Kenia - Tanzania - De trek van de gnoes - 25 november - reisblog
Amboseli Nationaal Park - Nairobi
Voor de afwisseling vandaag nog eens vroeg uit de veren. Om 6 uur worden we gewekt en om 7u30 zet de karavaan zich in beweging.
Bezoek aan een Masaï dorp
De eerste activiteit van de dag wordt een bezoek aan een Masai dorp in de buurt van het hotel. Als we toekomen staat Joel, de jonge dorpsoverste (28 jaar) ons op te wachten.
We worden meteen vergast op een ontvangstritueel. De gezangen zijn erg mooi en de sieraden van de vrouwen nog mooier.
Na de openingsdans worden we verzocht binnen de omheining te komen (Masai dorpen zijn omheind met hagen van doornstruiken om te vermijden dat wilde dieren op het idee zouden komen om hun vee te stelen). Daar volgt de typische Masai dans waarbij de mannen telkens om ter hoogst in de lucht te springen. Een vreemd maar wel mooi ritueel.
Joel vertelt ons dat enkele jaren geleden de meeste van hun koeien zijn omgekomen door de droogte en dat zij er nu nog 70 hebben. De dorpsgemeenschap bestaat uit 170 zielen en de mannen hebben meestal meer dan 1 vrouw.
De Masai tonen ons hoe er met enkele stokjes vuur kan gemaakt worden (supersnel). Vervolgens wordt de groep in 3 verdeeld en wordt elk groepje onder begeleiding van een Masai een woonhut binnengeleid. Binnenin is het erg klein, maar toch nog best gezellig. Kinderen en ouders hebben een aparte slaapkamer (lees tussenschot).
Na het bezoek aan de woning worden we door Joel meegetroond achter de kraal waar in een halve cirkel alle volwassenen van het dorp winkeltjes met sieraden opgezet hebben. Ik vind niet meteen mijn gading en laat het kiezen aan Gerda over.
Door wat af te bieden was de oorspronkelijke vraagprijs van 5000 shilling al snel gezakt to 2000 shilling.
Nog een Masai dans voor het afscheid en we zijn klaar om richting Mananga te rijden.
Onze gids Joost is evenwel te weten gekomen dat een Masai aan Bart een echte leeuwenpoot heeft aangeboden. Joost is woedend en gaat meteen de Masai - chef interpelleren. Die beweerd dat het een zeer oude leeuwenpoot is, maar Joost gelooft er niets van en is er zeker van dat men stroopt.
Joost zegt hem dat hij niet meer komt met zijn groepen als hij dat nog 1 keer meemaakt.
Dit is niet gespeelde woede; Joost en de meeste van onze groep zijn echt verbolgen.
De leeuwenstand gaat al achteruit en stroperij zou daar wel eens de reden kunnen van zijn.
Met gemengde gevoelens verlaten wij de Masai gemeenschap. Deze gemeenschap die ons aanvankelijk untouched leek blijkt dan toch niet zo heilig te zijn. Naïeve toeristen ?
We rijden via een totaal andere weg, via de grenzen van het park (niet zo ver van de weg leven een aantal Masai gemeenschappen) richting Mananga (de grenspost met Tanzania).
Het landschap wordt mooier en mooier. Ik sta recht in de auto en blijf verder spotten naar wilde dieren. Geleidelijk aan komen er meer en meer gazellen in zicht. Het landschap is er één van stukken kort gras meet hoge struiken en enkele bomen. Vermits leeuwen meestal rond deze tijd van de dag in de schaduw onder de bomen liggen, kijk ik vooral naar beweging onder de bomen (de leeuwen hebben de kleur van het gras en als ze stilstaan zijn ze verdomd moeilijk te herkennen).
Cheetah op jacht
Plots zien we in de verte een giraf en het worden er snel een vijftal. Onze aandacht gaat volledig naar de mooi giraffe's, maar Noor, onze chauffeur, roept luid 'Cheetah at 2' en remt hard. Nog geen 20 meter rechts van de minibus staat een Cheetah (jachtluipaard) rechtop. Hij heeft absoluut geen aandacht voor ons en we zien aan de alertheid waarmee hij zijn hoofd draait dat hij agressief naar iets zoekt. Zijn ogen puilen bijna uit zijn hoofd. De Cheetah voert iets in zijn schild, zo veel is zeker.
Noor wil, tot onze ergernis, steeds maar verder rijden. Even waren we vergeten dat hij allicht meer ervaring in dit soort zaken heeft dan wij. Tegen onze zin rijdt hij verder en via radio verwittigd hij opgewonden de 2 andere busjes die snel onze richting uitkomen. Hij stopt en we zien de Cheetah geleidelijk aan onze richting uitkomen. Zijn hoofd verraadt nog steeds aanvalsdrift. Gelukkig kan ik één en ander goed filmen.
Ongeveer 100 meter verderop zien we een groep gazellen rustig staan grazen en ik en de anderen denken dat hij één van deze gazellen als zijn ochtendgerecht aanschouwt.
Plots versnelt hij en met een schicht schiet hij het struikgewas in.
Niet de groep gazellen die wij dachten , maar een alleengrazende gazelle die een 30 meter verder achter een struik stond was zijn doelwit. We zien een voor zijn leven rennende gazelle van achter de struiken tevoorschijn komen met een 20 meter erachter de cheetah, die het onmiddellijk voor bekeken houdt. Wat een belevenis, en wat mij betreft gelukkig met een goede afloop. Cheetahs kunnen gedurende enkele seconden een snelheid van 80 à 100 km per uur aanhouden, maar geraken snel uitgeput.
Als de gazelle in voorwaartse richting zou weggerend zijn, had de Cheetah hem zeker ingehaald. Verrassend was de gazelle met een schijnbeweging evenwel de richting van de aanstormende cheetah uitgelopen zodat de cheetah eerst 180 graden moest draaien om dan terug de achtervolging in te zetten. Hij zag al snel in dat het hopeloos was.
Getuige zijn van een dergelijke aanval komt maar zelden voor. Joost onze gids had dit in zijn lange Afrika-safari leven nog maar één keer meegemaakt (tijdens een vrijwilligersproject in de CCT (Cheetah Conservation Trust)).
Meestal ziet men roofdieren bezig aan het verorberen van hun prooi, maar een aanval meemaken komt maar zelden voor.
Nog druk napratend rijden we verder door een uitgedroogd zoutmeer dat geleidelijk overgaat in een halfwoestijn met grote uitgedoofde en slapende vulkanen op de achtergrond en restrotsen van gestolde lava op de voorgrond. De bodem vertoond een uiteengebarsten korst die mij het meeste aan de beelden van de Sahel doet denken.
Indrukwekkend landschap dat erg veel van Namibische landschappen wegheeft.
We danken Noor voor zijn idee en initiatief.
Na de semi-woestijn komen we in een dor woud met vele uitgedroogde bomen en gras. Noor slalomt zich rijdend met één hand en met de andere zijn radio bedienend over de smalle wegen vol met putten. Dit is duidelijk iets waar hij met volle teugen van geniet.
Na een boeiende rit komen we rond de middag aan in Mananga waar we ons lunchpakket in een wat aan Europese standaarden aangepast winkel-café-restaurant gaan verwerken.
De weg naar Nairobi
Na de lunch rijden we richting Nairobi. Joost verwittigd ons dat deze rit normaal een 3-tal uren zal duren, maar dat het er evengoed 7 kunnen worden. Het verkeer naar Nairobi zit af en toe compleet vast. Het is zondag vandaag en allicht zal dat in ons voordeel zijn.
Na een tweetal uren zie ik Noor af en toe aan zijn ogen komen en signalen beginnen te vertonen die mij vermoeidheid doen vermoeden.
Ik zeg hem dan ook dat ik dringend moet gaan plassen, zo kan hij even uitrusten.
Hij stopt aan een Yukos benzinestation met winkeltjes, restaurant enz. Er staan een heleboel dure wagens geparkeerd. Noor en Joost vertellen ons dat het bezoeken van een baanstation (te vergelijken met de tankstations bij ons op de autostrades), een favoriete bezigheid is van de rijke klasse van Nairobi. Vreemde gebruiken ...
En... inderdaad, nog geen 20 minuten verder vervoegen wij de weg die van Mombasa komt. Een absolute chaos. Dit soort chaotisch (en gevaarlijk) verkeer heb ik nog nooit in mijn leven meegemaakt.
Levengevaarlijke toestanden.
Autos halen links en rechts in, shieten op de zijkant van de weg, ontsnappen ternauwernood aan frontale botsingen. Om het allemaal nog wat indrukwekkender te maken horen we oorverdovend geluid van oude porches en andere sportwagens die zonodig nog meer ellende en gevaarlijke toestanden creëren. Het zijn natuurlijk Europeanen die hier wat komen spelen met hun oude rallyautos en dat temidden van het gewoon verkeer. Aan de snelheid te zien zijn ze duidelijk aan het koersen.
Wat verderop zien we een rallyauto langs de weg staan en de (westerse) chauffeur stampt woedend tegen de autoband. Een panne op enkele kilometers van Nairobi.
We vervoegen nu de nieuwe autoweg naar de luchthaven waar er per rijrichting 2 baanvakken zijn. Nu gaat het plots een stuk sneller en 15 minuten later staan we in de lobby van het Norfolk hotel.
Joost heeft van de directie gedaan gekregen dat we nu business kamers krijgen (de eerste keer hadden we standaard kamers).
De business kamers (net gerenoveerd) zijn erg ruim en hebben alle comfort.
Tesamen met Patrick, Magda en Marc heb ik nog een kleine stadsrondrit voor de boeg.
We rijden met een oude engelse taxi langs wat regeringsgebouwen, het memorial voor de aanslag op de Amerikaanse ambassade, het oude spoorwegstation en we beeindigen onze stadsrondrit bovenop een heuvel met uitzicht over de stad, waar juist een verkiezingsmeeting van de regeringspartij plaatsvind.
Nairobi heeft zelfs met veel goede wil niets aantrekkelijks te bieden. Eén van de lelijkste hoofdsteden die ik ooit bezocht heb.
'De trek van de Gnoe' was een Anders dan Anders reis.
Vindt u dit artikel de moeite? Voeg het toe:
Amboseli nationaal parl
Masai