Avontuur in Lapland - dag 3 (deel 2) (zondag 30 maart) - reisblog
We rijden met de bus een half uurtje naar het beginpunt van de hondensledetocht. Christina praat de afstand mooi aan mekar met alle wetenswaardigheden van Finland, van de streek en wat de gebruikelijke ingrediënten van de excursies zijn. De groep valt uiteen in 2 delen. Het ene deel appreciëert ten zeerste al die gedetailleerde uitleg en luistert aandachtig. Het tweede deel doet zijn ogen dicht en is duidelijk geirriteerd over zo veel informatie.
Zelf behoor ik tot de eerste groep en geniet met volle teugen van zo veel informatie. Ik vind Christina dan ook een schitterende gids. Mensen die zelf enthousiast zijn over wat ze te bieden en te vertellen hebben zijn zeker te koesteren.
Honden sledetocht
Paula, de huskie eigenares staat ons op te wachten bij een hondenslede zonder honden. Aan de hand van dit model zal zij ons uitleggen wat we precies moeten doen om de hondenslede te besturen. In feite komt het er op neer dat er alleen een rem op staat om de steeds maar trekkende honden tot stilstand te brengen.
Binnen enkele minuten zal het aan ons zijn om te bewijzen dat we goed geluisterd hebben. Elke slede heeft een stuurman of vrouw die achteraan op de slede staat en iemand die in de slede zit. Benieuwd wat dat gaat zijn.
Jammer genoeg is het weer miezerig grijs wat een stuk van de aantrekkingskracht wegneemt.
Ondertussen vraag ik aan Paula hoeveel huskies ze heeft. Maar liefst 83 volwassen honden en 17 pups.
Paula is onafscheidelijk verbonden met haar hondenkennel waar zij de roedeloverste van is. Ze kan met die functie dan ook nooit op vakantie gaan want de verzorging en het africhten van zo een grote groep honden vergt een gigantische inspanning en dit een gans jaar door.
Als we aan de honden toekomen is alles rustig. Ze liggen met hun sledegareel op de sneeuw te rusten. Dat zal evenwel niet lang duren, want vanaf het ogenblik dat onze groep naar de sledes gaat,beginnen de naar schatting 50 honden te joelen, te schreeuvwen, te zingen en te trekken. Alle trekkoorden zijn aan de bomen vastgehecht zodat het trekken van de diren geneutraliseerd wordt.
Elk tweetal kiest zijn slede en alles wordt in gereedheid gebracht voor het startsein.
De eerste sleden worden losgemaakt en de huskies beginnen als gekken weg te sprinten. Ik sta aan de stuurknuppel en merk meteen dat het terrein vol bulten ligt waar de slede al schokkend overheen gaat. Zo lang ik met mijn 2 voeten op de 2 smalle latten sta lukt het aardig om mijn evenwicht te houden. Ik merk evenwel al snel dat als de sleden voor mij stilstaan, ik met 1 voet op de rem moet gaan staan en dat mijn evenwicht op dat ogenblik al snel naan het wankelen gaat.
Paula, de eigenares bestuurt de eerste slede.
Het enige wat wij als toeristen moeten doen is af en toe op de rem staan en voornamelijk er niet proberen af te vallen.
Ik probeer mij voor te stellen wat een mogelijke val als effect zou hebben. Zelf op mijn buik tegen de grond en een op hol geslagen bende honden die alleen maar kunnen trekken en op geen enkele manier kunnen afgeremd worden. Een scenario waar diegene die in de slede zit best niet te veel aan denkt, want hij/zij heeft geen enkele mogelijkheid om de karavaan tot stilstand te brengen.
Een van de meest vreemde fenomenen tijdens de hondensledetocht is de hun behoefte doende huskies. De honden schijnen door de adrenaline van het trekken een verhoogd stoelganggevoel te hebben en doen voortdurend hun behoefte tijdens het lopen. Zeker in de beginfase is het pad bezaaid mùet verse uitwerpselen. De beestjes die hun behoefte willen doen zetten zich in de stoelgangpositie maar worden door de andere dieren gewoon meegetrokken. Ongeveer halfweg vonden we dat we dit op een hondswaardige manier moesten oplossen. Telkens een huskie aantstalte maakte om zijn behoefte te doen, duwden we hard op de rem zodat de ganse groep tot stilstand kwam. Allicht was het mijn inbeelding, maar ik zag het dier telkens omkijken en even knikken om ons te bedanken.
De sledetrein vervolgt zijn weg in een heuvelachtig bos. Op sommige steile hellingen krijgen de arme beestjes ons gecombineerde gewicht niet naar boven en stoppen ze plots. Ook voor honden zijn er blijkbaar limieten.
Op een dergelijk moment moeten we een voet van de slede zetten en trottinetten. Van zodra de honden dat voelen gaan ze met verse energie er terug tegenaan.
Sturen moeten we niet echt doen. De honden volgen een parcours alsof ze door een GPS geleid worden. Ook op de kruispunten slagen ze constant de juiste weg in. In een wat vlakker gedeelte zie ik Hilde (slede voor ons) plots tegen de vlakte gaan, maar ze kan nog net het achter de slede hangende touw grijpen om de karavaan te stoppen. Stuntelend kruipt ze recht. Hopelijk is ze niet in de uitwerpselen terecht gekomen.
De slede achter ons (van Jos en Patrick) zijn slechte menners. Ze kunnen hun honden niet in bedwang houden en om de haverklap komt er een huskie aan elke kant van onze slede goiededag zeggen. Dat de honden naast ons lopen is niet zo erg, maar de touwen snijden in mijn benen. Na wat geroep en gesneer remmen ze de beestjes opnieuw af en verdwijnen ze weer achter ons.
De huskies zijn totaal ongevaarlijk voor de toeristen. Ze vinden het fantastisch om overal geknuffeld te worden en geven maar al te graag waarderingslikjes.
Iedereen is het er over eens, deze excursie is werkelijk adembenemend.
Het parcours van ongeveer 2 uur sledentocht is 17 km lang en slingert zich door wondermooie bossen.
Ongeveer halfweg stoppen we voor een kop warme bessendrank. Ondertussen kunnen de honden een beetje op krachten komen. Paula en haar helper controleren elk hondengareel om te vermijden dat honden zich zouden bezeren.
Ondertussen is de temperatuur positief geworden en is het zelfs wat beginnen motregenen. Zelfs de regen kan de pret niet bederven. Onze slede zet zich terug in beweging maar nu met Katrijn als stuurvrouw en ikzelf in de slede. De beestjes lijken met deze combinatie beter uit de voeten te kunnen, want ze halen makkelijker de toppen van de hellingen. Katrijn slaat de ene kreet na de andere en schreeuwt geregeld GO om de dieren terug aan te moedigen.
Plots is de eindmeet in zicht. Na de finale stop liggen de huskies op de grond te hijgen en van hun zware tocht te bekomen. Katrijn en ikzelf knuffelen nog een laatste keer onze 6 honden als bedanking.
In de Finse hut wordt met warm drankje en koekjes nagepraat over dit uniek avontuur. Hilde en Martine zijn vertederd door een Huskie puppie die in hun armen ligt te slapen. Paula verkoopr geregeld puppies voor minder dan 1000 euro. Zij waakt er wel over dat de dieren niet aan appartementsbewoners verkocht worden.
De combinatie van de prachtige natuur, de actie en bovenal de fantastische huskies heeft diepe indruk nagelaten.
Tevreden stappen we terug in onze bus voor de tocht naar het hotel.
Om 18u30 krijgen wan van hotel Cumulus in Kemi een rondleiding door het hotel. Verschillende types kamers worden getoond. De meeste kamers zijn modern gemeubileerd en zeer gezellig ingericht. Ze hebben alle comfort en moderne technieken zoals haardroger, wifi , netwerk internet enz. Ook de verwarmde vloeren in de badkamer worden erg geappreciëerd. Het buffetontbijt is bijzonder lekker Ik vind dit een prima hotel dat zeker korter tegen de 4 sterren aanleunt dan de officiële 3 sterren die het vandaag in brochures heeft.
Het hotel heeft tevens 2 nightclubs. De eerste is een restaurant/danszaal waar op muziek van een live orkest eerder de klassieke dansen aan bod komen. De tweede nachtclub (nightlife) is voor de hedendaagse rock, pop en dance muziek.
Na de interessante rondleiding trekken we opnieuw onze zware winterkleding aan om te gaan dineren. Vreemd, ware het niet dat we vanavond in het sneeuwkasteel gaan eten. Het Snow Castle of sneeuwkasteel is een tijdelijk hotel dat vanaf 31 januari tot april gasten aanvaard om er te slapen en te dineren. Het ligt er op zondagavond wat verlaten bij. De stemmig verlichte bar, bruidskapel en bruidssuite vallen bij iedereen in de smaak.
De meesten onder ons vinden evenwel 1 nacht slapen in polaire temperaturen meer dan genoeg.
Het eten dat geserveerd wordt is bijzonder lekker. Mijn lange benen onder tafel stoten voortdurend tegen de ijspilaar van de tafel, wat minder aangenaam is.
Als speciale happening vind ik zowel slapen als eten in het snowhotel zeker een must voor mensen die deze kant uit komen.
Omstreeks 10 uur wandelen we terug naar het hotel. Door de warme wind (relatief, want ik vond de temperatuur nog bijzonder fris) is het ijs en de sneeuw die bijna permanent op het wegdek ligt massaal aan het smelten, zodat we overal in plassen moeten lopen.
Christina vertelt ons bij het binnengaan van het hotel dat de nightlife nachtclub speciaal voor onze groep zal geopend worden.
Jos en ikzelf verkiezen het comfort en de rust van de kamer boven het muziekgeweld.
De 6 jongeren + Hilde begeven zich op het nachtelijk pad.
Na een fantastische dag voor het merendeel in de zuivere Finse natuur en buitenlucht verzink ik in een diepe slaap.
If you like this post, add it to:
Finland
Hondensledetocht