Kenia - Tanzania - De trek van de gnoes - 23 november - reisblog
Ngorongoro Crater Conservation Area - Amboseli Nationaal Park
Gisterenavond na het avondmaal werd Marleen als beeindiging van haar verjaardag nog verrast door een verjaardagscake die begeleid werd door een Happy Birthsday gezang van de volledige restauratiestaf van het hotel. Happy Birthday op zijn afrikaans klinkt indrukwekkend rytmisch. Knap.
Vandaag weer om 6 uur op.
Gisterenavond had ik opnieuw al wat zin in eten en vandaag ben ik weer de oude.
Tijdens het ontbijt worden we links en rechts geflankeerd door wulps geklede Russische dames en enkel Engelse meisjes die een zo diepe decollete hebben dat er niets aan de verbeelding overgelaten wordt.
Als zowel de Russinen als de Engelsen al zo een indruk op ons maken, wat moet dat dan niet bij de Tanziniaanse mannen teweegbrengen.
Wat meer terughoudendheid zou hier zeker op zijn plaats zijn.
Om 8 uur rijden we terug via de Ngorongoro kraterrim richting Maniara en Arusha. We zijn nog maar net op weg als 2 olifanten zich op een kam en met alleen de hemel achter zich fotogeniek gepositioneerd hebben.
Wat verderop stoppen we voor het monument van vader en zoon Drzymek, 2 Duitsers die hier begraven liggen. Vader Drzymek was de man die Julius Nyerere ertoe heeft kunnen overhalen om van de Serengeti vlakte een Nationaal Park te maken.
Zoon Drzymek was zijn vader gevolgd naar Tanzania, maar crashte met zijn vliegtuig tegen de flanken van de Ngorongoro krater.
Ze moesten vader Drzymek postuum een nobelprijs van natuurkunde geven.
Eens uit de krater, rijden we op de door de Japanners aangelegde weg richting Maniara. Het valt ons weeral op hoe netjes de straten, de voetpaden en de voortuintjes van de huizen erbij liggen.
Halfweg stoppen we aan een curio shop met honderden houten Afrikaanse beelden, schilderijen en sieraden in Tanzanite, een halfedelsteen uit de streek.
We lunchen in het New Arusha Hotel, een mooi hotel waar we eveneens tijdend de heenreis geluncht hebben. Het valt mij op dat het restaurant bevolkt wordt door veel mensen in maatpak, zowel blank als zwart. Ik meen zelfs een Tutsi te zien.
Het Arusha tribunaal dat wat verderop zijn zittingen heeft zal daar zeker niet vreemd aan zijn. Het Arusha tribunaal is de UNO rechtbank die de schuldigen van het Rwanda genocide moet berechten.
Tussen Arusha en de grens komen we te weten dat Gaston en Therese net na hun huwselijk voor enkele jaren geimmigreerd zijn naar Zuid-Afrika. Er ontspint zich een pittige maar korrekte discussie tussen een Mandela aanhanger en een gematigd apartheidsaanhanger.
Voor het eerst in mijn leven hoor ik een nieuwe invalshoek. Pro apartheid maar tegen racisme. Gaston vind namelijk dat het moet mogelijk zijn dat aparte gemeenschappen zich ook apart organiseren en samenleven en dat met respect voor mekaar moeten doen. In Zuid-Afrika was dat laatste natuurlijk ver te zoeken.Vervolgens richting Tanziniaans/Keniaanse grens tot in het plaatsje Mananga.
Hier nemen we afscheid van onze Toyota Land Cruiser jeeps en onze chauffeeur Eustace waar we ondertussen aan vertrouwd geraakt waren.De Toyota Hiace minibussen van de Keniaanse agent staan ons reeds op te wachten, en na de gebruikelijke grensformailiteiten stappen we over in de minubusjes.
Onze chauffeur voor de volgende week is Noor, een lange Keniaans met een karaktervolle kop. De groepjes blijven zoals ze waren.
De middenste rij in de minibusjes heeft veel minder plaats dat in de jeeps en Gerda en Magda sakkeren dan ook terecht. Gaston sakkert op zijn venster die al na 1 minuut kapot is. Ik mag op de eerste rij plaatsnemen en heb daar zelfs meer plaats dan in de jeeps.
Joost had ons verwittigd dat het een koude douche zou worden, maar voor mij is het alvast een meevaller.
De weg is dat niet. Gedurende 70 km wordt het een rotslechte weg met diepe groeven die ons busje bijna uiteen doet rammelen.
Na een uur rijden bereiken we de toegangspoort tot het Amboseli Nationaal Park. Aan de ingang staan een 20-tal Masai hun waren aan te prijzen. Als ze zien dat we niet direct geinteresseerd zijn, proberen ze om Euro's die ze als fooi gekregen hebben, om te wisselen naar Kaneiaanse shilling. Niet zonder succes want Therese koopt een euro terug aan een bijzonder slechte koers, maar voor het goede doel.
De weg in het park is nog slechter als naar het park. Gedurende enkele kilometers rijden we konfortabel door een uitgedroogd zoutmeer.
Al een tijdje zien we langs links en rechts de lage hellingen van de Kilimandjaro die aan het Amboseli park grenst. De rest van de 5900 meter hoge uitgedoofde vulkaan zit helaas in de wolken.
Gaandeweg verdwijnen de wolken en bij zonsondergang komt de berg quasi volledig vrij. Helaas hebben onze chauffeurs opdracht gekregen om zich te haasten naar de lodge die aan de voet van de berg ligt.
We komen aan in het Serena Amboseli hotel als het net donker is.
Het Serena Amboseli hotel is het charmantste waar we tot hiertoe in verbleven hebben.
Het is één van de eerste Serena hotels en werd opgetrokken in de typische Masai stijl.
's Avonds vertelt Joost ons dat wie dat zou wensen tegen 390 US$ per persoon een ballonvlucht over een gedeelte van het Amboseli park kan maken.
We hebben nog wat tijd om er over na te denken.
Het eten is zoals steeds aanvaardbaar lekker. Omdat het meestal buffetten zijn kan iedereen in het grote aanbod zeker iets naar zijn smaak vinden.
De Serena Amboseli Lodge is de eerste lodge die WIFI op de kamer aanbiedt.
Het etrras van de lodge geeft uit op het wildpark en in de matig verlichte omgeving zien we geregeld kleinere dieren verschijnen.
'De trek van de Gnoe' was een Anders dan Anders reis.
Vindt u dit artikel de moeite? Voeg het toe:
Arusha
Kenia