Kenia - Tanzania - 17/11/2007 - De trek van de Gnoes - Reisblog
Om 8u15 checken we in voor onze vlucht naar Nairobi (Kenia) via een tussenstop in Kigali (ik twijfel er altijd aan of Kigali de hoofdstad is van Rwanda of Burundi).
Marleen van touroperator 'Anders dan Anders' (voortaan zullen we dit voor de gemakkelijkheid afkorten tot AdA) staat de groep (16 deelnemers) op te wachten en overhandigt paspoorten (met visa) en het vluchtenschema.
Eén van de boeiendste momenten van een groepsreis is de samenkomst. Er ontwikkelt zich vervolgens een boeiend onbewust spektakel. In ons geval was het vrij onduidelijk waar de groepsmensen zich precies bevonden en een mens begint dan alert uit te kijken naar uiterlijke kenmerken zoals : type koffers, type kleding, type mens, labels, enz. Tegelijkertijd begint hij (toch in mijn geval) steeds mensen te zien die hij 'graag zou hebben', die erbij horen, om dan ontgoocheld geleidelijk aan te moeten vaststellen dat het fout zit. Uiteindelijk vinden we dan toch telkens de groep en dan begint het proces opnieuw van voor af aan.
Nog steeds onbewust gaat men vervolgens de mensen van de groep beginnen screenen en typeren. Hoe praten mensen met mekaar, hoe zien ze eruit, lachen ze graag, hoe snel leggen ze kontakt met andere mensen, enz. In deze fase die enkele minuten duurt, gebeurd een eerste shifting. Weirdo's worden meteen ontmaskerd en de anderen worden in het onderbewustzijn reeds in enkele hoofdgroepen ingedeeld. Gelukkig zijn in onze groep de nuance's miniem en typering op dit ogenblik zou al vrij arrogant overkomen.
Benieuwd of mijn onderbewuste groepsindeling de volgende dagen zal bevestigd worden. Wat in elk geval al erg fijn is, is dat de groep een aangename mix van alle leeftijden en geslachten kent.
Eens iedereen op post is (behoorlijk op tijd) begeleidt Marleen ons naar de incheckbalie van SN Brussels in de oude pier van de luchthaven.
Gerda en mezelf blijken de enige 2 van de groep die voor een Business Class geopteerd hebben en worden vakkundig en snel naar de juiste balie verwezen.
Bij het labellen van de bagage ontstaat plots een probleem. Mijn handbagage (een vrij kleine Samsonite trolley) is enkele kilo's te zwaar en de baliebedienden zijn, ondanks al mijn krachtige argumenten, niet van plan om ze door te laten.
De discussie gebeurd in een ontspannen sfeer en het komt al snel tot een akkoord. Ik laadt een aantal boeken, die ik toch niet zou lezen, in de hoofdbagage en we zijn klaar om naar pier B te gaan. Ook de rest van de groep is snel door de incheckgeplogendheden, en met nog enkele laatste woordjes omlijsting van Marleen vertrekken we richting vliegtuig.
Als een mens een pak meer betaalt voor zijn business Class ticket (later meer daarover) gaat hij uiteraard ook ten volle alle voordelen van een dergelijk ticket uitputten.
Het begint al bij de veiligheidscontrole - voor BC passagiers heeft men een FAST LANE uitgevonden. Terwijl in de rijen rechts van ons de mensen in lange rijen de steeds intensievere (en meer en meer nutteloze) controles ondergaan, kunnen wij quasi onmiddellijk door. Tijdswinst 5 minuten !
Vervolgens naar de SN lounge die ons het wachten wat aangenamer moet maken. Echt comfortabel kan je deze lounge zeker niet noemen, daarvoor is het assortiment versnaperingen en de ruimte tussen de stoelen veel te beperkt. De mensen die reeds met VIP of Pegase gereisd hebben en daar van de lounge gebruik gemaakt hebben, weten dus dat in de SN lounge zeker niet meer moeten verwachten.
Tijd om in te stappen. Hetgene mij meteen verwonderde in de B pier was de grote drukte, zelfs een stuk drukker dan in de A (intra Schengen) pier, en het grote aantal mensen met een Indiaa's, voortdurend nee knikkend, uiterlijk. Al meteen zie ik wat er aan de hand is. 3 jumbo vliegtuigen van het Indische Jet Airways staan aan de pieren geparkeerd. Voor Zaventem moet Jet Airways een indrukwekkende dynamiek teweegbrengen.
Aan Gate 10 staan lange rijen wachtenden voor de instapkaart- en paspoortcontrole. Ik sluit achteraan in de file aan, maar Gerda begint mij meteen te zeggen dat dat zeker niet de juiste plaats is voor BC passagiers. Voor mij maakt het niet echt uit en ik wil graag voetje bij voetje verder aanschuiven. Gerda neemt geen vrede met mijn geduld en gaat prompt aan de balie vragen of wij echt in die lange rij moeten gaan staan. Fel gesticulerend sommeert ze mij meteen daarna om haar richting uit te gaan. We mogen voor onze beurt spelen (5 minuten gewonnen).
We gaan richting vliegtuig en plots voel ik, dat ik in de lounge een plastic zak met mijn tax free aankopen vergeten ben. Ik besluit mijn pas aangekochte goederen toch nog te gaan ophalen in de BC lounge (er van uitgaant dat BC passagiers eerlijke mensen zijn, die het nooit in hun hoofd zouden halen om iets van iemand anders af te pakken). En het klopt nog ook. Het loungepersoneel had mijn 2 pas gekochte polo's van de eerlijke vinder ontvangen en ze meteen naar Kinshasa gestuurd. Wel een probleem want ik vloog naar Kigali. Na wat heen en weer gebel kon ik uiteindelijk mijn recente aankoop in Kinshasa (de balie toch) gaan afhalen.
Aan boord.
Het toestel is een pas gerenoveerde airbus 330 worden we in de BC sectie meteen getrakteerd op een drankje. we hebben de keuze uit een kirr royal, een fruitsap of mineraal water.
De zetels zijn erg comfortabel. Met een indrukwekkend aantal knopjes kan je de zetel in alle mogelijke positie's maneuvreren, tot zelfs in een 'geinclineerde slaapstand' toe. Eens opgestegen worden we gedurende anderhalf tot 2 uur bezig gehouden met restauratie (drank en eten). Vriendelijk en attent boordpersoneel doet ons ons meteen thuisvoelen. De Business Class (net zoals de rest van het toestel) zit volledig vol. Nu zie ik eens met mijn eigen ogen waarom SN zijn Afrika lijnen alsmaar verder uitbouwt.
Eten en drank :
het belangrijkste verschil tussen het eten in Business Class en in Economy is het servies, de ruimte van de tafel, de dranken en de meer persoonlijke bediening. Het eten zelf is wel wat beter dan in economy en zeker en vast verzorgder, maar het blijven uiteindelijk microgolfmaaltijden. Eén ding is zeker - als we uitstappen zullen we zeker geen honger of dorst lijden.
Waarom heb ik deze keer Business Class gekozen?
Omdat ik het gewoon beu was om gedurende meer dan 7 uur zoals een sardien in een blik gestopt te worden. Meer en meer begon het vliegen op mijn heupen te werken, hoofdzakelijk omdat vliegen voor mij een fysische marteling was en is.
Met mijn 1m94 geraak ik nog met moeite in een vliegtuigzetel (de plaats, zelfs op lange vluchten, wordt steeds verder ingeperkt).Waar we vroeger als lange mensen nog meestal een 'exit seat' toegewezen kregen, worden vandaag deze stoelen met meer ruimte, meer en meer aan loyaliteitsklanten gegeven. Resultaat : iemand van 1m50 zwemt op een dergelijke plaats in de ruimte en wij verkommeren verder geklemd tussen 2 stoelen. Recentelijk heb ik beslist om in de mate van het mogelijke voor lange afstandsvluchten voor BC te kiezen. Indien onze financiële toestand verslechtert kan ik in een eerste fase nog altijd Gerda naar Economy sturen ;-), zij is tenslotte maar 1m60 groot. De ellende van de buitenissig hoge tarieven (die in feite rationeel niet te verantwoorden zijn) neem ik er noodgedongen bij.
De vlucht zelf verloopt erg vlot. We vliegen eerst boven de alpen en via Italië steken we de Middellandse zee over. Het gaat verder via Libië naar het grensgebied tussen Soudan en Tjaad. Al vanaf Bengazi ben ik in dromenland beland (de vele wijn voor, tijdens en na het eten is daar niet vreemd aan). Ik wordt wakker mer rechts van mij de Darfur Mountain Range. Terwijl ik hier op 11000 meter hoogte in luxe baadt, gebeuren onder mij de verschrikkelijkste dingen en zitten mensen opeengepakt in vluchtelingenkampen. Wat een verderfelijke tegenstelling.
Ik probeer de gedachte uit mijn hoofd te bannen (ik kan er tenslotte toch niets aan doen) maar gedurende enkele uren blijft het nazinderen. De woestijn in de driehoek Tsjaad, Soedan en Libië lijkt indrukwekkend mooi te zijn. Temidden van de zandvakte profileren zich grillige rotsformaties die af en toe zelfs uitgroeien tot heuse bergketens (lijkt vanop 11000 meter erg Wadi Rum achtig te zijn). Helaas is de pret nu voorbij, want de duisternis valt op nauwelijks een tiental minuten aan onze kant van het vliegtuig. Tijd om deze blogtekst te schrijven.
We naderen geleidelijk aan onze tussenstop bestemming Kigali. Ondertussen zien we bekende namen op de vliegkaart passeren zoals oa Entebbe, Arusha, Kilimandjaro.
Bij het uitstappen van de Kigali passagiers, merk ik dat in de zetel voor mij Anne Van Lancker (SP.A) zat. Allicht komt zij hier naartoe voor één of ander initiatief van de Europese Unie. Jammer dat ik dit pas nu merk. Ik had het met haar eens graag over haar prestaties in het Europees parlement gehad. In mijn ogen is zij altijd een zeer gemotiveerd en hardwerkend europarlementslid geweest.
Vermits ik erg geloof in de Europese unie, was dit zeker een gemiste kans.
In Kigali stroomt het vliegtuig bijna leeg. Wat komen al die mensen (ook veel blanken) in godsnaam in Kigali doen ?
Na Kigali volgt er nog een korte vlucht vam 1 uur naar Nairobi
Omstreeks 23u30 transfert naar het centrum van Nairobi voor een korte nacht in het Norfolk hotel *****
'De trek van de Gnoe' was een Anders dan Anders reis.
Vindt u dit artikel de moeite? Voeg het toe:
Business class
Kenia