgemaakte zaak als de mens expansie van zijn territorium wil, de dieren altijd het onderspit delven.
We zijn nog maar net in het park als een zwarte neushoorn onze belangstelling wegkaapt.
Vervolgens is het zoeken naar luipaarden, waarvoor dit park heinde en verre bekend is.
Het eerste half uur levert ons alleen wat vogeltjes op.
Dan slagen we een weg naar het meer in en plots zien we tienduizenden flamingo's in het oeverwater staan. Wat een prachtig kleurrijk schouwspel !
We mogen uit de minibusjes stappen, zodat we nog beter kunnen waarnemen, filmen en fotograferen.
Op de plaats waar we halt houden komt een zoetwaterriviertje in het zoutmeer toe. Tientallen pelikanen wassen zich met duidelijk veel plezier in het zoete water.
Voortdurend vliegen pelikanen sierlijk af en aan. Enkele maraboe oeivaars staan geniepig de flamingo's te bekijken en laten de menukaart voor hun ogen passeren. Gelukkig hebben zij niet toegeslagen als wij stonden te kijken.
Achter ons staan er grote groepen buffels, zebras en gnoes te grazen maar al onze aandacht gaat naar wat er op het meer en in de rivier gebeurt.
En half uurtje hebben we van dit prachtige schouwspel kunnen genieten.
We moeten om 18u15 in onze lodge zijn en moeten nog een heel stuk weg rondom het meer rijden.
Ons volgend stoppunt is 'Baboon Hill viewing point'. Waarom deze heuvel zou noemt zien we onmiddellijk. Een hele bende bavianen maakt de heuvel onveilig. Wie zijn auto onbewaakt achterlaat en/of het dak open laat staan heeft krijgt seconden later het bezoek van één of meer bavianen, die pas opgejaagd verdwijnen als ze voorwerpen kunnen stelen die eten kunnen bevatten.
Het vergezicht is indrukwekkend. Tienduizenden flamingo's kleuren de oever van het meer roze. Joost verteld ons dat het er nu zelfs relatief weinig flamingo's zijn.
Op de weg naar de lodge zien we aan een andere oever van het meer enkele witte neushoorns staan met een bijna ondergaande zon. Allen daarheen. Moeder en dochter neushoorn met flamingo's als decor laten zich wat tegen hun zin fotograferen.
We rijden verder naar de lodge maar moeten opnieuw halthouden voor langzaam voortbewegende Rotchild giraffe's.
Uiteindelijk komen we na zonsondergang toe in de Lake Nakuru Lodge die binnen de grenzen van het nationaal park gelegen is.
We worden ontvangen met de gebruikelijke vochtige handdoek en het welkomstdrankje.
Ietwat later ontvangen we de sleutels en nemen we onze intrek in de kamers die eens te meer aan de beste zijde van het hotel gelegen zijn. Ons terras heeft een overzicht over Lake Nakuru. De omheining van het nationaal park komt tot op nauwelijks 3 meter van ons terras!
'De trek van de Gnoe' was een Anders dan Anders reis.
Vindt u dit artikel de moeite? Voeg het toe:
Flamingo's
Kenia