Avontuur in Lapland - dag 3 (deel 1) (zondag 30 maart) - reisblog
Sneeuwschoenwandelen en ijsvissen
Na het lekker ontbijt in Hotel Cumulus vetrekken we om 10u30 voor onze eerste activiteit, een sneeuwschoenwandeling in de buurt van Kemi.
Michaël is onze gids/begeleider. Michaël is in Finland een bekende sportfiguur. Hij is Fins kampioen in free style kayaking. Naast een bekend kayaker is Michael in de eerste plaats een toffe kerel die honderduit praat over zijn bobbies en uitgebreid antwoord op alle vragen die op hem afgevuurd worden.
We rijden tot aan de zee-oever en na wat instructies hoe onze sneeuwschoenen best aan te trekken, gaan we op pad. De sneeuwrackets zijn wat lomp om mee te wandelen. Men moet met gespreide benen lopen want anders trapt men al snel met de ene op de andere sneeuwschoen en bestaat er een groot gevaar om tegen de vlakte te gaan.
We trekken het bos in en al snel begint de sneeuwlaag erg dik te worden.
Alhoewel er in de open vlakte en aan de zee-oever behoorlijk wat snijdende koude wind stond, was daar in het bos niets van te merken.
Al na 5 minuten begint iedereen het bijzonder warm te krijgen. Heel wat ritssluitingen gaan open. Verschillende lagen kleding gaan uit tot de gevoelsthermometer terug in evenwicht is. De techniek van het sneeuwschoenaandelen is vrij eenvoudig, maar hij dient dan ook strikt gevolgd te worden. De sneeuwschoen dient vlak op het ijs gezet te worden om een voldoende draagvlak te creëren. Zelfs heb ik enkele keren aan den lijve ondervonden wat er gebeurd als men de regels niet al te nauw opvolgt, voet en been verdwijnen dan in de diepe sneeuw en men valt gewoon omver. Na een klein uurtje komen we al zwetend terug op het zee-ijs terecht.
In het midden van de brede zeearm staat een slede die door de organisator daar geplaatst is.
Als we aan de slede komen blijkt daar het materiaal voor het ijsvissen in te liggen.
Michaël doet ons voor hoe er geijsvist moet worden. Allereerst wordt er men een handschroefboor een gat van ongeveer 10 cm in het 60 cm dikke ijs geboord. Vervolgens gaat de boor er een paar keren in en uit om het gat ijsvrij te maken. Wat dan volgt is vergelijkbaar met vissen in België. Er wordt een worm aan een haak vastgemaakt en via een klein katrolletje wordt de worm tot onder de ijslaag te water gelaten.
Na Michaël is het de beurt aan de groep om het ijsvissen uit te proberen. Ik maak een gat in het ijs met de handschroefboor, wat tot mijn grote verbazing bijzonder gemakkelijk gaat.
Ik vis een kwartiertje maar helaas zonder succes. Ook de andere groepsleden vangen niets.
Christina vertelt ons later op de dag dat er vanmorgen in Tornio (op de rivier Tornio) liefst 1500 mensen op het ijs aan het wedstrijdvissen waren. Ijsvissen is in Finland een erg gesmaakte hobby. Bijna op elke rivier ziet men ijsvissers aan het werk.
Na het ijsvissen wandelen we naar de oever waar in een typisch Finse hut (een beetje een Finse wigwam) ons middagmaal zal opgediend worden.
Het eten is erg lekker en smaakt heerlijk na onze sneeuwschoenwandeling. Het hoofdgerecht bestaat uit rendier met puree, gecombineerd met heerlijke bosbessen. In de midden van de hut is een open haardvuur..
Inmiddels is het buiten hard beginnen sneeuwen.
Na het middagmaal gaan we per sneeuwscooterbus (een skidoo met een slede er achteraan) naar de plaats waar onze bus ons staat op te wachten. Michaël insisteert dat we onze scooterhelmen moeten opzetten omdat dit verplicht is bij wet en ook wel veiliger, je weet maar nooit. Gelukkig dat we gehoorzaam geweest zijn, want enkele minuten later passeert er een politieagent op een sneeuwscooter. De scooteragenten dienen er over te waken dat ook op het zeeijs en op het ijs van de rivieren de wet toegepast wordt !
Vindt u dit artikel de moeite? Voeg het toe:
Botnische golf
Ijsvissen