Avontuur in Lapland - dag 2 (deel 1) (zaterdag 29 maart) - reisblog
Een nachtje slapen in een ijslodge !
In een ijslodge bestaat alles uit ijs behalve de (dunne) matras en een rendierhuid die bovenop de matras ligt. Voorts ontvangt men van de lodge een slaapzak en een hygiënische binnenzak.
Gelukkig had ik gisterenavond een zaklamp kunnen gevonden, want een iglo mag dan wel wit zijn van binnen, maar hij is even duister als een pikzwarte nacht zonder maanlicht.
De gootste moeilijkheid is het inschatten van het aantal kledingslagen die nodig zijn om in de slappzak te kruipen.
Mijn kleding bestond uit een flies, windvrije anorak en een warme hoofdmuts. Ik had mijn schoenen uitgetrokken en dikke wollen kousen van de organisatie aangetrokken. Een goede keuze bleek achteraf, want ik heb het de ganse nacht erg warm gehad.
Mijn slaapzak was evenwel een stuk te kort zodat ik met mijn schouders uit de slaapzak stak. Met die mogelijkheid had ik vooraf al rekening gehouden en een scenario opgesteld om dit op te vangen (ik heb vroeger al meerdere keren op Nepalese gletsjers en in de sneeuw van het hoogebergte in een tentje overnacht). Met een warme en zachte anorak over mijn hoofd te trekken was alles opgelost.
Jos mijn kamergenoot had het ook warm gehad maar had nauwelijks een oog dichtgedaan omdat hij telkens hij even wakker werd de slaap niet meer vond door mijn gesnurk.
Om 7u00 werd er op de deur gebonkt om ons te wekken.
Bij het buitenkomen van de iglo merken we onmiddellijk dat het mooie zonnige weer van gisteren plaats geruimd heeft voor onguur weer met een harde wind en lichte sneeuwval.
Mij kan het alvast niet deren, want voor het echte ongure Finland zijn we tenslotte naar hier gekomen.
Ochtendsauna
We worden gewekt met gebonk op de deur (onze Iglo had inderdaad een deur - het enige deel van de iglo dat niet uit ijs bestond).
Om wat te bekomen van de ijskoude nacht werd ons aangeraden om onmiddellijk na het wekken een sauna te nemen.
10 van de 12 deelnemers hebben zich mooi aan dat scenario gehouden, de andere 2 (Jos en ikzelf) zijn met een zalige tas koffie voor de open haard in het restaurant gaan zitten, een heel gedoe minder en veel comfortabeler.
De meesten zijn de nacht goed en warm doorgekomen. Alleen Hilde heeft een bibberende nacht gehad. Zij was nochtans naar eigen zeggen bijzonder warm aangekleed, maar blijkbaar nog onvoldoende om de slaap te vinden.
Omstreeks 8 uur zit bijna iedereen aan tafel in alle stilte zijn ontbijt te eten. Wat een schril contrast met de gibberende en luid joelende vodka drinkende groep van gisterenavond.
's ochtends worden er zware verhalen verteld over de voorbije avond en nacht. Verhalen over spoken die 's nachts de deuren openmaken en langs het gordijn even naar de vrouwen komen kijken. Voor de erotiek moeten de spoken het zeker niet gedaan hebben, want iedereen is met alle hebben en houwen (jassen, lange broek en sommigen zelfs met schoenen aan in de slaapzak gekropen).
Martine die gisterenavond laat de anderen er voor waarschuwde dat ze moesten oppassen voor het gladde ij.......s en meteen als goed voorbeeld tegen de harde vlakte ging bv. Resultaat: een paar serieuze blauwe plekken. Hilde heeft 's nachts bij een sanitaire tussenpauze precies hetzelfde voor, maar gelukkig valt zij beter.
Het ontbijtbuffet is klein met weinig zoets. Op mijn vraag komt er evenwel onmiddellijk confituur op tafel. Finnen eten blijkbaar als ontbijt erg gezonde dingen zoals sla, tomaten, selder, komkommer, gekookte eieren enz.
Binnen een uurtje vertrekken we voor een sneeuwscootersafari. We zullen met 2 passagiers een sneeuwscooter delen. Nog snel enkele foto's nemen van de omgeving en gebouwen en dan onze keuze voor de kleding maken. Die keuze van kleding is bepalend voor het comfort van de dag. Te veel kleding kan een te warm en ongezellig gevoel geven, te weinig kleding kan nog een ongezelliger gevoel geven en bibberen van de koude. Ik kies het aantal lagen gebaseerd op mijn skiervaring uit de alpen. Qua kleding een goede keuze blijkt achteraf.
Door het nemen van nog een paar foto's blijkt plots iedereen klaar te staan om op sneeuwscootersafarai te vertrekken en moet ik mij op de valreep nog haasten om de groep niet al te veel te vertragen. Met wat vertraging vervoeg ik de groep die al ongeduldig staat te wachten bij de skidoo's (sneeuwscooters). Onze Finse gids vertelt ons wat we van de knopjes op het dashboard moeten weten (eigenlijk niets) en legt ons uit hoe we gas moeten geven en moeten remmen.
De ganse technische uitleg komt er op neer dat we in 2 hendeltjes zullen moeten knijpen. 1 hendeltje om te remmen, 1 hendeltje om gas te geven. Voorts wordt er een veiligheidkabeltje om de pols van de chauffeur gedaan. Het kabeltje is verbonden met het dashboard. Als we door een onvoorziene omstandigheid van de scooter zouden gegooid worden, zorgt het van het dashboard weggetrokken kabeltje er voor dat de motor automatisch stilvalt.
Alle andere technische uitleg komt er op neer dat er 3 armsignalen zijn om te tonen dat men klaar is voor vertrek, dat er moet trager gereden worden en ééntje om een stop te vragen.
Onze gids schakelt alle motoren aan. We moeten zelf maar duo's vormen. Katrijn van Gallia kruipt bij mij achter op de sk-idoo.
Als ik zelf plaatsneem valt mij al meteen op hoe comfortabel men op een sneeuwscooter zit. Een aangenaam zittend zadel (stoel) en brede voetsteunen die voor een zeer goed evenwicht zorgen.
De brede voetsteunen moeten verplicht gebruikt worden om zware ongevallen bij het omkantelen te vermijden. De skidoo weegt zo maar eventjes 250 kg en als hij bv op een been zou terechtkomen wordt hij omgetoverd tot een ware guillotine.
Het beeld van de klaarstaande groep scooteraars getooid met helmen is vrij indrukwekkend.
En weg zijn we. De groep zet zich langzaam met brullende motoren in beweging op de (hopelijk) dikke ijslaag.
We rijden (skidoo's worden aangedreven door een rupsband (zoals een militaire tank) op een brede inham van de Botnische golf. Alhoewel de ijsvlakte van op afstand superglad lijkt, voel je oneffenheden in het ijs maar al te duidelijk. Het hobbelig gevoel kan men best vergelijken met een slechte asfaltweg of een goede kasseiweg. Ik rij als laatste in de groep, een comfortabele positie omdat je, als je wat trager zou rijden, niemand ophoudt.
Patrick die met Hilde net voor ons rijdt, heeft blijkbaar schrik om hard genoeg in het gashendel te knijpen, want de afstand tussen hem en de groep voor hem wordt met de seconde groter. We rijden in de beginfase met een snelheid van een 20 km/uur.
Onze voorrijder/gids stopt en komt Patrick halen om net achter hem plaats te vatten, kwestie van de groep wat bij mekaar te houden.
Tijdens het rijden wordt de harde wind versterkt tot een stormwind die onder de beschermkappen van de helmen blaast.
Na een 5-tal minuten besef ik dat ik vanmorgen een kapitale blunder gemaakt heb door mijn zonnebril en sneeuwbril thuis te laten, omdat het weer toch maar somber was. D
Alles op de brede ijsvlekte is immers helwit en moet ik mijn ogen continu dichtknijpen. Mijn ogen beginnen al na een paar minuten te tranen en doen meteen pijn. Ik zie er echt tegenop om dit een ganse dag te moeten uitstaan.
Een klein uurtje verder rijden we de oever op en worden onze sneeuwscooters uitgeschakeld.
We zullen hier een voorproefje krijgen van een rendieren sledetocht. 3 rendieren met sleden er achter staan ons op te wachten.
De beestjes zien er echt niet gezond uit. Hun gewei is ziekelijk en ze kijken bedroeft naar de naderende vreemdelingen die ze zo meteen zullen moeten voorttrekken.
Achteraf blijkt dat het zieke gewei de gewoonste zaak van de wereld is, want dat elk rendier tegen de lente zijn gewei verliest.
het rendierensledetocht-circuit is maar 250 meter lang, maar heeft als doel ons een impressie te geven van wat een rendierensledetocht zou moeten zijn. Het traject is echt wel wat te kort om ten volle een oordeel te kunnen vellen.
Het dier dat de slede van Martine en mezelf trekt is zeer krachtig en sleurt de slede met een ruk vooruit. Hij stopt maar als de leider die voor hem rijdt ook stopt.
Wat mij bij deze dieren vooral opvalt zijn de krachtige brede poten die blijkbaar ideaal zijn om niet al te diep in de vaak diepe sneeuw te zakken.
Er wordt ons verteld dat er maar weinig dieren in het wild overblijven. De meeste van de naar schatting 200.000 Finse rendieren leven op rendierboerderijen.
De dieren die ons vooruittrekken zijn dubbel gemerkt. Het ene merk is een schijf die op de oren is bevestigd en het tweede een inkeping in de oren. Elke eigenaar heeft uiteraard een ander merkteken.
Na een glas warme bessendrank trekken we terug naar onze ski-doo's voor de volgende fase van ons traject. Ik zit nog steeds achter het stuur. Wij rijden nog altijd over de ijsvlakte waar nu een stormachtige ijskoude zijwind raast. Ondertussen heb ik van Katrijn, mijn achter-opzitter haar zonnebril in bruikleen gekregen, zodat de bij mij al opkomende sneeuwblindheid alsnog kan vermeden worden. Dank U Katrijn !
Nu mijn ogen het beter doen en een beter zicht hebben begint mijn oogkas en wang hoe langer hoe meer te bevriezen. De Sampo, de ijsbreker waar we naartoe scooteren, is nog lang niet in zicht. Ik zoek naar oplossingen om de koude tegen te gaan.
Uiteindelijk vind ik de ideale oplossing door met mijn linkerhand (in feite linkerhandschoen) de ruimte tussen aangezicht en helmscherm af te stoppen. Het is plots een stuk minder koud en geleidelijk aan verdwijnen de bevrizingsverschijnselen. De gevoelstemperatuur lag in die fase van de tocht op ongeveer -15 graden.
Onze scooter gids houdt ons erg goed in de gaten en kijkt voortdurend achterom om te kijken of iedereen wel goed volgt.
Hij last ook geregeld kleine rustpauzes in. Als we de windmolens van de haven van Kemi in zicht krijgen (na 2 uur sneeuwscooteren) verschijnt aan de horizon het doel van onze tocht, de ijsbreker Sampo.
We zijn zeker niet alleen op het dikke ijs, want plots merken we een karavaan van een 30-tal andere sneeuwscooters op die mooi op één lijn achter mekaar rijden.
20 minuten later komen we eindelijk aan de ijsbreker Sampo aan. Hij ligt stil in het pakijs.
De scooters worden mooi achter mekaar geparkeerd en iedereen strompelt richting loopbrug.
Het vervolg van het reisverhaal van deze dag in deel 2
Vindt u dit artikel de moeite? Voeg het toe:
Botnische golf
Safari's