Kenia - Tanzania - De trek van de gnoes - 21 november / 2 - reisblog
Deel 2 van 2 (zelfde tekst - andere foto's)
Serengeti Nationaal Park - Ngorongoro krater Conservation Area.
Om 6u30 gewekt om om 8 uur te vertrekken.
Met Gaston gaat het nog altijd barslecht en vandaag kan hij niet op zijn bed blijven liggen. Hij moet mee naar het volgende hotel.
Bleekjes en met een gemis aan gevoel voor humor (waar hij anders onuitputtelijke voorraden van heeft) neemt hij plaats in het busje met een plastic zakje binnen handbereik. Er is immers nog niet veel binnengebleven.
Therese, zijn vrouw, kijkt voortdurend met een zorgelijke blik naar zijn toestand en geraakt zelfs licht geïrriteerd als wij maar voortdurend vragen om te stoppen om vogeltjes te fotograferen.
Zij wil in feite niet liever dan al in het volgende hotel zijn.
Tot de middag rijden we met het safaridak open en spotten we allerlei dieren. Wij rijden door open savanne waar hier en daar bomen in staan. Tot 3 maal toe treffen we onder schaduwrijke bomen leeuwen aan.
Sommigen zitten echter zo goed verstopt dat het bijna onmogelijk is om ze te fotograferen. De foto's lijken eerder op een abstract schilderij dan op een foto met een leeuw.
In de late voormiddag zien we gieren boven de vlakte zweven en één voor één sluiten ze aan bij een andere groep gieren die al op de grond postgevat hebben. Allemaal kijken ze aandachtig in één richting. Een 50-tal meter verderop zien we eerst één jakhals en vervolgens nog een jakhals. Hier moet duidelijk iets aan de hand zijn met zo veel geinteresseerde toeschouwers. Nog 30 meter verder staat een ander type gier in het gras. Dan ziet Eustace wat er aan de hand is. 2 luipaarden hadden net daarvoor een gazelle van het leven beroofd en waren duchtig het karkas aan hetuiteenrijten. Door het hoge struikgewas was het moeilijk te zien, maar het ene ogenblik zangen we het schommelend achterwerk uit het gras komen terwijl het dier met rukken aan het trekken was en het volgende ogenblik kwam zijn hoofd eens kijken of er nog geen belagers waren. Gedurende ruim 20 minuten hebben we de pikorde en het spektakel gadegeslaan. De natuur op zijn gruwelijkst en tegelijkertijd op zijn mooist.
Het safaridak wordt gesloten om niet te veel stof in de auto te krijgen en we rijden aan hogere snelheid verder naar onze luchplaats, tevens de ingang van het Nationaal Park. We zijn er niet alleen, bijna iedereen die verder het park inrijdt of er van terugkeert schijnt hier te lunchen.
Onze middagmaaltijd wordt zeer aandachtig gadegeslagen door een horde verschillende vogels, maar ook door ratten en leguanen. Ze zijn de opruimers van de minuskule restjes van onze maaltijd. We nemen immers alle afval terug mee met de jeep, zodat het voor de lokale dieren maar kleine overschotjes zijn die overblijven.
Ondertussen heb ik bij Gaston al een lichte verbetering genoteerd. Hij begint zelfs al opmerkingen te maken en slaapt al een pak minder dan voorheen.
Ik denk dat hij vanavond al voorzichtig een aantal kleinigheden zal proberen te eten.
Een uurtje verder stoppen we voor een klein uurtje aan de Oldupai kloof, waar Mary Leaky in 1976 werelberoemd werd door de 3,6 miljoen oude voetstappen van de mensapen te ontdekken. De laag waarin de voetstappen teruggevonden werden was geanaliseerd met de koolstofmethode en dus wetenschappellijk bewezen.
Joost gad hier weeral eens een staaltje weg van begrijpelijke wetenschappelijke uitleg. Geen mens van de groep die nu nog vragen heeft bij het ontstaan van onze mensensoort ...
Om 18u30 worden we met het gebruikelijke drankje verwelkomt in ons volgend hotel, het Ngorongoro Serena Hotel ****, waar we 2 nachten zullen verblijven.
Nu moet ik mij haasten want binnen 10 minuten zijn er een enkele Masai dansen te bekijken in de bar van het hotel.
'De trek van de Gnoe' was een Anders dan Anders reis.
Vindt u dit artikel de moeite? Voeg het toe:
Kenia
Mary leaky