Kenia - Tanzania - 18/11/2007 - De trek van de Gnoes - Reisblog
Vannacht slechts rond 1 uur gaan slapen en om 5u30 al opnieuw uit de veren. We logeren in het Norfolk hotel °°°°, een historisch hotel in hartje Nairobi. Vooral historisch omdat het tijdens de Britse kolonisatie als uitvalsbasis diende voor exploraties en zendingen naar het binnenland. Vandaag haalt het hotel zijn faam uit de film 'Out of Africa', het romantisch Kenia epos met Meryl Streep en Robert Redford in de hoofdrollen naar de autobiografische roman van Karen Blixen. Ook Karen Blixen had als uitvalsbasis dit hotel. Het hotel ademt ook vandaag die koloniale periode uit. Een lekker buffet geeft ons meteen de nodige caloriën om de ochtend door te komen.We zijn met onze 22 seater op weg voor een 300 km lange transfertrit van Nairobi naar het Manyara Nationaal Park. Joost, onze gids, heeft ons al verwittigd dat het een zware dag zal worden, omdat voornamelijk de staat van de wegen de sneheid erg beperkt. Abraham, onze Masai chauffeur (die zijn naam gekregen heeft van één of andere christelijke sekte die zijn familie schijnt bekeerd te hebben) rijdt erg voorbeeldig en kent van het 300 km lange traject (dat hij veelvuldig aflegt) de diepte van elke put.
Het is zondag en het chaotische verkeer van de weekdagen is vandaag gelukkig wat rustiger. In de bomen langsheen de brede boulevards zitten Maraboes te wachten tot mensen wat lekkers weggoien. Maraboes zijn wat greiezelige imposante vogels die verwant zijn aan de ooievaars.
Even buiten Nairobi komen we een Road Block tegen en plots besef ik dat ik mijn paspoort in het Norfolk hotel is achtergebleven. Vermits we de grens met Taznzania over moeten zit er niets anders op dan met hangende pootjes aan Joost te vertellen dat we op onze stappen moeten terugkeren om het paspoort te gaan ophalen. Deze onverwachte gebeurtenis kost ons zeker 1 uur vertraging en alles was vandaag al samengepakt. Als ik ,mijn medegroepsleden dit bericht meedeelde zag ik sommigen al denken, 't'is toch niet waar zeker'.Een uur later zijn we terug op de plaats waar we een uur eerder waren en dat alles dank zij mijn stommiteit. Ik vraag mij nog altijd af wat er had moeten gebeuren als ik aan de grens pas tot de bevinding zou gekomen zijn dat ik mijn paspoort niet bijhad ...Op de weg naar de grens (toch meer dan 100 km) valt er niet veel te beleven. Tijdens de lange rit onderhoud Joost (onze gids) ons met verhalen over politiek, economie, stammen, enz. De volgende 4 weken staat alles in Kenia in het teken van de verkiezingen. De huidige President Kibaki zal het volgens Joost hard te verduren krijgen van de oppositie, waar men geneigd is de krachten te bundelen. Odinga lijkt het meeste kans te maken om de huidige president op te volgen.Enkele uren later en 1384 putten verder komen we aan in de grensstad Namanga. Joost gaat met de groep nog even op een rustige plaats alle formulieren verdelen en begeleidt iedereen in het invullen van de formulieren. Hij wil niets aan het toeval overlaten en wil geen nodelooos en overloos gezwam met de grensbureaukraten over niet juist ingevulde formulieren. Volgens hem kennen ze er hiet wat van om de mensen te ergeren.Even later zijn we weer op weg en moeten we één voor één een vriendelijke Keniaanse loketbediende ons formulier overhandigen (ook even het land verlaten moet in al zijn details geregistreerd worden. Na een stukje niemandsland komen we aan bij de Tanzaniaanse autoriteiten. Joost waagt het er op en gaat met onze Abraham en met alle paspoorten en nog eens andere formulieren de geplogenheden trotseren. Na een tiental minuten schijnt alles OK te zijn en kunnen we onze weg vervolgen richting Arusha.
Aan de Tanziniaanse kant duikt er onder het wolkendek de flanken op van Mount Meru, een slapende vulkaan. Gedurende de volgende uren zal hij in meer of mindere mate (af en toe komt er van de vulkaan wat meer bloot) onze metgezel zijn.
We bevinden ons nu al een tijdje in het gebied van de Masai, in hoofdzaak veehoeders. De Masqi leven hoofdzakelijk in het grensgebied van Kania en Tanzania. Ze zijn erg kleurig gekleed en de mannellijke Masai hebben steeds een stok in hun hand (allicht om op het vee te slagen als ze niet snel genoeg gehoorzamen). Voorde rest staan de Masai er voor bekend om vrij veel geld te vragen als men van hen een foto neemt. Joost vertelde ons van een onlangs gebeurd geval waar toeristen ongewild foto's van Masai genomen hadden. Zij zaten immers veilig in de jeep en er kon hen toch niets gebeuren. Via een vernuftig singalensysteem was de weg wat verderop geblokkeerd door agressieve Masai die er mee dreigden om de banden van de landroover stuk te snijden als de toeristen niet zouden betalen. Het is gelukkig allemaal goed afgelopen maar ze hebben serieus moeten afdokken. Een verwittigd mens is er 2 waard.
In Tanzania wordt nhet landschap mooier en mooier en ook wijdser. Waar in Kenia Bekaert nog aardig wat geld moet verdiend hebben met zijn afspanningen, blijkt er in Tanzania veel meer ruimtevrijheid te bestaan. Dieren kunnen zich zonder al te veel problemen vrij bewegen buiten de Nationale Parken die immers niet omheind zijn.
De omgeving wordt ook alsmaar groener naarmate we Arusha naderen. Plots komt uit de wolken de besneeuwde top van Mount Meru te vootschijn (maar liefst 4560 meter hoog). Indrukwekkend. Een vrij groot aantal nomadische Masai hebben zich de voorbije tientallen jaren, al dan niet onder druk, bekeerd tot de semi- sedantaire leven. De buurt van Mount Meru en Arusha is immers zo vruchtbaar dat de veekuddes zich niet zo ver hoeven te verplaatsen om goed gevoed te worden. Deze bekeerde Masai noemt men de Wameru. De streek is ook bekend voor Arabica koffieplantages. In Arusha wordt er geluncht. Onderweg komen we het gebouw van het International Congress Center tegen waar het Rwanda Arusha tribunaal plaatsvindt. Arusha heeft naast het Rwanda tribunaal ook bekendheid wegens de verklaring van Arusha door de vroegere president Nyerere. Voor de toeristen staat Arusha evenwel bekend als uitvalsbasis van de talrijke safari- en trekking bestemmingen zoals Mt. Meru, Mt Kilemandjaru.
Tond 2 uur kunnen we eindelijk aan tafel schuiven voor de luch in het mooie koloniale Arusha hotel. Net zoals het Norfolk hotel ,in Nairobi hangt hier de sfeer van de grote koloniale tijden.
Na de lekkere buffetlunch ruilen we onze oncortabele 22 seater voor 3 safari land Cruisqers. De groep wordt opgedeeld in 3 stukken en ik ben weeral eens bij de laatste groep die niet meer te kiezen had (niet dat ik het anders zou gewild hebben, maar ik kom op dergelijke gelegenheden steeds te laat ...). In onze auto zal Eustace de volgende dagen onze gids en driver zijn.
De busjes zijn voor mij niet echt comfortabel te noemen. Mijn lange benen hebben net voldoende ruimte en ik voel in mijn achteste de druk van de veren van miojn stoel. Eustace blijkt een vriendelijke man te zijn.
Zowat anderhalf uur later komen we in de buurt van het Manyara lake. Op de achtergond tekenen zich de contouren af van de westelijke kant van de grote slenk (het door het geschuif van de tectonische platen ingestorte gedeelte). Langs de weg zien we voortdurend Masai veehoeders. Omstreeks 17 uur komen we aan op onze eindbestemming, de Lake Manyara Serena Lodge. De stijl van de lodge en de vriendelijkheid van de staff bevalt ons meteen. De lodge is gebouwd op de top van de grote slenk keten en overziet het Manyara meer diep onder ons. Net als we van plan zijn om nog even een duik te nemen in het zwembad begint het te regenen. Sommigen trotseren de regen en doen toch nog een duik in het frisse water. Gerda en ik verkiezen een frisse pint onder het afdak van de bar van het zwembad.
Vervolgens briefing, aperitief en Swahili buffet en nog wat napraten over de dag van vandaag.
AQls ik in de kamer kom zit er een middelgrote spin tegen het anti muggen gaas. Gerda staat er op dat ik de spin vastneem en buiten zet of dat ik ze gewoon dood doe. Het tweede voorstel vind ik al sowieso verwerpelijk en ook voor het eerste voorstel voel ik weinig, Afrikaanse spinnen zijn evenwel andere koek en sommige exeplaren zijn uiterst giftig.
Er ontspint zich een vinnige discussie omdat ik dan maar voorstel oml de receptie in te lichten en de spin door een deskundige zwarte medemens te laten verwijderen. Gerda weigert (allicht omdat ze zichzelf niet belachelijk wil maken in de ogen van het peroneel). Ze blijft erbij dat ik zelf de klus moet klaren. Ik vind een oplossing door het lieve beestje in een glas te vangen en het buiten in de natuur vrij te laten. Eind goed al goed. Het is ondertussen middernacht geworden en ik ga mijn bed opzoeken want morgen moeten we er om 6 uur weeral uit.
'De trek van de Gnoe' was een Anders dan Anders reis.
Vindt u dit artikel de moeite? Voeg het toe:
De trek van de gnoes
Kenia